Uzasadnienie
Skarżąca T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.
Zarządzeniem z dnia 10 lipca 2026 r. wezwano pełnomocnika, który podpisał skargę, do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez złożenie aktualnego wypisu z rejestru osób prawnych Republiki Ukrainy dotyczącego skarżącej spółki, wraz z jego tłumaczeniem na język polski przez polskiego tłumacza przysięgłego – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi (k. 1-2 i k. 68 akt sądowych).
Wymienione wyżej wezwanie doręczono pełnomocnikowi w dniu 16 lipca 2026 r. (k. 71 akt).
W odpowiedzi, w dniu 16 lipca 2026 r. wpłynęło pismo pełnomocnika, do którego pełnomocnik dołączył wypis oraz tłumaczenie wypisu z Jedynego Państwowego Rejestru osób prawnych, osób fizycznych – przedsiębiorców i organizacji publicznych Republiki Ukrainy, dotyczące P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu.
Zgodnie z przepisem art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym.
Stosownie zaś do art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną.
Jednocześnie zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu.
W myśl art. 29 p.p.s.a., przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną. Podmioty te mają jednak obowiązek wskazać podstawę swojego umocowania.
Przepis art. 49 § 1 p.p.s.a. przewiduje, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Natomiast na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w przypadku, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, sąd odrzuca skargę.
Z powołanych przepisów wynika, że na osobie dokonującej czynności w postępowaniu w imieniu osoby prawnej spoczywa obowiązek wykazania swego umocowania. Pełnomocnik wykazuje swoje umocowanie m.in. przez przedłożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu strony przed wojewódzkim sądem administracyjnym, udzielonego przez osobę upoważnioną do reprezentowania skarżącego. Umocowanie do reprezentowania spółki prawa handlowego wykazują dokumenty wydawane przez właściwe organy państwowe. W przypadku Republiki Ukrainy dokumentem stwierdzającym umocowanie do reprezentacji strony jest wypis z rejestru osób prawnych Republiki Ukrainy, wraz z jego tłumaczeniem przez tłumacza przysięgłego.
Natomiast z przedłożonych w niniejszej sprawie dokumentów nie wynika, że osoba, która podpisała skargę, była uprawniona do reprezentowania strony skarżącej T. Z przesłanego wypisu z Jednolitego Państwowego Rejestru osób prawnych i fizycznych – przedsiębiorców i organizacji publicznych wynika, że wypis dotyczy innego podmiotu niż skarżąca, a mianowicie P. Zatem z tego dokumentu nie wynika, by M. K., który podpisał pełnomocnictwo dla pełnomocnika do działania w imieniu skarżącej w niniejszej sprawie, był uprawniony do reprezentowania strony, czyli T. W konsekwencji należało uznać, że mimo stosownego wezwania, strona nie wykonała obowiązku, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a. i nie zostało wykazane umocowanie pełnomocnika do działania w imieniu skarżącej w niniejszej sprawie, w tym umocowanie do podpisania skargi.
Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzucił skargę. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.