Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] i ustaliło koszty związane z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu marki V o nr rej. [...], o nr VIN[...], powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania tj, za okres od dnia 5 listopada 2008 r. do 16 października 2012 r. na kwotę [...] zł oraz obciążyło kosztami i zobowiązało do ich zapłaty M w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszej decyzji.
W uzasadnieniu powyższej decyzji organ II instancji wskazał, że w dniu 18 października 2008 r. z dyspozycji funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji przedmiotowy pojazd został usunięty z drogi w miejscowości D na podstawie art. 130 a ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym z uwagi na pozostawienie pojazdu w miejscu gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu.
Właściciel pojazdu został prawidłowo powiadomiony o jego usunięciu i umieszczeniu na parkingu i pouczony został o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu w oznaczonym czasie. Powiadomienie doręczono 4 listopada 2008 r. W związku z nieodebraniem samochodu Starosta wystąpił do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku tego pojazdu na rzecz Powiatu. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...]2012 r. o sygn. akt [...]orzekł przepadek pojazdu na rzecz Powiatu. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 17 października 2012 r. Biegły zakwalifikował powyższy samochód do złomowania i dlatego został on zdemontowany, co nastąpiło w dniu 13 marca 2013 r.
Decyzją z dnia [...]2014 r. Starosta, rozpatrując ponownie sprawę, orzekł o ustaleniu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu marki V o nr rej. [...]o nr VIN[...], powstałych od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania tj, za okres od 18 października 2008 r. do 13 marca 2013 r. na kwotę [...] zł oraz obciążył kosztami i zobowiązał do ich zapłaty M. W odwołaniu od tej decyzji M podniósł, że nie był w stanie usunąć pojazdu ze względu na stan zdrowia i pobyt w szpitalu. Od 21 marca 2012 roku odbywa karę pozbawienia wolności. Sytuacja finansowa jego rodziny jest bardzo trudna. Ma ponadto zadłużenie z tytułu alimentów. Odwołujący wniósł o umorzenie w całości kosztów "parkingu i przechowywania" samochodu.
Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 130 a ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela gdy został pozostawiony w miejscu gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu.
W ocenie SKO usunięcie przedmiotowego pojazdu było zasadne, ale należało uchylić decyzję organu I instancji jako wydaną bez podstawy prawnej w zakresie ustalenia kosztów przechowania pojazdu za okres od 5 maja 2009 r. do 4 września 2010 r., z uwagi na wykładnię art. 130 a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wynikająca z tej regulacji zasada obciążania kosztami osoby będącej właścicielem pojazdu ma zastosowanie wprost jedynie do przypadków zaistniałych po dniu wejścia w życie tego przepisu, czyli po dniu 4 września 2010 r. Jeżeli 6 miesięczny termin z art. 130 a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w jego wersji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją upłynął w okresie między dniem 11 czerwca 2009 r. a dniem 4 września 2010 r. to koszty przechowywania pojazdu po upływie tego 6 miesięcznego terminu i do dnia 4 września 2010 r. ponosi Skarb Państwa.
Organ II instancji powołał się jednocześnie na poglądy orzecznictwa (m.in. zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 469/14), zgodnie z którymi to Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów również wtedy, gdy termin 6 miesięczny od dnia usunięcia pojazdu upłynął przed dniem 11 czerwca 2009 r.
Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji naruszył art. 130 a ust. 10 h w zw. z ust. 10 Prawa o ruchu drogowym poprzez obciążenie właściciela pojazdu kosztami jego przechowywania za okres poprzedzający datę, w której został on prawidłowo powiadomiony o skutkach nieodebrania pojazdu. SKO wskazało też, że właściciel pojazdu odpowiada za koszty jedynie do momentu, kiedy własność pojazdu przechodzi na własność powiatu, a nie do czasu jego złomowania. Zakończenie postępowania oznacza bowiem zakończenie postępowania sądowego o przepadek pojazdu.
Organ II instancji przedstawił własne wyliczenie kosztów, które przedstawiało się w następujący sposób:
- - opłata za usunięcie pojazdu – [...] zł
- - opłata za przechowanie pojazdu w okresie od 5 listopada 2008 r. do 5 maja 2009 r. – [...] zł
- - opłata za przechowanie pojazdu w okresie od 4 września 2010 r. do 16 października 2012 r. – [...] zł.
Koszty oszacowania pojazdu – [...] zł, co dało łącznie wskazaną w zaskarżonej decyzji kwotę [...]zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M podniósł, że organ winien w jak najkrótszym czasie wydać decyzję o obciążeniu kosztami przechowywania pojazdu, by nie powodować nadmiernego wzrostu tych kosztów. Organ naruszył art. 130 a ust. 10 h ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz ogólne zasady postępowania administracyjnego – art. 7, art. 8 i art. 12 kpa. Skarżący podkreślił, że odbywa karę pozbawienia wolności, jest w trudnej sytuacji finansowej i przedmiotowe koszty winny być umorzone.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie powołując się na argumentację przedstawioną w uzasadnieniu swojej decyzji.
Na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 r. pełnomocnik skarżącego (z urzędu) wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Jego zdaniem zgodnie z art. 130 a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym w treści obowiązującej w dniu usunięcia pojazdu z drogi termin 6 miesięcy upływał w kwietniu 2008 r. i z tą datą samochód przeszedł na własność Skarbu Państwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył co następuje
Sąd badając zgodność z prawem skarżonej decyzji stwierdził, że skarga okazała się zasadna, ale nie wszystkie jej argumenty zasługiwały na uwzględnienie.
Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.,), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem; natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sąd dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie bezsporne było to, że w dniu 18 października 2008 r. z dyspozycji funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji samochód marki V, stanowiący własność M, został usunięty z drogi w miejscowości D na podstawie art. 130 a ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym (j.t. Dz. U. 2012, poz. 1137 ze zm.) dalej p.r.d. z uwagi na pozostawienie pojazdu w miejscu, gdzie jest to zabronione i utrudnia ruch lub w inny sposób zagraża bezpieczeństwu.
Skarżący powiadomieniem z dnia 29 października 2008 r. został poinformowany o jego usunięciu i umieszczeniu na parkingu oraz pouczony o skutkach nieodebrania pojazdu z parkingu w oznaczonym czasie (pismo doręczono stronie 4 listopada 2008 r.). W uwagi na nieodebranie samochodu Starosta wystąpił do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku tego pojazdu na rzecz Powiatu. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...]2012 r. (sygn. akt [...]) orzekł o przepadku powyższego pojazdu na rzecz Powiatu. Postanowienie uprawomocniło się w dniu 17 października 2012 r., a pojazd został zdemontowany dnia 13 marca 2013 r.
Starosta decyzją z dnia [...]2014 r. orzekł o ustaleniu kosztów związanych z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem przedmiotowego pojazdu, powstałych od momentu wydania decyzji dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania tj. za okres od 18 października 2008 r. do 13 marca 2013 r. na kwotę [...]zł oraz obciążył kosztami i zobowiązał do zapłaty skarżącego.
Z kolei Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...]2015 [...]uchyliło powyższą decyzję organu I instancji i ustaliło koszty związane z usunięciem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania, wskazując jednocześnie okres od 5 listopada 2008 r. do 16 października 2012 r. na kwotę [...]zł oraz obciążyło kosztami i zobowiązało do ich zapłaty M w terminie 30 dni od daty otrzymania niniejszej decyzji.
W opinii Sądu decyzje organów obu instancji były błędne w zakresie określenia czasu, za który należało orzec koszty należne od skarżącego.
Zgodnie z art. 130 ust. 10 h p.r.d., koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem art. 10 d i 10 i. Decyzję o zapłacie kosztów wydaje starosta.
W decyzji organu I instancji z dnia [...]2014 r., w ocenie Sądu, prawidłowo wskazano zatem, że datą początkową obliczenia terminu jest moment wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, czyli w rozpoznawanej sprawie dzień 18 października 2013 r. (k. 6 akt administracyjnych). Niezasadnie natomiast (co słusznie zauważył organ II instancji) Starosta przyjął za datę końcową obliczenia kosztów dzień zdemontowania pojazdu czyli 13 marca 2013 r.
Wskazać należy bowiem, że Starosta wystąpił do Sądu z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na rzecz Powiatu. Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...]2012 r. w sprawie o sygn. akt [...]orzekł przepadek powyższego pojazdu na rzecz Powiatu a postanowienie to uprawomocniło się w dniu 17 października 2012 r. Od tego momentu zatem właścicielem spornego pojazdu przestał być skarżący a stał się Powiat Nie ulega wobec tego wątpliwości, że organ I instancji za zbyt długi okres obciążył stronę kosztami przechowywania pojazdu.
Organ II instancji zauważył również trafnie inny błąd organu I instancji. Starosta ustalił odpowiedzialność skarżącego za okres wskazany w sentencji decyzji, nie biorąc pod uwagę tego, że – jak zasadnie wskazało SKO - wykładnia art. 130 a ust. 10 h p.r.d. winna iść w kierunku, zgodnie z którym wynikająca z powyższego przepisu zasada obciążania kosztami osoby będącej właścicielem pojazdu ma zastosowanie wprost jedynie do przypadków zaistniałych po dniu wejścia w życie tego przepisu, czyli po dniu 4 września 2010 r. Jeżeli 6 miesięczny termin z art. 130 a ust. 10 p.r.d. w jego wersji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją upłynął w okresie między dniem 11 czerwca 2009 r. a dniem 4 września 2010 r. to koszty przechowywania pojazdu po upływie tego 6 miesięcznego terminu i do dnia 4 września 2010 r. ponosi Skarb Państwa.
Jednocześnie Sąd stoi na stanowisku, że organ II instancji słusznie powołał się na stanowisko orzecznictwa (m.in. zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 października 2014 r. sygn. akt II SA/Bk 469/14, lex nr 1531070), zgodnie z którym to Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów również wtedy, gdy termin 6 miesięczny od dnia usunięcia pojazdu upłynął przed dniem 11 czerwca 2009 r.
W wyroku tym, którego tezy podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, wskazano m. in., że przepis art. 130a ust. 10h p.r.d. w podanym wyżej brzmieniu obowiązuje od dnia 4 września 2010 r. – na mocy art. 1 pkt 10 lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 152, poz. 1018 ze zm.). Do dnia 3 września 2010 r. problematykę usuwania, przemieszczania i blokowania pojazdów regulował kompleksowo art. 130a ust. 1 – 11 p.r.d., niezawierający ustępów 10a – 10l.
W art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu sprzed 4 września 2010 r. znajdowała się norma dotycząca utraty własności pojazdu, zgodnie z którą pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy (przepadek ex lege). O przejściu tytułu własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa orzekał decyzją deklaratoryjną naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego (§ 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. nr 191, poz. 1377 ze zm.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wskazał ponadto, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 3 czerwca 2008 r. w sprawie P 4/06 (Dz. U. 2008 r. nr 100, poz. 649) stwierdził niekonstytucyjność art. 130a ust. 10 p.r.d. w zakresie, w jakim dopuszczał odjęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. Powyższy wyrok był przyczyną zmiany art. 130a p.r.d. poprzez dodanie (wskazaną wyżej ustawą nowelizującą z dnia 22 lipca 2010 r.) ust. 10a – 10l. W konsekwencji, na skutek nowelizacji, od dnia 4 września 2010 r. w stosunku do pojazdu usuniętego z drogi w przypadkach wymienionych w art. 130a ust. 1 lub 2 p.r.d. – starosta występuje do sądu o orzeczenie przepadku pojazdu, jeżeli prawidłowo powiadomiony właściciel lub osoba uprawniona nie odebrała pojazdu w terminie 3 miesięcy od dnia jego usunięcia. Powiadomienie powinno zawierać pouczenie o skutkach nieodebrania pojazdu.
Po orzeczeniu przepadku przez sąd znajduje zastosowanie art. 130a ust. 10h p.r.d. i następuje obciążenie dotychczasowego właściciela kosztami zagospodarowania pojazdu powstałym od dnia wydania dyspozycji jego usunięcia.
Sąd podkreślił w cytowanym orzeczeniu, że zasady obciążania kosztami zagospodarowania pojazdu podmiot będący właścicielem tego pojazdu w dniu jego usunięcia, wynikające z art. 130a ust. 10h p.r.d., mają zastosowanie wprost jedynie do przypadków zaistniałych po wejściu w życie tego przepisu, tj. po dniu 4 września 2010 r. Zgodnie bowiem z art. 13 ustawy nowelizującej p.r.d. z dniem 4 września 2010 r. Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie "nowej" ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie nowego brzmienia ustawy. Inaczej rzecz ujmując z przepisu art. 13 ustawy nowelizującej wynika, że jeżeli 6-miesięczny termin z art. 130a ust. 10 p.r.d. w jego brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją – upłynął w okresie między dniem 11 czerwca 2009 r. a dniem 4 września 2010 r., to koszty przechowywania pojazdu po upływie tego sześciomiesięcznego terminu i do dnia 4 września 2010 r. ponosi Skarb Państwa.
Zdaniem WSA w Białymstoku analiza art. 13 ustawy nowelizującej daje również podstawę do twierdzenia, że Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów także wówczas, gdy termin 6-miesięczny od dnia usunięcia pojazdu upłynął przed dniem 11 czerwca 2009 r. i to stanowisko w pełni aprobuje Sąd rozpoznający przedmiotową sprawę.
Jak bowiem wskazał Sąd wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 4/06 został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z 2008 r. nr 100, poz. 649 w dniu 11 czerwca 2008 r. Zgodnie z punktem II wyroku przepis art. 130a ust. 10 p.r.d. - w zakresie uznanym za niekonstytucyjny przez Trybunał (przepadku z mocy ustawy) - utracił moc z upływem roku od ogłoszenia wyroku TK w Dzienniku Ustaw tj. z dniem 11 czerwca 2009 r. Powstała zatem sytuacja, w której po dniu wyeliminowania z obrotu prawnego przepisu art. 130a ust. 10 p.r.d. regulującego przepadek ex lege (tj. po dniu 11 czerwca 2009 r.), a do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, w której jednoznacznie wskazano na obowiązek orzekania przepadku przez sąd w przypadku usunięcia pojazdu tj. do dnia 4 września 2010 r. – istniała swoista luka w prawie. Nie obowiązywał przepis zezwalający na przepadek z mocy ustawy (art. 130a ust. 10 p.r.d. w brzmieniu dotychczasowym uznano za niekonstytucyjny), a nie wprowadzono jeszcze ustawowej regulacji orzekania przepadku przez sąd w sytuacji nieodebrania pojazdu usuniętego z drogi (np. z uwagi na powodowanie zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu).
Nie istniała również jednoznaczna regulacja wskazująca kto ponosi koszty przechowywania pojazdu w tym okresie (od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia 4 września 2010 r.). Z brzmienia art. 130a ust. 1 p.r.d. wynikało jedynie, że właściciel ponosi koszty usunięcia pojazdu. Zdaniem sądu, powyższą lukę w zakresie regulacji o ponoszeniu kosztów przechowywania pojazdu wypełnił art. 13 ustawy nowelizującej - obciążając tymi kosztami Skarb Państwa.
Skoro zatem z art. 13 ustawy nowelizującej wynika obciążenie Skarbu Państwa kosztami przechowywania pojazdu w okresie po wyeliminowaniu z obrotu prawnego przepisu art. 130a ust. 10 p.r.d. w jego poprzednim brzmieniu i do dnia wejścia w życie regulacji art. 130a ust. 10h p.r.d., to tym bardziej właściciel usuniętego z drogi pojazdu nie może ponosić kosztów jego przechowywania w okresie przypadającym po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu, gdy ten okres minął w trakcie obowiązywania przepisu art. 130a ust. 10 p.r.d. tj. do dnia 11 czerwca 2009 r. Na podstawie tego przepisu dochodziło bowiem do przejścia z mocy prawa własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa po upływie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia. Skoro więc wraz z upływem tego okresu dotychczasowy właściciel pojazdu tracił swój tytuł prawny do samochodu a nabywał go z mocy prawa Skarb Państwa, jak również skoro nie było regulacji obciążającej wprost dotychczasowego właściciela kosztami przechowywania pojazdu po upływie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia – to koszty te powinien ponosić Skarb Państwa jako ten, na rzecz którego przeszło prawo własności pojazdu.
Nie zmienia powyższego wniosku okoliczność, że już od dnia 11 czerwca 2008 r. (data ogłoszenia wyroku TK w sprawie P 4/06) przepis art. 130a ust. 10 p.r.d. utracił domniemanie konstytucyjności. Nadal był jednak przepisem obowiązującym, na mocy którego następował przepadek pojazdu po upływie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia.
Organ odwoławczy w rozpoznawanej sprawie podzielając w pełni przedstawione powyżej stanowisko i wskazując prawidłowo na błędne w tym zakresie rozstrzygnięcie organu I instancji, jednocześnie w sentencji swojej decyzji ustalił stronie skarżącej koszty za okres od dnia 5 listopada 2008 r. do 16 października 2012 r., z czego wynika, że właściciel pojazdu został obciążony kosztami za cały okres, tj. od dnia powiadomienia o usunięciu pojazdu z drogi do zakończenia postępowania.
Dopiero z uzasadnienia decyzji (tabela str.
- 7) wynika natomiast, że skarżącego nie obciążają koszty powstałe w okresie od 5 maja 2009 r. do 4 września 2010 r.
Według organu II instancji to Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za okres od dnia 5 maja 2009 do dnia 4 września 2010 r. Jak jednak zasadnie wskazał pełnomocnik skarżącego 6 – miesięczny termin usunięcia pojazdu upłynął już w kwietniu 2009 r. 6 - miesięczny termin liczony od dnia usunięcia pojazdu upływał wprawdzie przed dniem 11 czerwca 2009 r., ale nie z dniem 5 maja 2009 r. tylko z dniem 18 kwietnia 2009 r. (6 miesięcy od dnia dyspozycji usunięcia pojazdu z drogi tj. od 18 października 2008 r.). To w dniu 18 października 2008 r. wydano bowiem dyspozycję usunięcia pojazdu i jego zabezpieczenia (k. 6 akt adm.). Dnia 4 listopada 2008 r. stronę zaś poinformowano o tej okoliczności (k. 3 verte akt adm.) i dlatego niezgodnie z obowiązującymi przepisami organ przyjął, dzień 5 maja 2009 r. jako pierwszy dzień obciążający kosztami Skarb Państwa.
Powyższe uchybienia skutkowały koniecznością uchylenia decyzji organu II instancji oraz organu I instancji.
W ponownie prowadzonym postępowaniu organ dokona ponownego ustalenia kosztów obciążających stronę, w tym w szczególności kosztów przechowywania pojazdu, uwzględniając dokonaną w niniejszym uzasadnieniu wykładnię przepisów art. 13 ustawy nowelizującej prawo o ruchu drogowym z dnia 22 lipca 2010 r. oraz art. 130 a ust. 10h p.r.d. Należy precyzyjnie ustalić, w jakim okresie to Skarb Państwa ponosi odpowiedzialność za koszty przechowywania pojazdu, co powinno jednoznacznie wynikać z sentencji decyzji i być wyjaśnione w motywach decyzji tak, aby uzasadnienie decyzji i sentencja nie pozostawały w sprzeczności. Uzasadnienie decyzji winno spełniać wszystkie wymogi określone w art. 107 § 3 kpa i nie naruszać zasady przekonywania z art. 11 kpa.
Odnośnie zarzutów skarżącego dotyczących umorzenia kosztów przechowywania pojazdu wskazać należy, że tego typu rozważania nie mogły stanowić przedmiotu niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego. Wniosek o umorzenie powyższych kosztów skarżący może złożyć do Starosty Powiatowego jako właściwego organu.
W tym stanie rzeczy, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., orzekł jak w punkcie I wyroku.
O przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu postanowiono w oparciu o art. 250 p.p.s.a. oraz § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015, poz. 1800) i § 18 ust. 1 pkt. 1 a) w zw. z § 6 ust. 5 w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013, poz. 461 ze zm.) – punkt II orzeczenia.