Uzasadnienie
Pismem z dnia 18 grudnia 2008 r. J. S. wniósł skargę na uchwałę Rady Miasta z dnia [...] marca 2005 r., Nr [...], w sprawie rozpatrzenia skargi na działalność kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. W skardze wniósł o ustanowienie adwokata z urzędu.
Postanowieniem z dnia 10 marca 2009 r. referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. Odmowę uzasadniono faktem, iż skarżący, pomimo wezwania Sądu nie przedstawił dokumentów źródłowych oraz dodatkowych oświadczeń umożliwiających wyjaśnienie istotnych okoliczności dotyczących sytuacji majątkowej i finansowej skarżącego oraz osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skutkiem powyższego skarżący uniemożliwił ustalenie, jakie są jej realne zdolności finansowe do ponoszenia kosztów postępowania.
Tym samym skarżący nie wykazał, że zaistniały przesłanki przyznania prawa pomocy określone w art. 246 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.), tj. że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów sądowych, bądź pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł sprzeciw domagając się uchylenia w całości postanowienia jako niezgodnego z prawem. W uzasadnieniu skarżący przytoczył argumenty pozamerytoryczne, nie mające żadnego związku z badaną sprawą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W świetle art. 260 p.p.s.a. wskutek wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie referendarza sądowego traci moc, zaś wniosek o przyznanie prawa pomocy podlega rozpoznaniu przez Sąd.
W świetle art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Innymi słowy – nawet jeśli zachodzą przesłanki związane z trudną sytuacją materialną strony, określone w art. 246 p.p.s.a., oczywista bezzasadność skargi wyłącza możliwość przyznania stronie prawa pomocy. W kwestii interpretacji terminu "oczywistej bezzasadności skargi" w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., w orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się, że chodzi o sytuacje, gdy bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może być uwzględniona. Taki przypadek zachodzi zwłaszcza w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia (por. M. Niezgódka-Medek [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, Zakamycze 2006, s. 558).
Przesłanki odrzucenia skargi określa art. 58 § 1 p.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest niedopuszczalność skargi (art. 58 § 1 pkt 6). W orzecznictwie przyjmuje się, że niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu art. 247 p.p.s.a., a tym samym podstawą do nieprzyznawania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 7 czerwca 2004 r.; OZ 140/04; LEX nr 220389).
Odnosząc powyższe uwagi do niniejszej sprawy Sąd stwierdza, że uchwała będąca przedmiotem skargi została wydana w trybie tzw. postępowania skargowego, regulowanego przepisami działu VIII Kodeksu postępowania administracyjnego. Przedmiotem zaskarżonej uchwały było rozpatrzenie wniesionej przez J. S. skargi na działalność kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. W podstawie prawnej zaskarżonej uchwały Rada Miasta powołała się na przepisy działu VIII KPA.
W orzecznictwie panuje niekwestionowany pogląd, w pełni akceptowany również przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, zgodnie z którym w sprawach dotyczących postępowania skargowego nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego (por. m.in. postanowienie NSA z 1 lutego 2007 r.; I OSK 395/06; LEX nr 362475; postanowienie WSA w Lublinie z 31 grudnia 2007 r., III SA/Lu 586/07; Wspólnota 2008/3/47; postanowienie WSA w Warszawie z 24 listopada 2006 r. III SA/Wa 948/06; LEX nr 295005).
W tym stanie rzeczy należy przyjąć, że zaistniała przesłanka oczywistej bezzasadności skargi, która wyklucza możliwość przyznania prawa pomocy.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 247 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.