Uzasadnienie
K. I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na orzeczenie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] sierpnia 2020 r., utrzymujące w mocy orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Ś. z dnia [...] lipca 2020 r. o uznaniu K. I. winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniu skarżącemu kary nagany. W skardze skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał, że wymierzenie kary nagany ma bezpośredni wpływ nie tylko na jego sytuację materialną, gdyż ukaranie karą dyscyplinarną zobowiązuje przełożonych do obniżenia dodatku służbowego, ale także wpływa na postrzeganie skarżącego w środowisku pracy, co z kolei ma bezpośredni wpływ na jego stan psychiczny i nastawienie do wykonywanej pracy. Obniżenie dodatku w granicach od [...] do [...]% otrzymywanej stawki stanowi istotną dolegliwość, która ma realne przełożenie na sytuację życiową obwinionego. W ocenie skarżącego powołane okoliczności uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu do czasu wydania orzeczenia w sprawie przez sąd administracyjny ma charakter wyjątkowy i stanowi formę tzw. ochrony tymczasowej, mającej na celu ochronę skarżącego przed potencjalnym zaistnieniem sytuacji, w której akt oceniony jako wadliwy przez sąd został już faktycznie wykonany, z czym wiążą się niekorzystne konsekwencje w postaci znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Katalog przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, zaś obowiązek ich uprawdopodobnienia spoczywa na stronie. Sąd ocenia jedynie, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno uwzględniać konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.
Twierdzenia powinny być poparte materiałem dowodowym. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego ocenę (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, LEX nr 1405435).
Mając powyższe na względzie uznać należy, że złożony w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania skarżonego orzeczenia wymierzającego karę dyscyplinarną nagany nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący nie uprawdopodobnił, iż zachodzi w stosunku do niego niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Skarżący w uzasadnieniu wniosku powołał się na okoliczność, że ukaranie karą dyscyplinarną spowoduje negatywne skutki dla sytuacji materialnej skarżącego, którego dodatek służbowy będzie podlegał obniżeniu. Skarżący nie przedstawił jednak żadnych okoliczności z zakresu swojej aktualnej sytuacji materialnej i życiowej, pozwalających na ocenę czy obniżenie dodatku służbowego przewidziane w § 9 ust. 5, w związku z § 8 ust. 5-8 i z zastrzeżeniem ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 z późn. zm.) może w przypadku skarżącego istotnie wiązać się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Skarżący w żaden sposób nie wskazał, jak też nie uprawdopodobnił ewentualnego rozmiaru wywodzonej szkody. Wymaga także podkreślenia, że chodzi w tym przypadku o obniżenie dodatku służbowego, w granicach od [...] do [...]% otrzymywanej stawki, a nie obniżenie samego uposażenia skarżącego jako policjanta.
Również powołane przez skarżącego we wniosku okoliczności dotyczące pogorszenia jego wizerunku w środowisku pracy i wpływu takiej sytuacji na stan psychiczny i nastawienie do pracy skarżącego, nie mogą stanowić podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia. Ewentualne pogorszenie wizerunku skarżącego można bowiem wiązać już z samym wszczęciem wobec niego postępowania dyscyplinarnego. Zniwelowanie zaś powołanych skutków może nastąpić jedynie przez wyeliminowanie zaskarżonego orzeczenia z obrotu prawnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 listopada 2018 r., I OZ 1098/18).
Stwierdzić zatem należy, że skarżący na poparcie swojego wniosku nie przedstawił argumentów przemawiających za wystąpieniem takich niekorzystnych z punktu widzenia interesów skarżącego następstw zaskarżonego orzeczenia dyscyplinarnego, które mogłyby być uznane za stanowiące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z powyższych względów i na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł, jak w postanowieniu.