Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 5 listopada 2015 roku R.P. zwrócił się o ustanowienie pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego R. S. Na wezwanie Sądu R.P. złożył wypełniony na urzędowym formularzu wniosek o przyganianie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego, adwokata, doradcy podatkowego, rzecznika podatkowego. W formularz wniosku R. P. oświadczył, że jest osobą samotną, nie uzyskuje żadnych dochodów, nie posiada żądnych nieruchomości, ani majątku ruchomego i nie posiada żadnych środków do życia i leczenia.
Zgodnie z art. 246 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku t.j., poz. 270 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
W rozpoznawanej sprawie należy uwzględnić, że R. P. już występował o przyznanie prawa pomocy. W kwestii żądań zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu wypowiadał się referendarz sądowy w postanowieniu z dnia 21 maja 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 4 lipca 2013 r., a także Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt II GZ 520/13. W szczególności NSA wskazał, że wnioskodawca konsekwentnie odmawia przedłożenia informacji (dokumentów) umożliwiających przeprowadzenie przez sąd pełnej oceny jego sytuacji majątkowej. Występując po raz kolejny z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym po prawomocnym zakończeniu postępowania o przyznanie prawa pomocy w takim samym zakresie, R. P. nie wykazał jednak inicjatywy w wyjaśnieniu swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej. W okolicznościach niniejszej sprawy nie budzi zatem żadnych wątpliwości, że strona świadomie uchyla się od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego.
Skarżący ma bowiem świadomość braków składanych oświadczeń majątkowych. Naczelny Sąd Administracyjny już wielokrotnie oddalał zażalenia wnoszone przez R. P. na orzeczenia dotyczące odmowy przyznania prawa pomocy (nie tylko w tej sprawie). Natomiast wnioskodawca składając kolejne wnioski o prawo pomocy, nie podejmuje próby wyjaśnienia swojej sytuacji rodzinnej i majątkowej. Kolejne oświadczenie majątkowe skarżącego nie pozwala ustalić rzeczywistej sytuacji majątkowej i rodzinnej oraz zdolności płatniczych skarżącego. Ogólnikowe oraz nieudokumentowane zapewnienia o trudnej sytuacji majątkowej budzą wątpliwości, co do zgodność z rzeczywistym stanem rzeczy oraz nie pozwalają wnioskować o zdolnościach płatniczych strony postępowania. Ponieważ żądanie przyznania prawa pomocy o treści wskazanej w kolejnym formularzu wniosku o prawo pomocy zostało już prawomocnie rozstrzygnięte w rozpoznawanej sprawie należy przyjąć, że rozpoznanie kolejnego wniosku o tożsamej treści jest zbędne w rozumieniu art. 249a P.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 258 §1 i §2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.