Uzasadnienie
Dnia 3 marca 2014 roku H. G., wraz ze skargą w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn, złożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.
Z informacji zawartych we wniosku wynika, że wnioskodawca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i utrzymuje się z renty w wysokości [...] zł netto. Wnioskodawca powołał się na zły stan zdrowia (opisał dolegliwości zdrowotne i choroby we wniosku o przyznania prawa pomocy). Jednocześnie zaznaczył, że wydaje miesięcznie na leki [...] zł, na gaz [...] zł, na telefon [...] zł, na energię elektryczną ok. [...] zł miesięcznie. Wnioskodawca oświadczył, że nie posiada nieruchomości, zasobów pieniężnych (oszczędności, papierów wartościowych), ani przedmiotów o wartości powyżej 3000 euro. Ponadto zaznaczył, że dotychczas korzystał z pomocy adwokata K. L., który zna jego sprawy i z tego względu H. G. poprosił o jego ustanowienie w rozpoznawanej sprawie.
Prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym, gdy nie jest ona w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania w myśl art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j. z 2012 r., poz. 270), dalej jako P.p.s.a.
Z rozpoznawanego wniosku wynika, że wnioskodawca jest rencistą, którego dochody wystarczają na pokrycie bieżących kosztów utrzymania na minimalnym poziomie egzystencji. Wnioskodawca zmaga się dodatkowo z problemami zdrowotnymi, które uniemożliwiają jakiekolwiek zarobkowanie, a ponadto generują zwiększone koszty utrzymania. W takiej sytuacji wnioskodawca nie jest w stanie wygospodarować środków finansowych na pokrycie kosztów sądowych oraz uiszczenie honorarium profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. W konsekwencji oznacza to, że nie jest on w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Tym samym uzasadniony jest jego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 oraz art. 246 §1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.