Uzasadnienie
28 czerwca 2018 r. Rada Miejska w Strykowie, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm.) – dalej: "u.s.g." w związku z art. 12 ust. 3 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 487) – dalej: "u.w.w.t.", podjęła uchwałę nr L/439/2018 w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie Gminy Stryków miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.
28 kwietnia 2026 r. skargę na powyższą uchwałę wniósł Prokurator Rejonowy w Zgierzy, zarzucając zaskarżonej uchwale, że została wydana z istotnym naruszeniem prawa, tj. art. 12 ust. 3, ust. 5 i ust. 7 w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4) u.w.w.t., w zw. z art. 2 i 7 Konstytucji RP oraz § 143 w zw. z § 131 ust. 1 i § 12 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie Zasad techniki prawodawczej (tekst jedn. Dz.U.2016.283) – dalej: "z.t.p.", polegające na ustaleniu w § 1 ww. uchwały zasad usytuowania na terenie Gminy Stryków miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, o jakich mowa wart. 12 ust. 3 u.w.w.t. w sposób arbitralny, bez uprzedniego uzasadnienia projektu uchwały wymaganego dyspozycją § 131 ust. 1 w zw. z § 143 i § 12 przywołanego rozporządzenia, a w konsekwencji z naruszeniem zasady demokratycznego państwa prawnego, tj. art. 2 i 7 Konstytucji RP nakazującej przestrzeganie przez prawodawcę zasad poprawnej legislacji oraz działanie przez organy władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa, albowiem brak wyczerpującego uzasadnienia uchwały uniemożliwia ocenę zgodności z prawem uchwalanych przepisów przez jednostki pomocnicze na etapie ich obligatoryjnego opiniowania na zasadzie art. 12 ust. 5 u.w.w.t., czyniąc opiniowanie to pozornym przez właściwe organy nadzoru oraz przez sądy administracyjne w toku kontroli sądowoadministracyjnej, w szczególności z punktu widzenia realizacji przez stanowione przepisy celów i nakazów ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, skonkretyzowanych w jej preambule oraz w art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 4) i art. 12 ust. 7, a zatem m.in. obowiązku podejmowania przez organ stanowiący działań zmierzających do ograniczania spożycia i dostępności alkoholu oraz obowiązku uwzględniania przy podejmowaniu ww. uchwały postanowień gminnych programów profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych.
W uzasadnieniu skargi prokurator podniósł, że w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały odniesiono się w istocie tylko do tego, że zapis art. 12 ust. 3 u.w.w.t.
w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 10 stycznia 2018 r. o zmianie ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 310) nakłada na radę gminy obowiązek ustalenia w drodze uchwały zasad usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej uchwały - w związku z powyższym, w celu zrealizowania zapisów znowelizowanej ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi obligatoryjne jest podjęcie stosownej uchwały. Nadto w uzasadnieniu stwierdzono, że treść przedmiotowej uchwały nie odbiega znacząco od brzmienia poprzedniej uchwały regulującej tę materię. W uzasadnieniu do uchwały nie odniesiono się jednak w żaden sposób do zapisów gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych, co stanowi istotne naruszenie art. 12 ust. 7 u.w.w.t.
Organ nie wskazał również powodów, dla których przyjął takie, a nie inne zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, w tym zasady doboru obiektów chronionych, odległości oraz dlaczego wybrano taki, a nie inny sposób pomiaru odległości (§ 1 pkt 1 i 2 uchwały). Organ nie wskazał również jakimi przesłankami kierował się uznając, że przyjęta odległość jest wystarczająca do realizacji obowiązku ograniczenia dostępu do alkoholu, wynikającego z ustawy oraz dlaczego te, a nie inne obiekty postanowiła chronić i dlaczego zaproponowany w niej sposób pomiaru odległości jest właściwy. Uchybienia te uniemożliwią przeprowadzenie faktycznej kontroli nad tym, czy badana uchwała została podjęta zgodnie z celami ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi.
Uzasadnienie uchwały nie uzasadnia w sposób rzeczywisty przyjętych w uchwale rozwiązań i należy uznać, że w istocie ma ono charakter pozorny. Tak sporządzone uzasadnienie narusza przepisy § 143 w zw. z § 131 ust. 1 i § 12 z.t.p. albowiem zgodnie z ich dyspozycją projekty aktów prawa miejscowego winny zawierać dołączone do nich uzasadnienie. Nadto tylko znajomość rzeczywistych motywów planowanej regulacji i racjonalnie przewidywanych jej skutków (w oparciu o faktycznie istniejące i ujawnione dane) daje realną możliwość jednostkom pomocniczym gminy do przeprowadzenia rzetelnych konsultacji i wydania w pełni wartościowych opinii, o których mowa w art. 12 ust. 5 u.w.w.t. Brak wskazanych informacji w uzasadnieniu przedmiotowej uchwały uczynił więc to opiniowanie de facto fikcyjnym.
Na tej podstawie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.
W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Strykowie wniosła o jej oddalenie argumentując, iż podniesione zarzuty są niezasadne. Organ wskazał, że twórcy projektu uchwały wskazali na przyczynę konieczności podjęcia uchwały, jaką było wejścia w życie nowych przepisów, a z uzasadnienia wynika wprost, że wymagane przez nowelizację ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi zasady usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych przyjmowane są na zasadach zbliżonych do poprzednio obowiązujących. Oran dodał, że wywody skarżącego na temat tego, jak winno wyglądać uzasadnienie projektu uchwały, nie znajdują oparcia w żadnym przepisie obowiązującego prawa. W przypadku zaskarżonej uchwały nie doszło do naruszenia żadnego przepisu prawa materialnego, które mogłoby skutkować stwierdzeniem nieważności uchwały. Skarżący nie sformułował zarzutu, który podważałby prawidłowość czy słuszność ustalenia przez Radę Miejską w Strykowie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej "p.p.s.a." sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala w całości lub w części (art. 151 p.p.s.a.).
Podstawy do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy wyznaczają przepisy ustawy o samorządzie gminnym. W myśl art. 91 ust. 1 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Z kolei zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g., nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia w przypadku tzw. nieistotnego naruszenia prawa. Wprowadzając sankcję nieważności, jako następstwo sprzeczności z prawem uchwały lub zarządzenia, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa, które prowadziłoby do zastosowania takiej sankcji. W orzecznictwie przyjmuje się jednak, że tylko istotne naruszenie prawa stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy, a więc uchybienie prowadzące do skutków, które nie mogą być zaakceptowane w demokratycznym państwie prawnym i wpływają na treść uchwały lub zarządzenia (por. wyrok NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/07, publ. OSS 1988, nr 3, poz. 79 oraz wyrok NSA z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95).
Do takich naruszeń zalicza się między innymi naruszenie przepisów wyznaczających kompetencje do wydania aktu lub brak podstawy prawnej, bądź naruszenie przepisów prawa ustrojowego lub przepisów prawa materialnego przez wadliwą ich wykładnię oraz przepisów regulujących procedurę podejmowania uchwał, jeżeli na skutek tego naruszenia zapadła uchwała innej treści, niż gdyby naruszenie to nie wystąpiło (vide: M. Stahl, Z. Kmieciak "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny" w: Samorząd terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-1023). O istotnym naruszeniu prawa można zatem mówić wówczas, gdy naruszenie dotyczy przepisów prawa ustrojowego, materialnego czy procedury podejmowania aktów (por. wyroki NSA z 11 lutego 1998 r., II SA/Wr 1459/97, publ. OwSS 1998/3/79; z 8 lutego 1996 r., SA/Gd 327/95, publ. OwSS 1996, nr 3, poz. 90; z 26 lipca 2012 r., I OSK 679/12 i I OSK 997/12).
Stwierdzenie nieważności uchwały może nastąpić więc tylko wtedy, gdy pozostaje ona w wyraźnej sprzeczności z określonym przepisem prawa, co jest oczywiste i bezpośrednie oraz wynika wprost z treści tego przepisu. Za nieistotne naruszenie prawa należy natomiast uznać takie naruszenie, które jest mniej doniosłe w porównaniu z innymi przypadkami wadliwości, jak np. nieścisłość prawna czy też błąd, który nie ma wpływu na istotną treść aktu organu gminy. Takie naruszenia są jedynie przesłanką do wskazania, że akt został wydany z naruszeniem prawa, ale nie stanowią przesłanki do stwierdzenia jego nieważności.
Przedmiot kontroli sądowej w niniejszej sprawie stanowiła uchwała nr L/439/2018 Rady Miasta w Strykowie z 28 czerwca 2018 r. w sprawie ustalenia zasad usytuowania na terenie Gminy Stryków miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych.
W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Zgodnie z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, akty prawa miejscowego są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Natomiast w art. 94 Konstytucja RP wskazuje, że organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. To zatem ustawa określa zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego. Regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów. Każde zatem unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie ustawowe należy uznać za naruszenie normy upoważniającej i zarazem naruszenie konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego.
Tego rodzaju wykroczenie przez organ uchwałodawczy poza granice normy kompetencyjnej do wydawania aktu prawa miejscowego należy ocenić jako istotne naruszenie prawa, skutkujące nieważnością wadliwego przepisu prawa miejscowego.
Podkreślić również należy, że w świetle 7 Konstytucji RP, który stanowi, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, zakazane jest domniemywanie kompetencji organu. Wskazany przepis nakazuje, by wszelkie działania organu władzy publicznej były oparte na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej. Realizując kompetencję organ musi uwzględniać treść normy ustawowej. Odstąpienie od tej zasady z reguły stanowi istotne naruszenie prawa. Ponadto należy podkreślić, że normy upoważniające powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny.
Przechodząc do istoty sporu przypomnieć należy, że zgodnie ze stanowiącym podstawę wydania spornej uchwały art. 12 ust.3 u.w.w.t. rada gminy ustala, w drodze uchwały, zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych. Przez zasady usytuowania należy rozumieć położenie punktów sprzedaży względem innych obiektów użyteczności publicznej, jak też innych obiektów, które rada uzna za zasługujące na szczególną ochronę (wyrok NSA z dnia 17 maja 2018 r., II GSK 3190/16, LEX nr 2501932).
W złożonej skardze prokurator przyznał, że projekt zaskarżonej uchwały zawiera uzasadnienie, ale jego zdaniem zaskarżona uchwała lub uzasadnienie jej projektu, powinny się odnosić do gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych. Zdaniem skarżącego niepodanie przyczyn dla których organ przyjął takie, a nie inne zasady usytuowania na terenie gminy miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, w tym zasady doboru obiektów chronionych, odległości oraz dlaczego wybrano taki, a nie inny sposób pomiaru odległości uniemożliwia kontrolę, czy zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z celami ustawy.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie zgadza się z prokuratorem, że skoro ustawodawca wskazuje, że celem ustawy jest między innymi ograniczenie dostępności alkoholu i motywowanie obywateli do powstrzymywania się od jego spożywania, to obowiązkiem organu stanowiącego przepisy prawa miejscowego jest podporządkowanie się tym celom. Jednakże w każdym przypadku należy brać pod uwagę konkretne uwarunkowania występujące w danej gminie. Zawarte w ustawie upoważnienie dla rady gminy ani żaden inny przepis ustawy nie zawiera dyrektyw w jaki sposób należy ustalać zasady, o których mowa w art. 12 ust. 3 ustawy. Jest to przepis pozostawiający kwestię usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych prawodawcy samorządowemu. Nie zawiera on jakichkolwiek wskazówek czy wytycznych dotyczących realizacji kompetencji stanowienia przedmiotowych zasad. Oznacza to, że granice władztwa w zakresie stanowienia prawa miejscowego na podstawie ww. przepisu wyznaczają nie tylko cele ustawy o wychowaniu w trzeźwości, ale także konstytucyjne zasady: samodzielności samorządu terytorialnego i stanowienia prawa miejscowego, wynikające odpowiednio z art. 163 i art. 94 Konstytucji RP (wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2018 r. II GSK 1546/18).
Należy zatem uznać, że wskazanie przez organ gminy obiektów chronionych i minimalnych odległości, w jakich od tych obiektów mogą być sytuowane punkty sprzedaży i podawania napojów alkoholowych stanowiło działanie prawidłowe zmierzające do realizacji celu ustawy, tj. ograniczenia dostępności alkoholu. Ustalenie natomiast konkretnych odległości punktów sprzedaży i podawania alkoholu od obiektów chronionych zostało dokonywane w ramach przyznanej organowi swobody prawotwórczej.
W ocenie sądu przepisy wydanej na podstawie ustawy o wychowaniu w trzeźwości uchwały, określające w ramach zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych minimalną odległość 50 metrów pomiędzy punktami sprzedaży i podawania napojów alkoholowych a wskazanymi w uchwale obiektami chronionymi, nie są sprzeczne z celem regulacji wynikającym z przepisów ustawy o wychowaniu w trzeźwości, tj. ograniczaniem spożycia napojów alkoholowych w tej gminie. Wprowadzona przez organ samorządu terytorialnego regulacja nie wykracza poza zakres przyznanej samorządowi samodzielności. Trudno wobec tego postawić organowi stanowiącemu gminy zarzut, iż w sposób istotny naruszył art. 12 ust.3 u.w.w.t. poprzez działanie zgodne z celami ustawy mające na celu ograniczenie dostępności alkoholu.
Zdaniem sądu w składzie orzekającym w kontrolowanej sprawie, zaskarżona uchwała, mimo lakoniczności uzasadnienia jej projektu, w połączeniu z protokołem z posiedzenia rady, na którym została przyjęta poddaje się kontroli sądu. Z uzasadnienia uchwały wynika, że przyjęte rozwiązania w zakresie ustalenia odległości punktów sprzedaży i podawania alkoholu od obiektów chronionych dokonywane w ramach przyznanej organowi swobody prawotwórczej stanowi powielenie zasad funkcjonujących w tym zakresie na obszarze gminy w oparciu o dotychczas funkcjonującą uchwalę, która w ocenie prawodawcy lokalnego dobrze spełniała swoją funkcję skoro zdecydował się on na ich powielenie, a projekt uchwały został przyjęty 13 głosami "za" przy jednym głosie "wstrzymującym" i braku głosów "przeciw".
W ocenie sądu przy podejmowaniu uchwały dopełniono też wszystkich innych wymogów postępowania legislacyjnego, skoro zasięgano opinii jednostki pomocniczej (art. 12 ust. 5 u.w.t.) oraz "uwzględniono postanowienia gminnego programu profilaktyki i rozwiązywania problemów alkoholowych" (art. 12 ust. 7 u.w.w.t.). Uwzględnić program w realiach badanej sprawy, oznacza nie naruszyć postanowień uchwały nr XXLIII/373/17 Rady Miejskiej w Strykowie z dnia 18 grudnia 2017 r. w sprawie uchwalenia Gminnego Programu Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Gminie Stryków na rok 2018. Ten akt planistyczny gminy wymaga osiągnięcia stanu ograniczonego spożywania alkoholu za pomocą wielu instrumentów stosowanych przez organy gminy łącznie. Do działań tych należą w Gminie Stryków działania instytucjonalne (prowadzenie Punktu Konsultacyjnego dla osób uzależnionych, zapewnienie pomocy terapeutycznej i psychologicznej, współpraca ze szpitalem specjalistycznym), działania edukacyjne (programy szkolne, szkolenia osób stykających się zawodowo z problemem uzależnień, akcje informacyjno-oświatowe), a także działania promocji zdrowia (programy profilaktyki zdrowotnej, obozy terapeutyczne dla członków rodzin osób uzależnionych, zajęcia opiekuńczo-wychowawcze dla dzieci). Skarżący w najmniejszym stopniu nie wykazał, aby zaskarżona uchwała naruszyła którykolwiek z przepisów ww. programu.
W badanej sprawie rada nie naruszyła również wymogów prawidłowej legislacji z § 143 w zw. z § 131 ust. 1 i § 12 z.t.p., wymagających aby projekt aktu prawa miejscowego zaopatrzony był w uzasadnienie przedstawiające: możliwości alternatywnych w stosunku do uchwalenia aktu umożliwiających osiągnięcie zamierzonego celu, ze wskazaniem, czy środki te zostały podjęte, a w przypadku ich podjęcia – przedstawienia osiągniętych wyników (§ 12 pkt 1 z.t.p.), a także szczegółowe wyjaśnienie potrzeby wejścia w życie projektowanego aktu albo jego poszczególnych przepisów w terminie krótszym niż 14 dni od dnia ogłoszenia, jeżeli projekt aktu przewiduje takie postanowienia (§ 12 pkt 2 z.t.p.). W sprawie nie miały zastosowania przepisy § 143 w zw. z § 131 ust. 1 i § 12 pkt 2 z.t.p., bowiem § 5 uchwały przewidywał jej wejście w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego.
Nie podlegał zastosowaniu również art. 12 ust. 1 z.t.p., który zakładał, że to organ prawodawczy rozstrzyga czy podejmie akt normatywny, czy też nie (i wówczas zda się na inne, "pozalegislacyjne alternatywne w stosunku do uchwalenia aktu metody oddziaływana na rzeczywistość społeczną). Tymczasem delegacja ustawowa zawarta w art. 12 ust. 1 u.w.w.t. jest regulacją bezwzględnie obowiązującą; która nie pozostawiała radzie gminy wyboru między uchwaleniem prawa miejscowego dotyczącego usytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, a innym oddziaływaniem na mieszkańców gminy. Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przepisy art. 12 u.w.w.t. tworzą obowiązek podjęcia uchwały przez radę gminy w sprawach objętych upoważnieniem ustawowym (wyrok z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt II GSK 455/21, Lex nr 3717200).
Zatem art. 12 ust. 1 u.w.t. sprawił, że odpowiednie stosowanie § 12 pkt 1 z.t.p. do uchwały rady gminy w sprawie usytuowania punktów sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, polegało na zupełnym odstąpieniu od stosowania tej regulacji. Rada nie miała obowiązku formułowania uzasadnienia wskazującego alternatywne metody wpływu na sprzedaż napojów alkoholowych w gminie, bowiem art. 12 ust. 1 u.w.w.t. narzucił jej tylko jeden mechanizm – podjęcie uchwały w tym przedmiocie.
Odnosząc się natomiast do zarzutów prokuratora dotyczących naruszenia norm konstytucyjnych zauważyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił w wyroku z dnia 7 kwietnia 2010 r. (II OSK 170/10, LEX nr 597353), że unormowana w art. 7 Konstytucji RP zasada praworządności w związku z art. 94 Konstytucji RP wymaga, żeby materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Oznacza to, że każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie jest naruszeniem normy upoważniającej, a więc stanowi naruszenie konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego. W ramach oceny, czy w rozpatrywanym przypadku rada gminy wykroczyła poza upoważnienie zawarte w art. 12 ust. 3 u.w.w.t. i tym samym dopuściła się istotnego naruszenia tego przepisu sąd podziela stanowisko WSA w Krakowie wyrażone w wyroku z 29 października 2024 r., w sprawie sygn. akt III SA/Kr 1024/24, (LEX nr 3790804), że przy ocenie tej należy także zwrócić uwagę, że stosownie do art. 14 tej ustawy, jej cele są realizowane przede wszystkim poprzez zakazy sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w określonych przez ustawodawcę obiektach i miejscach publicznych, a także prewencję zakazującą sprzedaży i podawania alkoholu w miejscach do tego nieprzeznaczonych, osobom nieletnim, czy też nietrzeźwym.
Z kolei w myśl art. 1 u.w.w.t. organy jednostek samorządu terytorialnego są obowiązane do ograniczania spożycia napojów alkoholowych przede wszystkim poprzez stosowanie działań edukacyjnych i profilaktycznych w zakresie wychowania w trzeźwości. W stanie prawnym, w którym ustawa nie zawiera jasnych wytycznych dotyczących wykorzystania kompetencji określonych w art. 12 ust. 3 u.w.w.t., zwłaszcza w kwestii norm odległościowych, nie można postawić radzie gminy zarzutu, że wprowadzając limity odległości od obiektów chronionych i kierując się miejscowymi uwarunkowaniami, w sposób istotny naruszyła art. 12 ust. 3 u.w.w.t.. Rada gminy nie naruszyła granic przyznanego jej władztwa w zakresie stanowienia prawa miejscowego na podstawie tego przepisu, wyznaczonych - poza celami ustawy - także wymienionymi powyżej zasadami konstytucyjnymi samodzielności samorządu terytorialnego (art. 163 Konstytucji RP) i stanowienia prawa miejscowego (art. 94 Konstytucji RP).
Odnosząc się do stanowiska skarżącego prokuratora należy także podkreślić, że sprawowana przez sądy administracyjne sądowa kontrola administracji publicznej dokonywana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem (art. 184 Konstytucji RP). Sąd administracyjny nie może zatem oceniać zgodności kontrolowanej uchwały z innymi kryteriami, w tym z zasadami celowości, rzetelności czy gospodarności, ani oceniać i wartościować stopnia ich praktycznej skuteczności, czy też przydatności do pełnej realizacji celów ustawy. Koresponduje to z uprawnieniem sądu administracyjnego, który kontrolując zaskarżony akt prawa miejscowego może uznać, że istnieją podstawy do stwierdzenia jego nieważności tylko wtedy, gdy uzna że doszło do istotnego naruszenia prawa (art. 147 p.p.s.a. w zw. z art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g.). O istotnym naruszeniu prawa przez akt prawa miejscowego organu gminy można przy tym mówić w przypadku jego oczywistej sprzeczności z przepisami prawa (por. wyrok NSA z 17 lutego 2016 r. II FSK 3595/13 LEX nr 2036630). Z taką sytuacją w ocenie sądu nie mieliśmy do czynienia w kontrolowanej sprawie.
W tym stanie rzeczy sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.
ec