Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę L.G. na pisma Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] nr [...] w sprawach skierowania na badania psychologiczne oraz kontrolne sprawdzenie kwalifikacji.
W uzasadnieniu Sąd wyjaśnił podstawy prawne odrzucenia skargi oraz stwierdził, że zaskarżone wnioski nie zostały skierowane "na zewnątrz" – w stosunku do organów administracji publicznej – lecz ich adresatem jest organ administracji publicznej (Prezydent Miasta K.). Ponadto nie wywołują one skutku w postaci potwierdzenia uprawnień lub nałożenia obowiązków na stronę. W związku z tym Sąd stwierdził, że wskazane wnioski Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nie mogą być przedmiotem skutecznej skargi do sądu administracyjnego.
W piśmie z dnia [...] skarżący wniósł o wyjaśnienie i uzupełnienie uzasadnienia postanowienia Sądu z dnia 3 lutego 2016 r., wskazując, że nie rozumie, do kogo powinien zwrócić się o kontrolę wniosku wydanego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. Skarżący wywiódł, że wnosi o wyjaśnienie, kto winien sprawować kontrolę nad organami Policji i kto w jego konkretnym przypadku władny jest sprawdzić poprawność, słuszność i zasadność skierowanego przez Wojewódzkiego Komendanta Policji w P. do Prezydenta Miasta K. wniosku o skierowanie strony na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B oraz badanie psychologiczne w związku z przekroczeniem 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. W myśl art. 166 p.p.s.a., do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
Konieczność dokonania wykładni konkretnego rozstrzygnięcia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, a więc taki, który może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia orzeczenia powinna zatem zmierzać do usunięcia wątpliwości dotyczących treści rozstrzygnięcia, ale także skutków, jakie orzeczenie to ma wywołać. Podkreślić należy, że wykładnia orzeczenia nie może jednak prowadzić do nowego rozstrzygnięcia. Nie może także zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy. Wniosek o wykładnię nie może również zmierzać do wyjaśnienia zawartych w uzasadnieniu orzeczenia wyrażeń prawniczych i znaczenia słów, ani też do polemiki ze stanowiskiem Sądu orzekającego w sprawie i wskazaniami co do dalszego postępowania (zob. postanowienia NSA: z dnia 15 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 406/09, z dnia 15 grudnia 2012 r., sygn. akt I GSK 148/10, z dnia 6 sierpnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1757/11, z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 502/13 – publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
W świetle powyższego stwierdzić należy, że wniosek L. G. o wykładnię postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 3 lutego 2016 r. o odrzuceniu skargi – jest bezzasadny. Treść uzasadnienia powyższego orzeczenia została sformułowana w sposób jasny i niebudzący wątpliwości. Skuteczny wniosek o wykładnię orzeczenia nie może opierać się na twierdzeniu, że skarżący nie rozumie jego treści lub na wskazaniu, jak – zdaniem strony – powinna wyglądać kontrola sądowoadministracyjna działania organów administracji publicznej, lub jaki powinna mieć ona zakres. Złożony w niniejszej sprawie wniosek o wykładnię wyroku stanowi w istocie polemikę ze stanowiskiem Sądu, co nie może stanowić podstawy do jego uwzględnienia. Zakres żądania wnioskodawcy w sposób oczywisty wykracza zatem poza obszar wyznaczony przepisem art. 158 p.p.s.a.
Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 158 w zw. z art. 166 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.