Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 13 lutego 2026 r. ([...]) Wojewoda (dalej: Wojewoda lub organ II instancji) – w związku z odwołaniem wniesionym przez Prowincję [...] od decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z 24 października 2025 r. zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania lokalu usługowego oraz komórek lokatorskich na lokale mieszkalne w budynku wielorodzinnym z usługami na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] (znak: [...]) – umorzył postępowanie odwoławcze.
Zaskarżona decyzja Wojewody zapadła – jak wynika z jej uzasadnienia – w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Dnia 29 maja 2025 r. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: Spółka) złożyła wniosek o udzielenie pozwolenia na przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania lokalu usługowego oraz komórek lokatorskich na lokale mieszkalne w budynku wielorodzinnym z usługami na działce nr [...] przy ul. [...] w [...], załączając projekt architektoniczno-budowlany oraz oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Po ustaleniu kręgu stron postępowania oraz przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Prezydent Miasta [...] (dalej: Prezydent Miasta lub organ I instancji) – przywołaną wyżej decyzją z 24.10.2025 r. (w skrócie: Decyzja PnB) – zatwierdził projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla Spółki obejmujące: przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania lokalu usługowego oraz komórek lokatorskich na lokale mieszkalne w budynku wielorodzinnym z usługami na nieruchomości przy ul. [...] w [...] (dz. nr [...], ark. 20, obr. [...]).
Odwołanie od tej decyzji wniosła Prowincja [...] [dalej: Prowincja lub Skarżąca] – będąca właścicielką sąsiednich działek nr [...] – której ww. decyzja została doręczona 31 października 2025 r.
Umarzając postępowanie odwoławcze – przywołaną na wstępie decyzją z 13.2.2026 r. – Wojewoda wskazał w uzasadnieniu, że Prowincja została uznana za stronę postępowania przez organ I instancji. Mimo to kwestią wymagającą wyjaśnienia jest ustalenie, czy Skarżącej rzeczywiście przysługuje przymiot strony, by skutecznie podważyć Decyzję PnB. W tym kontekście Wojewoda wyjaśnił, że w świetle art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane (w skrócie: p.b.) status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przysługiwać będzie wyłącznie osobie, która, po pierwsze, posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w otoczeniu projektowanego obiektu budowlanego, a po drugie, nieruchomość ta dozna ograniczeń w dopuszczalnej dotychczas zabudowie na skutek realizacji projektowanego obiektu. Oba te elementy wystąpić muszą łącznie.
W związku z tym Wojewoda wyjaśnił, że przedmiotowe zamierzenie budowlane polega na przebudowie wewnętrznej części istniejącego budynku kamienicy wraz ze zmianą sposobu użytkowania lokalu usługowego oraz komórek lokatorskich na lokale mieszkalne w istniejącym budynku kamienicy zlokalizowanej na działce nr [...] (w granicy z działkami nr [...]) w [...], przez co Spółka była zwolniona z przedłożenia projektu zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji. Z części opisowej projektu architektoniczno-budowlanego wynika zaś, że w ramach tej inwestycji nie przewiduje się żadnych zmian w wyglądzie zewnętrznym obiektu, ani w zagospodarowaniu terenu nieruchomości, w związku z czym dokumentacja nie obejmuje projektu zagospodarowania terenu. Z części rysunkowej projektu architektoniczno-budowlanego wynika jednoznacznie, że przedmiotowe zamierzenie nie ingeruje w istniejącą konstrukcję ścian zewnętrznych budynku, tj. bryły budynku, jak również nie wnosi zmian w zakresie istniejących: powierzchni zabudowy, szerokości, długości oraz wysokości istniejącego budynku – czego potwierdzeniem są sporządzone rysunki techniczne.
Od strony wschodniej działki nr [...] do budynku przylega sąsiedni budynek mieszkalno-usługowy na działce nr [...]. W parterze w ścianie zewnętrznej oddzielenia przeciwpożarowego w odległości 0,26 m od granicy z działkami nr [...] znajdują się 3 istniejące bezklasowe okna, na których pozostawienie inwestor uzyskał zgodę określoną wyraźnie w pkt 12 postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z 2.1.2023 r. ([...]) oraz postanowienie Prezydenta Miasta z 23.4.2025 r. ([...]) o wyrażeniu zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 1 pkt 3 warunków technicznych w zakresie umożliwienia sytuowania ściany z oknami w odległości 0,26 m od granicy działki nr [...] (od strony działki nr [...]).
Przedstawione wskazania, zdaniem Wojewody, świadczą o spełnieniu wymagań w zakresie bezpieczeństwa pożarowego przebudowywanego obiektu oraz obiektów sąsiednich, przez co stwierdzić należy, że przedmiotowa inwestycja nie będzie w żaden sposób oddziaływać i wprowadzać ograniczeń na działki sąsiednie, w tym działkę nr [...], których właścicielem jest Skarżąca, a także nie będzie wywierała negatywnego wpływu na środowisko przyrodnicze, jak również zdrowie ludzi. Obszar oddziaływania ww. inwestycji nie wykracza poza działkę nr [...], na której zaprojektowano przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania przedmiotowej inwestycji.
Ponadto z oświadczeń projektantów wynika, że dokumentacja projektowa dotycząca ww. inwestycji jest wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, a zatem spełnia wymogi określone w art. 5 p.b. W związku z tym – jak dalej stwierdził Wojewoda – ww. przedsięwzięcie nie może powodować negatywnych skutków dla Skarżącej. Należąca do niej nieruchomość nr [...] nie dozna żadnych ograniczeń w dopuszczalnej dotychczas zabudowie, na skutek realizacji przedmiotowej inwestycji. Zdaniem organu II instancji Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, iż nastąpiło naruszenie jej interesu prawnego. "Nie wskazał[a] [...] żadnego konkretnego naruszenia przepisu prawa materialnego, który ograniczałby w sposób realny i konkretny korzystanie z nieruchomości należącej do Skarżącej pod kątem oddziaływania projektowanej inwestycji".
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Wojewody wniosła Prowincja, reprezentowana przez r. B., która – zarzuciwszy naruszenie:
- 1) art. 138 § 1 pkt 3 i art. 105 § 1 k.p.a. – przez umorzenie postępowania odwoławczego i nierozpoznanie istoty sprawy, pomimo braku przesłanek w tym zakresie, albowiem Skarżąca posiada interes w sprawie, a jej nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu,
- 2) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. – przez ich błędne zastosowanie, przejawiające się w zaniechaniu zebrania kompletnego materiału dowodowego i przez niewłaściwe zbadanie, jaki jest obszar oddziaływania obiektu,
- 3) art. 28 ust. 2 p.b. – przez uznanie, że Skarżąca nie jest stroną przedmiotowego postępowania i nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji – wniosła o "uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie jej Wojewodzie do ponownego rozpoznania", a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autorka rozwinęła i umotywowała podniesione zarzuty, podkreślając w szczególności, że z orzecznictwa sądowego jednoznacznie wynika, iż określenie obszaru oddziaływania obiektu nie może być pozostawione wyłącznie projektantowi, lecz każdorazowo podlega weryfikacji przez organ administracji. Już samo to przesądza, że organ II instancji nie mógł – zdaniem Skarżącej – poprzestać na formalnym przyjęciu ustaleń zawartych w projekcie budowlanym, lecz zobowiązany był do samodzielnej oceny, czy inwestycja oddziałuje na jej nieruchomość. Tymczasem nie przeprowadzono pogłębionej oceny wpływu inwestycji na sposób korzystania z nieruchomości Skarżącej, w tym w kontekście przepisów techniczno-budowlanych oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie autorki skargi "[n]ie ulega wątpliwości, że kwestia ustalenia kręgu stron ma charakter materialnoprawny i powinna być rozstrzygnięta po wszechstronnym rozpoznaniu sprawy. Tymczasem w niniejszej sprawie organ ograniczył się do stwierdzenia braku przymiotu strony, nie odnosząc się w sposób merytoryczny do argumentów podnoszonych przez Skarżącą".
W odpowiedzi na skargę, organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 26 sierpnia 2026 r. Spółka, reprezentowana przez r. P., wniosła o oddalenie skargi w całości, jako bezzasadnej, podkreślając, że projektowane roboty mają zasadniczo charakter wewnętrzny i – co istotne z punktu widzenia ustalenia obszaru oddziaływania obiektu – nie prowadzą do zmiany bryły, obrysu, wysokości ani usytuowania istniejącego budynku. Nie powodują również powstania nowego obiektu budowlanego ani zmiany zagospodarowania terenu w relacji do nieruchomości Skarżącej. Sam wewnętrzny charakter projektowanych robót nie przesądza wprawdzie automatycznie o braku oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Dla objęcia nieruchomości Skarżącej obszarem oddziaływania konieczne byłoby jednak ustalenie istnienia przepisu odrębnego, który w związku z projektowanym zamierzeniem wprowadzałby ograniczenie w zabudowie tej nieruchomości. Przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu pozostaje oddziaływanie zamierzenia inwestycyjnego objętego Decyzją PnB, nie zaś oddziaływanie istniejącego budynku jako takiego.
Nie jest zatem wystarczające wskazanie określonych cech istniejącej zabudowy, jeżeli projektowane roboty tych cech nie zmieniają i nie powodują powstania nowych ograniczeń w zabudowie nieruchomości sąsiednich.
Na rozprawie w dniu 02 września 2026 r. pełnomocnik Spółki, r. M., podtrzymał wnioski i wywody zawarte w piśmie procesowym z 26.8.2026 r., w pełni podzielając stanowisko Wojewody o zasadności umorzenia postępowania odwoławczego, gdyż obszar oddziaływania spornej inwestycji w rozumieniu prawa budowlanego zamyka się w granicach inwestowanej działki, albowiem wszystkie roboty wykonywane będą wewnątrz budynku, którego bryła w żaden sposób nie ulegnie zmianie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267; w skrócie: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; w skrócie: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Przedmiotem tak sprawowanej kontroli sądowej jest w niniejszej sprawie decyzja Wojewody z 13 lutego 2026 r. ([...]) umarzająca postępowania odwoławcze w związku z odwołaniem wniesionym przez Prowincję [...] od Decyzji PnB, tj. decyzji nr [...] Prezydenta Miasta [...] z 24 października 2025 r. zatwierdzającej projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej Spółce pozwolenia na budowę obejmującego przebudowę oraz zmianę sposobu użytkowania lokalu usługowego oraz komórek lokatorskich na lokale mieszkalne w budynku wielorodzinnym z usługami na działce nr [...] przy ul. [...] w [...].
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. – w myśl którego organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze – oraz art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.
Podstawę orzeczonego przez Wojewodę umorzenia stanowiło stwierdzenie tego organu, że Skarżąca, która wniosła "odwołanie" (a ściślej: pismo nazwane "odwołaniem", bo odwołaniem w technicznoprawnym znaczeniu jest środek zaskarżenia wniesiony wyłącznie przez stronę postępowania; por. art. 127 § 1 k.p.a.) nie ma przymiotu strony postępowania zakończonego Decyzją PnB.
W związku z tym należy od razu poczynić dwie uwagi.
Po pierwsze, organ II instancji w zaskarżonej decyzji rozważał wyłącznie kwestię możliwości uznania Skarżącej za stronę ww. postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. W konsekwencji również Sąd był władny rozpoznawać i rozstrzygać jedynie tę kwestię. Dlatego poza zakresem niniejszego postępowania sądowego pozostaje ocena prawidłowości decyzji organu I instancji (Decyzji PnB), w tym podniesione względem niej zarzuty zawarte przez Skarżącą w odwołaniu oraz wspomniane w skardze (w kontekście zarzutu nieodniesienia się przez organ II instancji "w sposób merytoryczny do argumentów podnoszonych przez Skarżącą").
Po drugie, okoliczność, że organ I instancji uznał Skarżącą za stronę postępowania i doręczył jej Decyzję PnB nie stała na przeszkodzie ponownemu badaniu tej kwestii przez organ II instancji. Przeciwnie, w orzecznictwie zasadnie podkreśla się, że na każdym etapie postępowania – a więc, wyraźnie to zaznaczmy, także w każdej instancji – organ administracji jest obowiązany badać, czy podmiot występujący o wszczęcie postępowania administracyjnego [tu: postępowania odwoławczego] jest do tego legitymowany, a zatem czy może być stroną danego postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 17.3.2015 r., I OSK 1471/13; w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie wyroki NSA i WSA przywołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, ze strony internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Przechodząc do weryfikacji prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia, należy wyjaśnić – w ślad za trafnymi wywodami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2020 r. o sygn. akt II OSK 2860/19 – że organ odwoławczy wydaje decyzję w trybie art. 138 § 1 pkt 2 in fine k.p.a. (tj. uchyla decyzję organu pierwszej instancji i umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części) zarówno wtedy, gdy postępowanie przed organem pierwszej instancji było bezprzedmiotowe przed wydaniem zaskarżonej decyzji, jak i wtedy, gdy bezprzedmiotowość postępowania nastąpiła już po wydaniu decyzji organu pierwszej instancji, np. w przypadku utraty mocy obowiązującej przepisu prawa materialnego stanowiącego podstawę prawną jej wydania (o ile brak odmiennych przepisów przejściowych).
Natomiast przesłanką wydania decyzji na podstawie – zastosowanego w kontrolowanej tu sprawie – przepisu art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego. W zasadzie mogą spowodować ją dwie sytuacje: (i) skuteczne cofnięcie odwołania albo (ii) stwierdzenie przez organ odwoławczy, że wnoszący odwołanie nie jest stroną postępowania (w rozumieniu art. 28 k.p.a., ewentualnie przepisu szczególnego). Nadto organ odwoławczy umarza postępowanie odwoławcze, jeżeli w toku postępowania, na skutek zmiany przepisów określających właściwość instancyjną, organ ten przestał być właściwy do rozpoznania odwołania od zaskarżonej decyzji (por. A. Golęba [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. H. Knysiak-Sudyki, Warszawa 2023, uw. 6 do art. 138).
W ocenie Wojewody jedna z ww. sytuacji – a mianowicie bezprzedmiotowość postępowania odwoławczego, z uwagi na brak przymiotu strony u podmiotu wnoszącego "odwołanie" – zaszła w niniejszej sprawie, bowiem, jak stwierdził ten organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (s.
10) na kanwie przepisów art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (ówcześnie: Dz. U. z 2025 r. poz. 418, z późn. zm.; w skrócie: p.b.), obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie wykracza poza działkę nr [...], na której zaprojektowano przebudowę wraz ze zmianą sposobu użytkowania przedmiotowej inwestycji, w efekcie czego ww. przedsięwzięcie nie może powodować negatywnych skutków dla Skarżącej, a jej nieruchomość (działki nr [...]) nie dozna żadnych ograniczeń w dopuszczalnej dotychczas zabudowie na skutek realizacji tej inwestycji.
W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że Wojewoda prawidłowo przyjął, iż podstawę ustalenia kręgu stron postępowania w sprawie zakończonej Decyzją PnB winien stanowić art. 28 ust. 2 p.b., w myśl którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu.
Co do zasady krąg dysponentów "nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu" w powyższym rozumieniu ustala się w oparciu o definicję legalną takiego obszaru zawartą w art. 3 pkt 20 p.b., zgodnie z którą (w brzmieniu obowiązującym od 19 września 2020 r.) ilekroć w ustawie Prawo budowlane jest mowa o "obszarze oddziaływania obiektu", należy przez to rozumieć "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu".
Uszło jednak uwagi organu II instancji (oraz strony skarżącej i uczestnika postępowania sądowego), że obowiązują w systemie prawa unormowania, w których prawodawca wprost przesądza, że ziszczenie się określonych w nich przesłanek powoduje objęcie danej nieruchomości obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. (a w konsekwencji także – art. 28 ust. 2 p.b.) bez potrzeby weryfikowania czy doszło do ziszczenia się w danym przypadku kryteriów określonych w art. 3 pkt 20 p.b.
W realiach kontrolowanej sprawy chodzi przede wszystkim o przepis § 12 ust. 5 rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225, z późn. zm.; dalej: rozporządzenie w sprawie warunków technicznych budynków, w skrócie: r.w.t.b.), który w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2018 r. stanowi, że usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2-4 – a więc, mówiąc w pewnym uproszczeniu, usytuowanie budynku bez zachowania minimalnych odległości od granicy działki budowlanej, określonych w § 12 ust. 1 r.w.t.b., w tym usytuowanie go bezpośrednio przy granicy – powoduje objęcie sąsiedniej działki obszarem oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b.
Od razu należy dodać, że w stanie prawnym obowiązującym w okresie od 08 lipca 2009 r. do 31 grudnia 2017 r. unormowanie analogicznej treści (w brzmieniu: "Usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane") znajdowało się w § 12 ust. 4 r.w.t.b.
Dla prawidłowej wykładni zakresu normowania § 12 ust. 5 r.w.t.b. w aktualnym brzmieniu istotne znaczenie ma – po pierwsze – okoliczność, że w przepisie tym prawodawca posłużył się rzeczownikiem odczasownikowym w aspekcie dokonanym: "usytuowanie", zamiast formą niedokonaną: "sytuowanie". To bowiem oznacza, że w świetle tego przepisu dla objęcia działki sąsiedniej obszarem oddziaływania obiektu (budynku) istotne znaczenie ma położenie tego budynku, w którym będą wykonywane prace objęte reglamentacją prawnobudowlaną, a nie konkretny rodzaj projektowanych prac, który miałby polegać tylko na "sytuowaniu" (wznoszeniu) budynku.
Po drugie, dla ustalenia jakiego rodzaju prace objęte są zakresem normowania § 12 ust. 5 r.w.t.b., należy sięgnąć do ogólnej regulacji § 2 ust. 1 r.w.t.b., zgodnie z którą przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych budynków – lege non distinguente, także § 12 ust. 5 r.w.t.b. – stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych (z zastrzeżeniem § 135 ust. 10 oraz § 207 ust. 2 r.w.t.b.).
Podobny pogląd został już wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego na kanwie analogicznie brzmiącego (w stanie prawnym obowiązującym do 31 grudnia 2017 r.) – co obecny § 12 ust. 5 r.w.t.b. – unormowania § 12 ust. 4 r.w.t.b., w odniesieniu do inwestycji, która miała polegać na przebudowie obiektu budowlanego usytuowanego otworami okiennymi w odległości około 1 m od działki sąsiedniej. W takim stanie faktycznym i prawnym, NSA wyraził pogląd, zgodnie z którym "pozwolenie na przebudowę obiektu budowlanego usytuowanego otworami okiennymi w odległości ok. 1 m od działki sąsiedniej, powoduje objęcie tejże działki obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. [...] konkluzja ta wynika wprost z § 12 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie". Skoro bowiem ww. przepis posługuje się sformułowaniem "usytuowanie budynku", to oznacza, że "to położenie budynku, w którym będą wykonywane prace jest miarodajne dla oceny legitymacji do wzięcia udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę.
Jak słusznie przy tym zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, to czy legalnym (zgodnym z prawem) było udzielenie pozwolenia na przebudowę tak usytuowanego budynku nie jest oceniane na obecnym etapie postępowania" (zob. wyrok NSA z 9.3.2017 r., II OSK 1724/15).
Przenosząc powyższe uwagi na grunty kontrolowanej sprawy należy wskazać, że w jest w niej poza sporem, iż:
- - projektowana inwestycja obejmuje "przebudowę" oraz "zmianę sposobu użytkowania" części budynku wielorodzinnego, a więc prace wymienione w § 2 ust. 1 r.w.t.b.;
- - jak to ustalił organ II instancji, przedmiotowy budynek jest zlokalizowany na działce nr [...] w granicy z działkami nr [...] Od strony wschodniej działki nr [...] przylega do niego sąsiedni budynek mieszkalno-usługowy zlokalizowany na działce nr [...]. W parterze w ścianie zewnętrznej oddzielenia przeciwpożarowego w odległości 0,26 m od granicy działek nr [...] znajdują się 3 istniejące bezklasowe okna, na których pozostawienie inwestor uzyskał wymagane zgody.
W ocenie Sądu wszystko to oznacza, że w kontrolowanej sprawie znajduje zastosowanie przepis § 12 ust. 5 r.w.t.b., na mocy którego – w zw. z art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 p.b. – Skarżąca, jako właścicielka m.in. działki nr [...], ma przymiot strony w postępowaniu administracyjnym, w którym zapadła Decyzja PnB, i jest legitymowana do skutecznego wniesienia odwołania od tej decyzji.
Odmienne stanowisko Wojewody w istotnym stopniu narusza ww. przepisy przez ich błędną wykładnię oraz, wynikające stąd, niewłaściwe zastosowanie.
Mając wszystko to na uwadze, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody.
O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając: poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu od skargi (500 zł), należne jej pełnomocnikowi wynagrodzenie ustalone według stawek minimalnych (480 zł) zgodnie z § 15 ust. 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2026 r. poz. 118, z późn. zm.), a także koszt opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł) – łącznie 997 zł.
Ponownie rozpatrując sprawę po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, organ II instancji merytorycznie rozpozna odwołanie Prowincji [...] od Decyzji PnB.