Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 10 lutego 2026 r. ([...]) Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] (dalej: Dyrektor RZGW lub organ II instancji) – po rozpatrzeniu odwołania [...] Sp. z o.o. – utrzymało w mocy decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] z 15 grudnia 2025 r. ([...]) nakładającą obowiązek usunięcia urządzenia wodnego.
Zaskarżona decyzja Dyrektora RZGW zapadła – jak wynika z jej uzasadnienia – w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.
Przywołaną wyżej decyzją z 15.12.2025 r. Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] (dalej: Dyrektor ZZ lub organ I instancji) nałożył na [...] Sp. z o.o. z siedzibą w P. (zwaną dalej: Spółką lub Skarżącą) obowiązek usunięcia urządzenia wodnego w postaci wylotu kanalizacji, zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] (ark. 27, obr. [...], Miasto [...]), służącego do odprowadzania wód opadowych lub roztopowych z terenu baz i składowisk zlokalizowanych przy ul. [...] w P. – do rowu zlokalizowanego na działce ewid. nr [...] i [...] (ark. 27, obr. [...], Miasto [...]), który uchodzi do rowu [...] na działce ewid. nr [...] (ark. 27, obr. [...], Miasto [...]), który był użytkowany na podstawie pozwolenia wodnoprawnego udzielonego na rzecz [...] w P. decyzją z 30 sierpnia 1968 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydziału Gospodarki Wodnej i Ochrony Powietrza, zgodnie z ust. 1 pkt 2 decyzji Prezydenta Miasta [...] z 25 lipca 2016 r., znak: [...], stanowiącej pozwolenie wodnoprawne na przebudowę ww. wylotu, które wygasło z mocy prawa, co zostało potwierdzone decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] z 28 marca 2019 r., znak: [...]
Od opisanej decyzji Dyrektora ZZ z 15.12.2025 r. odwołanie złożyła Spółka, która oświadczyła, że nie jest właścicielem urządzenia kanalizacyjnego służącego do odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenów aktywizacji gospodarczej "[...]". W ocenie Spółki właścicielem wylotu, w obecnym stanie prawnym, jest Zarząd Dróg Miejskich w [...] (w skrócie: ZDM), który uzyskał pozwolenie wodnoprawne i pozwolenie na budowę na wykonanie tego wylotu, wybudował go i do chwili obecnej nie przekazał tego urządzenia wodnego (obiektu budowlanego w rozumieniu Prawa budowlanego) do Spółki. W związku z tym, zdaniem Skarżącej, należy uznać, że zaskarżona decyzja została skierowana do niewłaściwego podmiotu.
Utrzymując w mocy decyzję Dyrektora ZZ z 15.12.2025 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 10.2.2026 r. – Dyrektor RZGW wyjaśnił w uzasadnieniu, że z treści art. 419 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2025 r. poz. 960; w skrócie: p.w.) wynika, że w sytuacji wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego prowadzenie postępowania prowadzącego do nałożenia obowiązku likwidacji urządzeń wodnych, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie tego pozwolenia, jest obligatoryjne – organ jest zobligowany wszcząć postępowanie na podstawie ww. przepisu. Obowiązek likwidacji urządzenia wodnego na podstawie art. 419 p.w. nakłada się na zakład, który użytkował to urządzenie na podstawie pozwolenia wodnoprawnego, co w świetle definicji legalnej "zakładu" z art. 16 pkt 73 p.w. oznacza, że obowiązek ten nakłada się na zakład, który posiadał pozwolenie wodnoprawne i który użytkował urządzenia wodne niezbędne do realizacji tego pozwolenia. Zatem nałożenie obowiązku wynikającego z ww. przepisów nie musi odnosić się do właściciela danego urządzenia wodnego, lecz do jego użytkownika.
Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, organ II instancji wskazał, że Dyrektor ZZ decyzją z 28.3.2019 r. ([...]) stwierdził wygaśnięcie decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydziału Gospodarki Wodnej i Ochrony Powietrza z 30 sierpnia 1968 r. udzielającej na rzecz [...] w P. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z dwuotworowego ujęcia, odprowadzenie wód powierzchniowych z odwodnienia wykopu dla torów kolejowych własnej bocznicy do rzeki [...], odprowadzenie wód opadowych i z mycia pojazdów do rzeki [...], odprowadzenie ścieków technologicznych do kanalizacji wewnętrznej oraz odprowadzenie ścieków sanitarnych do rzeki [...]. Adresatem tej decyzji Dyrektora ZZ była Spółka.
W ocenie Dyrektora RZGW ze zgromadzonego przez organ I instancji materiału dowodowego bezspornie wynika, że przedmiotowy wylot kanalizacji był użytkowany przez Spółkę, która odprowadzała wody opadowe i roztopowe z terenu baz i składowisk zlokalizowanych przy ul. [...] do urządzenia wodnego – rowu. Analizowane odprowadzanie wód opadowych było uregulowane w pozwoleniu wodnoprawnym z 30.8.1968 r. udzielonym przez Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Wodnej i Ochrony Powietrza na rzecz [...] w P.. Jak wynika z treści wyroku WSA w Poznaniu z 27 marca 2014 r. o sygn. akt IV SA/Po 1258/13 w sprawie opłat za wprowadzanie ścieków do wód lub do ziemi, Spółka 18 czerwca 1997 r. przejęła infrastrukturę wodnokanalizacyjną po byłym [...], które zostało zlikwidowane, a które przed likwidacją działało w ramach [...], które zarządzało sieciami wodociągowymi i kanalizacyjnymi. Wraz z infrastrukturą, na Spółkę przeszło także pozwolenie wodnoprawne z 30.8.1968 r. W konsekwencji Dyrektor RZGW za chybiony uznał zarzut odwołania, iż właściwym adresatem decyzji organu I instancji powinien być ZDM.
Po pierwsze, to Spółka była adresatem decyzji Dyrektora ZZ z 28.3.2019 r. stwierdzającej wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego z 30.8.1968 r. Po drugie, to też Spółka, a nie ZDM, użytkowała przedmiotowy wylot kanalizacji. Z tych względów to ona powinna być adresatem decyzji nakładającej obowiązek likwidacji tego urządzenia wodnego (wylotu kanalizacji).
"Na marginesie" organ II instancji wskazał, że przepis art. 419 ust. 2 p.w., który stanowi o możliwości pozostawienia urządzeń wodnych niezbędnych do kształtowania zasobów wodnych w sytuacji wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego, nie może być w tym przypadku zastosowany, bowiem wykonany wylot nie stanowi urządzenia niezbędnego do kształtowania zasobów wodnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję Dyrektora RZGW z 10.2.2026 r. Spółka – zarzuciwszy naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez pominięcie w swych rozważaniach planów Skarżącej co do wykonania separatora i osadnika oraz regulatora przepływu w ramach systemu kanalizacji deszczowej, jak również planów Skarżącej złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do rowu [...], a ponadto przez niepodjęcie wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i rozważenia skutków wykonania zaskarżonych decyzji – wniosła o:
- - "wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej decyzję zaskarżoną to jest o uchylenie decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] z dnia 15 grudnia 2025 roku nr [...]";
- - uchylenie zaskarżonej decyzji;
- - uchylenie poprzedzającej ją decyzji Dyrektora ZZ z 15.12.2025 r.;
- - ewentualnie – stwierdzenie nieważności obu zaskarżonych decyzji administracyjnych, na podstawie art. 156 § 1 pkt 6 k.p.a., gdyż w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą w postaci wyrządzenia szkody w środowisku;
- - przeprowadzenie dowodu z załączonych do skargi dokumentów, w tym z umowy z ZDM z 30.3.2018 r. (wraz z aneksami przedłużającymi jej obowiązywanie na kolejne lata), na okoliczność tego, że Miasto [...] korzysta z usług Skarżącej w celu odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu rejonu ulicy [...] w P.;
- - nakazanie organowi I instancji przeprowadzenia dowodów w postaci oględzin rejonu ul. [...] w P. w celu stwierdzenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji;
- - zasądzenie na rzecz Skarżącej od Organu zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi jej autor rozwinął i umotywował podniesione zarzuty. W szczególności zaznaczył, że organy obu instancji całkowicie pominęły kluczową okoliczność, jaką jest brak jakiegokolwiek alternatywnego sposobu odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenu baz i składowisk zlokalizowanych przy ul. [...] w P.. Przedmiotowy wylot kanalizacji deszczowej stanowi jedyne ujście dla tych wód, a jego likwidacja doprowadzi w sposób nieunikniony do ich gromadzenia się na terenie nieruchomości. Sytuacja ta ma charakter nadzwyczajny, albowiem wykonanie decyzji nie tylko nie przywróci stanu zgodnego z prawem w sposób racjonalny, lecz doprowadzi do powstania nowych, istotnych zagrożeń, w tym także zagrożeń środowiskowych. W szczególności należy – zdaniem Skarżącej – wskazać, że brak możliwości odpływu wód opadowych skutkować będzie ich kumulacją, powstawaniem zastoin oraz okresowymi podtopieniami, co może objąć nie tylko teren Skarżącej, lecz również nieruchomości sąsiednie.
Tym samym wykonanie decyzji może prowadzić do naruszenia interesów osób trzecich oraz urządzenia wodnego. Organ ograniczył się w istocie do formalnego stwierdzenia wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego oraz braku nowego tytułu prawnego, nie odnosząc się do faktycznego funkcjonowania urządzenia w istniejącym systemie odwodnienia oraz jego znaczenia dla zagospodarowania terenu. Tym samym wykonanie decyzji może prowadzić do naruszenia interesów osób trzecich oraz generować ryzyko powstania szkód majątkowych, jak również szkód w środowisku. Skarżąca podkreśliła, że nie dąży do utrzymywania stanu niezgodnego z prawem, lecz przeciwnie – podejmuje działania zmierzające do jego uregulowania, w tym przygotowuje wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego oraz planuje dostosowanie instalacji do obowiązujących wymogów.
Jednocześnie nie może podjąć działań, które prowadziłyby do wyrządzenia szkody w środowisku lub zwiększenia ryzyka jej powstania. Odmowa wykonania decyzji w jej obecnym kształcie wynika z konieczności realizacji ustawowych obowiązków zapobiegawczych i nie może być interpretowana jako uchylanie się od obowiązków publicznoprawnych. Organ nie przeprowadził jakiejkolwiek analizy tej kolizji obowiązków, w istocie przerzucając jej konsekwencje na stronę postępowania. Nie rozważono, czy pozostawienie urządzenia – przynajmniej do czasu uregulowania jego stanu prawnego – nie jest rozwiązaniem bardziej adekwatnym z punktu widzenia ochrony środowiska bez generowania nowych zagrożeń.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wyjaśnił, że jakkolwiek kwestia ta nie była podnoszona w odwołaniu, to organy obu instancji analizowały również zasadność zastosowania art. 419 ust. 2 p.w. – który stanowi o możliwości pozostawienia urządzeń wodnych niezbędnych do kształtowania zasobów wodnych w sytuacji wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego – i uznały, iż ww. przepis nie może być w tym przypadku zastosowany, bowiem wykonany wylot nie stanowi urządzenia niezbędnego do kształtowania zasobów wodnych lecz jest wyłącznie urządzeniem służącym do korzystania z wód przez zakład.
Co więcej, Skarżąca nie tylko nie skorzystała w zakreślonym w art. 419 ust. 2 p.w. terminie z przysługującego właścicielowi urządzenia wodnego prawa do rozporządzenia tym urządzeniem – poprzez jego pozostawienie, z uwagi na jego niezbędność do kształtowania zasobów wodnych – ale, co istotne w sprawie, kwestionowała (w odwołaniu), że nie jest właścicielem urządzenia kanalizacyjnego służącego do odprowadzania wód opadowych i roztopowych z terenów aktywizacji gospodarczej "[...]".
Postanowieniem z 19 maja 2026 r. o sygn. akt III SA/Po 491/26 tut. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.
Na rozprawie w dniu 2 września 2026 r. prokurent Spółki podtrzymał wnioski i wywody skargi. Ponadto wskazał, że w dniu 20.1.2026 r. doszło wreszcie do przekazania przez ZDM na rzecz Skarżącej przebudowanych urządzeń wodnych, których dotyczy niniejsze postępowanie. Ponadto oświadczył, że Spółka jest na etapie opracowywania operatu wodnoprawnego niezbędnego do złożenia wniosku o pozwolenie wodnoprawne na dalsze korzystanie z przedmiotowego wylotu kanalizacji. Podkreślił, że dalsze utrzymywanie tego wylotu jest niezbędne, gdyż w przypadku jego demontażu dojdzie do zalania odwadnianego terenu przy dawnej ul. [...]. Wskazał, że w sytuacji, gdy onegdaj doszło do awarii urządzeń kanalizacyjnych, ten teren został zalany w ciągu 8 godzin.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.
W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, z późn. zm.; w skrócie: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.
Dokonawszy tak sprawowanej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w [...] z 10 lutego 2026 r. ([...]) oraz, na mocy art. 135 p.p.s.a., poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] z 15 grudnia 2025 r. ([...]) nakładającej na Skarżącą obowiązek usunięcia urządzenia wodnego (wylotu kanalizacji), Sąd doszedł do przekonania, że obie te decyzje nie mogą się ostać w obrocie, jako wydane co najmniej przedwcześnie, gdyż bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Materialnoprawną podstawę ww. decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (stan prawny na dzień wydania zaskarżonej decyzji: Dz. U. z 2025 r. poz. 960, z późn. zm.; w skrócie: p.w.), na czele z jej art. 419 ust. 1, który stanowi, że: "Organ właściwy w sprawach pozwoleń wodnoprawnych po wygaśnięciu pozwolenia wodnoprawnego lub jego cofnięciu nakłada na zakład, w drodze decyzji, obowiązek usunięcia urządzeń wodnych, które zostały wykonane lub były użytkowane na podstawie tego pozwolenia, określając termin wykonania tego obowiązku".
Wyjątek od tej zasady wprowadził art. 419 ust. 2 p.w., zgodnie z którym: "W przypadku wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego lub jego cofnięcia urządzenia wodne lub ich części, których pozostawienie jest niezbędne do kształtowania zasobów wodnych, przechodzą, bez odszkodowania, na własność właściciela wód, chyba że właściciel urządzenia wodnego, w terminie 6 miesięcy od dnia, w którym:
- 1) pozwolenie wodnoprawne wygasło - w przypadku upływu terminu, na który pozwolenie to zostało wydane,
- 2) decyzja o stwierdzeniu wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczna,
- 3) decyzja o cofnięciu pozwolenia wodnoprawnego stała się ostateczna – rozporządzi prawem własności tego urządzenia."
Przejście urządzeń wodnych lub ich części, o których mowa w cytowanym ust. 2, stwierdza wojewoda, w drodze decyzji, na wniosek właściciela wód (art. 419 ust. 3 p.w.).
Z pkt I decyzji Dyrektora ZZ wynika, że do nałożenia spornego obowiązku usunięcia urządzenia wodnego (wylotu kanalizacji) doszło w związku wygaśnięciem, z mocy prawa, pozwolenia wodnoprawnego udzielonego na rzecz poprzednika prawnego Spółki ([...] w P.) decyzją z 30 sierpnia 1968 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Wodnej i Ochrony Powietrza. Fakt wygaśnięcia tej decyzji, jak dalej czytamy w rozstrzygnięciu organu I instancji, został stwierdzony decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w [...] z 28 marca 2019 r. ([...]).
Sąd w niniejszym składzie przychyla się do stanowiska prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którym aby twierdzić, że strona nie posiada pozwolenia wodnoprawnego, konieczne jest ustalenie, że wydano decyzję stwierdzającą wygaśnięcie takiego pozwolenia, która ma charakter decyzji konstytutywnej. Oznacza to, że takie pozwolenie wodnoprawne wywołuje skutki dopóty, dopóki nie zostanie wydana ostateczna decyzja o stwierdzeniu jego wygaśnięcia (por. wyroki WSA: z 19.4.2007 r., II SA/Bk 832/06; z 18.3.2009 r., II SA/Kr 1224/08; z 20.5.2010 r., II SA/Gd 219/10; z 21.10.2010 r., II SA/Wr 463/10; z 3.6.2011 r., II SA/Łd 422/11; z 27.3.2014 r., IV SA/Po 1258/13; z 12.6.2014 r., IV SA/Po 1257/13; w braku odmiennego zastrzeżenia, wszystkie wyroki NSA i WSA przywołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, w skrócie: CBOSA, ze strony internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W związku tym godzi się zauważyć, że przywołana w decyzji organu I instancji, i zalegająca w aktach administracyjnych sprawy (k. 5 akt I inst.), ww. decyzja Dyrektora ZZ z 28.3.2019 r. stwierdzająca wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego odnosi się do decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Wydział Gospodarki Wodnej i Ochrony Powietrza z 30 sierpnia 1978 r. (a nie: 1968 r.).
Sądowi wiadomym jest z urzędu – z uzasadnień wyroków tut. Sądu z 27 marca 2014 r. o sygn. akt IV SA/Po 1258/13 oraz z 12 czerwca 2014 r. o sygn. akt IV SA/Po 1257/13 – że Spółka dysponuje dwoma identycznej treści pozwoleniami wodnoprawnymi, jednak opatrzonymi różnymi datami: 30 sierpnia 1968 r. oraz 30 sierpnia 1978 r.
Organ I instancji w swej decyzji, wydanej na podstawie art. 419 ust. 1 p.w., powołał się na fakt wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego z 30 sierpnia 1968 r., który miał zostać stwierdzony (cyt.: "potwierdzony") ww. decyzją Dyrektora ZZ z 28.3.2019 r. Jednakże – jak już wyżej wskazano – wskazana decyzja Dyrektora ZZ stwierdza wygaśnięcie pozwolenia wodnoprawnego z 30 sierpnia 1978 r. (a nie: 1968 r.).
Ani organ I instancji, ani Dyrektor RZGW, w żaden sposób tej rozbieżności nie wyjaśniły, co prowadzi do wniosku, że – jak dotychczas – nie zostało wykazane w sposób dostatecznie pewny, że rzeczywiście doszło do stwierdzenia wygaśnięcia, powołanego w decyzji organu I instancji, pozwolenia wodnoprawnego z 30 sierpnia 1968 r.
Już z tych względów należało stwierdzić, że organy obu instancji co najmniej przedwcześnie zastosowały w kontrolowanej sprawie przepis art. 419 ust. 1 p.w.
W ocenie Sądu kolejnym uchybieniem, jakiego dopuściły się organy obu instancji w kontrolowanej sprawie, było niedostateczne rozważenie, czy w tej sprawie nie wystąpiły jednak przesłanki do zastosowania wyjątku z art. 419 ust. 2 p.w., a ściślej – czy nie zachodzi przypadek, w którym pozostawienie spornego urządzenia wodnego jest jednak niezbędne do szeroko rozumianego kształtowania zasobów wodnych, w znaczeniu tego przepisu.
Wprawdzie w odwołaniu Spółki nie został podniesiony w tej mierze żaden zarzut – a znalazł się on dopiero w skardze, za to z obszernym uzasadnieniem – ale kwestia ta powinna była zostać z urzędu wzięta pod uwagę i wszechstronnie rozważona przez organu obu instancji, co odnośne zarzuty i obszerne argumenty skargi tylko dodatkowo potwierdzają.
Tymczasem organy obu instancji ograniczyły się w uzasadnieniach swych decyzji do lapidarnych (by nie rzec: wręcz "rytualnych") stwierdzeń, że:
- - organ I instancji – "Tutejszy organ nie znalazł podstaw do zastosowania przepisu art. 419 ust. 2 ustawy Prawo wodne, ponieważ pozostawienie rzeczonego urządzenia wodnego nie jest niezbędne dla kształtowania zasobów wodnych." (s. 6 decyzji z 15.12.2025 r.)
- - organ II instancji – "Na marginesie należy również wskazać, że przepis art. 419 ust. 2 Prawa wodnego, który stanowi o możliwości pozostawienia urządzeń wodnych niezbędnych do kształtowania zasobów wodnych w sytuacji wygaśnięcia pozwolenia wodnoprawnego, nie może być w tym przypadku zastosowany, bowiem wykonany wylot nie stanowi urządzenia niezbędnego do kształtowania zasobów wodnych." (s. 4 zaskarżonej decyzji).
W przywołanych stwierdzeniach brak śladu faktycznych ustaleń i rzeczowych analiz, do jakich skutków w zakresie stosunków wodnych na odwadnianych gruntach mogłaby doprowadzić likwidacja spornego urządzenia wodnego.
Mając wszystko to na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora RZGW oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora ZZ (pkt 1 sentencji wyroku).
O kosztach postępowania (pkt 2 sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez Skarżącą koszt wpisu od skargi, w wysokości 300 zł.
Ponownie rozpoznając sprawę po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, organ właściwy w sprawie gospodarowania wodami uwzględni wiążące (zgodnie z art. 153 p.p.s.a) uwagi, wskazania i oceny prawne wyrażone przez Sąd w niniejszym uzasadnieniu. W szczególności w brakującym zakresie przeprowadzi postępowanie wyjaśniające i w zależności od jego wyników – oraz przy uwzględnieniu zmian stanu faktycznego, jakie zaszły do wydania uchylonych decyzji – podejmie stosowne rozstrzygnięcie, należycie je uzasadniając, jak tego wymaga art. 107 § 3 k.p.a.