Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodziz 23 lipca 2026 r., sygn. akt III SA/Łd 387/26

Uzasadnienie

Decyzją z 17 kwietnia 2026 r., nr RPS-II.8641.86.2026 Wojewoda Łódzki na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 1 i 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 5 i ust. 7, art. 75 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 214 ze zm.) w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 2, art. 31 pkt 2, art. 436 ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty B. z 20 marca 2026 r., nr [...] o uchyleniu decyzji Starosty B. z 13 sierpnia 2024 r., nr [...] w przedmiocie: uznania K.M. z dniem 30 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku; uznania z dniem 1 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku od 1 lipca 2024 r. do 28 września 2024 r. w wysokości 1 662,00 zł miesięcznie, tj. 100 % podstawowej wysokości zasiłku, wydanej z urzędu po wznowieniu postępowania postanowieniem Starosty B. z 20 sierpnia 2025 r.

Z akt sprawy wynika, że 1 lipca 2024 r. K.M. złożyła do Urzędu Pracy Miasta Stołecznego W. wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny/poszukujący pracy. Decyzją z 9 lipca 2024 r. Prezydent m.st. W. odmówił uznania K.M. za osobę bezrobotną z dniem 1 lipca 2024 r. 30 lipca 2024 r. K.M. złożyła wniosek o dokonanie rejestracji jako bezrobotny/poszukujący pracy skierowany do Powiatowego Urzędu Pracy w B. Starosta B. decyzją z 13 sierpnia 2024 r. uznał K.M. za osobę bezrobotną z dniem 30 lipca 2024 r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Powyższa decyzja została skutecznie doręczona stronie 22 sierpnia 2024 r.

Postanowieniem z 27 listopada 2024 r. Wojewoda M. wszczął na wniosek K.M. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta m.st. W. z 9 lipca 2024 r. Decyzją z 20 grudnia 2024 r. Wojewoda M. stwierdził nieważność decyzji Prezydenta m.st. W. z dnia 9 lipca 2024 r.

Pismem z 20 lutego 2025 r. Urząd Pracy m.st. W. przekazał według właściwości miejscowej do Powiatowego Urzędu Pracy w B. dokumenty K.M. w sprawie rejestracji jako osoby bezrobotnej wskazując, że po dokonaniu analizy Aplikacji Centralnej ustalono, że strona nie posiada zameldowania stałego ani czasowego na terenie działania Urzędu Pracy m.st. W., posiada natomiast adres zameldowania stałego w B. Postanowieniem z 14 maja 2025 r. Starosta B. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 13 sierpnia 2024 r. o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej z 30 lipca 2024 r. i o odmowie przyznania prawa do zasiłku od 30 lipca 2024 r.

Decyzją z 17 czerwca 2025 r., wydaną po wznowieniu postępowania, Starosta B. uchylił decyzję z 13 sierpnia 2024 r. o uznaniu K.M. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku od 30 lipca 2024 r. i uznał skarżącą za osobę bezrobotną z dniem 1 lipca 2024 r. oraz odmówił przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 1 lipca 2024 r.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Wojewoda Łódzki decyzją z 31 lipca 2025 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia 17 czerwca 2025 r. oraz poprzedzające ją postanowienie z 14 maja 2025 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Pismem z 10 lipca 2025 r. Urząd Pracy m.st. W. przekazał według właściwości miejscowej do Powiatowego Urzędu Pracy w B. dokumenty K.M. w sprawie rejestracji jako osoby bezrobotnej wskazując, że 5 czerwca 2023 r. do Urzędu Pracy m.st. W. wpłynął wniosek strony o dokonanie rejestracji jako osoby bezrobotnej. Po dokonaniu analizy Aplikacji Centralnej ustalono, że strona nie posiada zameldowania stałego ani czasowego na terenie działania Urzędu Pracy m.st. W., posiada natomiast adres zameldowania stałego w B. W związku z powyższym Prezydent m.st. W. decyzją z 20 czerwca 2023 r. odmówił uznania K.M. za osobę bezrobotną z dniem 5 czerwca 2023 r. Wojewoda M. decyzją z 30 kwietnia 2025 r. stwierdził natomiast nieważność powyższej decyzji Prezydenta m.st. W. z 20 czerwca 2023 r.

Starosta B. postanowieniem z 20 sierpnia 2025 r. po raz kolejny wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 13 sierpnia 2024 r.

Decyzją z 20 marca 2026 r. Starosta B. po wznowieniu postępowania uchylił decyzję z 13 sierpnia 2024 o uznaniu K.M. z dniem 30 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku i uznał skarżącą z dniem 1 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną oraz przyznał prawo do zasiłku od 1 lipca 2024 r. do 28 września 2024 r. w wysokości 1 662,00 zł miesięcznie, tj. 100 % podstawowej wysokości zasiłku.

24 marca 2026 r. K.M. złożyła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając organowi pierwszej instancji, że błędnie ograniczył czas przysługiwania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Organ ustalił datę przyznania prawa do zasiłku na dzień 1 lipca 2024 r. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, ze względu na staż pracy, przysługuje jej prawo do zasiłku przez okres 180 dni. Organ pomniejszył okres zasiłkowy o 90 dni na podstawie art. 73 ust. 7 powyższej ustawy. Jest to błąd merytoryczny, ponieważ przepis ten odnosi się do "poprzedniego okresu pobierania zasiłku". Tymczasem decyzją z 26 listopada 2025 r. organ pierwszej instancji odmówił prawa do zasiłku za okres rejestracji w 2023 r. Świadczenie nie było pobierane i w ocenie skarżącej brak jest podstawy prawnej do skrócenia obecnego zasiłku dla bezrobotnych przyznanego na okres 180 dni. Podała, że z uwagi na fakt, iż od lipca 2024 r. do marca 2026 r. nie otrzymała należnych środków, żąda także wypłaty odsetek za zwłokę.

W przypadku bowiem, gdy opóźnienie w przyznaniu i wypłacie świadczenia jest następstwem błędów i zaniedbań organu, bezrobotnemu przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie. Wielokrotne wydawanie błędnych decyzji oraz niemal dwuletni okres oczekiwania na prawidłowe rozstrzygnięcie w pełni uzasadnia w jej ocenie to roszczenie.

Wskazaną na wstępie decyzją z 17 kwietnia 2026 r. Wojewoda Łódzki utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy akcentując, że wznowienie postępowania to tryb nadzwyczajny, którego celem jest wyeliminowanie z obiegu prawnego ostatecznej decyzji, dotkniętej jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 k.p.a. Jest to postępowanie szczególne, stanowiące odstępstwo od zasady stabilności decyzji administracyjnych. W wyniku ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia, organ właściwy w sprawie wznowienia postępowania, odmawia uchylenia decyzji (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.), albo uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy

W myśl art. 433 ust. 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia wżycie ustawy, są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało pierwotnie wszczęte postanowieniem Starosty B. z 14 maja 2025 r., tj. przed wejściem w życie ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia i została w tej sprawie wydana decyzja Starosty B. z 17 czerwca 2025 r., które następnie zostały uchylone decyzją Wojewody Łódzkiego z 31 lipca 2025 r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia. Postępowanie było kontynuowane po wejściu w życie nowej ustawy. 1 czerwca 2025 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia. Zgodnie z art. 460 tej ustawy traci moc ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2025 r. poz. 214).

Jednocześnie z art. 436 ust. 1 powyższej ustawy wynika, że zasiłki, stypendia i dodatki aktywizacyjne przyznane przed dniem wejścia w życie ustawy są wypłacane w wysokości i przez okresy wynikające z dotychczasowych przepisów, tj. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W związku z powyższym, w ocenie organu, w rozpatrywanej sprawie zasady nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego reguluje ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (dalej: ustawa).

Organ wskazał, że w niniejszej sprawie decyzją z 20 marca 2026 r. Starosta B. uznał skarżącą z 1 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną i przyznał prawo do zasiłku od 1 lipca 2024 r. do 28 września 2024 r. w wysokości 1 662,00 zł miesięcznie, tj. 100 % podstawowej wysokości zasiłku, pod warunkiem, że nie zajdą okoliczności powodujące jego utratę. Z uwagi na rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem w okresie 6 miesięcy przed dokonaniem rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, Starosta B. decyzją z 26 listopada 2025 r. odmówił przyznania K.M. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 5 czerwca 2023 r. Jednakże z uwagi na fakt, że w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy, tj. 30 kwietnia 2023 r. rozwiązała stosunek pracy za wypowiedzeniem (art. 30 § 1 pkt 2 K.p.) nie przyznano prawa do zasiłku, wskazując, że prawo to uzyska po okresie 90 dni karencji. 3 lipca 2023 r. skarżąca podjęła zatrudnienie (inną pracę zarobkową). Wobec powyższego na mocy decyzji Starosty B. z 29 grudnia 2025 r. utraciła status osoby bezrobotnej z 3 lipca 2023 r.

Ponownej rejestracji jako bezrobotna skarżąca dokonała 1 lipca 2024 r., a okres oczekiwania na zasiłek dla bezrobotnych został pomniejszony o okres pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych, tj. od 5 czerwca 2023 r. do 2 lipca 2023 r., czyli 28 dni oraz o okres zatrudnienia od 3 lipca 2023 r. do 9 września 2023 r. czyli 69 dni i okres ubezpieczenia z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej od 1 lutego 2024 r. do 24 czerwca 2024 r., czyli 145 dni. Powyżej wskazane okresy wyczerpały ustawowy okres karencji 90 dni w wypłacie zasiłku dla bezrobotnych. Skarżąca na dzień nabycia (pierwotnie) prawa do zasiłku dla bezrobotnych, tj. 5 czerwca 2023 r. posiadała uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych na okres 180 dni pomniejszony o okres nieprzysługiwania zasiłku (90 dni), tj. w sumie 90 dni.

W tej sytuacji, zdaniem organu, dokonując ponownej rejestracji 1 lipca 2024 r. skarżąca mogła nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych wyłącznie na okres uzupełniający, tj. okres 180 dni pomniejszony o 90 dni karencji. Po ustaniu zatrudnienia, a w okresie, zgłoszonego do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, zawieszenia wykonywania działalności gospodarczej z 30 czerwca 2024 r. skarżąca mogła nabyć 1 lipca 2024 r. prawo do zasiłku wyłącznie na okres uzupełniający na podstawie art. 73 ust. 5 lub ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda podkreślił, że warunkiem niezbędnym do nabycia prawa do zasiłku na "okres uzupełniający" na podstawie art. 73 ust. 5 i 7 ustawy jest utrata statusu bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni. Przepis art. 73 ust. 5 ustawy stanowi bowiem, iż bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust.

4. Zgodnie natomiast z art. 73 ust. 7 ustawy, osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca utraciła status bezrobotnego na okres od 3 lipca 2023 r. do 30 czerwca 2024 r., tj. 364 dni. Wobec powyższego uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych można było rozpatrywać wyłącznie w oparciu o art. 73 ust. 7 ustawy. Stosownie do treści art. 71 ust. 1 ustawy, prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, posiada co najmniej 365 dni okresów zaliczalnych do okresu uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku. Okresy zaliczalne do wymaganych "365 dni" są wymienione enumeratywnie w art. 71 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z przedłożonych przez skarżącą dokumentów wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji, tj. od 30 grudnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. skarżąca udokumentowała 371 dni okresów uprawniających do zasiłku.

Zdaniem Wojewody Łódzkiego, w dniu kolejnej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., tj. 1 lipca 2024 r. skarżąca spełniała przesłanki do nabycia prawa do zasiłku na okres uzupełniający na podstawie art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W niniejszej sprawie brak jest natomiast podstaw aby skarżącej przyznać zasiłek dla bezrobotnych na "nowy okres zasiłkowy", pomimo, że skarżąca spełnia również warunki określone w art. 71 ust. 1 ustawy. Skarżąca, w związku z podjęciem krótkotrwałego zatrudnienia oraz podlegania ubezpieczeniu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, przerwała okres wyczekiwania na zasiłek dla bezrobotnych uzyskany w czerwcu 2023 r. na okres 180 dni (tj. po 90 - dniowej karencji i pomniejszony o karencję). W tej sytuacji, dokonując ponownej rejestracji 1 lipca 2024 r. mogła nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych wyłącznie na okres uzupełniający.

Zdaniem organu, posiadany "okres uprawniający do zasiłku" wynoszący, jak wskazano powyżej 371 dni i fakt utraty statusu na okres 364 dni (tj. od 3 lipca 2023 r. do 30 czerwca 2024 r.), daje możliwość przyznania skarżącej prawa do zasiłku na okres uzupełniający, tj. od 1 lipca 2024 r. do 28 września 2024 r. (180 dni - 90 dni okres nieprzysługiwania zasiłku = 90 dni).

Wojewoda podkreślił przy tym, że art. 73 ust. 7 ustawy ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że organy administracji nie mają prawa do uznaniowego rozstrzygania o problematyce objętej dyspozycją tego przepisu.

Odnosząc się do żądania wypłaty odsetek organ wskazał, iż zgodnie z utrwalonym już w tym względzie orzecznictwem sądowoadministracyjnym, prawo do odsetek należy wiązać z uchybieniem terminu wypłaty zasiłku, przez co należy rozumieć opóźnienie w dokonaniu czynności faktycznej, które w tym przypadku rodzi skutki prawne, a nie z opóźnieniem wynikającym z wykonywania kompetencji przez właściwe urzędy pracy i wykorzystywania przez strony postępowania administracyjnego przysługujących im środków prawnych. Prawo do odsetek jest konsekwencją obowiązywania rygorów w zakresie wypłat zasiłków i ma miejsce w przypadku uchybień powiatowego urzędu pracy zobowiązanego do wypłaty tych zasiłków. Wobec tego prawo do odsetek przysługuje z tytułu opóźnienia w wypłacie zasiłku, a nie opóźnienia w ustaleniu prawa do tegoż świadczenia.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1. - art. 73 ust. 7 w zw. z art. 73 ust. 8 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez ich błędną wykładnię. Organ przyjął, że przerwa między rejestracjami wynosząca mniej niż 365 dni pozwala na skrócenie obecnego zasiłku o 90 dni karencji z 2023 r., całkowicie ignorując ust. 8, który nakazuje zaliczać okresy zatrudnienia na poczet tejże karencji;

naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego i działanie w sposób podważający zaufanie obywatela do organów państwa. Zarówno PUP w B., jak i Wojewoda Łódzki, w sposób bezkrytyczny powieliły błędne ustalenia faktyczne, ignorując spiętrzony w aktach chaos decyzyjny i procesowy, co doprowadziło do wydania decyzji sprzecznej z rzeczywistym stanem faktycznym oraz historią rejestracji skarżącej.
2. - art. 7, art. 8, art. 10 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem merytorycznej argumentacji skarżącej zawartej w piśmie z 27 marca 2026 r., mimo że organ sam potwierdził włączenie tego pisma do akt sprawy (pismo uzupełniające do skarżącej z 6 maja 2026 r.), utrzymywanie stanu naruszenia prawa trwającego od lipca 2024 r., wynikającego z pierwotnie błędnej i ostatecznie wyeliminowanej z obrotu prawnego decyzji odmownej.
3. - działanie w sposób naruszający zaufanie do organów państwa, wynikające z systemowego chaosu i niewiedzy w PUP w B. oraz braku rzetelnej kontroli instancyjnej przez Wojewodę Łódzkiego, co doprowadziło do mechanicznego powielania błędów rachunkowych w spiętrzonych przez kilkanaście miesięcy aktach sprawy.

W oparciu o postawione zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego z 17 kwietnia 2026 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty B. z 20 marca 2026 r. w części dotyczącej ustalenia długości okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych, zobowiązanie właściwego organu do naliczenia i wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie na podstawie art. 72 ust. 12 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, liczonych od 1 lipca 2024 r. do dnia faktycznej wypłaty całości należnych świadczeń i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Zakres sprawowanej przez sąd administracyjny kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonania oceny zaskarżonej decyzji z punktu widzenia jej zgodności z prawem, niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń i zarzutów (por. np. wyrok NSA z 27 lipca 2004 r., OSK 628/04, Lex/el nr 183144). Sąd bada zatem całość zaskarżonego rozstrzygnięcia, a nie tylko to, co zarzuca strona skarżąca w złożonej skardze.

Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Przeprowadzona przez sąd kontrola zaskarżonej decyzji Wojewody Łódzkiego z 17 kwietnia 2026 r., nr RPS-II.8641.86.2026 o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty B. z 20 marca 2026 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia po wznowieniu postępowania decyzji Starosty B. z 13 sierpnia 2024 r., nr [...] o uznaniu K.M. z dniem 30 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną i odmowie przyznania prawa do zasiłku; uznaniu z dniem 1 lipca 2024 r. za osobę bezrobotną i przyznaniu prawa do zasiłku od 1 lipca 2024 r. do 28 września 2024 r. w wysokości 1 662,00 zł miesięcznie, tj. 100 % podstawowej wysokości zasiłku, wykazała, iż przedmiotowa decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji organ wskazał przepisy art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 1 i 2, art. 71 ust. 1 i 2, art. 73 ust. 5 i ust. 7, art. 75 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 214 ze zm.; dalej: "ustawa") w zw. z art. 30 ust. 2 pkt 2, art. 31 pkt 2, art. 436 ust. 1 ustawy z 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 620 ze zm.). Sąd zgadza się przy tym z organem, iż w rozpoznawanej sprawie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, z uwagi na brzmienie art. 433 ust. 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, który stanowi, że postępowania w sprawach indywidualnych, wszczęte i niezakończone decyzją ostateczną do dnia wejścia wżycie ustawy, są prowadzone na podstawie dotychczasowych przepisów.

Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte postanowieniem Starosty B. z 14 maja 2025 r., tj. przed wejściem w życie ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia i została w tej sprawie wydana decyzja Starosty B. z 17 czerwca 2025 r., która następnie została uchylona decyzją Wojewody Łódzkiego z 31 lipca 2025 r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia.

Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, rejestracja w urzędzie następuje po zgłoszeniu się bezrobotnego do właściwego urzędu pracy i przedłożeniu wymaganych dokumentów. Jak przy tym zaznaczył organ, bezrobotny nie ma obowiązku zarejestrowania się w urzędzie pracy w określonym terminie, natomiast data rejestracji jest jednocześnie datą ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych.

Nie ulega w rozpoznawanej sprawie wątpliwości, że skarżąca spełniała przesłanki nabycia statusu bezrobotnego w dniu rejestracji w urzędzie pracy, tj. 1 lipca 2024 r., a zatem zasadnie uzyskała status osoby bezrobotnej z tą datą. O nabyciu natomiast prawa do zasiłku decyduje spełnienie przez bezrobotnego warunków zawartych w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, zgodnie z którym prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:

1. a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni,
2. b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,
3. c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2,
4. d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, (...).

Zdaniem organu, dokonując kolejnej rejestracji 1 lipca 2024 r. skarżącej przysługiwało prawo do zasiłku dla bezrobotnych, jednak wyłącznie na okres uzupełniający, tj. okres 180 dni pomniejszony o 90 dni karencji z uwagi na treść art. 73 ust. 7 ustawy. Organ wskazał bowiem, iż z akt sprawy wynika, że skarżąca utraciła status bezrobotnego na okres od 3 lipca 2023 r. do 30 czerwca 2024 r., tj. na 364 dni.

Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika jednocześnie, że poprzedniej rejestracji skarżąca dokonała 5 czerwca 2023 r. i decyzją Starosty B. z 31 lipca 2025 r. nr [...] uznana została za osobę bezrobotną z dniem 5 czerwca 2023 r., a następnie decyzją z 26 listopada 2025 r. nr [...] (po stwierdzeniu w dniu 23 września 2025 r. przez Wojewodę Łódzkiego nieważności decyzji nr [...] w części dotyczącej uprawnień zasiłkowych) odmówiono skarżącej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 5 czerwca 2023 r. Kolejną decyzją z 29 grudnia 2025 r. Starosta B. orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 3 lipca 2023 r.

Wojewoda Łódzki przedstawił w zaskarżonej decyzji stanowisko, iż w dniu kolejnej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy w B., tj. 1 lipca 2024 r. skarżąca spełniała przesłanki do nabycia prawa do zasiłku na okres uzupełniający na podstawie art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Brak było natomiast podstaw aby skarżącej przyznać zasiłek dla bezrobotnych na "nowy okres zasiłkowy", pomimo, że skarżąca spełnia również warunki określone w art. 71 ust. 1 ustawy - z przedłożonych przez skarżącą dokumentów wynikało, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji, tj. od 30 grudnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. udokumentowała 371 dni okresów uprawniających do zasiłku. Organ podkreślił, że skarżąca, w związku z podjęciem krótkotrwałego zatrudnienia oraz podlegania ubezpieczeniu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, przerwała okres wyczekiwania na zasiłek dla bezrobotnych uzyskany w czerwcu 2023 r. na okres 180 dni (tj. po 90 - dniowej karencji i pomniejszony o karencję), a zatem dokonując ponownej rejestracji 1 lipca 2024 r. mogła nabyć prawo do zasiłku dla bezrobotnych wyłącznie na okres uzupełniający, o którym mowa w art. 73 ust. 7 ustawy.

Zdaniem sądu, powyższe stanowisko organu należy uznać za wadliwe. W rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do twierdzenia, że: "skarżąca w związku z podjęciem krótkotrwałego zatrudnienia oraz podlegania ubezpieczeniu z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, przerwała okres wyczekiwania na zasiłek dla bezrobotnych uzyskany w czerwcu 2023 r. na okres 180 dni (po 90 dniowej karencji i pomniejszony o karencję)". Skarżąca nie mogła bowiem przerwać okresu oczekiwania na zasiłek, skoro jedyna funkcjonująca obecnie w obrocie prawnym decyzja odnosząca się do uprawnień zasiłkowych skarżącej w zakresie rejestracji z 5 czerwca 2023 r. tj. decyzja Starosty B. z 26 listopada 2025 r. nr [...] orzeka o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 05.06.2023 r. Omawiana decyzja nie przyznaje skarżącej zasiłku dla bezrobotnych po upływie okresu karencji, a wobec tego brak jest podstaw do twierdzenia, że skarżąca przerwała okres wyczekiwania na zasiłek, co uzasadniałoby zastosowanie w rozpoznawanej sprawie art. 73 ust. 5 lub ust. 7 ustawy.

Skarżąca nie spełniała zatem w dniu rejestracji 1 lipca 2024 r. przesłanek do nabycia prawa do zasiłku na "okres uzupełniający" na podstawie art. 73 ust. 5 i 7 ustawy, bowiem okres uzupełniający może dotyczyć wyłącznie okresu pobierania zasiłku a nie jego niepobierania.

Przepis art. 73 ust. 5 ustawy stanowi, iż bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania przychodu w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 14 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności, pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego lub zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego po ustaniu zatrudnienia, zaprzestaniu wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania przychodu przekraczającego połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust.

4. Zgodnie natomiast z art. 73 ust. 7 ustawy, osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust.

4. Art. 73 ust. 4 ustawy stanowi natomiast, że okres pobierania zasiłku, o którym mowa w ust. 1 i 3, ulega skróceniu o okres zatrudnienia w ramach prac interwencyjnych, robót publicznych oraz o okres odbywania stażu, szkolenia lub przygotowania zawodowego dorosłych przypadających na okres, w którym przysługiwałby zasiłek, oraz o okresy nieprzysługiwania zasiłku, o których mowa w art. 75 ust. 1-3.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy prawo do zasiłku nie przysługuje bezrobotnemu, który w okresie 6 miesięcy przed zarejestrowaniem w powiatowym urzędzie pracy rozwiązał stosunek pracy lub stosunek służbowy za wypowiedzeniem albo na mocy porozumienia stron, chyba że porozumienie stron nastąpiło z powodu upadłości, likwidacji pracodawcy lub zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn dotyczących zakładu pracy albo rozwiązanie stosunku pracy lub stosunku służbowego - za wypowiedzeniem lub na mocy porozumienia stron nastąpiło z powodu zmiany miejsca zamieszkania lub pracownik rozwiązał umowę o pracę w trybie art. 55 § 11 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy.

Nie jest przy tym sporne, że skarżąca w okresie 18 miesięcy poprzedzających rejestrację z dnia 5 czerwca 2023 r., była zatrudniona od 27.07.2020 r. do 30.04.2023 r. w Ax. Sp. z o.o. w W., a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w wyniku rozwiązania umowy za wypowiedzeniem (art. 30 § 1 pkt 2 K.p.).

Art. 75 ust. 2 pkt 2 ustawy stanowi ponadto, że bezrobotnemu, o którym mowa w ust. 1, spełniającemu warunki określone w art. 71, zasiłek przysługuje po okresie 90 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - w przypadku wymienionym w ust. 1 pkt 2 i 8.

W ocenie sądu, organ całkowicie pomija w rozpoznawanej sprawie okoliczność, iż regulacje zawarte w przepisach art. 73 ust. 5 i ust. 7 ustawy odnoszą się do kontynuacji pobierania zasiłku oraz normują kwestię skrócenia okresu pobierania zasiłku o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego, co w ogóle w rozpoznawanej sprawie nie może mieć zastosowania, skoro skarżąca przy poprzedniej rejestracji w dniu 5 czerwca 2023 r. nie uzyskała prawa do zasiłku dla bezrobotnych (decyzja Starosty B. z 26.11.2025 r. nr [...]). Przy rejestracji w dniu 1 lipca 2024 r. w stosunku do skarżącej nie ma także zastosowania zapis o prawie do zasiłku na czas skrócony o okresy, o których mowa w art. 73 ust. 4 ustawy, gdyż rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem nastąpiło w okresie 6 miesięcy przed rejestracją w dniu 5 czerwca 2023 r., a nie przed rejestracją w dniu 1 lipca 2024 r.

Jak stwierdził sam organ, z dokumentów przedłożonych przez skarżącą do rejestracji w dniu 1 lipca 2024 r. wynika, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji, tj. od 30 grudnia 2022 r. do 30 czerwca 2024 r. udokumentowała ona 371 dni okresów uprawniających do zasiłku, a zatem spełniła warunki określone w art. 71 ust. 1 ustawy do przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnego na pełen okres zasiłkowy. Jeszcze raz należy bowiem podkreślić, iż brak jest podstaw do pomniejszania czy też skracania okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o art. 73 ust. 5 lub 7 ustawy, skoro przy poprzedniej rejestracji nie zostało przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnego, a ponadto przy kolejnej rejestracji organ nie stwierdził zaistnienia okresów o których mowa w art. 73 ust. 4 ustawy. Wyłączenie prawa do zasiłku dla bezrobotnych oparciu o zapis art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy może mieć miejsce tylko wówczas, gdy rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem nastąpiło w okresie 6 miesięcy przed aktualną rejestracją w powiatowym urzędzie pracy, a brak jest w aktach sprawy dokumentów potwierdzających, aby w okresie od 30 grudnia 2023 r. do 30 czerwca 2024 r. skarżąca rozwiązała umowę o pracę lub stosunek służbowy w taki sposób.

Rozpatrując ponownie sprawę organ winien zatem mieć na uwadze, że w dniu rejestracji skarżącej 1 lipca 2024 r. i ustalaniu dla niej prawa do zasiłku dla bezrobotnego nie mamy do czynienia z kontynuacja pobierania zasiłku, a wobec tego brak jest podstaw do stosowania wobec skarżącej regulacji art. 73 ust 5 i 7 ustawy, które skracają okres pobierania zasiłku. Z przepisów tych nie wynika ponadto, iż istnieje podstawa do skrócenia okresu pobierania zasiłku o "okres karencji" zastosowany przy poprzedniej rejestracji, gdyż omawiane regulacje odnoszą się do skrócenia okresu pobierania zasiłku o okres pobierania zasiłku oraz o okresy o których mowa w art. 73 ust 4 ustawy, jednak odnoszące się do bieżącej rejestracji.

Organ winien mieć również na uwadze okoliczność, iż rejestrując się w dniu 1 lipca 2024 r. skarżąca nie miała możliwości właściwej i prawidłowej oceny swojej sytuacji jako osoby, która stara się o przyznanie zasiłku dla bezrobotnego, skoro decyzja dotycząca jej poprzedniej rejestracji (od 5 czerwca 2023 r.) i przyznania/odmowy przyznania od tej daty zasiłku, wydana została przez Starostę B. dopiero 26 listopada 2025 r. Składając w dniu 1 lipca 2024 r. dokumenty z wnioskiem o rejestrację jako osoba bezrobotna, skarżąca posiadała wiedzę wyłącznie o funkcjonowaniu w obrocie prawnym decyzji Prezydenta m. st. W. z 20 czerwca 2023 r. nr [...] o odmowie uznania jej za osobę bezrobotną z dniem 5 czerwca 2023 r. Kolejne decyzje odnoszące się do rejestracji skarżącej z 5 czerwca 2023 r. wydane zostały przez właściwe organy dopiero po stwierdzeniu nieważności decyzji Prezydenta m. st. W. nr [...] przez Wojewodę M. decyzją z 30 kwietnia 2025 r. nr [...].

Podnoszenie zatem przez organ, iż rejestracja w urzędzie pracy jest dobrowolna i to sama skarżąca decyduje o dacie swojej rejestracji a zatem i przepisach, które będą miały w sprawie zastosowanie (co zdaje się sugerować, że powinna 1 lipca 2024 r. przewidzieć, że w lipcu 2025 roku organ uzna ją jednak za osobę bezrobotną od dnia 5 czerwca 2023 r.), w realiach rozpoznawanej sprawy jest o tyle nieadekwatne do sytuacji strony, że wielość decyzji wydawanych przez organy w trybie zwyczajnym i w trybach nadzwyczajnych po 1 lipca 2024 r. w stosunku do rejestracji skarżącej z czerwca 2023 r. i lipca 2024 r., powoduje nawet obecnie trudności w ustaleniu uprawnień przysługujących skarżącej na dzień rejestracji 1 lipca 2024 r.

W konsekwencji powyższych ustaleń i rozważań, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Rozpoznając ponownie sprawę w zakresie objętym niniejszym wyrokiem, organ winien wziąć pod uwagę przedstawioną wyżej wykładnię przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a następnie wydać rozstrzygnięcie w sprawie (art. 153 p.p.s.a.).

W pozostałym zakresie brak było podstaw do uwzględnienia skargi.

Kwestia odsetek od świadczeń wypłacanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia została uregulowana w jej art. 72 ust.

1. 12. W myśl tego przepisu uprawnionym do zasiłku, stypendium i innych świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy przysługują odsetki ustawowe za opóźnienie, jeżeli powiatowy urząd pracy z przyczyn niezależnych od uprawnionych osób nie dokonał ich wypłaty w terminie. Odnosząc się do zawartego w skardze żądania nakazania wypłaty zaległych kwot zasiłku wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, przede wszystkim należy zwrócić uwagę, iż wypłata zasiłku dla bezrobotnych jest możliwa dopiero po rozstrzygnięciu ostateczną decyzją o uprawnieniach do tego zasiłku. W przepisie art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia enumeratywnie wymieniono materie, dla których przewidziana jest forma decyzji administracyjnej. Stanowi on, że do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy wydawanie decyzji o:
2. a) uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego,
3. b) przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń niewynikających z zawartych umów,
4. c) obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku, stypendium, innych nienależnie pobranych świadczeń lub kosztów szkolenia i przygotowania zawodowego dorosłych finansowanych z Funduszu Pracy,
5. d) odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy, należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowo środków, o których mowa w art. 46, oraz innych świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w art. 76 ust. 7a;

Katalog określonych w art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy jest katalogiem zamkniętym co oznacza, że tylko w sprawach wymienionych w tym przepisie mogą być wydawane decyzje administracyjne. Wśród materii, dla których ustawa przewiduje dokonanie konkretyzacji uprawnienia bądź obowiązku w formie decyzji administracyjnej, a w dalszej konsekwencji objęcia decyzji w tym przedmiocie kontrolą sądu administracyjnego, nie ma natomiast przyznania lub odmowy przyznania ustawowych odsetek, jeżeli Powiatowy Urząd Pracy z przyczyn niezależnych od uprawnionych osób nie dokonał wypłaty zasiłku, dodatku szkoleniowego, stypendium i innych świadczeń wypłacanych z Funduszu Pracy.

Roszczenie o odsetki ma co do zasady charakter cywilnoprawny i jako takie może być przedmiotem sporu cywilnego między równoprawnymi stronami. Spory takie rozstrzygać mogą natomiast sądy powszechne. Sam fakt zamieszczenia tego przepisu w ustawie o promocji zatrudnienia nie pozbawia roszczenia o odsetki ustawowe charakteru cywilnoprawnego. Powyższe potwierdza wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 10 lipca 2000 r., sygn. akt SK 12/99 (OTK ZU 2000 r., nr 5, poz. 143), w którym Trybunał stwierdził, iż przepisy prawa cywilnego uzasadniają objęcie zakresem "sprawy cywilnej" roszczeń o zapłatę odsetek od świadczenia pieniężnego ustalonego decyzją administracyjną, a nadto, iż w zakresie pojęcia "sprawa cywilna" mieszczą się roszczenia dotyczące zobowiązań pieniężnych, których źródło stanowią akty administracyjne, w szczególności roszczenia o odsetki od należnych, a niewypłaconych w terminie świadczeń.

W konsekwencji sprawa odsetek (w tym ich wysokość) w sytuacji, gdy Powiatowy Urząd Pracy z przyczyn niezależnych od uprawnionej osoby nie dokonał wypłaty zasiłku, dodatku szkoleniowego, stypendium czy innego świadczenia wypłacanego z Funduszu Pracy ma charakter sprawy cywilnej, a nie administracyjnej.

Nie było również podstaw do uwzględnienia żądania zasądzenia od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. W niniejszej sprawie skarżąca nie miała obowiązku ponoszenia kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi, co wynika z art. 239 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. i takiego wpisu nie uiściła. Z akt sprawy nie wynika również, aby poniosła inne koszty postępowania w rozumieniu art. 205 p.p.s.a. d.cz.