Wyrok WSA w Łodzi z 3 września 2026 r., III SA/Łd 433/26

Uzasadnienie

Decyzją z 21 kwietnia 2026 r., znak: 1001-IOC.4310.2.2026.11.JJ Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania R. Spółki akcyjnej z siedzibą w W. od decyzji Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 17 grudnia 2025 r., znak: 368000-CZC- 2.4310.69.2024.EBB w przedmiocie zmiany danych w zgłoszeniu celnym, określenia niezaksięgowanej kwoty długu celnego w wysokości 1 818 zł, określenia różnicy między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w wysokości 4 021 zł i uznaniu za dłużników solidarnie zobowiązanych do pokrycia długu celnego R. S.A. z siedzibą w W. i U. Sp. z o.o. z siedzibą w W., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Z akt sprawy wynika, że 9 marca 2023 r. przedstawiciel pośredni – U. Sp. z o.o. z siedzibą w W. dokonał w swoim imieniu na rzecz spółki R. zgłoszenia celnego do procedury dopuszczenia do obrotu na obszarze celnym Unii Europejskiej towarów opisanych w 15 pozycjach. Zgłoszenie zostało przyjęte i zarejestrowane 9 marca 2023 r. pod numerem[...]. Zgłaszający zadeklarował wartość celną przedmiotowego towaru w wysokości 3290,88 EUR na podstawie faktury [...] z 3 marca 2023 r. i obliczył kwotę należności celnych (ogółem) w wysokości 1 825,00 PLN oraz kwotę podatku od towarów i usług z tytułu importu (ogółem) 4 216,00 PLN.

Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi w wyniku kontroli przeprowadzonej w oparciu o art. 48 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1 z dnia 2013.10.10), dalej UKC ustalił, że w zgłoszeniu celnym zadeklarowano wartość transakcyjną towaru obejmującą jedynie 50% rzeczywistej należnej do zapłaty kwoty za towar. Ustalenia te potwierdza przedstawiona przez spółkę umowa z 15 stycznia 2020 r. wraz z aneksem z 15 lutego 2023 r. zawarta pomiędzy RD z siedzibą w D. w Irlandii a UF z siedzibą w W. w Anglii, z której wynika, że jako warunek sprzedaży towarów objętych umową wskazano obowiązek uiszczenia należności, obejmujący dostępność, magazynowanie i przygotowanie do wysyłki towaru, wystawianej w późniejszym terminie na kolejne 50% wartości całkowitej należnej za towar. Z ww. umowy, zmienionej aneksem w pkt 3 lit. c bezspornie wynika, że w każdym przypadku cena wskazana dla pozycji towarów składa się w 50% z ceny produktu i w 50% z ceny usługi, a więc kosztów przechowywania i dostarczenia towarów.

Zgodnie z umową i aneksem ceny określone w umowie, (których zapłata jest warunkiem sprzedaży towaru), składają się z dwóch elementów: z ceny produktowej i ceny usług. Biorąc pod uwagę treść ww. umowy i stwierdzony stan faktyczny na podstawie przyjętego zgłoszenia celnego i faktury nr [...] z 3 marca 2023 r., wykazanej w przedmiotowym zgłoszeniu celnym, podana przez zgłaszającego cena transakcyjna, będąca podstawą do ustalenia wartości celnej towaru, w myśl art. 70, art. 71 i art. 72 UKC jest nieprawidłowa. Faktura ta zawiera bowiem jedynie ceny produktowe.

Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi pismami z 2 sierpnia 2024 r., 6 lutego 2025 r. oraz 2 kwietnia 2025 r. wezwał spółkę do przedstawienia: faktury będącej podstawą sporządzenia zgłoszenia celnego; faktury obejmującej koszt przechowywania i udostępniania zapasów (cena usługi) stanowiącej 50 % wartości zamówienia towarów objętych ww. zgłoszeniem celnym i złożenia wyjaśnień, dlaczego spółka nie dolicza do wartości celnej importowanych towarów pozostałej wartości towaru i usługi, które wynikają z pkt 8.1 umowy zmieniającej z 15 lutego 2023 r., a więc ceny, która ma zostać zapłacona jako warunek sprzedaży przywożonych towarów.

Kolejnym pismem z 23 czerwca 2025 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi wezwał spółkę do dostarczenia faktury za cenę produktu oraz cenę usługi (tj. koszt przechowywania i dostarczenia towarów, której obowiązek wystawienia wynika z pkt 8.1 umowy zmienionej aneksem z 15 lutego 2023 r.), a ponadto dowodu płatności za fakturę importową, dodatkowych informacji i dowodów, że zadeklarowana w zgłoszeniu celnym wartość transakcyjna towarów stanowi całkowitą, faktycznie zapłaconą lub należną kwotę w rozumieniu art. 70 ust. 1 UKC.

W załączeniu do pisma z 11 lipca 2025 r. spółka przedłożyła fakturę [...] z 3 marca 2023 r. oświadczając, że koszty usługi transportu oraz przechowywania towarów zostały całkowicie poniesione przez RD z siedzibą w D w ramach umowy łączącej spółki RD oraz R wykonujące działalność w ramach jednej grupy kapitałowej R i z tego powodu nie stanowią importu usług i nie podlegają fakturowaniu. Rozliczenia między RD oraz R są nie tylko rozliczeniami wewnątrz grupy kapitałowej ale również wewnątrzunijnymi ze względu na siedziby obu spółek. Na potwierdzenie powyższych okoliczności spółka przedłożyła oświadczenie RD z 11 czerwca 2025 r.

Decyzją z 17 grudnia 2025 r. Naczelnik Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi zmienił nieprawidłowe dane w zgłoszeniu celnym, określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych wynikających z długu celnego w wysokości 1 818 zł, określił różnicę między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w wysokości 4 021 zł i uznał za dłużników solidarnie zobowiązanych do pokrycia długu celnego R S.A. i U Sp. z o.o. z siedzibą w W. Od powyższej decyzji pełnomocnik spółki złożył odwołanie, w którym zaskarżając decyzję w całości zarzucił naruszenie:

1. art. 7, art, 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, a tym samym ustaleniu błędnego stanu faktycznego i uznaniu przez organ, że:
- spółka w zgłoszeniu celnym zadeklarowała zaniżoną wartość celną importowanych towarów, nie doliczając do niej wartości usługi;
- doszło do zaniżenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów;
- koszt usług objęty jest fakturami wystawionymi przez UF z siedzibą w F., Wielka Brytania na rzecz spółki,
2. art. 70 ust. 1 i 2 oraz art. 71 ust. 1 lit. e pkt (i) (ii) UKC poprzez przyjęcie, że spółka poniosła jakiekolwiek koszty związane z transportem przywożonych towarów i w związku z tym koszty te powinny zostać doliczone do deklarowanej wartości celnej tych towarów.

W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości decyzji i umorzenie postępowania.

W piśmie z 12 lutego 2026 r. pełnomocnik spółki podtrzymał dotychczasowe stanowisko i ponownie wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Wskazał, że w związku z tym, że przepisy k.p.a. które zostały wskazane w odwołaniu, nie mają zastosowania w sprawach celnych, zarzucił naruszenie przepisów art. 187 § 1 oraz art. 191 o.p., polegające na błędnej ocenie materiału dowodowego zebranego w sprawie, a w konsekwencji ustalenie błędnego stanu faktycznego i uznanie, że:

- spółka w zgłoszeniu celnym zadeklarowała zaniżoną wartość celną importowanych towarów, nie doliczając do niej wartości usługi,
- doszło do zaniżenia kwoty długu celnego oraz kwoty podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów,
- koszt usług objęty jest fakturami wystawionymi przez UF z siedzibą w F, Wielka Brytania na rzecz R;

Ponadto pełnomocnik podniósł, że wydanie przez WSA w Łodzi wyroku z 5 listopada 2025 r. oddalającego skargę spółki, nawet jeżeli dotyczy tożsamego stanu faktycznego, w żaden sposób nie może być traktowane, jako argument w niniejszej sprawie, tym bardziej, że sprawa nie została jeszcze prawomocnie zakończona.

W piśmie z 9 kwietnia 2026 r., pełnomocnik spółki podtrzymując stanowisko zawarte w odwołaniu podkreślił, że zasadnicza wada rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji polega na błędnym ustaleniu stanu faktycznego oraz nieprawidłowej wykładni umów stanowiących podstawę importu. Organ w sposób nieuprawniony utożsamił postanowienia umowy z rozliczeniami dotyczącymi bezpośrednio spółki, podczas gdy rzeczywisty przebieg transakcji był odmienny.

Spółka R nie jest bezpośrednio stroną wskazanej umowy, a jej postanowienia odnoszą się do spółki jedynie odpowiednio i wyłącznie w ograniczonym zakresie - przede wszystkim w odniesieniu do warunków handlowych związanych z wolumenem zamówień, cenami preferencyjnymi oraz rabatami wynikającymi ze skali zamówień realizowanych przez całą grupę kapitałową. Brak jest natomiast podstaw do przenoszenia na spółkę tych elementów rozliczeń, które dotyczą odrębnych relacji pomiędzy RD a UF, w szczególności kosztów składających się na tzw. cenę usług. Sam fakt, że umowa ramowa posługuje się pojęciem grupy lub przewiduje rozdzielenie ceny produktu i ceny usługi nie oznacza, że każdorazowo to spółka pozostaje podmiotem zobowiązanym do poniesienia obu tych kosztów. Kwota wskazana przez spółkę w zgłoszeniu celnym jest prawidłowa i odpowiada całości ceny faktycznie zapłaconej za importowane towary, a przedłożone faktury dokumentują całość rozliczeń dokonywanych przez spółkę z tytułu zakupu towarów. W ramach tych transakcji nie były wystawiane na rzecz spółki żadne dodatkowe dokumenty księgowe ani faktury obejmujące koszty usług, przechowywania, czy dostarczenia towarów

Wskazaną na wstępie decyzją z 21 kwietnia 2026 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy wskazując na wstępie, że zgodnie z art. 73d ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2073 ze zm.), dalej p.c. naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzi jedno postępowanie w sprawie należności celnych przywozowych, podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów, w wyniku, którego wydawana jest jedna decyzja.

Organ podkreślił, że zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 931 ze zm.), dalej ustawa o VAT, w przypadkach innych niż określone w art. 33 ust. 1-3 kwotę podatku należnego z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celno-skarbowego w drodze decyzji. Do postępowań, o których mowa w ust. 1, 1a i 3 oraz art. 33 ust. 2-3, stosuje się odpowiednio przepisy: 1) art. 5, art. 18, art. 19, art. 22 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie, ust. 2 i 3, ust. 4 zdanie pierwsze, ust. 6 i 7, art. 23 ust. 1-3, art. 27, art. 28 ust. 1-3 i ust. 4 zdanie pierwsze, art. 29, art. 44 i art. 55 unijnego kodeksu celnego oraz przepisy wydane na podstawie art. 20, art. 21, art. 24, art. 25, art. 31 i art. 32 unijnego kodeksu celnego;

2) art. 10a, art. 10b, art. 73c, art. 76, art. 77, art. 83, art. 84, art. 86, art. 88-90 i art. 90b-90e ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne;
3) Ordynacji podatkowej, z tym że w zakresie działu IV tej ustawy stosuje się przepisy art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 - z wyłączeniem art. 200, rozdziałów 16a i 21-23, a do odwołań stosuje się także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169, art. 208, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz§ 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy (art. 34 ust. 4 ustawy o VAT).

Stosownie do art. 2 p.c., wprowadzenie towaru na obszar celny Unii lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym ratyfikowane umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej.

DIAS podkreślił, że w myśl natomiast art. 188 UKC, organy celne, w celu zweryfikowania prawidłowości danych zawartych w przyjętym zgłoszeniu celnym, mogą:

a) skontrolować zgłoszenie i dokumenty załączane do zgłoszenia;
b) zażądać od zgłaszającego dostarczenia innych dokumentów;
c) przeprowadzić rewizję towarów;
d) pobrać próbki w celu dokonania ich analizy lub dokładniejszej rewizji towarów.

Zgodnie z art. 48 zd. pierwsze UKC, do celów kontroli celnych organy celne mogą weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym, a także weryfikować istnienie, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu.

Jednym z elementów podlegającym wyżej wymienionej kontroli jest wartość celna towarów zgłoszonych do procedury dopuszczenia do obrotu.

Ponadto, stosownie do treści art. 70 ust. 1 UKC zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana. Cena faktycznie zapłacona lub należna to całkowita płatność, która została lub ma zostać dokonana przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego stronie trzeciej na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności; które zostały lub mają zostać dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów (art. 70 ust. 2 UKC).

Organ dodał, że zgodnie z art. 71 UKC ust. 1 przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 70 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się:

a) następujące koszty w wysokości, w jakiej są ponoszone przez kupującego, lecz nie ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej za towary:

(i) prowizje i koszty pośrednictwa, z wyjątkiem prowizji od zakupu;

(ii) koszt pojemników, jeżeli na potrzeby celne są one traktowane jako stanowiące całość z danymi towarami; oraz (iii) koszt pakowania obejmujący zarówno robociznę, jak i materiały;

b) określoną w odpowiedniej proporcji wartość wymienionych poniżej towarów i usług, dostarczonych bezpośrednio lub pośrednio przez kupującego, bezpłatnie lub po obniżonej cenie, do użytku związanego z produkcją i sprzedażą przywożonych towarów w celu wywozu, w zakresie, w jakim taka wartość nie jest wliczona w cenę faktycznie zapłaconą lub należną:

(i) materiały, komponenty, części i podobne elementy, które stanowią część składową lub przynależność przywożonych towarów;

(ii) narzędzia, matryce, formy i podobne elementy użyte przy produkcji przywożonych towarów;

(iii) materiały zużyte przy produkcji przywożonych towarów; oraz (iv) prace inżynieryjne, badawcze, artystyczne i projektowe oraz plany i szkice, wykonywane poza Unią i niezbędne do produkcji przywożonych towarów;

c) dotyczące wycenianych towarów honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, które kupujący musi opłacić bezpośrednio lub pośrednio, jako warunek sprzedaży wycenianych towarów, w zakresie w jakim takie honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne nie są wliczone w cenę faktycznie zapłaconą lub należną;
d) wartość jakiejkolwiek części dochodu z dalszej odsprzedaży przywożonych towarów, dysponowania nimi lub ich użytkowania, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu; oraz
e) następujące koszty, aż do miejsca wprowadzenia towarów na obszar celny Unii:

(i) koszty transportu i ubezpieczenia przywożonych towarów; oraz (ii) opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywożonych towarów.

2) Doliczeń do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej na podstawie ust. 1 dokonuje się tylko w oparciu o obiektywne i wymierne dane.
3) Przy ustalaniu wartości celnej nie dokonuje się doliczeń do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, z wyjątkiem doliczeń przewidzianych w niniejszym artykule.

DIAS wyjaśnił, że stosownie do treści art. 77 ust. 1 UKC, dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych:

a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;
b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.
2. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
3. Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego.

Jeżeli zgłoszenie celne dotyczące jednej z procedur, o których mowa w ust. 1, zostaje sporządzone na podstawie danych powodujących, że nie zostają pobrane w całości lub części należności celne przywozowe, osoba, która dostarczyła dane wymagane do sporządzenia zgłoszenia i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, jest również dłużnikiem.

W myśl 18 ust. 1 UKC, każda osoba może ustanowić przedstawiciela celnego. Przedstawicielstwo może być bezpośrednie - w tym przypadku przedstawiciel celny działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub pośrednie - w tym przypadku przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby. Zgodnie z art. 84 UKC, jeżeli do zapłaty kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej temu samemu długowi celnemu zobowiązanych jest kilku dłużników, odpowiadają oni solidarnie za zapłatę tej kwoty.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że przedmiotem niniejszego postępowania jest towar i jego cena faktycznie zapłacona lub należna za towar w rozumieniu cytowanego wyżej art. 70 ust. 1 UKC. Zgodnie z przedłożonym kontraktem i aneksem oraz ofertą cenową, jako warunek sprzedaży towaru wskazano obowiązek uiszczenia faktury za cenę produktu oraz faktury za cenę usługi (pkt 3 lit. b aneksu do umowy). Zgodnie z pkt 3 lit. c aneksu zmieniono pkt 8 umowy dotyczący ceny, w myśl którego standardowy, uzgodniony system cenowy będzie obowiązywać zgodnie z załącznikiem 2. W celu uniknięcia wątpliwości, ceny składają się z dwóch elementów dających łącznie podaną cenę, tj. ceny produktowej towarów (cena produktu) oraz kosztu przechowywania i dostarczenia towarów (cena usługi). W każdym przypadku cena wskazana dla pozycji towarów składa się w 50% z ceny produktu i w 50% z ceny usługi, a spółka UF zamierza wystawiać R oddzielne faktury za ceny produktu i ceny usługi.

W załączniku 2 do aneksu wymieniono podstawowe elementy strojów służbowych spółki, do których podane zostały "ceny produktu ", "ceny usługi "oraz "koszt łączny". Z aneksu wynika, że cena produktu plus cena usługi stanowi całkowity koszt zatwierdzony do poniesienia, którego zobowiązana jest spółka R i podany jest w kolumnie zatytułowanej "koszt łączny" i będzie całkowitą wartością wykorzystaną do obliczenia wszelkich stosownych rabatów zgodnie z pkt. 8 "ustalanie cen". Z powyższego wynika jednoznacznie, że spółka zgłaszając towar na podstawie ww. zgłoszenia celnego zadeklarowała jedynie 50% faktycznie należnej kwoty do zapłaty za towar, zmniejszając tym samym jego wartość celną.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił, że dla ustalenia wartości celnej towarów przyjęto wartość produkcyjną towarów wynikającą z faktury załączonej do zgłoszenia oraz wartość usługi zatwierdzonej umową, zmienioną aneksem, z uwzględnieniem kosztów transportu podanych przez zgłaszającego, proporcjonalnie do każdej pozycji zgłoszenia celnego, co zostało wyszczególnione przez organ pierwszej instancji w zaskarżonej w decyzji. W zakresie obowiązujących stawek celnych dla poszczególnych pozycji przyjęto stawki celne konwencyjne, odpowiadające kodom podanym w zgłoszeniu celnym przez zgłaszającego i kodom określonym ww. fakturze, przy zastosowaniu wskazanych reguł Taryfy celnej.

Natomiast dla określenia podatku VAT przyjęto stawkę podatku 23, zgodnie z art. 146ea, pkt 1) w zw. z art. 41 ust. 1 ustawy o VAT. Zastosowane kody TARIC i odpowiadające im stawki celne nie są jednak przedmiotem sporu, przedmiotem sporu jest wartość celna towarów.

W zakresie podatku od towarów i usług Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 3 ustawy o VAT, import towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Czynności określone w ust. 1 podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa (art. 5 ust. 2 ustawy o VAT).

Z treści art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT wynika, że podatnikami są również osoby prawne, jednostki niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła, również w przypadku, gdy na podstawie przepisów celnych importowany towar jest zwolniony od cła albo cło na towar zostało zawieszone, w części lub w całości, albo zastosowano preferencyjną, obniżoną lub zerową stawkę celną.

Spółka i zgłaszający są podatnikami podatku od towarów i usług, jako dłużnicy należnego cła (art. 77 ust. 3 UKC) i zgodnie z art. 84 UKC w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT są podatnikami solidarnie odpowiedzialnymi za uiszczenie tego podatku. Obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów powstaje z chwilą powstania długu celnego, z zastrzeżeniem ust. 10 i 11 (art. 19a ust. 9 ustawy o VAT).

Zgodnie z art. 30b ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania z tytułu importu towarów jest wartość celna powiększona o należne cło. Podstawa opodatkowania, o której mowa w ust. 1- 3a, obejmuje koszty dodatkowe, takie jak koszty prowizji, opakowania, transportu i ubezpieczenia - o ile nie zostały włączone do wartości celnej - ponoszone do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju, jak również wynikające z transportu do innego miejsca przeznaczenia znajdującego się na terytorium Unii Europejskiej, jeżeli miejsce to jest znane w momencie dokonania importu (art. 30b ust. 4 ustawy o VAT). Przez pierwsze miejsce przeznaczenia rozumie się miejsce wymienione w liście przewozowym lub jakimkolwiek innym dokumencie przewozowym, na podstawie którego towary są importowane. W przypadku braku takiej informacji za pierwsze miejsce przeznaczenia uważa się miejsce pierwszego przeładunku na terytorium kraju (art. 30b ust. 5 ustawy o VAT).

W niniejszej sprawie, w zakresie kosztów transportu poniesionych do pierwszego miejsca przeznaczenia na terytorium kraju, przyjęto dane zadeklarowane przez zgłaszającego.

Stosownie do art. 33 ust. 2a ustawy o VAT, jeżeli po zwolnieniu towaru, o którym mowa w art. 194 UKC, organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym, rozliczeniu zamknięcia albo decyzji kwota podatku została wykazana nieprawidłowo albo nie została określona w prawidłowej wysokości, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje decyzję określającą różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną albo określoną. Zgodnie z dyspozycją powyższego przepisu należy zatem określić różnicę w podanej wyżej wysokości, przyjmując elementy kalkulacyjne wyszczególnione w zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zmiany nieprawidłowych danych zawartych w zgłoszeniu celnym.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczących naruszenia przepisów k.p.a. organ wyjaśnił, że decyzja została wydana w postępowaniu celnym, natomiast art. 73 p.c. nie odsyła do stosowania przepisów k.p.a., stąd też zarzuty w powyższym zakresie są niezasadne. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podkreślił również, że spółce został zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania, a ocena zgromadzonego materiału dowodowego dokonana została w sposób wszechstronny, obiektywny, logiczny i przy wykorzystaniu posiadanej wiedzy.

Niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia art. 70 i 71 UKC, ponieważ wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana. Z art. 70 ust. 2 UKC wynika, że cena faktycznie zapłacona lub należna to całkowita płatność, która została lub ma zostać dokonana przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego stronie trzeciej na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane, jako warunek sprzedaży przywożonych towarów.

Organ odwoławczy podkreślił, że dokumentacja i faktury wystawiane przez spółkę UF opierają się o umowę ramową o współpracy z 15 stycznia 2020 r. oraz aneks z 15 lutego 2023 r., na podstawie której podmiot ten dostarcza odzież dla załóg oraz personelu pokładowego we wszystkich spółkach z grupy kapitałowej R, będąc jednocześnie podmiotem powiązanym organizacyjnie i z którego wynika, że spółka nie uwzględniła w całkowitym koszcie strojów służbowych, wartości usługi świadczonej przez spółkę UF, a która stanowi 50% całkowitej ceny dotyczącej importowanego towaru. Zgodnie z aneksem do umowy, cena towaru składa się z dwóch elementów, tj. ceny produktowej ("cena produktowa") oraz kosztu przechowywania i dostarczenia towarów ("cena usługi"), a cena produktu plus cena usługi, stanowią całkowity koszt zatwierdzony przedmiotową umową, do poniesienia którego zobowiązana jest spółka R w odniesieniu do importowanych produktów.

Pismami z 2 sierpnia 2024 r., 6 lutego 2025 r., 2 kwietnia 2025 r., 23 czerwca 2025 r. organ pierwszej instancji wzywał spółkę do przedłożenia faktury za cenę usługi. Spółka na początku wyjaśniła, że zastosowane zostały rabaty, a żądane dokumenty zostały umieszczone w archiwum (tj. pismo z 21 lutego 2025 r.), a następnie przedstawiła oświadczenie RD z 11 czerwca 2025 r., że jako spółka powiązana kapitałowo i organizacyjne z R S.A. pokrywa wszelkie koszty związane z przechowywaniem oraz transportem odzieży i akcesoriów w ramach grupy, R nie ponosi dodatkowych kosztów i nie otrzymuje faktur innych, niż związanych z kosztami odzieży i akcesoriów, w związku z tym nie została przedłożona żadna inna faktura. Organ podkreślił, że zgodnie z Instrumentami Technicznego Komitetu Wartości Celnej - Opinia 27.1 wyrażenie: cena faktycznie zapłacona lub należna wyraża intencje, aby wartość celna obejmowała całkowitą cenę uzgodnioną między kupującym a sprzedającym, zapłaconą lub nie, w całości lub w części.

W ocenie organu twierdzenie, że spółka nie ponosi dodatkowych kosztów i nie otrzymuje faktur innych niż związane z kosztami odzieży i akcesoriów nie znajduje potwierdzenia w zapisach zawartej umowy i aneksu do umowy, które definiują, że cena strojów służbowych, która składa się w 50% z ceny produktu i w 50% z ceny usługi, które stanowią, co istotne, całkowity koszt zatwierdzony, do poniesienia, którego, w odniesieniu do tych produktów, zobowiązany jest spółka R. Zgodnie z umową RD (zwana łącznie R) to spółka zarejestrowana w Irlandii pod numerem [...], której siedziba znajduje się pod adresem RD, A, S, C, I, wraz z wszelkimi Stowarzyszonymi Liniami Lotniczymi (tj. L, M, R, RU i każdą inną linią lotniczą, która bezpośrednio lub pośrednio kontroluje RD, jest kontrolowana przez RD lub znajduje się pod wspólną kontrolą RD). Z powyższego wynika wprost, że R to spółka, która obejmuje wszystkie wyżej wymienione linie lotnicze, w tym także R, który jako kupujący zobowiązany jest do zapłaty całkowitej kwoty za importowany towar.

Ponadto, w toku postępowania ustalono, że od czasu Brexitu do momentu podpisania aneksu do kontraktu, tj. 15 lutego 2023 r. spółka deklarowała w zgłoszeniach celnych wartości takich samych towarów o około 100% większe, obejmujące wszystkie koszty związane z zakupem towaru, tj. koszt wysyłki oraz szeroko rozumianej "dostępności". Od 15 lutego 2023 r., tj. od podpisania aneksu do umowy, dokonała 14 zgłoszeń celnych, w których deklarowała jedynie 50% faktycznie należnej kwoty do zapłaty za towar, pomniejszając tym samym wartość celną oraz 2 zgłoszenia celne obejmujące 100% wartości.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik spółki zaskarżając w całości decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 21 kwietnia 2026 r. zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. art. 191 oraz art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 p.c. przez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów oraz obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, w szczególności poprzez: a) pominięcie treści umowy z 15 stycznia 2020 r. oraz aneksu z 15 lutego 2023 r. w zakresie, w jakim wskazują RD (dalej jako RD"), a nie skarżącego - jako stronę dokonującą zakupów na rzecz całej grupy kapitałowej; b) pominięcie kontekstu Brexitu oraz celu wprowadzenia podziału cenowego w aneksie; c) wybiórczą ocenę zmienionej klauzuli 6.3 umowy oraz faktury produktowej z pominięciem wynikającego z dokumentacji odrębnego reżimu fakturowania i płatności dla pozycji "cena usługi";
2. art. 140 ust. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. (Dz. Urz. UE L 343 z 29.12.2015, s. 558 ze zm.) dalej RW przez zastosowanie tych przepisów w sytuacji braku obiektywnych "uzasadnionych wątpliwości" co do zadeklarowanej wartości transakcyjnej, gdy organ dysponował od początku postępowania kompletną dokumentacją kontraktową wyjaśniającą strukturę cenową oraz charakter "ceny usługi", jako świadczenia usługowego wykonywanego w Wielkiej Brytanii, a odmienne stanowisko organu dotyczyło wyłącznie kwalifikacji prawnej dokumentów, a nie ich wiarygodności;
3. art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 p.c. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo niezbadania przesłanki wiedzy lub powinności jej posiadania, o której mowa w art. 77 ust. 3 UKC, w odniesieniu do każdego z dłużników;
4. art. 22 ust. 6 oraz art. 29 UKC przez uniemożliwienie skarżącemu wypowiedzenia się co do konkretnych podstaw przypisania solidarnej odpowiedzialności z U. Sp. z o.o., w szczególności w zakresie przesłanki wiedzy lub powinności wiedzy z art. 77 ust. 3 UKC, co narusza fundamentalne prawo skarżącego do bycia wysłuchanym przed wydaniem niekorzystnego rozstrzygnięcia;
II. naruszenie przepisów prawa materialnego:
1. art. 70 ust. 1 i 2 UKC przez błędną wykładnię polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, że płatność za usługi magazynowania, utrzymywania dostępności oraz przygotowania do wysyłki towarów (oznaczona w aneksie jako "cena usługi"), świadczone przez sprzedawcę (UF z siedzibą w F, Wielka Brytania) na obszarze państwa trzeciego, objęta odrębnym reżimem fakturowania i płatności oraz wynikająca z umowy, której skarżący nie jest stroną, a której zmiana strukturalna w 2023 r. została uzasadniona w preambule aneksu potrzebą dostosowania modelu logistycznego do skutków wystąpienia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej stanowi "warunek sprzedaży przywożonych towarów" w autonomicznym, unijnym znaczeniu tego pojęcia, a w konsekwencji wchodzi w skład wartości transakcyjnej towaru;
2. art. 70 ust. 1 UKC przez niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu zadeklarowanej przez skarżącego wartości transakcyjnej mimo, że organ nie stwierdził zaistnienia żadnej z enumeratywnych przesłanek odrzucenia wartości transakcyjnej, wymienionych w art. 70 ust. 3 lit. a)-d) UKC, ograniczając się do kwestionowania struktury cenowej umowy, co nie stanowi przesłanki odrzucenia wartości transakcyjnej;
3. art. 71 ust. 1 UKC przez niewłaściwe zastosowanie polegające na doliczeniu do wartości celnej kosztów świadczeń (magazynowanie i udostępnianie zapasów w Wielkiej Brytanii), które nie mieszczą się w żadnej z kategorii elementów dodawanych do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, wymienionych w zamkniętym katalogu art. 71 ust. 1 lit. a)-e) UKC;
4. art. 74 ust. 2 lit. a) i b) UKC w zw. z art. 141 ust. 1 RW przez niezastosowanie polegające na zaniechaniu przez organ obowiązku zastosowania metod alternatywnych ustalania wartości celnej w sytuacji, gdy organ zakwestionował możliwość zastosowania metody wartości transakcyjnej z art. 70 UKC - podczas gdy art. 74 UKC nakłada bezwzględny obowiązek sekwencyjnego przejścia przez metody alternatywne, a jego niewykonanie stanowi samodzielną wadę prawną zaskarżonej decyzji, niezależną od oceny zasadności odrzucenia wartości transakcyjnej;
5. art. 70 ust. 3 lit. d) UKC przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że samo istnienie powiązań kapitałowych między skarżącym a RD uniemożliwia uznanie zadeklarowanej wartości transakcyjnej za "do przyjęcia do celów celnych", bez przeprowadzenia - wymaganego tym przepisem oraz art. 134 RW badania, czy powiązanie to faktycznie wpłynęło na cenę, w szczególności z pominięciem okoliczności, że jednostkowa cena umundurowania wynika z efektu skali zamówień obejmujących flotę przekraczającą 600 statków powietrznych w ramach jednolitej polityki cenowej grupy kapitałowej R, a UF jest wyłącznym dostawcą umundurowania całej tej grupy;
6. art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 30b ust. 1 i 4 oraz art. 34 ust. 1 ustawy o VAT przez niewłaściwe zastosowanie polegające na określeniu różnicy w podatku od towarów i usług z tytułu importu w oparciu o wadliwie ustaloną wartość celną, a w konsekwencji obciążeniu spółki dodatkowymi należnościami publicznoprawnymi w nieprawidłowej wysokości;
7. art. 77 ust. 3 w zw. z art. 84 oraz art. 102 ust. 1 i 3 UKC przez niewłaściwe zastosowanie polegające na nałożeniu na skarżącego solidarnej odpowiedzialności za dług celny bez uprzedniego pozytywnego ustalenia, że skarżący wiedział lub powinien był wiedzieć o nieprawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu celnym dokonanym przez spółkę U, jako przedstawiciela pośredniego działającego we własnym imieniu.

W oparciu o postawione zarzuty pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 21 kwietnia 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego w Łodzi z 17 grudnia 2025 r. w przedmiocie określenia długu celnego oraz podatku od towarów i usług. Dokonując kontroli sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. Oceniając wydane w sprawie rozstrzygnięcia przy zastosowaniu powyższych kryteriów sąd uznał, że zaskarżone decyzje nie naruszają przepisów prawa procesowego ani materialnego w stopniu, który obligowałby do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. UE.L.2013.269.1, dalej: "u.k.c."), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U. UE.L.2015.343.558, dalej jako "RW"), ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1856 ze zm., dalej: "p.c.") oraz ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 685, dalej: "ustawa o VAT").

Przedmiotem sporu w sprawie jest wartość celna importowanego przez skarżącą spółkę towaru w postaci odzieży i akcesoriów dla załóg oraz personelu pokładowego R zadeklarowana w zgłoszeniu celnym [...] z 9 marca 2023 r. do procedury dopuszczenia do obrotu na obszarze celnym Unii Europejskiej przez U Sp. z o.o. z siedzibą w W., zgłaszającego będącego przedstawicielem pośrednim działającym w swoim imieniu na rzecz R Spółki akcyjnej z siedzibą w W. Na podstawie art. 2 p.c. wprowadzenie towaru na obszar celny Unii lub jego wyprowadzenie z tego obszaru powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego, jeżeli przepisy prawa, w tym ratyfikowane umowy międzynarodowe, nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 188 i art. 48 u.k.c. organy celne mogą kontrolować realizację tych uprawnień i obowiązków odnośnie zgłoszeń celnych zarówno przed zwolnieniem towaru do procedury, jak również po jego zwolnieniu.

Organ pierwszej instancji zakwestionował cenę towaru wskazaną w zgłoszeniu celnym i po przeprowadzeniu postępowania zmienił dane w zgłoszeniu celnym (waluta i ogólna wartość faktury, wartość pozycji, wartość statystyczna, obliczanie opłat), określił niezaksięgowaną kwotę należności celnych wynikającą z długu celnego i różnicę między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym, uznał za dłużników solidarnie zobowiązanych do pokrycia długu celnego skarżącą i spółkę U oraz orzekł, że są one również podatnikami solidarnie odpowiedzialnymi za uiszczenie różnicy w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.

Stosownie do treści art. 77 ust. 1 u.k.c. dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym jedną z następujących procedur celnych:

a) dopuszczenia do obrotu, w tym na mocy przepisów o końcowym przeznaczeniu;
b) odprawy czasowej z częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych.

Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego (art. 77 ust. 2 u.k.c.). Dłużnikiem jest zgłaszający. W przypadku przedstawicielstwa pośredniego dłużnikiem jest również osoba, na której rzecz dokonuje się zgłoszenia celnego. Jeżeli zgłoszenie celne dotyczące jednej z procedur, o których mowa w ust. 1, zostaje sporządzone na podstawie danych powodujących, że nie zostają pobrane w całości lub części należności celne przywozowe, osoba, która dostarczyła dane wymagane do sporządzenia zgłoszenia i która wiedziała lub powinna była wiedzieć, że dane te są nieprawdziwe, jest również dłużnikiem (art. 77 ust. 3 u.k.c.).

Każda osoba może ustanowić przedstawiciela celnego. Przedstawicielstwo może być bezpośrednie – w tym przypadku przedstawiciel celny działa w imieniu i na rzecz innej osoby, lub pośrednie – w tym przypadku przedstawiciel celny działa we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby (art. 18 ust. 1 u.k.c.).

Jeżeli do zapłaty kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej temu samemu długowi celnemu zobowiązanych jest kilku dłużników, odpowiadają oni solidarnie za zapłatę tej kwoty (art. 84 u.k.c.).

Zgodnie z art. 70 ust. 1 u.k.c. zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana. Cena faktycznie zapłacona lub należna to całkowita płatność, która została lub ma zostać dokonana przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego stronie trzeciej na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów (art. 70 ust. 2 u.k.c.). W myśl art. 70 ust. 3 u.k.c. wartość transakcyjna stosowana jest, pod warunkiem spełnienia wszystkich następujących warunków: a) dysponowanie towarami lub użytkowanie towarów przez kupującego nie podlega ograniczeniom innym niż: (i) ograniczenia nakładane lub wymagane przez prawo lub przez organy publiczne w Unii; (ii) ograniczenia dotyczące obszaru geograficznego, na którym towary mogą zostać odsprzedane; (iii) ograniczenia, które nie mają istotnego wpływu na wartość celną towarów; b) sprzedaż lub cena nie są uzależnione od warunków lub świadczeń, których wartość nie może być ustalona w odniesieniu do towarów, dla których ustalana jest wartość celna; c) żadna część dochodu z ewentualnej późniejszej odsprzedaży towarów, dysponowania nimi lub ich użytkowania przez kupującego nie przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu, chyba że może zostać dokonana odpowiednia korekta; d) kupujący i sprzedający nie są ze sobą powiązani lub powiązanie między nimi nie miało wpływu na cenę.

Z kolei, w myśl art. 71 ust. 1 u.k.c. przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 70 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się:

a) następujące koszty w wysokości, w jakiej są ponoszone przez kupującego, lecz nie ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej za towary:

(i) prowizje i koszty pośrednictwa, z wyjątkiem prowizji od zakupu;

(ii) koszt pojemników, jeżeli na potrzeby celne są one traktowane jako stanowiące całość z danymi towarami; oraz (iii) koszt pakowania obejmujący zarówno robociznę, jak i materiały;

(i) materiały, komponenty, części i podobne elementy, które stanowią część składową lub przynależność przywożonych towarów;

(ii) narzędzia, matryce, formy i podobne elementy użyte przy produkcji przywożonych towarów;

c) dotyczące wycenianych towarów honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne, które kupujący musi opłacić bezpośrednio lub pośrednio, jako warunek sprzedaży wycenianych towarów, w zakresie w jakim takie honoraria, tantiemy autorskie i opłaty licencyjne nie są wliczone w cenę faktycznie zapłaconą lub należną;
d) wartość jakiejkolwiek części dochodu z dalszej odsprzedaży przywożonych towarów, dysponowania nimi lub ich użytkowania, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedającemu; oraz
e) następujące koszty, aż do miejsca wprowadzenia towarów na obszar celny Unii:

(i) koszty transportu i ubezpieczenia przywożonych towarów; oraz (ii) opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywożonych towarów.

Doliczeń do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej na podstawie ust. 1 dokonuje się tylko w oparciu o obiektywne i wymierne dane (art. 71 ust. 2 u.k.c.).

Przy ustalaniu wartości celnej nie dokonuje się doliczeń do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, z wyjątkiem doliczeń przewidzianych w niniejszym artykule (art. 71 ust. 3 u.k.c.). Stosownie do art. 72 u.k.c. przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 70 nie są wliczane:

a) koszty transportu przywożonych towarów po ich wprowadzeniu na obszar celny Unii;
b) koszty związane z pracami budowlanymi, instalacyjnymi, montażowymi, obsługą lub pomocą techniczną, wykonywanymi po wprowadzeniu na obszar celny Unii przywożonych towarów, takich, jak: zakłady przemysłowe, maszyny lub wyposażenie;
c) odsetki wynikające z umowy o finansowaniu zawartej przez kupującego i odnoszącej się do zakupu przywożonych towarów, niezależnie od tego, czy finansowanie zapewnione jest przez sprzedającego czy też przez inną osobę, jeżeli umowa o finansowaniu została zawarta w formie pisemnej, a w razie konieczności kupujący jest w stanie udowodnić, że spełnione zostały następujące warunki:

(i) takie towary zostały rzeczywiście sprzedane po cenie zadeklarowanej jako faktycznie zapłacona lub należna;

(ii) żądane oprocentowanie nie przekracza normalnie stosowanego oprocentowania dla tego typu transakcji dokonywanych w danym kraju w czasie, w którym zapewniono finansowanie;

d) opłaty za prawo do kopiowania przywiezionych towarów w Unii;
e) prowizje od zakupu;
f) należności celne przywozowe lub inne opłaty należne w Unii z tytułu przywozu lub sprzedaży towarów;
g) niezależnie od art. 71 ust. 1 lit. c) płatności za prawo do dystrybucji lub odsprzedaży przywożonych towarów, poniesione przez kupującego, jeżeli takie płatności nie stanowią warunku sprzedaży towarów w celu wywozu do Unii.

Z art. 71 i art. 72 u.k.c. wynika więc, że przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 70 u.k.c. do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się ponoszone przez kupującego, lecz nie ujęte w cenie faktycznie zapłaconej lub należnej za towary, koszty transportu i ubezpieczenia przywożonych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywożonych towarów, przy czym nie wlicza się już kosztów transportu przywożonych towarów po ich wprowadzeniu na obszar celny Unii.

Na mocy art. 140 ust. 1 rozporządzenia 2015/2447 w przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, o której mowa w art. 70 ust. 1 u.k.c., mogą one wezwać zgłaszającego do przedstawienia dodatkowych informacji. Jeśli wątpliwości nie zostaną rozwiane, organy celne mogą zdecydować, że wartość towarów nie może być ustalona zgodnie z art. 70 ust. 1 u.k.c. (art. 140 ust. 2 rozporządzenia 2015/2447).

W świetle powyższych regulacji oraz ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie organ pierwszej instancji zasadnie powziął wątpliwości, że zadeklarowana wartość transakcyjna towaru wskazanego w zgłoszeniu celnym z 9 marca 2023 r. nie stanowiła całkowitej ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, o której mowa w art. 70 ust. 1 u.k.c., a organ odwoławczy prawidłowo ocenił stanowisko organu pierwszej instancji. Pojęcie "uzasadnionych wątpliwości", że zadeklarowana wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, nie zostało w przepisach prawa zdefiniowane. Wątpliwość taka zachodzić może w sytuacji niskiej ceny towarów – w porównaniu do cen wynikających z bazy informacji celnych służących do weryfikacji sprowadzanych towarów, czy też w przypadku porównania treści dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego z wartością towarów ujętych w zgłoszeniu.

Zdaniem sądu stanowisko skarżącej, że organ nie wykazał podstaw do zakwestionowania wartości transakcyjnej towaru, jest niezasadne. Podana w zgłoszeniu celnym i wynikająca z przedstawionej faktury cena zadeklarowanego towaru niewątpliwie była ceną zaniżoną w świetle umowy z 15 stycznia 2020 r. wraz z aneksem z 15 lutego 2023 r. łączącej RD i UF z siedzibą w F. (UFW), z których to dokumentów wynikał obowiązek uiszczenia przez kupującego ceny produktów i ceny usługi. W umowie tej strony w celu uniknięcia wątpliwości w pkt 8.1 określiły, że ceny określone w umowie składają się z dwóch elementów, dających łącznie podaną cenę. Elementy te to cena produktowa towarów ("cena produktu") oraz koszty przechowywania i dostarczenia towarów ("cena usługi"). W każdym przypadku cena wskazana dla pozycji towarów składa się w 50% z ceny produktu i w 50% z ceny usługi. W odniesieniu do towarów UFW zamierza wystawiać R oddzielne faktury za ceny produktu i ceny usługi.

W pkt 6.3 lit. a i b określono natomiast, że R niezwłocznie zapłaci wszystkie faktury za cenę produktów i za cenę usługi przedłożone przez UFW. Przy czym RD będący stroną tej umowy to spółka zarejestrowana w Irlandii pod numerem[...], której siedziba znajduje się pod adresem RD wraz ze wszelkimi Stowarzyszonymi Liniami Lotniczymi (tj. L, M, R, RU i każdą inną linię lotniczą, która bezpośrednio lub pośrednio kontroluje RD, jest kontrolowana przez RD lub znajdują się pod wspólną kontrolą z RD.

Powyższe oznacza, że należność, której zapłata była warunkiem sprzedaży składała się w 1/2 z ceny towaru i 1/2 z ceny usługi. Koszty transportu i ubezpieczenia przywożonych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z transportem przywożonych towarów niewątpliwie mieszczą się w pojęciu kosztów dostarczenia towarów, za które spółka R miała zapłacić UFW tzw. cenę usługi będącą składową ceny produktów, a więc ceny należnej – całkowitej płatności, która miała zostać zapłacona.

Skarżąca w toku postępowania przed organami administracji nie przedstawiła dowodów pozwalających wyciągnąć odmienne wnioski.

Tym samym wartości wskazane w treści zgłoszenia celnego z 9 marca 2023 r. obejmujące tylko fakturę [...] z 3 marca 2023 r. były nieprawidłowe z punktu widzenia treści art. 70-72 u.k.c.

W ocenie sądu uznać należało, że wydając zaskarżoną decyzję organ odwoławczy akceptując ustalenia poczynione w tym zakresie przez Naczelnika Łódzkiego Urzędu Celno-Skarbowego nie dopuścił się podniesionych w skardze naruszeń. Ustalenia stanu faktycznego niezbędne do wydania rozstrzygnięcia przez organ drugiej instancji zostały poczynione na podstawie prawidłowo zebranego i rozważonego materiału dowodowego opartego na umowie łączącej RD, jako spółkę powiązaną kapitałowo ze skarżącą i dostawcę odzieży i akcesoriów.

Stosownie do art. 78 Konstytucji RP każda ze stron ma prawo do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Wyjątki od tej zasady oraz tryb zaskarżania określa ustawa. Analiza akt postępowania nie pozostawia wątpliwości, że strona miała zagwarantowane prawo do zaskarżenia decyzji organu pierwszej instancji i z uprawnienia tego skorzystała. Prawo strony postępowania do dwuinstancyjnego postępowania oznacza, że organ odwoławczy nie może zastępować w czynnościach postępowania oraz przy podejmowaniu decyzji organu pierwszej instancji. Sytuacja taka zachodzi, gdy organ podatkowy powołując się na fakt, który nie miał oparcia w ujawnionych w pierwszej instancji dowodach, pozbawia podatnika rozstrzygnięcia przez jedną instancję. W oparciu o art. 233 § 1 pkt 2 lit. a o.p. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części – i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję – umarza postępowanie w sprawie.

W myśl art. 234 o.p. organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Postępowanie dowodowe organu odwoławczego ma ustawowe ograniczenia wynikające z art. 229 oraz art. 233 § 2 o.p. (por. wyrok NSA z 26 września 2019 r., I FSK 1015/17). Pierwszy z przepisów stanowi, że organ odwoławczy może przeprowadzić, na żądanie strony lub z urzędu, dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Z kolei drugi z powołanych przepisów daje organowi odwoławczemu kompetencję do uchylenia w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części.

Przyjmuje się, że w świetle art. 127 i art. 233 § 2 o.p. istota dwuinstancyjnego postępowania polega na tym, że organ odwoławczy zobowiązany jest do rozpoznania sprawy w postępowaniu odwoławczym co do istoty, gdy na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego doszło do dokonania niezbędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego sprawy i nie zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania dowodowego w trybie art. 229 o.p. Dwukrotność rozstrzygnięcia oznacza konieczność pokrywania się postępowań w obydwu instancjach; organ odwoławczy nie może zastępować w czynnościach postępowania organu pierwszej instancji. Do naruszenia zasady dwuinstancyjności dochodzi, gdy organ odwoławczy w zasadniczy sposób zmienia ustalenia organu pierwszej instancji utrzymując przy tym decyzję w mocy, gdy powołuje się na okoliczności, które nie zostały ujawnione przez organ pierwszej instancji, a w szczególności gdy zgromadził całkiem nowe dowody, które nie były znane organowi pierwszej instancji – takie rozstrzygnięcie wykracza poza ramy dokonania swobodnej oceny całego materiału dowodowego w sprawie pozbawiając podatnika rozstrzygnięcia przez jedną instancję postępowania (por. wyroki NSA: z 4 kwietnia 2025 r., III FSK 550/23; z 30 czerwca 2020 r., II FSK 794/20; z 16 września 2010 r., I FSK 1484/09; z 5 października 2010 r., I GSK 360/09; wyrok WSA w Poznaniu z 5 listopada 2008 r., I SA/Po 597/08).

Należy podkreślić, że w obu decyzjach kwoty długu celnego oraz różnicy między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną w zgłoszeniu celnym są tożsame. Sąd podziela pogląd, że w niniejszej sprawie nie zachodziła konieczność przeprowadzenia postępowania od początku w całości lub w znacznej części, a organ drugiej instancji wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w trakcie postępowania przez organ pierwszej instancji. Sam fakt niezaakceptowania przez skarżącą ustaleń faktycznych dokonanych przez organ pierwszej instancji i wydania przez organ drugiej instancji w oparciu o te ustalenia i zgromadzony materiał dowodowy decyzji nie oznacza naruszenia zasady dwuinstancyjności ani tym bardziej art. 234 o.p.

Zdaniem sądu, stanowisko skarżącej, że organ nie wykazał podstaw do zakwestionowania wartości transakcyjnej towaru jest niezasadne.

Podana w zgłoszeniu celnym i wynikająca z przedstawionej faktury cena towaru niewątpliwie była ceną zaniżoną w świetle umowy z 15 stycznia 2020 r. wraz z aneksem z 15 lutego 2023 r. łączącej RD i UF z siedzibą w F, z których wynikał obowiązek uiszczenia przez kupującego nie tylko ceny produktowej towarów ("ceny produktów"), ale też kosztów przechowywania i dostarczenia towarów ("ceny usługi"), co oznacza, że należność, której zapłata była warunkiem sprzedaży składała się w połowie z ceny towaru i z ceny usługi. Tym samym wskazane w treści zgłoszenia celnego tylko na podstawie faktury nr [...] z 3 marca 2023 r. wartości były nieprawidłowe z punktu widzenia treści art. 70-72 u.k.c., skoro z umowy z 15 stycznia 2020 r. wraz z aneksem z 15 lutego 2023 r. wynika, że były wystawione oddzielne faktury za ceny produktu i ceny usługi. Dla powyższej oceny nie mają żadnego znaczenia wzajemne rozliczenia usług pomiędzy skarżącą a spółką RD oraz treść przedłożonego przez skarżącą oświadczenia RD z 11 czerwca 2025 r., wedle którego skarżąca nie ponosi dodatkowych kosztów i nie otrzymuje faktur innych, niż związane z kosztami odzieży i akcesoriów dla personelu pokładowego.

Przedmiotem decyzji organów w sprawie określenia wartości celnej zgłoszonych towarów nie była ich faktyczna wartość, a zgodnie z art. 70 § 2 u.k.c. cena faktycznie zapłacona lub należna całkowita płatność, która została lub ma zostać dokonana przez kupującego sprzedającemu za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane, jako warunek sprzedaży przywożonych towarów, która stosownie faktury [...] z 3 marca 2023 r. wynosiła 3290,88 EUR.

Skarżąca wielokrotnie wzywana do wyjaśnienia rozbieżności w dokumentach i ich uzupełnienia (tj. wezwania z 2 sierpnia 2024 r., 6 lutego 2025 r., 2 kwietnia 2025 r. i 23 czerwca 2025 r.) miała pełną świadomość, że organ zamierza wydać decyzję dla niej niekorzystną, co wynikało w sposób oczywisty z treści otrzymanych pism. Pismem z 11 września 2025 r. organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącą o podstawie wydania decyzji w sprawie określenia niezaksięgowanej kwoty należności celnych z tytułu importu towarów na podstawie zgłoszenia celnego z 9 marca 2023 r., poczynionych w sprawie ustaleniach oraz o tym, że zostanie wydana decyzja w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności celnych przywozowych z tytułu zgłoszenia celnego oraz określenia różnicy między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną zgłoszeniu, zaś skarżąca i spółka U są dłużnikami solidarnymi odpowiedzialnymi za zapłatę należności celno-skarbowych z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym.

Artykuł 140 rozporządzenia 2015/2447 nie wprowadza natomiast wymogu powiadomienia strony o wątpliwościach organu i rodzaju kwestionowanych dokumentów, a jedynie możliwość wezwania zgłaszającego do przedstawienia dodatkowych informacji.

Z powyższego wynika, że organy nie naruszyły art. 70 ust. 1 u.k.c., dotyczącego ustalania wartości celnej towarów na podstawie wartości transakcyjnej.

Organy administracji w uzasadnieniach wydanych decyzji szczegółowo oraz przede wszystkim prawidłowo wyjaśniły podstawy zakwestionowania wartości zgłoszonych towarów odwołując się wprost do dokumentów przedstawionych po wezwaniu przez organ pierwszej instancji do złożenia dodatkowych informacji i dokumentów, które pozwoliły wyjaśnić wątpliwości co do ceny. Trafnie ustaliły, że właściwa cena importowanych towarów obejmująca dwa elementy, tj. wartość produktową i wartość usługową (co wynikało wprost z faktury sprzedaży oraz umowy wraz z aneksem łączącej strony) i wobec tego należy przyjąć, że już na etapie ustalania kwoty cen uwzględniała ona powiązania kapitałowe spółek, czy udzielone rabaty. Skarżąca nie podważała rachunkowych wyliczeń należności celnych oraz w zakresie podatku VAT w odniesieniu do różnicy pomiędzy prawidłową kwotą należności i podatku a kwotą wynikającą ze zgłoszenia lub zastosowania kursu EURO obowiązującego w dniu dokonania zgłoszenia.

Nie zakwestionowała też kodów TARIC przyporządkowanym towarom zgodnie z fakturą z 3 marca 2023 r. ani 23% stawki podatku VAT przyjętej na podstawie art. 146ea pkt 1 w zw. z art. 41 ust.1 ustawy o VAT.

Organ pierwszej instancji w decyzji z 17 grudnia 2025 r. orzekł także o uznaniu skarżącej i spółki U za solidarnie zobowiązanych do pokrycia długu celnego i solidarnej odpowiedzialności za uiszczenie różnicy w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru. Agent celny, jako podmiot dokonujący obsługi zgłoszenia celnego importera przy uwzględnieniu swoich kompetencji i kwalifikacji zawodowych związanych z prowadzoną działalnością, powinien dokonać weryfikacji dokumentów handlowych służących do sporządzania zgłoszenia celnego pod względem ich prawidłowości. Pomimo takiej możliwości podmiot ten sporządzając zgłoszenie celne nie zachował należytej staranności, spełniając tym samym przesłanki odpowiedzialności określone w art. 77 ust. 3 u.k.c.

Niezasadne są podniesione przez skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia art. 84 u.k.c. oraz art. 102 ust. 1 i 3 u.k.c.

Zgodnie z art. 84 u.k.c. jeżeli do zapłaty kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odpowiadającej temu samemu długowi celnemu zobowiązanych jest kilku dłużników, odpowiadają oni solidarnie za zapłatę tej kwoty.

Artykuł 102 ust. 1 u.k.c., który stanowi, że dłużnik powiadamiany jest o długu celnym w formie przewidzianej w miejscu, w którym dług celny powstał, lub w miejscu uznanym za miejsce powstania długu zgodnie z art.

87. W niniejszej sprawie do powiadomienia o długu celnym zastosowanie miał art. 102 ust. 3 u.k.c., z którego wynika, że jeżeli ust. 2 nie ma zastosowania (w przypadku gdy należna kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest równa kwocie wpisanej do zgłoszenia celnego, zwolnienie towarów przez organy celne jest równoznaczne z powiadomieniem dłużnika o długu celnym), dłużnik zostaje powiadomiony o długu celnym przez organy celne, gdy są one w stanie określić należną kwotę należności celnych przywozowych lub wywozowych i wydać decyzję w tej sprawie. W przedmiotowej sprawie dług celny powstał w dniu dokonania zgłoszenia celnego, tj. 9 marca 2023 r. Przed wydaniem decyzji organ pierwszej instancji organ pierwszej instancji pismem z 11 września 2023 r. zawiadomił skarżącą o podstawie wydania decyzji w sprawie określenia niezaksięgowanej kwoty należności celnych z tytułu importu towarów na podstawie zgłoszenia celnego z 9 marca 2023 r., poczynionych w sprawie ustaleniach (w tym wynikających z analizy umowy z 15 stycznia 2020 r. wraz z aneksem z 15 lutego 2023 r.) oraz o tym, że zostanie wydana decyzja w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty należności celnych przywozowych z tytułu zgłoszenia celnego oraz określenia różnicy między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną zgłoszeniu, a skarżąca i spółka U są dłużnikami solidarnymi odpowiedzialnymi za zapłatę należności celno-skarbowych z tytułu importu towarów objętych zgłoszeniem celnym. Decyzją organu pierwszej instancji skarżąca została powiadomiona o kwocie należności celnych wynikających z długu celnego.

Zakres stosowania przepisów prawa celnego, zadania organów celnych, definicje, prawa i obowiązki osób wynikające z przepisów prawa celnego, obowiązujące procedury określa rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające Unijny Kodeks Celny, a także przepisy wykonawcze, wydane na podstawie delegacji zawartych w tym rozporządzeniu. Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne reguluje przepisy prawa unijnego w zakresie uzupełniającym. Zgodnie z art. 73 ust. 1 p.c. do: 1) postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 – z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa;

2) odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169, art. 208, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa.

W ocenie sądu organy wywiązały się prawidłowo z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Zebrany materiał dowodowy pozwalał na wydanie końcowego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy szczegółowo przedstawił przesłanki, jakimi kierował się rozstrzygając o wartości celnej towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Nie doszło też do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Organ odwoławczy odniósł się także do stanowiska skarżącej spółki, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W toku tego postępowania, został rozpatrzony i zgromadzony materiał dowodowy pozwalający na wydanie prawidłowej decyzji. Natomiast fakt, że analiza zebranego materiału dowodowego przez organ odwoławczy nie przyniosła oczekiwanych przez skarżącą rezultatów nie może być powodem kwestionowania rzetelności ustaleń organów lub zasadności zajmowanego przez te organy stanowiska w przedmiotowej sprawie. W sytuacji gdy skarżąca nie przedstawiła żadnych szczegółowych argumentów lub kontrargumentów mogących podważyć prawidłowość ustaleń organów uznać należało, że mają one wyłącznie charakter polemiczny. W niniejszej sprawie mając uzasadnione wątpliwości co do tego, że zadeklarowana przez importera wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę organ uczynił zadość wyrażonemu w art. 140 rozporządzenia 2015/2447 obowiązkowi kilkakrotnie wzywając skarżącą do złożenia stosownych informacji celem wyjaśnienia rozbieżności.

W ocenie sądu, w kontrolowanym postępowaniu wyjaśniono wszystkie niezbędne do wydania decyzji okoliczności faktyczne. Okoliczność, że skarżącą i RD łączą powiązania kapitałowe w ramach jednej grupy nie mógł jednak, wobec treści umowy z 15 stycznia 2020 r., zmienionej aneksem z 15 lutego 2023 r. z dostawcą – UF, decydować o uznaniu, że wartość transakcyjną towaru stanowi jedynie jego cena produktowa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został wnikliwie rozpatrzony i oceniony, a dokonana ocena nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 o.p. Uzasadnienie prawne odnosi się do prawidłowo zastosowanych przepisów prawa.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

d.j.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 3 września 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 433/26

Metryka

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje