Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 29 marca 2016 r. starszy referendarz sądowy postanowił umorzyć postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu prawa pomocy, albowiem rozpoznanie kolejnego wniosku o prawo pomocy stało się zbędne w rozumieniu art. 249 a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2012., poz. 270, ze zm.)., dalej p.p.s.a.
Pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. skarżący wniósł sprzeciw na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie jako niezgodnego ze stanem faktycznym i stanem prawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje
Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. t.j z 2012 roku, poz. 270), dalej jako p.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, jeżeli nie jest ona w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Natomiast przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.).
W niniejszym postępowaniu R występował już z żądaniami przyznania prawa pomocy. W kwestii żądania zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia pełnomocnika z urzędu wypowiadał się referendarz sądowy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, a także Naczelny Sąd Administracyjny.
Oddalając zażalenie Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że twierdzenia zawarte w oświadczeniu majątkowym strony nie zostały poparte żadnymi dowodami, o które był wzywany wnioskodawca.
R kolejny raz wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy wskazując na pogorszenie się jego sytuacji (pismo z dnia 4 marca 2016 r. - k. 96 akt sądowych).
W formularzu wniosku, Skarżący wypełnił jednak jedynie rubryki dotyczące adresu i nazwy wnioskodawcy oraz miejscowości, daty i podpisu. W tej sytuacji Skarżący nie złożył oświadczenia o stanie majątkowym i rodzinnym w wymaganej prawem formie.
W opinii Sądu Skarżący ma świadomość, że składane przez niego oświadczenia majątkowe są niewystarczające i nie mogą stanowić podstawy do pełnego merytorycznego rozpoznania wniosku o prawo pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny już bowiem wielokrotnie (również w przedmiotowej sprawie) oddalał zażalenia wnoszone przez Skarżącego na orzeczenia dotyczące odmowy przyznania prawa pomocy.
Niewypełnienie urzędowego formularza wniosku o prawo pomocy w zakresie dokładnych danych o stanie majątkowym i dochodach Wnioskodawcy, w tym dokładnych danych o stanie rodzinnym, należy potraktować jako dalsze świadome uchylanie się Skarżącego od złożenia pełnego i rzetelnego oświadczenia majątkowego. Strona skarżąca konsekwentnie uchyla się od przedłożenia wyczerpującego i rzetelnego oświadczenia o sytuacji majątkowej i rodzinnej, wobec czego powinna liczyć się z tym, że Sąd nie będzie miał wystarczających podstaw do uwzględnienia wniosku i przyznania jej prawa pomocy.
Stwierdzić należy wobec tego, że brak współpracy ze strony Skarżącego ujawniony już na etapie wezwania do usunięcia braków ponownego wniosku o prawo pomocy skutkuje uznaniem, że strona nadal uchyla się od rzetelnego przedstawienia swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej.
W tym stanie rzeczy rozpoznanie kolejnego już wniosku o przyznanie prawa pomocy stało się zbędne, a postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy należało umorzyć.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 249 a w zw. art. 260 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.