Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 6 sierpnia 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 67/26

Uzasadnienie

Decyzją z 20 listopada 2025 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej również: "NFZ") oddalił odwołanie C.sp. z o.o. z siedzibą w K.(dalej: strona, strona skarżąca lub skarżąca) dotyczące rozstrzygnięcia postępowania o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, prowadzonego przez NFZ Łódzki Oddział Wojewódzki, w trybie konkursu ofert o kodzie postępowania nr 05-25-000200/LSZ/03/1/03.4500.031.02/01 w zakresach Chirurgia ogólna – Hospitalizacja planowa i chirurgia ogólna – Hospitalizacja planowa – Pakiet onkologiczny, w rodzaju leczenie szpitalne, na obszarze: 10-województwo łódzkie.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne:

NFZ ogłosił prowadzone w trybie konkursu ofert postępowanie poprzedzające zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: leczenie szpitalne w zakresie: 03.4500.031.02 Chirurgia ogólna – Hospitalizacja planowa, 03.4500.931.02 Chirurgia ogólna – Hospitalizacja planowa – Pakiet onkologiczny, na obszarze: 10 - województwo łódzkie, na okres od 1 grudnia 2025 r. do 30 czerwca 2035 r. W ogłoszeniu konkursu ofert wskazano wartość zamówienia - nie większą niż 800 945,03 zł na okres rozliczeniowy od 01.12.2025 r. do 01.31.12.2025 r. oraz maksymalną liczbę umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu postępowania, tj. 3.

W przedmiotowym postępowaniu złożono 5 ofert, każda na jedno miejsce udzielania świadczeń. Komisja konkursowa dokonała sprawdzania spełnienia przez oferentów warunków formalnych ofert, i tak: 1 października 2025 r. skarżącego, M. sp. z o.o., G. sp. z o.o., S. sp. z o.o. sp. komandyt. oraz 2 października 2025 r. S1 w Ł.. Następnie komisja wezwała oferentów do usunięcia braków formalnych w wyznaczonym terminie pod rygorem odrzucenia oferty. Braki zostały uzupełnione. W dalszej kolejności komisja konkursowa przeprowadziła weryfikację (oględziny) u strony skarżącej oraz pozostałych u oferentów - weryfikacja ta miała miejsce u wszystkich podmiotów biorących udział w postępowaniu w dniach: 15 października 2025 r. u skarżącego; 10 października 2025 r. w M. sp. z o.o.; 15 października 2025 r. w G. sp. z o.o.; 16 października 2025 r. w S. sp. z o.o. sp. komandyt. oraz 13 października 2025 r. w S1 w Ł. W jej toku sprawdzono u oferentów m.in. miejsce udzielania świadczeń oraz zgodność sprzętu przy pomocy którego wykonywana ma być umowa.

30 października 2025 r. nastąpiło rozstrzygnięcie postępowania konkursowego, a informacja o rozstrzygnięciu postępowania została opublikowana na tablicach ogłoszeń oraz stronie internetowej Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ. Do udzielania świadczeń zostały wybrane 2 oferty. Oferta strony skarżącej znalazła się na trzecim miejscu, uzyskując 62,85 punktów i nie została wybrana.

6 listopada 2025 r. do NFZ - Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego w Łodzi, wpłynęło odwołanie strony skarżącej od rozstrzygnięcia postępowania. Następnie, 19 i 20 listopada 2025 r. strona wniosła pismo uzupełniające do odwołania z 6 listopada 2025 r., w którym zakwestionowała czynności komisji konkursowej w zakresie oceny ofert G. sp. z o.o. oraz S1 w Ł. Powołaną na wstępie decyzją Prezes NFZ, na podstawie art. 142 ust. 5 pkt 1 oraz art. 154 ust. 1, 2, 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 1461 ze zm.) - dalej: "ustawa" lub "u.ś.o.z." - oddalił w całości odwołanie strony skarżącej. Organ wskazał, że 22 września 2025 r. postępowanie zostało otwarte, złożono 5 ofert nie podlegających odrzuceniu.

Następnie organ zwrócił uwagę na treść zarządzeń i rozporządzeń, które zostały opublikowane wraz z ogłoszeniem oraz przepisów mających zastosowanie w sprawie, tj. art. 149 ust. 1 pkt 7, art. 146 ust. 1 pkt 2, art. 148 u.ś.o.z. i rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, oceny oferty (tekst jedn. Dz.U z 2025 r., poz. 328 ze zm.) wyjaśniając, że ocena wszystkich ofert, w tym oferty strony skarżącej, dokonywana jest według kryteriów określonych we wskazanym rozporządzeniu. Kryterium różnicującym oferty stanowi ocena uzyskana w kolejności według następujących kryteriów: oferta cenowa, ciągłość, kompleksowość, jakość, dostępność, inne. Wskazano przy tym, że w przypadku uzyskania jednakowej łącznej oceny oferty przez co najmniej dwóch oferentów, kryterium różnicującym oferty stanowi ocena uzyskana w kolejności według następujących kryteriów: jakość, kompleksowość, dostępność, ciągłość oraz cena.

Dalej organ stwierdził, że porównanie ofert nastąpiło zgodnie z ustalonymi kryteriami. W rankingu końcowym oferta strony skarżącej zajęła trzecie miejsce uzyskując 62,85 pkt. Uzyskaną wartość punktową w rankingu końcowym za poszczególne kryteria oceny organ zobrazował w tabeli nr 1. Zaznaczono przy tym, że maksymalna liczba umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które miały zostać zawarte po przeprowadzeniu postępowania to 3 umowy. Trzy oferty znalazły się poniżej tzw. "linii odcięcia", co oznacza, że 3 oferty nie zostały wybrane w rozstrzygnięciu konkursu ofert. Oferta strony skarżącej znalazła się poniżej tzw. "linii odcięcia" co oznacza, że nie została ona wybrana w rozstrzygnięciu konkursu ofert. Organ wskazał, że szczegółowe porównanie ofert, treść pytań ankietowych oraz wartość punktową oceny ofert za poszczególne kryteria inne niż cena zobrazował w tabeli 2. W ocenie organu postępowanie konkursowe zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami opisanymi w dziale VI u.ś.o.z..

Organ wyjaśnił przy tym, że postępowanie konkursowe prowadzi się w celu zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zatem na każdym jego etapie komisja konkursowa podejmuje działania zmierzające do wyboru ofert i zawarcia umów, w takiej liczbie, która zapewni świadczeniobiorcom dostęp do świadczeń zdrowotnych określonego rodzaju. Działania komisji konkursowej nie mają jednak prowadzić do zawarcia umów ze wszystkimi oferentami biorącymi udział w postępowaniu. Zadaniem komisji konkursowej jest bowiem wybór oferty lub ofert najkorzystniejszych, a co za tym idzie ma ona prawo nie wybrać pozostałych ofert, które są mniej korzystne. Zgodnie z ideą konkursu ofert, zadania komisji konkursowej, określa art. 142 ust. 5 pkt 1 i pkt. 2 u.ś.o.z., zgodnie z którym: konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej. W części niejawnej konkursu ofert komisja może: 1) wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, najkorzystniejszych pod względem kryteriów wyboru ofert określonych w art. 148 ust. 1;

2) nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Dalej zaznaczono, że zasady, według których prowadzone było przedmiotowe postępowanie określone są wprost w u.ś.o.z. oraz aktach wykonawczych, w tym w szczególności w rozporządzeniu Ministra Zdrowia wydanym na podstawie art. 139 ust. 9 u.ś.o.z. Zasady te były znane wszystkim oferentom biorącym udział w postępowaniu, w tym również stronie skarżącej. Komisja konkursowa w ramach postępowania konkursowego stosowała te same zasady i przepisy prawa wobec wszystkich oferentów biorących udział w postępowaniu. Ponadto organ wskazał, że przedmiot zamówienia został opisany przez zamawiającego w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. Określenie przedmiotu zamówienia było zgodne z wymogami określonymi w art. 140 ust. 2 i 141 u.ż.o.z. Dalej organ, odnosząc się do treści art. 134 ust. 2 u.ś.o.z., wskazał że wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępnione były wszystkim świadczeniodawcom na tych samych zasadach. Dostępne były na tablicach ogłoszeń u zamawiającego (w siedzibie Oddziału) oraz na stronach internetowych Oddziału. Sposób udostępnienia materiałów umożliwiał zapoznanie się z nimi przez wszystkich oferentów. Kryteria oceny ofert, zasady punktacji i warunki wymagane od świadczeniodawców były jawne i nie podlegały zmianie w toku trwania przedmiotowego postępowania. Ocena ofert, w tym oferty strony skarżącej odbywała się w oparciu o enumeratywnie określone kryteria, z wyłączeniem dowolności w tym zakresie. Kryteria oceny były więc jednakowe dla wszystkich i przejrzyste. Zaznaczono przy tym, że w przywołanym rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wskazano z jakimi okolicznościami przypisanymi poszczególnym kryteriom oceny wiążą się określone ilości punktów. Nadto wskazano, że Prezes NFZ rozpoznając odwołanie nie prowadzi ponownie postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej lecz rozpoznaje sprawę w odniesieniu do konkretnego podmiotu i konkretnych czynności, nie powiela czynności zarezerwowanych przez ustawę dla komisji konkursowej. Podkreślono przy tym, że w ogłoszeniu o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej wskazano, iż maksymalna liczba umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu postępowania to 3, natomiast wartość zamówienia wynosi nie więcej niż 800 945,03 zł. na okres rozliczeniowy od 01.12.2025 r. do 31.12.2025 r. Zatem, po zabezpieczeniu środków finansowych, które zamawiający przeznaczył na świadczenia zdrowotne będące przedmiotem postępowania na oferty do 2 pozycji, oferta strony skarżącej znalazła się poniżej tzw. "linii odcięcia" i nie została wybrana w rozstrzygnięciu konkursu ofert z powodu wyczerpania środków finansowych do zawarcia umowy w wysokości wynegocjowanej podczas negocjacji. Organ wyjaśnił, że w treści ogłoszenia, stosownie do art. 139 ust. 3 pkt 5 u.ś.o.z. wskazano maksymalną liczbę umów, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu postępowania, a zatem dawało to możliwość zawarcia jednej, dwóch albo maksymalnie trzech umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Równocześnie oferenci, którzy w rankingu końcowym uzyskali najwyższą liczbę punktów zajęli w kolejności miejsca: pierwsze, drugie i trzecie. Niemniej jednak uwzględniając powyższe wybranie 2 ofert pozostaje w pełnej zgodności z treścią ogłoszenia. Wybór dokonany przez komisję znajduje zatem oparcie w powołanym art. 142 ust. 5 pkt 1 u.ś.o.z. Organ zwrócił uwagę na to, że komisja podjęła działania zmierzające do wyboru największej możliwej liczby świadczeniodawców do realizacji świadczeń w ramach wskazanych w ogłoszeniu środków finansowych. Organ przypomniał też, że dopiero złożenie odwołania wszczyna procedurę administracyjną i zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w tym zakresie strona skarżąca 18 listopada 2025 r., zapoznała się z aktami postępowania. Organ zwrócił też uwagę na to, że strona skarżąca za kryterium ciągłości w rankingu końcowym otrzymała 5,00 punktów. Nadto przypomniał on, że porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest dokonywane według kryteriów wyboru ofert: 1) jakości, 2) kompleksowości, 3) dostępności, 4) ciągłości, 5) cena - udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej, a ocena ofert, w tym oferty strony skarżącej, odbywała się o te, enumeratywnie określone przez ustawodawcę kryteria, z wyłączeniem dowolności w tym zakresie. Kryteria oceny były jednakowe dla wszystkich i przejrzyste. Organ zwrócił przy tym uwagę na to, że w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, wskazano z jakimi okolicznościami przypisanymi poszczególnym kryteriom oceny, wiążą się określone ilości punktów. Szczegółowy wykaz pytań do oferty wraz z udzielonymi przez oferentów na nie odpowiedziami i przyznanymi punktami zamieszczono w tab. 2 decyzji, co zdaniem organu potwierdza jednolity sposób oceny wszystkich oferentów. Organ wskazał też, że każdy z oferentów uczestniczących w postępowaniu miał możliwość uzupełnienia braków, na tożsamych zasadach - braki zostały uzupełnione. Nadto organ zwrócił uwagę i na to, że mając na względzie zasadę równego traktowania oferentów wynikającą z art. 134 u.ś.o.z., komisja konkursowa, na podstawie § 17 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 października 2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy - przeprowadziła weryfikację (oględziny) u wszystkich podmiotów biorących udział w postępowaniu, a w jej toku sprawdzono u oferentów m.in. miejsce udzielania świadczeń, zgodność sprzętu przy pomocy którego wykonywana ma być umowa, co znajduje odzwierciedlenie w treści wyników wskazanej weryfikacji (oględzin). Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przedłożonych kopii paszportów technicznych urządzeń organ, wskazując na brzemiennie art. 63 ust. 3 ustawy z dnia 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1620), wyjaśnił że w przestawionych kopiach paszportów technicznych wskazana jest data przeprowadzenia czynności sprawdzających stan techniczny urządzenia ze ściśle określonym dniem dokonania przeglądu oraz wskazanym okresem, w jakim ma nastąpić kolejny przegląd. Przy czym przepis ten nie nakłada obowiązku wskazania konkretnej daty kolejnego przeglądu technicznego. W czasie analizy dokumentów oraz prowadzonych oględzin komisja konkursowa stwierdziła, że w dniu dokonywania czynności przedstawione dokumenty potwierdzają aktualny stan techniczny wykazanych urządzeń, zgodne z przepisami prawa obowiązującymi w tym zakresie. Za nieuzasadniony organ uznał też zarzut w zakresie zabezpieczenia przez S1 w Ł. dostępu do świadczeń w zakresie radioterapii. Organ zaznaczył, że zgodnie z § 8 załączonej kopii umowy o współpracy w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zawartej 2 stycznia 2015 r. z N. w T. ustalono, że umowa została zawarta na czas nieokreślony, co obejmuje cały okres na jaki zawarta ma być umowa objęta postępowaniem. W zakresie przedłożonej umowy z podwykonawcą odnośnie dostępu do badań medycyny nuklearnej organ stwierdził, że S1 w Ł. przedstawił umowę o podwykonawstwo w tym zakresie, obowiązującą według stanu na dzień złożenia oferty wraz ze zobowiązaniem do zabezpieczenia tych świadczeń. Organ zauważył, że w zakresie powierzenia realizacji świadczeń innym podmiotom, Samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej zobowiązany jest do stosowania procedury konkursu ofert zgodnie z przepisami ustawy o działalności leczniczej obowiązującymi w tym zakresie. W takim przypadku, podobnie jak w przypadku wykazania warunku posiadania umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, za dopuszczalne należy uznać oświadczenie o zobowiązaniu się podmiotu leczniczego do zapewnienia podwykonawstwa na dalsze okresy obowiązywania umowy, na zasadach wynikających z przedłożonej umowy. Za bezprzedmiotowe organ uznał zarzuty dotyczącego G. sp. z.o.o., gdyż podmiot ten zajął niższą pozycję w rankingu, niż strona skarżąca i nie został wybrany w rozstrzygnięciu, a w odwołaniu nie wykazano, jak czynności podjęte wobec tego podmiotu wpłynęły na naruszenie interesu prawnego strony. W odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku przekazania zawiadomienia w związku ze złożonym odwołaniem przez podmiot M. sp. z.o.o. z siedzibą w Ł. organ również uznał go za bezprzedmiotowy, wskazując, że zawiadomienie o tym, że wpłynęło odwołanie wysyłane jest do podmiotów, posiadających status stron postępowania. Z kolei w odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku podpisu osoby upoważnionej do reprezentowania oferenta S. sp. z o.o. sp.k. na zaproszeniu do negocjacji w sprawie ustalenia liczby i ceny świadczeń organ uznał go za niezasadny w świetle złożonej przez tego oferenta zgody na doręczenie mu przez komisję konkursową oświadczeń i zawiadomień za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej na wskazany w ofercie adres poczty elektronicznej. Potwierdzeniem jego skutecznego doręczenia jest obecność tego oferenta w trakcie negocjacji i podpis na protokole z negocjacji. Reasumując Prezes NFZ stwierdził, że nie doszło do naruszenia zasad postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej będących przedmiotem niniejszego postępowania konkursowego, zaś zachowanie komisji konkursowej było zgodne z prawem. Z kolei ocena ta skutkuje uznaniem, że nie doszło do naruszenia interesu prawnego strony skarżącej i nie ma podstaw do uwzględnienia odwołania na podstawie art. 154 ust. 3 u.ś.o.z.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca zaskarżył powyższą decyzję, zarzucając jej naruszenie:

1. 1) art. 131b ust. 1 oraz ust. 2 u.ś.o.z., poprzez niezrealizowanie planu zakupu świadczeń opieki zdrowotnej ustalonego na obszarze zabezpieczenia przez Prezesa NFZ i określonego w ogłoszeniu o konkursie, poprzez wybranie niedostatecznej liczby oferentów do udzielania świadczeń na tym obszarze;
2. 2) art. 142 ust. 5 pkt 1 u.ś.o.z. w zw. z art. 139 ust. 3 pkt 5 u.ś.o.z. i § 3 ust. 2 pkt 5 Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 14 października 2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy, poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które nie uwzględnia, ani nie odnosi się do wskazań Dyrektora Łódzkiego Oddziału Wojewódzkiego NFZ zawartych w treści ogłoszenia o postępowaniu, dotyczących docelowej liczby umów, które zostaną zawarte po rozstrzygnięciu postępowania i dokonanie wyboru świadczeniodawców w ilości, która ogranicza dostęp do świadczeń na obszarze objętym postępowaniem, nie gwarantuje kompleksowego zabezpieczenia dostępu do świadczeń we wskazanym zakresie na danym obszarze oraz nie wypełnia założeń planu zakupu świadczeń przewidującego potrzebę wyboru 3 świadczeniodawców;
3. 3) naruszenie art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 135 ust. 1 u.ś.o.z. oraz § 11 ust. 1 Zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, poprzez odmowę udostępnienia do wglądu pełnych akt postępowania, tj. odmowę udostępniania do wglądu ofert wybranych oferentów, co stanowi naruszenie zasady jawności postępowania konkursowego i uniemożliwia oferentowi dokonanie pełnej, merytorycznej oceny podstaw rozstrzygnięcia oraz sformułowanie wszystkich zarzutów na etapie wnoszenia odwołania;
4. 4) nieuwzględnianie w rozstrzygnięciu strony skarżącej, która od ponad 10 lat miała zwartą umowę w przedmiotowym zakresie, skutkuje pozbawieniem pacjentów możliwości leczenia w placówce wielospecjalizacyjnej, w której kompleksowość świadczeń i ich integralność funkcjonalna nie tylko praktycznie ułatwia leczenie pacjentom ale także w sposób oczywisty zwiększa efektywność leczenia. Działanie takie - rozstrzygnięcie negatywne - stoi w sprzeczności z interesem pacjentów a także z planem zabezpieczenia świadczeń zdrowotnych. Strona skarżąca zostaje wyeliminowany z systemu, w którym efektywnie, dla dobra pacjentów, wykonywała świadczenia. Powrót do sytemu, przy aktualnych obostrzeniach jest praktycznie niemożliwy.

Wobec tak sformułowanych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji nieuwzględniającej jej odwołanie, które skutkowałoby w szczególności przeprowadzeniem ze stroną postępowania w trybie rokowań poprzedzającego zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju 03 - leczenie szpitalne, w zakresie: Chirurgia ogólna - hospitalizacja planowa / Chirurgia ogólna - hospitalizacja planowa - pakiet onkologiczny. Strona skarżąca wniosła także, na podstawie art. 73 § 1 k.p.a. w zw. z art. 135 ust. 1 u.ś.o.z. oraz § 11 ust. 1 Zarządzenia Nr 18/2017/DSOZ, o udostępnienie akt postępowania, w tym rankingu otwarcia i rankingu końcowego oraz ofert wybranych oferentów, do wglądu, z zachowaniem możliwości sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów oraz umożliwienie ustosunkowania się do materiału w nich zgromadzonego.

Ponadto, strona skarżąca zastrzegła sobie możliwość zgłoszenia dalszych zarzutów, uzupełnień oraz rozszerzenia niniejszego odwołania po zapoznaniu się z pełną dokumentacją postępowania konkursowego, w tym w szczególności z protokołem postępowania, ofertami, kartami oceny ofert, dokumentacją prac komisji oraz wszelkimi innymi materiałami, które miały wpływ na rozstrzygnięcie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.

21 kwietnia 2026 r. wpłynął do sądu wniosek strony skarżącej o odroczenie rozprawy wyznaczonej na 12 maja 2026 r. z uwagi na zbieg spraw (o podanych w piśmie sygnaturach) w tym samym terminie w Sądzie Okręgowym w Łodzi. Zarządzeniem z 22 kwietnia 2026 r. Przewodnicząca Wydziału III WSA w Łodzi uwzględniła wniosek strony skarżącej.

Na terminie 9 czerwca 2026 r. Prezes Zarządu strony skarżącej złożyła wniosek o odroczenie rozprawy z uwagi na to, że ustanowiony przez nią w dniu 9 czerwca 2026 r. profesjonalny pełnomocnik przebywa na urlopie i z tego względu nie wyraża ona zgody na prowadzenie rozprawy wnosząc o jej odroczenie. Sąd postanowił odroczyć rozprawę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie ma jednak zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

1. 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
2. 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Zatem, jak wynika z przywołanych powyżej przepisów sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Kontrola przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie, zgodnie z powyżej wskazanymi kryteriami, nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

W pierwszej kolejności należy wskazać, e tryb postępowania w sprawie zawierania umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej oraz środki odwoławcze przysługujące od tego postępowania zostały uregulowane w dziale VI ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych – dalej również: "u.ś.o.z.", oraz w wydanym na podstawie art. 139 ust. 9 u.ś.o.z. rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 14 października 2020 r. w sprawie sposobu ogłaszania o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy – dalej również: "rozporządzenie z 14 października 2020 r.". Do postępowania tego miały też zastosowanie wskazane w zaskarżonej decyzji zarządzenia Prezesa NFZ.

Jak stanowi art. 132 ust. 1 u.ś.o.z. podstawą udzielania świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych przez NFZ jest umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej zawarta pomiędzy świadczeniodawcą a Funduszem, z zastrzeżeniem art. 19 ust. 4 i art. 132c. Przy czym, jak stanowi art. 132 ust. 2 u.ś.o.z., umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej może być zawarta wyłącznie ze świadczeniodawcą, który został wybrany do udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na zasadach określonych w niniejszym dziale, z wyjątkiem umowy, o której mowa w art. 15 ust. 2a u.ś.o.z.). Stosownie zaś do art. 139 ust. 1 u.ś.o.z., zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 159 i art. 159a, odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie: 1) konkursu ofert (jak miało to miejsce w niniejszej sprawie) albo 2) rokowań. Odnotować przy tym należy, iż w judykaturze podnosi się, że wszystkie etapy postępowania poprzedzającego zawarcie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, prowadzonego w ramach NFZ, wzorowane są na zasadach prawa cywilnego i nie podlegają przepisom postępowania administracyjnego – postępowanie w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń prowadzone przez komisję nie jest zatem postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a "rozstrzygnięcie" komisji nie jest, ani decyzją administracyjną, ani innym aktem o charakterze administracyjnoprawnym.

Co więcej, postępowanie prowadzone przez komisję, zmierzające do wyłonienia najkorzystniejszej oferty na udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej, jest wzorowane na czynnościach poprzedzających zawarcie umowy cywilnoprawnej, uregulowanych w kodeksie cywilnym, a co za tym idzie rozstrzygnięcie tego postępowania przez komisję jest niczym innym jak wyborem najkorzystniejszej oferty (ofert) przez zamawiającego (por. np. wyrok NSA z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II GSK 190/09, Lex/el nr 589015; a także wskazane tam postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2006 r.; sygn. akt II GSK 186/06. Lex/el nr 289113).

Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca wyraźnie odwołuje się do typowych pojęć prawa cywilnego, takich jak: oferta, konkurs ofert, rokowania. Nie może też ujść uwadze i to, że podmiot prowadzący to postępowanie – tj. Narodowy Fundusz Zdrowia - jest państwową jednostką organizacyjną, posiadającą osobowość prawną (art. 96 ust. 1 u.ś.o.z.). Nie jest to zatem organ administracji publicznej w rozumieniu ustrojowym, nie przyznano mu również generalnie kompetencji do stosowania środków prawnych, właściwych organom administracji publicznej. Niemniej jednak u.ś.o.z. określa w jakich przypadkach Prezes NFZ wydaje decyzje administracyjne (art. 154 ust. 3-4 u.ś.o.z.).

Wobec powyższego nie może być wątpliwości co do tego, że postępowanie prowadzone przez komisję nie jest postępowaniem administracyjnym w rozumieniu przepisów kodeksu postępowania administracyjnego – dalej również: "k.p.a.", a co za tym idzie wydawane przez komisję rozstrzygnięcie nie jest ani decyzją administracyjną, ani innym aktem o charakterze administracyjnoprawnym (por. postanowienie NSA z dnia 15 listopada 2006 r.; sygn. akt II GSK 186/06. Lex/el nr 289113).

Zauważyć należy, że ustawodawca stworzył bardzo sformalizowany tryb przeprowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, często też różniący się i odmienny od unormowań zawartych w ustawie z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny – dalej również: "kodeks cywilnym" lub "k.c.", a zwłaszcza dotyczący przepisów unormowanych w Księdze pierwszej - Część ogólna, Tytułu IV - Czynności prawne, Dział II - Zawarcie umowy, tj. art. 66 i nast. k.c.). Przykładem mogą być chociażby przepisy dotyczące złożenia oferty, które jest bardzo sformalizowane. Jak bowiem stanowi § 4 ust. 1 rozporządzenia z 14 października 2020 r., oferty składa się w postaci papierowej albo na nośniku elektronicznym, w zamkniętych kopertach lub paczkach w miejscu i terminie określonym w ogłoszeniu o postępowaniu. Oznaczenie przesyłki wyraźnie wskazuje na zamieszczoną wewnątrz ofertę oraz wskazuje kod postępowania.

Przy czym, jak stanowi art. 149 ust. 3 u.ś.o.z. w przypadku gdy świadczeniodawca nie przedstawił wszystkich wymaganych dokumentów lub gdy oferta zawiera braki formalne, komisja wzywa oferenta do usunięcia tych braków, w wyznaczonym terminie, pod rygorem odrzucenia oferty. Przyczyny odrzucenia oferty zostały określone w treści art. 149 ust. 1 u.ś.o.z. Odnotować również należy, że zgodnie z wolą ustawodawcy, wyrażoną w treści art. 155 ust. 1 u.ś.o.z., do umów o udzielania świadczeń opieki zdrowotnej stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Zatem przepisy Kodeksu cywilnego znajdą zastosowanie tylko w sprawach nieuregulowanych w u.ś.o.z.

Podstawowym trybem postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej jest konkurs ofert. Jest on – ów konkurs ofert – odmianą przetargu, który składa się z dwóch części: jawnej i niejawnej (art. 142 ust. 1 u.ś.o.z.). Jak stanowi art. 142 ust. 2 u.ś.o.z. w części jawnej konkursu ofert komisja w obecności oferentów: 1) stwierdza prawidłowość ogłoszenia konkursu ofert oraz liczbę złożonych ofert;

1. 2) otwiera koperty lub paczki z ofertami i ustala, które z ofert spełniają warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 31d oraz warunki, o których mowa w art. 146 ust. 1 pkt 2;
2. 3) przyjmuje do protokołu zgłoszone przez oferentów wyjaśnienia lub oświadczenia. Z kolei w ramach części niejawnej konkursu ofert komisja może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: 1) liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej;

1. 2) ceny za udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (art. 142 ust. 6 u.ś.o.ż.). Stosownie zaś do treści art. 142 ust. 5 u.ś.o.z. w części niejawnej konkursu ofert komisja może: 1) wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, najkorzystniejszych pod względem kryteriów wyboru ofert określonych w art. 148 ust. 1;

1. 2) nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Ustawodawca określił również kryteria oceny ofert stanowiąc w treści art. 148 ust. 1 u.ś.o.z., iż porównanie ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dokonuje się według kryteriów wyboru ofert: 1) jakości, 2) kompleksowości, 3) dostępności, 4) ciągłości, 5) ceny, - udzielanych świadczeń opieki zdrowotnej. Nadto, zgodnie z art. 148 ust. 2 u.ś.o.z. przy porównaniu ofert w toku postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej uwzględnia się także, czy świadczeniodawca przekazał Agencji w terminie dane, o których mowa w art. 31lc ust.
2. 2. Szczegółowe kryteria wyboru ofert, w podziale na poszczególne zakresy lub rodzaje świadczeń opieki zdrowotnej zostały określone w wydanym na podstawie art. 148 ust. 3 u.ś.o.z. rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

W świetle powyższego nie może być wątpliwości co do tego, że ustawodawca wyraźnie wskazał, iż komisja, w części niejawnej konkursu ofert, może zarówno wybrać ofertę lub większą liczbę ofert, najkorzystniejszych pod względem kryteriów wyboru ofert określonych w art. 148 ust. 1; jak również może nie dokonać wyboru żadnej oferty, jeżeli nie wynika z nich możliwość właściwego udzielania świadczeń opieki zdrowotnej. Równocześnie, komisja może, w części niejawnej konkursu ofert, w myśl art. 142 ust. 6 u.ś.o.z., przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia: 1) liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej;

2) ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej. Przy czym, zgodnie z art. 142 ust. 7 u.ś.o.z., komisja ma obowiązek przeprowadzić negocjacje co najmniej z dwoma oferentami, o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent. Z przepisów wynika również, że postępowanie kończy, co do zasady, rozstrzygnięcie konkursu ofert, chyba że któryś z uczestników konkursu ofert skorzysta ze środka, o którym mowa w art. 154 ust. 1 u.ś.o.z., tj. złoży odwołanie dotyczące rozstrzygnięcia postępowania. Złożenie odwołania od rozstrzygnięcia konkursu przez któregokolwiek z uczestników postępowania rozpoczyna bowiem fazę postępowania administracyjnego. Postępowanie to, tj. postępowanie administracyjne zainicjowane odwołaniem od rozstrzygnięcia konkursu ofert, nie stanowi jednak kontynuacji postępowania w sprawie zawarcia umowy, nie jest następnym jego etapem, a organ prowadzący to postępowanie nie przejmuje w nim uprawnień komisji konkursowej (por. np. wyroki NSA: z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt II GSK 55/14, Lex/el nr 1658307; czy też z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt II GSK 2947/16, Lex/el nr 2582445).

W postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej obowiązują dwie podstawowe zasady, będące jednocześnie wytycznymi kierunkowymi przy ocenie zastosowania i przy interpretacji przepisów u.ś.o.z. i przepisów wykonawczych do tej ustawy. Po pierwsze jest to zasada równego traktowania wszystkich świadczeniodawców oraz po drugie, obowiązek organu prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. W myśl bowiem art. 134 ust. 1 u.ś.o.z. Fundusz jest obowiązany zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji.

Wobec powyższego zadaniem Prezesa NFZ, któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego zainicjowanego odwołaniem dotyczącym rozstrzygnięcia postępowania (art. 154 u.ś.o.z.) jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa, w tym z zachowaniem wymienionych zasad równego traktowania świadczeniodawców oraz prowadzenia postępowania w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Przy czym chodzi tu nie tylko o kontrolę postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej pod kątem ewentualnego naruszenia przepisów prawa, ale także o zbadanie stanu faktycznego sprawy w takim zakresie, który mógł mieć wpływ na uszczerbek interesu prawnego uczestnika postępowania (por. np. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2018 r., sygn. akt II GSK 1288/18, Lex/el nr 2606839).

Wskazać przy tym należy, że uszczerbek w interesie prawnym uczestnika postępowania występuje wtedy, gdy podmiot prowadzący postępowanie dopuścił się naruszenia określonych zasad postępowania przez co spowodował, że uczestnik postępowania (świadczeniodawca) został pozbawiony możliwości zawarcia umowy lub mogło dojść do zaniżenia przyznanych mu punktów, powodującego odpowiednio niższą pozycję w rankingu, skutkującą przyznaniem środków w wysokości mniejszej niż ta, jaka przyznana zostałaby w przypadku otrzymania większej liczby punktów (por. np. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 259/22, Lex/el nr 3354563).

Z kolei równe traktowanie w opartym na zasadzie konkurencji postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych powiązane jest z dokonaną w sprawie oceną ofert świadczeniodawców oraz występujących relacji pomiędzy tymi ocenami, przy czym istotne znaczenie ma porównanie i ocena oferty świadczeniodawcy, który złożył środek odwoławczy oraz świadczeniodawców, którzy zostali wybrani do udzielania świadczeń. Skoro przedmiot kontroli w postępowaniu administracyjnym wszczętym odwołaniem stanowi rozstrzygnięcie postępowania w sprawie zawarcia umowy, w którym to, na zasadzie konkurencji ofert, dokonuje się wyboru oferty określonego świadczeniodawcy (świadczeniodawców) i jednocześnie wskazuje świadczeniodawców, którzy nie zostali zakwalifikowani do zawarcia takiej umowy, co wymaga przeprowadzenia oceny oraz porównania ofert biorących udział w postępowaniu, to tym samym zadaniem organu administracyjnego dokonującego kontroli zgodności rozstrzygnięcia z punktu widzenia zasady równego traktowania (w trybie określonym w przepisach art. 154 u.ś.o.z.) jest zarówno porównanie oceny ofert poszczególnych świadczeniodawców, jak również skonfrontowanie tej oceny z samymi ofertami, co powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organu.

Przy czym weryfikacja ta powinna w szczególności obejmować materię stanowiącą przedmiot zarzutów odwołania (por. np. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1293/15, Lex/el nr 2190649; z dnia 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18, Lex/el nr 2503298; czy też z dnia 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt II GSK 395/18, Lex/el nr 3044603). Wobec powyższego stwierdzić należy, że zadaniem organu, któremu powierzono przeprowadzenie postępowania administracyjnego jest ustalenie, czy postępowanie konkursowe przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami prawa, z zachowaniem wyrażonej w art. 134 u.ś.o.z. zasady równego traktowania świadczeniodawców w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Zadaniu temu w niniejszej sprawie organ sprostał.

Sąd stoi na stanowisku, iż przeprowadzone postępowanie konkursowe w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w powyżej określonym zakresie jest zgodne z wymogami wynikającymi zarówno z treści u.ś.o.z., przepisów zawartych w aktach wykonawczych, jak i z treścią ogłoszenia o postępowaniu w przedmiocie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert. Ponadto, zdaniem sądu procedura odwoławcza została przeprowadzona w sposób prawidłowy, a rozstrzygnięcie wydane w ramach tej procedury spełnia normatywne wzorce.

W świetle powyższego należy się bowiem zgodzić z organem, iż w rozpoznawanej sprawie oferty zostały ocenione przez komisję konkursową prawidłowo – porównanie złożonych w toku postępowania konkursowego ofert nastąpiło zgodnie z przewidzianymi przez ustawodawcę kryteriami. Przy czym, czego zresztą nie kwestionowano w toku postępowania, oferta strony skarżącej zajęła trzecie miejsce w rankingu końcowym, uzyskując 62,85 punktów. Odnotować w tym miejscu należy, że w treści opublikowanego ogłoszenia dotyczącego przedmiotowego postępowania konkursowego, w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert, na obszarze 10 – województwo łódzkie, wyraźnie wskazano: po pierwsze, że wartość zamówienia wynosi nie więcej niż 800 945,03 PLN na okres rozliczeniowy od 01.12.2025 r. do 31.12.2025 r.; po drugie, okres obowiązywania umowy - od 01.12.2025 r. do 30.06.2035 r.; oraz po trzecie, że maksymalna liczba umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, które mogą zostać zawarte po przeprowadzeniu postępowania to 3 umowy.

Elementy te musiały być i były wzięte pod uwagę przez komisję konkursową. Równocześnie nie może ujść uwadze to, że zarówno w toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, jak i w skardze strona skarżąca zarzucała przede wszystkim to, że nie został zrealizowany plan zakupu świadczeń opieki zdrowotnej ustalony na obszarze zabezpieczenia przez Prezesa NFZ i określony w ogłoszeniu o konkursie poprzez wybranie niedostatecznej liczby oferentów do udzielania świadczeń na tym obszarze. A co za tym idzie zarzucono, że dokonano wyboru świadczeniodawców w ilości, która ogranicza dostęp do świadczeń na obszarze objętym postępowaniem, co z kolei nie gwarantuje kompleksowego zabezpieczenia dostępu do świadczeń we wskazanym zakresie na danym obszarze oraz nie wypełnia założeń planu zakupu świadczeń przewidującego potrzebę wyboru 3 świadczeniodawców.

Nadto, strona skarżąca zaznaczyła, iż nieuwzględnienie jej w rozstrzygnięciu skutkuje pozbawieniem pacjentów możliwości leczenia w placówce wielospecjalizacyjnej w której kompleksowość świadczeń i ich integralność funkcjonalna praktycznie ułatwia leczenie pacjentom oraz zwiększa efektywność leczenia. Wobec powyższego podkreślić jeszcze raz należy, że w ogłoszeniu o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert posłużono się sformułowaniem: "maksymalna liczba umów (...)". Przy czym § 3 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia z 14 października 2020 r. wyraźnie wskazuje, iż "ogłoszenie o postępowaniu w trybie konkursu ofert zawiera: (...) określenie maksymalnej liczby umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, zwanych dalej »umowami«, które zostaną zawarte po przeprowadzeniu tego postępowania, zgodnie z planem finansowym Narodowego Funduszu Zdrowia i planem zakupu świadczeń opieki zdrowotnej".

Zatem formuła, którą posłużono się w ogłoszeniu o postępowaniu musi być oceniona jako prawidłowa. Z kolei pojęcie, którym się posłużono, tj. maksymalna liczba umów, oznacza największą liczbę umów, które mogą zostać zawarte po przeprowadzeniu postępowania konkursowego. Odnotować przy tym należy, że przepis § 3 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia z 14 października 2020 r. nakłada na organ wyłącznie obowiązek określenia tzw. górnej granicy, tj. maksymalnej liczby umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W kontrolowanej przez sąd sprawie liczba ta została określona - może wynosić maksymalnie 3 umowy, a co za tym idzie skoro możliwym było zawarcie maksymalnie 3 umów, to tym samym można było zawrzeć również mniejsza niż 3 liczbę umów.

Tym samym, w świetle powyższego, dopuszczalne było zawarcie zarówno jednej, jak i dwóch oraz maksymalnie trzech umów. Zatem zawarciu dwóch umów należy uznać za prawidłowe – w żadnym bowiem razie nie doszło tutaj bowiem do naruszenia prawa. Równocześnie nie może w niniejszej sprawie ujść uwadze i to, że we wskazanym powyżej ogłoszeniu wyraźnie zaznaczono, iż wartość zamówienia wynosi nie więcej niż 800 945,03 zł na okres rozliczeniowy od 01.12.2025 r. do 31.12.2025 r. Co stanowi kolejne ograniczenie, które należało wziąć pod uwagę. A co za tym idzie, jak słusznie zauważył organ, po zabezpieczeniu środków finansowych, które zostały przeznaczone na świadczenia zdrowotne będące przedmiotem postępowania na oferty z pozycji 1 i 2 (tj. oferty, które uzyskały kolejno najwyższą liczbę punktów), oferta strony skarżącej, mimo że znalazła się na pozycji 3, to jednak nie mogła zostać wybrana w rozstrzygnięciu konkursu ofert z uwagi na wyczerpanie środków finansowych do zawarcia umowy w wysokości ustalonej podczas negocjacji.

Wskazane ograniczenie kwotowe było znane oferentom, zostało bowiem wprost wyartykułowane w treści ogłoszenia o postępowaniu. Biorąc powyższe pod uwagę należało więc przyznać rację organowi, iż wybór dwóch ofert był zgodny z treścią ogłoszenia i przepisami u.ś.o.z. – dokonano bowiem wyboru największej możliwej liczby świadczeniodawców przewidzianych dla obszaru województwa łódzkiego w ramach wskazanych w ogłoszeniu środków finansowych. Wobec powyższego stwierdzić należało, iż nie doszło tutaj do naruszenia prawa. Dokonując analizy powyżej wskazanego przepisu rozporządzenia z 14 października 2020 r. należy mieć na uwadze podstawowe założenia u.ś.o.z. oraz przywoływane już zasady procedury konkursowej, a także okoliczność, że umowy te są zawierane w obszarze świadczeń opieki zdrowotnej, a ich źródłem finansowania są środki publiczne – czemu organ sprostał.

Wskazać też trzeba, że organ dokonując analizy legalności przeprowadzenia procedury konkursowej zobowiązany jest stosować identyczne kryteria wobec wszystkich oferentów - co w niniejszym przypadku miało miejsce, dokonana przez organ ocena została bowiem dokonana w sposób prawidłowy, a nadto szczegółowo i wyczerpująco opisana w uzasadnieniu zaskarżonej do sądu decyzji. W stosunku do każdego z oferentów zastosowane zostały tożsame kryteria oceny ofert – zarówno oferta strony skarżącej, jak i pozostałych oferentów, została w omawianej procedurze oceniona z uwzględnieniem wszystkich kryteriów - na kolejność miejsc w rankingu końcowym miały więc wpływ prawidłowo zastosowane przez komisję konkursową kryteria oceny. Strona skarżąca, jak wynika z akt sprawy, zajęła w rankingu końcowym 3 miejsce jednak nie mogła zostać wybrana w rozstrzygnięciu konkursu ofert z uwagi na wyczerpanie środków finansowych do zawarcia umowy w wysokości ustalonej podczas negocjacji, a co za tym idzie nie mogła z nią zostać zawarta umowa o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Organ rozpatrując odwołanie strony skarżącej dokładnie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej do tutejszego sądu decyzji, dlaczego każdy z oferentów otrzymał podaną ilość punktów. Przy czym uzasadnienie ilości punktów przyznanej poszczególnym oferentom może wynikać jedynie z porównania ich ofert i taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Organ poddał analizie całość materiału dowodowego w sprawie słusznie konkludując, iż wyliczenia ilości punktów przypadających na dane kryteria oceny ofert zostały dokonane w oparciu o jednakowe dla wszystkich oferentów kryteria. Wskazał także, jakimi przesłankami kierowała się komisja konkursowa dokonując wyboru ofert.

W ocenie sądu organ prawidłowo przyjął, iż postępowanie konkursowe było prowadzone zgodnie z zasadami określonymi w u.ś.o.z., z warunkami postępowania oraz warunkami zawierania umów. Komisja konkursowa postępowała zgodnie z przepisami u.ś.o.z., powołanymi rozporządzeniami oraz z treścią właściwych zarządzeń Prezesa NFZ. Zachowano zasady równego traktowania wszystkich oferentów i zagwarantowano zachowanie uczciwej konkurencji. Wszyscy uczestnicy konkursu składali ofertę udzielając odpowiedzi na te same pytania. Ocena ofert odbywała się na podstawie jasno określonych kryteriów. W toku postępowania były one niezmienne i w równym stopniu jawne dla wszystkich oferentów. W zaskarżonej decyzji organ dokonał oceny zarówno samego postępowania, jak i rozstrzygnięcia podjętego przez komisję prowadzącą konkurs ofert oraz przedstawił w jej uzasadnieniu w sposób szczegółowy przyczyny nieuwzględnienia odwołania strony skarżącej.

Mając na względzie powyższe sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Uwzględniono wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia elementy - wynikające zarówno z przepisów obowiązującego prawa, jak i z ogłoszenia o postępowaniu, które również nie budzi wątpliwości. Sąd nie znalazł zatem podstaw do tego, aby podzielić stanowisko strony skarżącej odnośnie naruszenia wskazanych w skardze przepisów praw (tj. art. 131b ust. 1 i ust. 2 u.ś.o.z., art. 142 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 139 ust. 3 pkt 5 u.ś.o.z. i § 3 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia z 14 października 2020 r., art. 73 § 1 k.p.a. w związku z art. 135 ust. 1 u.ś.o.z.). Reasumując, sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia, ani przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

a.kr