Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniuz 9 lipca 2026 r., sygn. akt III SA/Po 535/26

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 23 marca 2026 r. Nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. z/s w W. od decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z 19 lutego 2026 r. (znak: [...]) wnoszącej sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oraz nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy.

Dnia 8 stycznia 2026 r. do Urzędu Miasta [...] wpłynęło zgłoszenie robót budowlanych wniesionych przez [...] Sp. z o.o. z/s w W. (dalej jako: "inwestor"), obejmujące instalacje urządzeń radiokomunikacyjnych, zasilających wraz z wymaganym osprzętem obiektu telekomunikacyjnego nr [...] na dz. o nr ewid. [...] ark. 28, obr. [...], jedn. ewid. [...]. Termin rozpoczęcia robót budowlanych w ww. formularzu określono na 30 stycznia 2026 r.

Do zgłoszenia załączono wersje elektroniczne:

1. - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;
2. - dokumentacji sporządzonej przez mgr inż. A. Z.. pn. "dane charakteryzujące wpływ inwestycji na środowisko oraz prezentacja obszaru oddziaływania instalacji telefonii komórkowej sieci [...] nr [...]" sporządzonej na zlecenie inwestora w styczniu 2026 r.
3. - dokumentacji sporządzonej przez mgr inż. A. Z. (specjalność konstrukcyjno-budowlana) i opracowanej przez inż. R. M., pn. "dokumentacja techniczno-formalna, modernizacja system [...]" sporządzonej na zlecenie inwestora 8 kwietnia 2025 r.;
4. - pozwolenia Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] nr [...] z 14 kwietnia 2025 r. (znak: [...]) na umieszczenie urządzeń technicznych, na obszarze zespołu urbanistyczno-architektonicznego wpisanego do rejestru zabytków - dalej: pozwolenie konserwatorskie (wykonanie prac polegających na modernizacji stacji bazowych zlokalizowanych przy [...] w P., dz. o nr. ewid.[...], ark. 28, obr. [...], zgodnie z dokumentacją techniczno- formalną, modernizacja system [...], autorstwa mgr inż. A. Z. i inż. R. M. z kwietnia 2025 r.), które okres ważności ustalono do 31 grudnia 2026r.;
5. - pisma Miejskiego Konserwatora Zabytków w [...] z 14 maja 2025 r. (znak: [...]) wskazującego, iż udzielone pozwolenie konserwatorskie jest prawomocne od 2 maja 2025 r.;
6. - pisma Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29 grudnia 2025 r. (znak: [...]) dotyczącego nowelizacji przepisów w zakresie procesu inwestycjo- budowlanego oraz działania organów administracji architektoniczno-budowlanej, w tym doprecyzowania w zakresie instalowania instalacji radiokomunikacyjnych bez wymogu uzyskania pozwolenia na budowę.

Działając na podstawie art. 30 ust. 5c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 - dalej: "Prawo budowlane" lub "P.b") Prezydent Miasta [...] postanowieniem z 26 stycznia 2026 r. nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia zgłoszenia o uzupełnienie dokumentacji projektowej oraz złożenie dodatkowych wyjaśnień.

W odpowiedzi na powyższe inwestor pismem z 5 lutego 2026 r. wskazał, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem obejmują instalację urządzeń radiokomunikacyjnych, zasilających wraz z wymaganym osprzętem obiektu telekomunikacyjnego nr [...], a organ konserwatorski pod pojęciem "modernizacji" zawarł całość prac objętych wnioskiem konserwatorskim, które obecnie są przedmiotem zgłoszenia (konserwator wymienił wszystkie działki, na których znajduje się budynek), natomiast w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wskazano jedynie działki, na których faktycznie znajdują się części budynku objęte zgłoszeniem. Do ww. pisma załączono wnioskowane dokumenty.

Prezydent Miasta [...] wniósł decyzją nr [...] z 19 lutego 2026 r. sprzeciw do zgłoszenia określonego jako instalacja urządzeń radiokomunikacyjnych, zasilających wraz z wymaganym osprzętem obiektu telekomunikacyjnego nr [...] na dachu budynku handlowo-biurowego przy [...] w P., tj. na dz. o nr ewid. [...], ark. 28, obr. [...], jedn. ewid. [...], nakładając jednocześnie obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

Podstawą prawną ww. orzeczenia stanowił art. 30 ust. 5 i 7 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu organ I instancji doszedł do konstatacji, iż przedmiotowe zgłoszenie wykonania robót budowlanych nie może być procedowane w trybie zgłoszenia z uwagi na objęcie nieruchomości sąsiednich (dz. o nr. ewid. [...] ark. 28, dz. o nr. ewid.[...] ark.

27) obszarem oddziaływania o jakim mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego i rozszerzeniem kręgu stron postępowania o podmioty będące właścicielami lub użytkownikami wieczystymi tych nieruchomości zgodnie z art. 28 ust. 2 P.b., których udział w procedurze zgłoszenia jest niemożliwy. Zdaniem organu o powyższej okoliczności świadczy przedłożona dokumentacja obrazująca prezentacje pasm częstotliwości pól elektromagnetycznych oraz wartość gęstości mocy S (W/m2).

Odwołanie od decyzji sprzeciwu wniósł inwestor.

Wojewoda po analizie akt organu I instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji wskazał, że możliwość zastosowania przez organ rozpatrujący zgłoszenie instytucji sprzeciwu określił art. 30 ust. 5c P.b. (nieuzupełnienie przez inwestora braków na wezwanie organu), art. 30 ust. 6 P.b. (przyczyny obligatoryjne) i art. 30 ust. 7 P.b. (przyczyny fakultatywne).

Wojewoda wyjaśnił, że w art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego ustanowiona została zasada, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31, które to przepisy określają wyjątki od tej reguły.

Zgodnie z informacjami wskazanymi na formularzu zgłoszeniowym, przedmiotowa inwestycja dotyczyła instalowania urządzeń radiokomunikacyjnych, zasilających wraz z wymaganym osprzętem na dachu budynku handlowo-biurowego przy [...] w P., tj. na dz. o nr ewid. [...], ark. 28, obr. [...], jedn. ewid. [...] - gmina miejska. Przedmiotowa instalacja radiokomunikacyjna składać się będzie z:

1. - zespołu 3 anten sektorowych (model: [...], azymut: 10°, 160" i 280°, środek anten zawieszony na wysokości 26,50 m n.p.t., praca w pasmach: 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 2600 MHz i 3500 MHz, zakres tiltów [...]), 9 urządzeń RRU (wymiary: 400/300/120 mm) i 1 anteny radioliniowej (RL1, azymut: 3°, średnica 300 mm, zawieszona na wysokości 24,10 m n.p.t.), które zainstalowane będą na antenowych konstrukcjach wsporczych [...] i [...];
2. - urządzeń sterujących zainstalowanych na ruszcie (4 urządzenia techniczne o wymiarach 1100/700/650 mm), które umieszczone będą na dachu budynku.

Od urządzeń technicznych do anten kable prowadzone będą po poziomych i pionowych odcinkach drabin kablowych. Z informacji zawartych w dokumentacji techniczno-formalnej wynika, że w ramach inwestycji zaplanowano:

1. - instalację planowanych rusztów pod urządzenia techniczne (3 szt.);
2. - instalację planowanych urządzeń technicznych (2 zestawy);
3. - instalację planowanych urządzeń RRU (9 szt.);
4. - instalację planowanej obudowy konikowej dla anten sektorowych (2 szt.);
5. - instalację planowanych anten sektorowych (3 szt.);
6. - instalację anteny radioliniowej.

Stosownie do art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a P.b. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, instalowanie na obiektach budowlanych stanowiących całość techniczno-użytkową albo niestanowiących takiej całości urządzeń technicznych lub ich elementów, w tym instalacji radiokomunikacyjnych, przez które należy rozumieć niestanowiące budowli urządzenia techniczne, takie jak stacje bazowe telefonii komórkowej, stacje telewizyjne, stacje radiofoniczne, urządzenia łączności radiowej, radionawigacyjnej i radiolokacyjnej, w których skład wchodzą urządzenia radiowe, zasilające i inny osprzęt oraz antenowe konstrukcje wsporcze, o wysokości większej niż 3 m i nie większej niż 12 m. Przy czym, zgodnie z art. 29 ust. 7 P.b. roboty budowlane, o których mowa w ust. 1-4, wykonywane: 1) przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków - wymagają decyzji o pozwoleniu na budowę, 2) na obszarze wpisanym do rejestru zabytków - wymagają dokonania zgłoszenia - przy czym do wniosku o decyzję o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia należy dołączyć pozwolenie właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków wydane na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Wojewoda wskazał, że stosownie do art. 28 ust. 2 P.b., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Wyznaczenie obszaru oddziaływania obiektu powinno nastąpić z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych. Brzmienie to art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego uzyskał wraz z wejściem w życie ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471). We wcześniejszym brzmieniu była mowa o przepisach odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy.

Organ odwoławczy podniósł, że w art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. ustawodawca wskazał, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej.

Uwzględniając charakter inwestycji emitującej promieniowanie elektromagnetyczne Wojewoda stwierdził, że przepisami odrębnymi o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 z późn. zm.), które w § 314 wskazują, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych.

Wojewoda wskazał, że z dokumentacji projektowej załączonej do zgłoszenia wynika, że źródłem emisji promieniowania elektromagnetycznego będą anteny sektorowe pracujące w pasmach: 800 MHz, 900 MHz, 1800 MHz, 2100 MHz, 2600 MHz i 3500 MHz. Anteny te zamontowane zostaną na dwóch konstrukcjach wsporczych [...] i [...], które umieszczone zostaną na dachu budynku handlowo-biurowego przy [...] w P.. Uwzględniając możliwość pochylenia wiązki promieniowania anten (tzw. tilt) w zakresie 2°-12°, wyznaczono zasięg występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych. Zgodnie z częścią graficzną ponadnormatywne promieniowania elektromagnetyczne znajdować się będzie na wysokości powyżej miejsc dostępnych dla ludności. Promieniowanie elektromagnetyczne z wszystkich anten przy uwzględnieniu tiltu minimalnego występować będzie 15,1 m od środka elektrycznego, natomiast przy uwzględnieniu tiltu maksymalnego odległość ta będzie mniejsza i wynosić będzie 14,8 m. Jak wynika z graficznej prezentacji rozkładu promieniowania przedstawionej w płaszczyźnie poziomej ww. promieniowane występować będzie - oprócz nieruchomości inwestycyjnej, na dz. o nr. ewid.[...], ark. 27, obr. [...], dz. o nr. ewid. [...] i [...], ark. 28, obr. [...].

Organ zauważył, że w wariancie najmniej korzystnym, tj. uwzględniającym tilt maksymalny, istniejący stan zabudowy nieruchomości oraz zróżnicowany poziom terenu przyległego do budynku, na którym instalowane będą przedmiotowe anteny, ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne odnotowane będzie na wysokości:

1. - dla anteny skierowanej na azymut 10°: 7,4 m powyżej niższej części budynku (5,4 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności) i 24,1 m n.p.t. (22,1 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności);
2. - dla anteny skierowanej na azymut 160°: 6,9 m powyżej niższej części budynku (4,9 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności) i 23,9 m n.p.t. (21,9 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności);
3. - dla anteny skierowanej na azymut 280°: 22,2 m n.p.t. (20,2 m powyżej miejsc dostępnych dla ludności).

Zdaniem Wojewody, to właśnie poprzez występowanie ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego na nieruchomościach, które nie są objęte zgłoszeniem, organ I instancji doszedł do konstatacji, iż realizacja przedmiotowych robót budowlanych może powodować, iż właściciele dz. o nr. ewid.[...], ark. 27 oraz dz. o nr. ewid. [...] i [...], ark. 28, obr. [...], doznają ograniczeń w ich zabudowie. Wojewoda zaznaczył, że co do zasady organ I instancji w sposób prawidłowy motywuje swoją hipotezę, niemniej każdą sprawę należy oceniać indywidulanie i każdorazowo analizować okoliczności danej sprawy. Jak wynika z treści ksiąg wieczystych prowadzonych przez Sąd Rejonowy [...]: właścicielem dz. o nr. ewid. [...] jest Miasto [...], grunt oddany jest w użytkowanie wieczyste Politechnice (klasoużytek: inne tereny zabudowane).

Organ zauważył, że dz. o nr. ewid. [...], jest oddana w użytkowanie wieczyste Politechnice i nie obowiązuje na niej plan miejscowy, co oznacza, iż potencjalnie po uzyskaniu stosownych decyzji może podlegać zabudowie. W tych okolicznościach sprawy realizacja niniejszej inwestycji może wpływać na ograniczenie możliwości zabudowy dz. o nr. ewid. [...]. Zatem użytkownik wieczysty winien zatem brać udział w postępowaniu na prawach strony, tak by mógł bronić swoich praw. Powyższe zagwarantowane może być jedynie w procedurze pozwolenia na budowę. Stąd organ słusznie skorzystał z możliwości wniesienia sprzeciwu z przyczyn fakultatywnych.

Za niesłuszne Wojewoda uznał opieranie się przez Prezydenta Miasta [...] na okoliczności pogorszenia warunków zdrowotno- sanitarnych, a więc z przesłanki wskazanej w art. 30 ust. 7 pkt 3 P.b., bowiem dołączone do zgłoszenia rysunki obrazujące widok pionowy i poziomy emitowanego promieniowania elektromagnetycznego, wykazywały, iż w przestrzeni, gdzie występuje ponadnormatywne promieniowanie nie ma miejsc dostępnych dla ludności. Z uwagi jednak na prawidłowe wywody organu I instancji, co do wprowadzenia ograniczeń dla terenów sąsiednich, stwierdzić należy, że ww. błąd nie przesądza co do zasady o wadliwości sprzeciwu.

Skargę na decyzję Wojewody wywiodła [...] Sp. z o.o. z/s w W. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 19 lutego 2026 r. i umorzenie postępowania, a także o zwrot od organu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia przez skarżącą praw.

Zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, t.j.:
2. 1. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy decyzja organu I instancji wnosząca sprzeciw do zgłoszenia wykonania robót budowlanych dokonanego przez Skarżącą jako bezzasadna powinna zostać uchylona w całości, a postępowanie w tej sprawie umorzone;
3. 2. art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne przeanalizowanie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i dokonanie na jego podstawie ustaleń faktycznych w zakresie uznania, że instalowanie urządzeń technicznych, objętych zgłoszeniem, na istniejącym obiekcie budowlanym wymaga uprzedniego uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;
4. II. przepisów prawa materialnego, t.j.:
5. 1. art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. a) Prawo budowlane w zw. z art. 28 ust. 1 Pr. bud. poprzez ich niezastosowanie i błędne uznanie, iż zamierzenie budowlane Skarżącej polegające na instalowaniu urządzeń stacji bazowej telefonii komórkowej na istniejącym obiekcie budowlanym wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej p.p.s.a. (Dz. U. z 2026.143 t.j. z późn. zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.

Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd doszedł do wniosku, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z 23 marca 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych oraz nakładającej na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.

Przedmiotowa inwestycja obejmuje instalacje urządzeń radiokomunikacyjnych, zasilających wraz z wymaganym osprzętem obiektu telekomunikacyjnego nr [...] na dz. o nr ewid. [...] ark. 28, obr. [...], jedn. ewid. [...]

Istota sporu sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy wskazane w zgłoszeniu roboty budowlane na dachu budynku handlowo-biurowego przy [...] w P. są możliwe do realizacji w trybie zgłoszenia czy wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę.

Stosownie do treści art. 30 ust. 1 pkt 1b P.b. zgłoszenia lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno- budowlanej. Zgodnie z ust. 5 ww. przepisu zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.

W razie konieczności uzupełnienia zgłoszenia organ administracji architektoniczno- budowlanej stosownie do art. 30 ust. 5c Prawa budowlanego nakłada na zgłaszającego, w drodze postanowienia, obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów, a w przypadku ich nieuzupełnienia - wnosi sprzeciw w drodze decyzji. Nałożenie powyższego obowiązku przerywa bieg terminu, o którym mowa w ust. 5, co wprost wynika z art. 30 ust. 5d Prawa budowlanego.

Podstawą prawną wniesienia sprzeciwu organy uczyniły art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b.

Zgodnie z tym przepisem organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć na inwestora, w drodze decyzji, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Przepis ten jest podstawą do orzekania przez organ w ramach tzw. uznania administracyjnego.

W wyroku z dnia 9 marca 2022 r., sygn. II OSK 767/21 (LEX nr 3325040) NSA podkreślił, że decyzja wydawana na podstawie art. 30 ust. 7 p.b. decyzją uznaniową, ale nie oznacza to dowolności działania organu orzekającego. Decyzje uznaniowe, bardziej niż decyzje np. związane wymagają od organu szczegółowego, wręcz precyzyjnego uzasadnienia w oparciu o zindywidualizowane przesłanki. Uzasadnienie takiej decyzji wymaga jasnego argumentowania, które powinno odzwierciedlać ustalenia poczynione w toku przeprowadzonego postępowania. Wyjaśniać nie tylko zastosowane przepisy praw, ale i wyczerpująco uzasadniać okoliczności, które przemawiają za przyjęciem, że zaistniały przesłanki dające podstawy do wniesienia sprzeciwu.

W ocenie Sądu warunki te zostały w kontrolowanej sprawie wypełnione, a zebrany materiał dowodowy - również w zakresie, w jakim został uzupełniony i jego analiza dokonana w uzasadnieniu decyzji potwierdza prawidłowość stanowiska organu. Wojewoda granic uznania administracyjnego nie przekroczył.

To organ ocenia, czy w konkretnym przypadku zasadny jest tryb uzyskania pozwolenia na budowę, a więc – czy realizacja zamierzonej inwestycji powinna się wiązać z przeprowadzeniem odpowiedniej procedury administracyjnej, jaką zapewnia postępowanie w sprawie wydania decyzji administracyjnej o pozwoleniu na budowę. Natomiast motywy, jakimi kierował się organ, nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu podjętej decyzji o sprzeciwie. Uzasadnienie to powinno zatem stwarzać możliwość kontroli przez stronę, organ wyższego stopnia bądź też sąd administracyjny prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję i motywów rozstrzygnięcia, co ma podstawowe znaczenie dla prawidłowości decyzji administracyjnych o charakterze uznaniowym.

Zgodnie z art. 3 pkt 20 P.b., ilekroć w ustawie jest mowa o obszarze oddziaływania obiektu należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.

Pamiętać również trzeba, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno zaś być interpretowane w sposób obiektywny, tj. zgodnie z regulującymi proces inwestycyjny normami, w tym przepisami techniczno-budowlanymi.

Realizacja przedmiotowego zamierzenia, tj. instalacji radiokomunikacyjnej na dachu budynku handlowo-biurowego w P. jest jednoznaczna z objęciem sąsiedniej działki budowlanej, tj. dz. o nr. ewid. [...] obszarem oddziaływania, rozumianego jako "ograniczenia w zabudowie", wyrażające się właśnie we wskazanym przez organ przepisie art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego.

Przedmiotowa działka o nr. ewid. [...], jest oddana w użytkowanie wieczyste Politechnice, na której nie obowiązuje plan miejscowy, co oznacza, iż potencjalnie po uzyskaniu stosownych decyzji może podlegać zabudowie. W tych okolicznościach sprawy stwierdzić należy, że realizacja niniejszej inwestycji może wpływać na ograniczenie możliwości zabudowy dz. o nr. ewid. [...]. Rację ma zatem organ, iż użytkownik wieczysty winien brać udział w postępowaniu na prawach strony, co może być zagwarantowane jedynie w procedurze pozwolenia na budowę.

Wobec powyższego organ rozpoznający zgłoszenie mógł nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego. Przepis ten (stosowany w powiązaniu z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego) przyznaje organom architektoniczno-budowlanym kompetencję do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia i nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo oddziaływania na działkę sąsiednią.

Z brzmienia art. 30 ust. 7 p.b. wynika, że już sama potencjalna możliwość wystąpienia zagrożeń wskazanych w pkt 1 - 4 stanowi dla właściwego organu wystarczającą podstawę do wniesienia sprzeciwu. Nie jest zatem konieczne udowodnienie, że planowana inwestycja wprowadzi, utrwali bądź zwiększy ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich (pkt 4). Wystarczające jest wskazanie przesłanek związanych ze stanem faktycznym sprawy, z których wynika, że powyższe zwiększenie uciążliwości jest prawdopodobne, nawet w stopniu minimalnym. Wyrok NSA z 7.05.2019 r., II OSK 1182/18, LEX nr 2682444.

W opinii Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę w tym zakresie organy, a w szczególności organ odwoławczy, nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, bowiem planowany zakres robót faktycznie może potencjalnie oddziaływać na działkę sąsiednią. Organy w sposób przekonujący wyjaśniły konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem właścicieli działek sąsiednich, co jest możliwe w ramach procedury o udzielnie pozwolenia na budowę.

Z decyzji jednoznacznie wynika, że planowana inwestycja może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, co wyczerpuje przesłankę wynikającą z art. 30 ust. 7 pkt 4 P.b. Motywy wydanego rozstrzygnięcia są jasne i pozwalają na weryfikację stanowiska zaprezentowanego w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Organ przedstawił oparte na przytoczonych w decyzji przepisach przesłanki, które doprowadziły do konkluzji o potrzebie przeprowadzenia szerszego postępowania niż te w procedurze zgłoszenia robót budowlanych.

Reasumując Sąd uznał, że podniesione przez skarżącą zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania nie mogły skutkować uwzględnieniem skargi.

Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.