Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzją z 15 czerwca 2026 r. odmówił M. W. uwzględnienia sprzeciwu od wezwania do wniesienia opłaty dodatkowej za naruszenie obowiązku wniesienia opłaty za przejazd autostradą. W decyzji zawarto pouczenie o możliwości zwrócenia się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w ciągu 14 dni od dnia jej doręczenia, a także o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia.
Decyzja została doręczona skarżącej 1 lipca 2026 r.
Pismem z 6 lipca 2026 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej powołaną wyżej decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 15 czerwca 2026 r.
Kolejnym pismem z 29 lipca 2026 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na powołaną wyżej decyzję.
Postanowieniem z 6 sierpnia 2026 r. organ poinformował skarżącą o wyznaczeniu terminu rozpatrzenia sprawy od wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy do 8 października 2026 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi ze względu na jej niedopuszczalność z uwagi na złożony przez skarżącą wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który nie został jeszcze rozpatrzony i jest w toku.
W piśmie z 6 października 2026 r. organ poinformował, że 6 października 2026 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję z 15 czerwca 2026 r. odmawiającą uwzględnienia sprzeciwu. Organ nie wskazał daty doręczenia stronie decyzji z 6 października 2026 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 i 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka (§ 1). Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Prawo do wniesienia skargi bez zwrócenia się do organu, który wydał decyzję, z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy nie przysługuje stronie, gdy organem, który wydał decyzję, jest minister właściwy do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach albo konsul (§ 3).
Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Przywołany art. 52 § 3 p.p.s.a. dopuszcza możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji nieostatecznej w administracyjnym toku instancji, od której stronie przysługuje zwyczajny środek prawny, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Ustawodawca pozostawił w tym przypadku stronie wybór środka ochrony prawnej, co nie oznacza jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu można bowiem wnieść tylko wtedy, gdy strona nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie ma przy tym znaczenia, czy środek przysługujący w toku postępowania administracyjnego został złożony skutecznie, czy też nie, bowiem jedynym warunkiem ustawowym pozostaje nieskorzystanie z prawa złożenia tego wniosku. Przepis art. 52 § 3 p.p.s.a., dopuszczający jako wyjątek możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego na decyzję wydaną w pierwszej instancji, zgodnie z zasadami wykładni prawa nie może być interpretowany rozszerzająco.
Wprowadzając omawiany przepis, ustawodawcy chodziło wyłącznie o przyznanie stronie uprawnienia do dokonania wyboru, czy chce wyczerpać drogę administracyjną (przez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy), czy też chce z niej zrezygnować i z pominięciem wniosku od razu wnieść skargę do sądu administracyjnego. Konsekwencje tego wyboru obciążają stronę. Wykluczone jest, aby ta strona korzystała z prawa do zaskarżenia danego aktu niejako "dwutorowo", tj. składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz równolegle skargę do sądu administracyjnego na decyzję nieostateczną (por. postanowienie NSA z 29 listopada 2019 r., w sprawie I OZ 1169/19, orzeczenie dostępne na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl),
Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, że skarżąca pismem z 6 lipca 2026 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 15 czerwca 2026 r., a następnie 29 lipca 2026 r. od tej samej decyzji złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony zakończyło się wydaniem przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi decyzji z 6 października 2026 r. utrzymującej w mocy decyzję z 15 czerwca 2026 r. odmawiającą uwzględnienia sprzeciwu. Skoro zatem skarżąca złożyła w toku postępowania administracyjnego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to dokonała w ten sposób wyboru trybu zaskarżenia pierwszoinstancyjnej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 15 czerwca 2026 r. Tym samym wolą skarżącej było wyczerpanie drogi administracyjnej.
W tej sytuacji wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarga na pierwszoinstancyjną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 15 czerwca 2026 r., jako decyzję nieostateczną, jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Natomiast nie zamyka to skarżącej drogi do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji z 6 października 2026 r. utrzymującej w mocy decyzję z 15 czerwca 2026 r. odmawiającą uwzględnienia sprzeciwu.
Z powyższych względów sąd, na podstawie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak sentencji.
ds