Uzasadnienie
Postanowieniem z 17 marca 2026 r., Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: "ŁPWIS", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") utrzymał w mocy postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kutnie (dalej również: "PPIS") z 15 stycznia 2026 r., którym oddalono zarzuty M. W. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżąca).
W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Po otrzymaniu przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kutnie informacji o nieszczepieniu dziecka urodzonego [...], PPIS w Kutnie upomnieniem z 21 lutego 2025 r. wezwał matkę dziecka, do zgłoszenia się z dzieckiem do punktu szczepień w celu wykonania brakujących, obowiązkowych szczepień ochronnych przeciw: gruźlicy, błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b, inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae oraz odrze, nagminnemu zakażeniu przyusznic (śwince) i różyczce.
Następnie PPIS w Kutnie, 26 listopada 2025 r., wystawił tytuł wykonawczy zobowiązując stronę do poddania dziecka wskazanym powyżej obowiązkowym szczepieniom ochronnym oraz zwrócił się do ŁPWIS z wnioskiem o wszczęcie postępowania egzekucyjnego w stosunku do skarżącej z tytułu niespełnienia obowiązku szczepień dziecka. Zaznaczyć przy tym należy, że na mocy porozumienia zawartego 12 lutego 2015 r. pomiędzy Wojewodą Łódzkim i ŁPWIS w Łodzi w sprawie powierzenia prowadzenia spraw z zakresu egzekucji administracyjnej obowiązku szczepień ochronnych (Dz. Urz. Wojew. Łódzkiego z 2015 r., poz. 676), w oparciu o art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (tekst jedn. Dz.U. z 2025, poz. 428) i w związku z art. 20 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.). ŁPWIS w Łodzi postanowieniem z 15 grudnia 2025 r. nałożył na stronę grzywnę w wysokości 3 000 zł w celu przymuszenia skarżącej do wykonania obowiązku szczepień ochronnych, wynikającego z tytułu wykonawczego z 26 listopada 2025 r. wystawionego przez PPIS w Kutnie.
Strona, w piśmie z 22 grudnia 2025 r., wniosła zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wszczętego wskazanym powyżej tytułem wykonawczym z 26 listopada 2025 r., podnosząc: 1) brak wymagalności obowiązku, 2) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, 3) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, 4) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, 5) niespełnienie wymogów formalnych tytułu wykonawczego. Niemniej jednak PPIS w Kutnie, postanowieniem z 15 stycznia 2025 r., oddalił zarzuty strony. Na postanowienie to skarżąca wniosła zażalenie, w którym podniosła, iż: 1) Program Szczepień ochronnych nie jest źródłem prawa, co zostało potwierdzone wyrokiem TK z dnia 9 maja 2023 r., 2) obowiązek nie jest wymagalny, 3) upomnienie dotyczące zobowiązanej zostało wydane z naruszeniem prawa.
Powołanym na wstępie postanowieniem z 17 marca 2026 r., ŁPWIS utrzymał w mocy postanowienie PPIS w Kutnie z 15 stycznia 2026 r. oddalające zarzuty skarżącej. W uzasadnieniu tego postanowienia ŁPWIS, powołując treść przepisów stanowiących materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, tj. art. 33 § 1 i 2, art. 34 u.p.e.a., wskazał, że przedstawione w art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawy zarzutów stanowią katalog zamknięty. A co za tym idzie, podstawą zarzutu w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego mogą być wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w tym przepisie, a nie jakiekolwiek wyrażone niezadowolenie zobowiązanej z poddania jej egzekucji administracyjnej.
Dalej organ II instancji wyjaśnił, że w orzeczeniu TK z dnia 9 maja 2023 r., sygn. akt SK 81/19 wyraźnie wskazano, że "art. 17 ust. 11 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1284) w związku z § 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2172 ze zm.) w zakresie, w jakim termin wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych, jak i liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych, określone są w Programie Szczepień Ochronnych na dany rok, ogłaszanym przez Głównego Inspektora Sanitarnego w formie komunikatu, a nie przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, jest niezgodny z art. 47 w związku z art. 31 ust. 3 w związku z art. 87 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej." Równocześnie TK wskazał, że powyżej wskazane przepisy tracą moc obowiązującą po upływie 6 miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, tj. od dnia 12 maja 2023 r. Zaznaczono przy tym, że określenie innego terminu utraty mocy obowiązującej jest niezbędne dla zapewnienia ciągłości realizacji obowiązku szczepień ochronnych, ponieważ ustawodawca powinien dostosować stan prawny do orzeczenia TK.
Wobec powyższego ŁPWIS wskazał, że wskazany powyżej wyrok TK nie podważa obowiązku szczepień ochronnych, a jedynie formę, w jakiej publikowane są terminy wymagalności obowiązkowych szczepień ochronnych. Tym samym więc wyrok TK nie oznacza zniesienia obowiązku szczepień. Zatem, jak dalej wywodzi organ II instancji, zarówno w dniu wystawienia przez PPIS w Kutnie tytułu wykonawczego z 26 listopada 2025 r., jak i w dniu wydania niniejszego postanowienia przepisy określające obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym pozostają w mocy. Ponadto ŁPWIS wskazał, że 1 października 2023 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 782), które nakłada na stronę prawa i obowiązki w stosunku do osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym ze względu na wiek.
Podstawą prawną wymagalności obowiązku jest art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 924 ze zm.) - dalej: "u.ch.z.", osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w tej ustawie do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym. W myśl bowiem art. 17 ust. 1 u.ch.z., osoby określone na podstawie art. 17 ust. 10 pkt 2 u.ch.z. są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie art. 17 ust. 10 pkt 1 u.z.z.ch.z. Równocześnie w oparciu o art. 17 ust. 10 pkt 1 i pkt 2 u.ch.z., Minister Zdrowia wydał rozporządzenie z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2025 r., poz. 782), w którym ustalił wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych, ze wskazaniem, kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym - jeśli chodzi o dzieci - w jakim okresie ich życia.
Zatem, wbrew twierdzeniom strony, z przepisów tych można wyinterpretować normę prawną, która ustanawia prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, tzn. określa wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot na którym ten obowiązek ciąży, okoliczności w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres (organ II instancji wskazał przy tym na wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1494/08). Dalej ŁWIS zauważył, że w § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, podane zostały zakresy wieku dzieci, w których istnieje obowiązek wykonywania szczepień ochronnych przeciwko poszczególnym chorobom zakaźnym.
Nadto zauważono, że rolą szczepień ochronnych jest nie tylko ochrona przed zachorowaniem, ale przede wszystkim ochrona przed występowaniem powikłań choroby i zgonem. Na przykład szczepienia przeciwko krztuścowi wykonywane są już u dzieci w 1 roku życia, w celu ich ochrony przed zachorowaniem na krztusiec, który u dzieci w pierwszych latach życia może mieć ciężki przebieg z powikłaniami, a nawet zgonem. Zatem, jak dalej wskazuje organ, określony w schemacie obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży wiek dzieci, w którym należy wykonać obowiązek danego szczepienia ochronnego wynika z okresu utrzymywania się odporności przekazywanej dzieciom przez matki, sytuacji epidemiologicznej danej choroby w Polsce, okresu utrzymywania się odporności po kolejnych dawkach szczepionek i wiedzą odnośnie wieku, w którym dzieci najczęściej zapadają na daną chorobę. Od wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego przeciwko danej chorobie zakaźnej zwolnić mogą jedynie przeciwwskazania zdrowotne do szczepienia, które mogą być stałe lub tymczasowe.
Zakresy wieku dzieci, w których wykonywane są dane obowiązkowe szczepienia ochronne podane we wskazanym powyżej rozporządzeniu Ministra Zdrowia określają, do kiedy u dzieci istnieje obowiązek szczepień w przypadku występowania czasowych przeciwwskazań zdrowotnych. Reasumując, organ II instancji zaznaczył, że jakkolwiek wskazane powyżej rozporządzenie wskazuje 19 rok życia jako granice poddania dziecka szczepieniom ochronnym, to nie oznacza to jednak, że wszystkie szczepienia mogą być wykonane tuż przed tą datą. Szczepienia są rozkładane w czasie, przy czym zgodnie z zasadami wakcynologii schematy szczepień dostosowane są do występowania zachorowań na poszczególne choroby, wieku i rozwoju dzieci.
Zatem obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów ustawowych, przy czym organ II instancji przywołał pogląd NSA wyrażony w wyroku z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 32/11, w którym sąd ten zauważył, że wykonanie obowiązku szczepienia jest z mocy prawa zabezpieczone przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń. To z kolei oznacza, że wynikający z przepisów obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym, jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie, aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie poddanie dziecka szczepieniom ochronnym. Wymagalność obowiązku oznacza z kolei istnienie stanu, w którym zobowiązana powinna już wykonać ciążącą na niej skonkretyzowaną powinność, a mimo to trwa w opozycji do tej powinności (uchyla się od niej), a właściwe organy mają wobec takiej postawy zobowiązanej możność żądania spełnienia ciążącej na niej powinności.
Zatem Strona, po pismach wzywających do podjęcia zaległych obowiązkowych szczepień powinna udać się wraz z dzieckiem do podmiotu leczniczego udzielającego świadczenia z zakresu podstawowej opieki zdrowotnej. To bowiem lekarz pracujący w podmiocie leczniczym udziela informacji o obowiązkowych szczepieniach ochronnych, którym podlega dziecko oraz wyznacza termin szczepienia. Organ II instancji wskazał również, że dziecko skarżącej nie zostało poddana szczepieniom ochronnym przeciwko chorobom wymienionym w tytule wykonawczym, tj.: gruźlicy, błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b, inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae oraz odrze, nagminnemu zakażeniu przyusznic (śwince) i różyczce, pomimo ukończenia wieku określonego we wskazanych powyżej Przepisach, jako właściwy do podania tych szczepionek.
Dziecko strony nie zostało też poddane kwalifikacyjnemu badaniu lekarskiemu. Nie uzyskało ono również zaświadczenia lekarskiego o istnieniu przeciwwskazań do wykonania wskazanych powyżej szczepień. Wobec tego obowiązek wymieniony w tytule wykonawczym miał charakter wymagalny. Obowiązujące przepisy prawa przewidują bowiem obowiązek szczepienia z mocy prawa – skoro bowiem nakładają one obowiązek poddania się szczepieniu, nie ma podstaw do przyjęcia ani nieistnienia obowiązku, ani braku jego wymagalności. Obowiązek został nałożony w drodze przepisów powszechnie obowiązujących. ŁPWIS wskazał również, że wobec wejścia w życie, z dniem 1 października 2023 r., rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych, zarzut dotyczący błędnego zaliczenia komunikatu Głównego Inspektora Sanitarnego do katalogu źródeł prawa powszechnie obowiązującego jest nieaktualny i w związku z powyższym jego rozpatrywanie jest bezprzedmiotowe.
Z kolei w związku z zarzutem dotyczącym upomnienia, które według strony zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa, ŁPWIS wyjaśnił, że upomnienie jest urzędowym dokumentem wystawianym przez wierzyciela. Jego celem jest przypomnienie zobowiązanej o konieczności wykonania obowiązku. Oprócz wezwania do wykonania obowiązku, zawiera ono pouczenie o skutkach zaniechania w tym zakresie. Bezskuteczny upływ terminu wskazanego w upomnieniu, skutkuje skierowaniem sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Upomnienie ma również za zadanie pouczyć zobowiązaną o negatywnych następstwach niezrealizowania obowiązku wynikającego np. z ostatecznej decyzji. To zaś powinno motywować zobowiązanego do dobrowolnego wykonania obowiązku, bez konieczności stosowania przymusu administracyjnego i ponoszenia związanych z nim konsekwencji finansowych – tj. kosztów egzekucyjnych. Upomnienie musi jednak zawierać informacje identyfikujące osobę zobowiązaną.
Ma to bowiem na celu prawidłową identyfikację osoby uchylającej się od wykonania obowiązku. Przy czym upomnienie wydane przez PPIS w Kutnie spełnia wszystkie wymogi wynikające z przepisów prawa, z akt sprawy wynika również, że upomnienie z 21 lutego 2025 r. zostało prawidłowo doręczone – przesyłka je zawierająca była dwukrotnie awizowana. Ponadto ŁPWIS wskazał, że o szczepieniu dziecka decyduje każdorazowo lekarz, po uprzedniej kwalifikacji dotyczącej stanu zdrowia dziecka oraz zebraniu potrzebnych informacji podczas wywiadu z rodzicem lub prawnym opiekunem. Jedynie dzieci, u których istnieje zwiększone ryzyko wystąpienia powikłań poszczepiennych, są zwolnione z obowiązku poddania się szczepieniom ochronnym.
Natomiast w przypadku czasowych przeciwwskazań wykonanie szczepienia może zostać odroczone przez lekarza do czasu ich ustania. W przypadku przeciwwskazań budzących wątpliwości, lekarz podstawowej opieki zdrowotnej kwalifikuje dziecko do konsultacji specjalistycznej. Na podstawie § 11 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną osoby, u której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej wynik konsultacji specjalistycznej z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej.
Jednocześnie ŁPWIS zwrócił uwagę na to, że jak wynika z karty uodpornienia dziecka, aktualnie, będąc w czwartym roku życia, nie zostało one zaszczepione przeciwko aż jedenastu chorobom zakaźnym, którym można zapobiegać poprzez szczepienia ochronne. Przy czym każda z tych chorób zakaźnych może u dzieci mieć ciężki przebieg i prowadzić do stałych następstw zdrowotnych, a nawet zgonu.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, strona skarżąca zaskarżyła powyżej wskazane rozstrzygnięcie ŁPWIS w całości, zarzucając mu:
- 1) naruszenie art. 33 § 1 pkt 1 i 2 u.p.e.a. przez bezzasadne uznanie, że obowiązek podlegający egzekucji jest wymagalny i wykonalny;
- 2) naruszenie art. 36 oraz art. 7 § 2 u.p.e.a. przez przyjęcie dopuszczalności egzekucji obowiązku niewykonalnego oraz zastosowanie środka nadmiernie uciążliwego,
- 3) naruszenie art. 20 § 1 u.p.e.a. przez akceptację prowadzenia egzekucji przez organ niewłaściwy,
- 4) naruszenie art. 27 § 1 u.p.e.a., poprzez uznanie za prawidłowy tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów formalnych,
- 5) naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego i prawnego sprawy,
- 6) naruszenie art. 31 ust. 3, art. 47 oraz art. 87 Konstytucji RP.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości; stwierdzenie, że postępowanie egzekucyjne prowadzone jest z naruszeniem prawa, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) - dalej: "p.u.s.a.", i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 p.u.s.a.). Oznacza to, że sądy administracyjne kontrolują zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z przepisami postępowania administracyjnego, a także kontrolują prawidłowość zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych powyżej kryteriów, sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.
W niniejszej sprawie kontroli sądu poddane zostało postanowienie Łódzkiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z 17 marca 2026 r., którym organ ten utrzymał w mocy zaskarżone doń postanowienie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kutnie z 15 stycznia 2026 r. oddalające zarzuty strony skarżącej. Podstawę prawną wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz.U. z 2025 r., poz. 132 ze zm.) - dalej: "u.p.e.a.". Zgodnie z treścią art. 33 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zaś w myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku;
- 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
- 3) błąd co do zobowiązanego;
- 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
- 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
- 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że postępowanie zainicjowane zgłoszeniem zarzutów ma charakter wpadkowy i szczególny w stosunku do toczącego się postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów przedmiotem rozpoznania jest wyłącznie treść tych zarzutów, przy czym zobowiązany może wnieść zarzuty tylko z przyczyn enumeratywnie określonych w art. 33 § 2 u.p.e.a. Podniesione w treści zarzutów okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny. Zgodnie z art. 33 § 4 u.p.e.a. zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie. Stosownie zaś do art. 34 § 1-3 u.p.e.a. organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, uznaje zarzut w całości lub w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut lub stwierdza niedopuszczalność zarzutu. Na postanowienie w sprawie zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej przysługuje zażalenie.
Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazuje, że 26 listopada 2025 r. PPIS w Kutnie wystawił tytuł wykonawczy zobowiązując stronę do poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw: gruźlicy, błonicy, tężcowi, krztuścowi, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, inwazyjnym zakażeniom Haemophilus influenzae typu b, inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae oraz odrze, nagminnemu zakażeniu przyusznic (śwince) i różyczce. Jako podstawę prawną tego obowiązku organ wskazał art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 924 ze zm.) - dalej: "u.ch.z.", oraz § 2 i § 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (tekst jedn.
Dz.U. z 2025 r., poz. 782) - dalej: "rozporządzenie". W toku postępowania egzekucyjnego, wszczętego w oparciu o wskazany powyżej tytułu wykonawczy, strona skarżąca złożyła zarzuty podnosząc brak wymagalności obowiązku, niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym, prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny, zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, niespełnienie wymogów formalnych tytułu wykonawczego, a po oddaleniu tych zarzutów przez PPIS w Kutnie wniosła zażalenie, które zostało rozstrzygnięte zaskarżonym przez stronę, do tutejszego sądu, postanowieniem.
W ocenie sądu organy orzekające w niniejszej sprawie prawidłowo stwierdziły niezasadność podniesionych przez stronę skarżącą zarzutów w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego.
Odnosząc się do zarzutu braku wymagalności obowiązku poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że przedmiotowy obowiązek wynika – na co słusznie wskazały zwróciły uwagę organy orzekające w sprawie – z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b u.ch.z. osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane, na zasadach określonych w ustawie, do poddawania się szczepieniom ochronnym, co należy rozumieć zgodnie z art. 2 pkt 26 u.ch.z., jako podanie szczepionki przeciw chorobie zakaźnej w celu sztucznego uodpornienia przeciwko tej chorobie. W przypadku osoby nieposiadającej pełnej zdolności do czynności prawnych odpowiedzialność za wypełnienie obowiązków, o których mowa w ust. 1, ponosi osoba, która sprawuje pieczę nad osobą małoletnią lub bezradną, albo opiekun faktyczny w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta (art. 5 ust. 2 u.ch.z.).
Realizację wskazanego powyżej obowiązku konkretyzują przepisy ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi zamieszczone w rozdziale 4, pt.: "Szczepienia ochronne". W myśl art. 17 ust. 1 u.ch.z. osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2 są obowiązane do poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1, zwanymi dalej "obowiązkowymi szczepieniami ochronnymi". Zgodnie zaś z treścią art. 17 ust. 2 u.ch.z. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Przy czym w treści art. 17 ust. 10 u.ch.z. ustawodawca zawarł upoważnienie do określenia przez ministra właściwego do spraw zdrowia, w drodze rozporządzenia, m.in.: wykazu chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych (pkt 1) oraz osób lub grup osób obowiązanych do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, wieku i innych okoliczności stanowiących przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień ochronnych na te osoby (pkt 2), schematu szczepienia przeciw chorobie zakaźnej obejmującego liczbę dawek i terminy ich podania wymagane dla danego szczepienia uwzględniające wiek osoby objętej obowiązkiem szczepienia (pkt 2a), przy uwzględnieniu danych epidemiologicznych dotyczących zachorowań, aktualnej wiedzy medycznej oraz zaleceń Światowej Organizacji Zdrowia.
Ponadto, stosownie do art. 17 ust. 11 u.ch.z., Główny Inspektor Sanitarny ogłasza w formie komunikatu, w dzienniku urzędowym ministra właściwego do spraw zdrowia, Program Szczepień Ochronnych na dany rok, ze szczegółowymi wskazaniami dotyczącymi stosowania poszczególnych szczepionek, wynikającymi z aktualnej sytuacji epidemiologicznej, przepisów wydanych na podstawie ust. 10 i art. 19 ust. 10 oraz zaleceń, w terminie do dnia 31 października roku poprzedzającego realizację tego programu. We wskazanym powyżej rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych określono wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych ze wskazaniem, kto i w jakich sytuacjach podlega szczepieniu ochronnemu przeciw konkretnej chorobie, w tym jeżeli chodzi o dzieci, w jakim okresie ich życia (§ 2 i 3). Liczba dawek poszczególnych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą szczepionki został określony w załączniku 1 do wskazanego rozporządzenia, stanowiącym schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży oraz w ogłaszanym co roku komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych, wydanym w oparciu o przywołany powyżej art. 17 ust. 11 u.ch.z.
Z wymienionych powyżej przepisów można wyinterpretować normę prawną, która ustanawia prawną powinność poddania dziecka szczepieniu ochronnemu, tzn. określa wszystkie istotne cechy danego obowiązku, tj. podmiot, na którym ten obowiązek ciąży; okoliczności, w których obowiązek ten się aktualizuje oraz jego zakres. Obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym wynika z mocy przepisów ustawowych. Wykonanie tego obowiązku jest z mocy prawa zabezpieczone przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością regulowaną przepisami ustawy z dnia 20 maja 1971 r. Kodeks wykroczeń (por. np. wyroki NSA: z dnia 29 stycznia 2010 r., sygn. akt II FSK 1494/08, Lex/el nr 595803 i z dnia 6 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 32/11, Lex/el nr 852219, dostępne również w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: "CBOSA" – na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Oznacza to, że wynikający z przepisów prawa obowiązek poddania dziecka szczepieniu ochronnemu jest bezpośrednio wykonalny. Jego niedochowanie aktualizuje obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie przymusowe dochodzenie obowiązku, o którym mowa.
W rozpoznawanej sprawie obowiązek poddania dziecka strony skarżącej szczepieniom ochronnym przeciw określonym chorobom zakaźnym wynika z przepisów ustawowych, zaś szczegółowy przedział wiekowy, w którym należy podać dawkę podstawową i przypominającą szczepionki został określony w załączniku 1 do rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r., stanowiącym schemat obowiązkowych szczepień dzieci i młodzieży oraz w Komunikacie Głównego Inspektora Sanitarnego w sprawie Programu Szczepień Ochronnych. Zauważyć przy tym należy, że jak wynika z akt administracyjnych dziecko strony skarżącej, urodzone w 2023 r., nie zostało zaszczepione przeciwko aż jedenastu chorobom zakaźnym, pomimo że upłynęły już terminy podania poszczególnych dawek szczepionek określone w przywołanych powyżej aktach prawnych. Zaznaczyć przy tym należy, że wyznaczony w § 3 ust. 1 rozporządzenia maksymalny termin wykonania obowiązku szczepienia nie oznacza, że dopiero po upływie tego terminu obowiązek jest wymagalny i podlega egzekucji administracyjnej.
Określony w załączniku nr 1 do wskazanego powyżej rozporządzenia okres, w którym powinny zostać podane dzieciom poszczególne dawki szczepionki, jest wiążący i stanowi o wymagalności obowiązku. Zatem w sytuacji, gdy wymagane terminy zaszczepienia już upłynęły, a dziecko nie zostało zaszczepione przeciwko określonym chorobom zakaźnym, obowiązek poddania dziecka szczepieniom stał się wymagalny. Niewykonanie zaś tego obowiązku stanowi podstawę do podjęcia egzekucji administracyjnej i zastosowania środka egzekucyjnego, co też miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy.
W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego do tutejszego sądu postanowienia strona skarżąca nie przedstawiła, ani żadnej dokumentacji medycznej, ani zaświadczenia lekarskiego, które faktycznie wskazywałoby na istnienie przeciwwskazań zdrowotnych i konieczność długotrwałego odroczenia wykonania obowiązku szczepień ochronnych u dziecka. Z karty uodpornienia dziecka strony skarżącej wynika, że matka dziecka nie szczepiła go z własnej woli. Z akt sprawy nie wynika, aby jakikolwiek lekarz stwierdził przeciwwskazania do wykonania szczepień i wystawił w tym zakresie stosowne zaświadczenie. Zgodnie zaś z art. 17 ust. 2 u.ch.z. wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Każdorazowo musi to być badanie kwalifikacyjne aktualne, wykonane w czasie nieprzekraczającym 24 godzin przed samym szczepieniem (art. 17 ust. 3 u.ch.z.).
Po przeprowadzonym lekarskim badaniu kwalifikacyjnym lekarz wydaje zaświadczenie ze wskazaniem daty i godziny przeprowadzonego badania (art. 17 ust. 4 u.ch.z.). W przypadku, gdy lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, lekarz kieruje osobę objętą obowiązkiem szczepienia ochronnego do konsultacji specjalistycznej (art. 17 ust. 5 u.ch.z.). Jak wynika z treści § 11 rozporządzenia w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych lekarz przeprowadzający konsultację specjalistyczną dla osoby, w przypadku której lekarskie badanie kwalifikacyjne daje podstawy do długotrwałego odroczenia obowiązkowego szczepienia ochronnego, odnotowuje w dokumentacji medycznej, o której mowa w § 12 ust. 1, wynik konsultacji specjalistycznej, z uwzględnieniem okresu przeciwwskazania do wykonania szczepienia, rodzaju szczepionek przeciwwskazanych do stosowania lub indywidualnego programu szczepień ze wskazaniem rodzajów stosowanych szczepionek oraz terminu kolejnej konsultacji specjalistycznej.
Zatem, stosownie do powołanych przepisów, wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Zaznaczyć przy tym należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych powszechnie przyjmuje się, iż poddanie się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu, o którym mowa w art. 17 ust. 2 u.ch.z., jest elementem obowiązku szczepienia ochronnego. W tym trybie następuje określenie, czy nie występują przeszkody w stanie zdrowia osoby objętej obowiązkiem szczepienia, które wykluczają jego wykonanie (por. np. wyroki NSA: z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3322/17, Lex/el nr 2774545 i sygn. akt II OSK 43/18, Lex/el nr 2774685; z dnia 18 stycznia 2022 r., sygn. akt II OSK 459/19, Lex/el nr 3315461, dostępne również w CBOSA). Podkreślić jednak należy, że treści wskazanych powyżej przepisów nie można interpretować w ten sposób, że badanie kwalifikacyjne oraz jego wyniki, dotyczące ewentualnych przeciwwskazań do szczepienia, są przesłanką, od której zależy powstanie obowiązku poddania się szczepieniu ochronnemu, gdyż – jak już wyżej wskazano – wymagalność egzekwowanego obowiązku, poddania dziecka szczepieniom ochronnym, wynika z mocy prawa.
Zaakcentować w tym miejscu należy, że odmowa wyrażenia zgody na wykonanie szczepienia daje organom egzekucyjnym tytuł do prowadzenia postępowania przymusowego i stosowania środków egzekucyjnych (zob. wyroki NSA z dnia 10 lipca 2025 r., II GSK 72/25, Lex/el 3914712 oraz z dnia 20 lutego 2025 r., II GSK 1374/24, Lex/el 3857152). Regulacje ustawy o zapobieganiu i zwalczaniu chorób zakaźnych nie przewidują w ogóle odmowy wyrażenia przez zobowiązanego zgody na poddanie się szczepieniu, poza przypadkiem stwierdzenia przeciwwskazań skutkujących długotrwałym odroczeniem obowiązku (wyrok NSA z dnia 3 lipca 2025 r., II GSK 2639/24, Lex/el nr 3895479).
W ocenie sądu dopiero ustalenie przez lekarza specjalistę, że istnieją podstawy do długotrwałego odroczenia szczepienia, stanowi o przejściowym braku wymagalności obowiązku. Natomiast długotrwałe odroczenie obowiązkowego szczepienia ochronnego może nastąpić wyłącznie w wyniku przeprowadzenia konsultacji specjalistycznej. Sporządzony przez lekarza specjalistę wynik konsultacji specjalistycznej obejmuje informacje umożliwiające ustalenie zakresu odroczenia terminu wykonania obowiązku. Z art. 17 ust. 5 u.ch.z. wynika, że lekarz przeprowadzający badanie kwalifikacyjne jest uprawniony jedynie do wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego (art. 17 ust. 2 u.ch.z.) lub do skierowania pacjenta na specjalistyczne badanie. Lekarz ten nie posiada kompetencji do decydowania o długotrwałym odroczeniu terminu szczepienia.
Zatem nawet sam fakt skierowania na konsultacje specjalistyczne nie jest odroczeniem wykonania szczepień obowiązkowych, ponieważ nie jest zaświadczeniem o stwierdzeniu przeciwwskazań do przeprowadzenia obowiązkowych szczepień ochronnych w rozumieniu art. 17 ust. 4 i 5 u.ch.z. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby jakikolwiek lekarz stwierdził przeciwwskazania do wykonania u dziecka strony skarżącej szczepień i wystawił w tym zakresie stosowne zaświadczenie. Wobec powyższego brak było podstaw do stwierdzenia, że u dziecka strony skarżącej nastąpiło trwałe odroczenie wykonania obowiązku szczepień ochronnych, które mogłoby stanowić podstawę do uznania zarzutu braku wymagalności przedmiotowego obowiązku.
W związku z powyższym niezasadne są zarzuty skargi zmierzające do zakwestionowania prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń faktycznych oraz oceny zebranego materiału dowodowego w zakresie wymagalności obowiązku szczepień ochronnych z uwagi na brak kwalifikacji i brak wykluczenia przeciwwskazań do szczepień ochronnych.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego przystąpienia do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego niespełniającego wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., należy wskazać, że zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r., a więc mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, jako podstawy zarzutu nie wymieniono niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. W obecnym stanie prawnym okoliczność, czy tytuł wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a. kontroluje organ egzekucyjny i w przypadku stwierdzenia, że wymogi te nie zostały spełnione, nie przystępuje do egzekucji, zawiadamiając o tym wierzyciela (art. 29 § 2 pkt 3 u.p.e.a.). W niniejszej sprawie Łódzki Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny przystąpił do egzekucji uznając tym samym, że wystawiony wykonawczy spełnia wymogi określone w art. 27 u.p.e.a.
Zatem, wobec faktu, że niespełnienie przez tytuł wykonawczy wymogów, o których mowa w art. 27 u.p.e.a., nie może być aktualnie podstawą prawną zarzutu, organ administracji zasadnie zarzut ten oddalił. Wskazać w tym miejscu również należy, że w tytule wykonawczym wypełniono wszystkie niezbędne pola, w tym także podano podstawę prawną obowiązku, a mianowicie powołane wyżej art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2 u.ch.z. oraz art. 17 ust. 1 u.ch.z. oraz § 2 i § 3 rozporządzenia z dnia 27 września 2023 r. Nieuzasadnione jest zatem twierdzenie strony skarżącej, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów formalnych.
Wyjaśnić także należy, że w art. 33 § 2 u.p.e.a., w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r., a więc mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, jako podstawy zarzutu nie wymieniono zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W obowiązującym stanie prawnym zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej, może stanowić podstawę skargi na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, o czym stanowi art. 54 § 1 pkt 2 u.p.e.a., a skargę tę wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu dokumentu stanowiącego podstawę dokonania zaskarżonej czynności egzekucyjnej (art. 54 § 3 p.p.s.a.).
Wskazać również należy, że uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera odniesienie się do wszystkich podniesionych przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego zarzutów i twierdzeń. Powyższe stanowi realizację wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy dokonał szczegółowej analizy zarzutów sformułowanych przez stronę skarżącą w postępowaniu egzekucyjnym, co pozwala na stwierdzenie, że organ przeprowadził w sposób prawidłowy, ponownie postępowanie wyjaśniające i powtórnie rozważył wszystkie okoliczności faktyczne i prawne tej sprawy. Nie doszło zatem do naruszenia ani art. 7 k.p.a., ani art. 77 k.p.a., ani też art. 80 k.p.a.
Zdaniem sądu w niniejszej nie doszło też do naruszenia art. 31 ust. 3, art. 47 oraz art. 87 Konstytucji RP. Chroniona Konstytucją wolność człowieka nie ma charakteru absolutnego i doznaje stosownych ograniczeń, m.in. ze względu na ochronę zdrowia (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Zgodnie z art. 68 ust. 1 Konstytucji RP każdy ma prawo do ochrony zdrowia, a władze publiczne są obowiązane do zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom (art. 68 ust. 3 Konstytucji RP). Obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym realizuje wskazywane powyżej powinności państwa względem jednostki oraz ogółu społeczeństwa. Także treść art. 8 ust. 2 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności dopuszcza ingerencję władzy publicznej w korzystanie z prawa do poszanowania życia prywatnego w przypadkach przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie m.in. z uwagi na: ochronę zdrowia lub ochronę praw i wolności osób. W ocenie sądu, zakres tej ingerencji, obejmuje obowiązek realizacji szczepień ochronnych.
Podkreślić należy, iż w orzecznictwie NSA wielokrotnie wskazywano, że obowiązek szczepień wynika bezpośrednio z ustawy (a więc z jednego ze źródeł powszechnie obowiązującego prawa Rzeczpospolitej Polskiej – art. 87 Konstytucji RP). Powyższe wyklucza także istnienie problemu konstytucyjności "obowiązkowości" szczepień na tle art. 31 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, jak i braku zgodności z ustawą zasadniczą. Ponadto ustawodawca przewidział odpowiedni mechanizm poprzedzający wykonanie szczepienia, tj. badanie kwalifikacyjne celem stwierdzenia, czy nie istnieją w danym indywidualnym przypadku przeciwwskazania do wykonania szczepienia, a tego rodzaju rozwiązanie nie prowadzi do naruszenia praw i wolności oraz godności człowieka (por. m.in. wyrok NSA z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2547/18, Lex/el nr 2611262).
Kwestię natomiast właściwości organów egzekucyjnych reguluje art. 20 § 1 pkt 1 u.p.e.a., zgodnie z którym organem egzekucyjnym w zakresie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym jest wojewoda. W stanie prawnym, jaki obowiązywał w rozpatrywanej sprawie należało jednak uwzględnić treść zawartego w dniu 12 lutego 2015 r. porozumienia pomiędzy Wojewodą, a Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym w Łodzi w sprawie powierzenia prowadzenia spraw z zakresu egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze niepieniężnym, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Łódzkiego z 2015 r., pod poz. 676. Podstawę prawną zawarcia tego porozumienia, jak słusznie zauważył organ, stanowił art. 20 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, w myśl którego wojewoda może powierzyć prowadzenie, w jego imieniu, niektórych spraw z zakresu swojej właściwości jednostkom samorządu terytorialnego lub organom innych samorządów działających na obszarze województwa, kierownikom państwowych i samorządowych osób prawnych oraz innych państwowych jednostek organizacyjnych funkcjonujących w województwie.
Powierzenie następuje na podstawie porozumienia wojewody odpowiednio z organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego, właściwym organem innego samorządu lub kierownikiem państwowej i samorządowej osoby prawnej albo innej państwowej jednostki organizacyjnej, o których mowa w ust.
1. Porozumienie, wraz ze stanowiącymi jego integralną część załącznikami, podlega ogłoszeniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym. W myśl § 1 wskazanego powyżej porozumienia, Wojewoda powierzył Łódzkiemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w Łodzi prowadzenie spraw z zakresu egzekucji administracyjnej w zakresie obejmującym czynności organu egzekucyjnego właściwego do egzekwowania obowiązków o charakterze niepieniężnym wobec osób uchylających się od wykonania obowiązku poddania osób małoletnich szczepieniom ochronnym wynikającego z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b w zw. z ust. 2 u.ch.z. oraz rozporządzenia z dnia 18 sierpnia 2011 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że egzekucja w niniejszej sprawie była prowadzona przez upoważniony do tego, a zatem właściwy, organ.
Reasumując, w rozpoznawanej sprawie sąd nie stwierdził naruszenia ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji. Organy administracji prawidłowo bowiem uznały, że zarzuty podniesione przez stronę skarżącą nie zasługiwały na uwzględnienie.
Z powyższych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
a.kr