Uzasadnienie
Decyzją z 29 grudnia 2025 r. nr RPS-II.8641.138.2025 Wojewoda Łódzki (dalej również: "organ II instancji", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 149, art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691, dalej: "k.p.a.") oraz art. 2 pkt 1, pkt 42 lit. e, art. 30 ust. 2 pkt 2, art. 31 pkt 2, art. 65 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (Dz.U. z 2025 r. poz. 620, dalej: "ustawa"), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez K. J. (dalej również: "strona", "skarżący") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi (dalej również: "organ I instancji") z 10 października 2025 r. nr ZE.4122.395.2025.PW.M orzekającej o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 6 czerwca 2024 r. nr 833/kacszp 1328/06/24 w sprawie przyznania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnego oraz o odmowie przyznania statusu bezrobotnego od dnia rejestracji tj. 4 czerwca 2024 r. oraz odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od 4 czerwca 2024 r.
Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Na mocy decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 6 czerwca 2024 r. nr 833/kacszpl328/06/24 K. J. uzyskał status bezrobotnego od dnia rejestracji, tj. 4 czerwca 2024 r. oraz przyznano mu prawo do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 120% zasiłku określonego w art. 72 ust. 1 ustawy na okres 365 dni, tj. od dnia 4 czerwca 2024 r., o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku.
Następnie na mocy decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 24 czerwca 2025 r. nr 2598/maja/06/25 K. J. utracił prawo do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 4 czerwca 2025 r. z powodu upływu okresu, na jaki został przyznany.
19 września 2025 r. do PUP w Łodzi wpłynęło pismo z Centrum Świadczeń Socjalnych w Łodzi z informacją, że K. J. pobiera świadczenie pielęgnacyjne za okres: od 01.01.2024 r. do 31.03.2024 r. w kwocie 2 988, 00 zł miesięcznie, od 01.04.2024 r. do 31.12.2024 r. w kwocie 2 988, 00 zł miesięcznie, od 01.01.2025 r. do 31.08.2025 r. w kwocie 3 287, 00 zł miesięcznie, w miesiącu 09.2025 r. w kwocie 3 287, 00 zł. Powyższe świadczenie zostało przyznane decyzją Prezydenta Miasta Łodzi z 15.03.2024 r., zmienioną decyzją z 18.12.2024 r., zmienioną decyzją z 20.01.2025 r., zmienioną decyzją z 14.08.2025 r., zmienioną decyzją z 15.09.2025 r. na okres od 01.01.2024 r. do 28.02.2026 r. W okresie od 01.04.2024 r. do 03.06.2024 r. oraz w okresie od 04.06.2025r. do 31.08.2025 r. K. J. podlegał ubezpieczeniu społeczno-emerytalno-rentowemu. W okresie od 04.06.2025 r. do 31.08.2025 r. podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu.
W związku z powyższym Prezydent Miasta Łodzi postanowieniem z 29 września 2025 r. nr ZE.4122.395.2025.PW.M wznowił z urzędu postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z 6 czerwca 2024 r. nr 833/kacszpl328/06/24.
Decyzją z 10 października 2025 r. nr ZE.4122.395.2025.PW.M Prezydent Miasta Łodzi, na podstawie art. 2 pkt 1, pkt 42 lit. e, art. 38 ust. 1 pkt 14 lit. b i lit. d ustawy oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 6 czerwca 2024 r. nr 833/kacszp 1328/06/24 oraz o odmowie przyznania statusu bezrobotnego od dnia rejestracji tj. 4 czerwca 2024 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od 4 czerwca 2024 r.
K. J. złożył odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 10 października 2025 r. W ocenie odwołującego pobieranie zasiłku opiekuńczego z związku z koniecznością sprawowania opieki nad chorym dzieckiem nie stanowi wykonywania pracy zarobkowej ani uzyskania przychodu z tytułu zatrudnienia, a tym samym nie jest podstawą do utraty statusu osoby bezrobotnej. Zasiłek opiekuńczy jest świadczeniem z ubezpieczenia społecznego wypłacanym w sytuacji czasowej niezdolności do podjęcia pracy z przyczyn rodzinnych, nie zaś wynagrodzeniem za pracę. Jego pobieranie nie oznacza, że osoba bezrobotna podjęła zatrudnienie, inną pracę zarobkową lub rozpoczęła działalność gospodarczą.
Odwołujący dodał, że w okresie, którego dotyczy decyzja nie wykonywał żadnej pracy zarobkowej i nie osiągał innych dochodów niż wskazany zasiłek opiekuńczy. Podał, że nie został również poinformowany przez urząd pracy o tym, że pobieranie takiego świadczenia mogłoby skutkować utratą statusu osoby bezrobotnej. Odwołujący wskazał również na swoją trudną sytuację rodzinną i materialną.
Powołaną na wstępie decyzją Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 10 października 2025 r. nr ZE.4122.395.2025.PW.M.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podkreślił, że przesłanką negatywną wskazaną w definicji bezrobotnego, o której mowa w art. 2 pkt 1 ustawy, jest posiadanie stałego źródła dochodu. Przy czym, zgodnie z art. 2 pkt 42 lit. e stałe źródło dochodu oznacza nabycie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. W odniesieniu do powyższego świadczenia ustawodawca przyjmuje, że już samo nabycie prawa do tego świadczenia jest okolicznością eliminującą możliwość uzyskania lub zachowania statusu bezrobotnego. Przy czym prawo do świadczenia pielęgnacyjnego musi być stwierdzone odpowiednią decyzją gminnego lub miejskiego ośrodka pomocy społecznej. Z pisma Centrum Świadczeń Socjalnych w Łodzi z 18 września 2025 r. znak: SOCI.432.1240.2025 jednoznacznie wynika, że K. J. pobierał świadczenie pielęgnacyjne za okres: od 01.01.2024 r. do 31.03.2024 r. w kwocie 2 988, 00 zł miesięcznie, od 01.04.2024 r. do 31.12.2024 r. w kwocie 2 988, 00 zł miesięcznie, od 01.01.2025 r. do 31.08.2025 r. w kwocie 3 287, 00 zł miesięcznie, w miesiącu 09.2025 r. w kwocie 3 287, 00 zł. W okresie od 01.04.2024 r. do 03.06.2024 r. oraz w okresie 04.06.2025r. do 31.08.2025 r. K. J. podlegał ubezpieczeniu społeczno-emerytalno-rentowemu.
W okresie od 04.06.2025 r. do 31.08.2025 r. podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu. Z akt sprawy nie wynika, aby strona składała odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 15 marca 2024 r. przyznającej świadczenie pielęgnacyjne oraz decyzji ją zmieniających i aby toczyło się w tej sprawie postępowanie odwoławcze. W związku z powyższym, zdaniem organu, bezspornym jest fakt, że skarżącemu przyznano świadczenie pielęgnacyjne i świadczenie to pobrał.
Wojewoda Łódzki zaznaczył, że posiadając status osoby bezrobotnej można ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne. Jednakże po nabyciu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego zgodnie z art. 65 ust. 1 ustawy starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 pkt 1 ustawy. Natomiast osoba, która już nabyła prawo do świadczenia pielęgnacyjnego nie spełnia warunków do przyznania statusu osoby bezrobotnej i nie może zarejestrować się w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna. Z akt sprawy wynika, że Prezydent Miasta Łodzi decyzją z 15 marca 2024 r., która następnie była zmieniana, przyznał K. J. świadczenie pielęgnacyjne na okres od 01.01.2024 r. do 28.02.2026 r. Skarżący pobiera zatem powyższe świadczenie nieprzerwanie od 01.01.2024 r. W związku z powyższym K. J. w dniu rejestracji w urzędzie pracy, tj. 04.06.2024 r. nie spełniał warunków wynikających z art. 2 pkt 1 ustawy, który stanowi, że bezrobotnym jest osoba niemająca stałego źródła dochodu, ponieważ nabył prawo do świadczenia pielęgnacyjnego.
Ponadto organ wskazał, że K. J. w dniu rejestracji tj. w dniu 04.06.2024 r. w "Oświadczeniu niezbędnym do ustalenia statusu bezrobotnego" wskazał, że nie pobiera na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, (...). Ponadto we "Wniosku o dokonanie rejestracji jako osoba bezrobotna" z dnia 04.06.2024 r. w punkcie 14 również zaznaczył, że nie pobiera na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego (...). Powyższe druki oświadczeń były czytelne, jednoznaczne i nie budziły żadnych wątpliwości interpretacyjnych. K. J. został pouczony o tym, że złożenie przez niego nieprawdziwych oświadczeń spowoduje negatywne skutki, wynikające z przepisów prawnych.
Nie sposób więc przyjąć, że organ otrzymując od strony potwierdzenie zapoznania się z dokumentem poprzez złożenie na nim własnoręcznego podpisu, zobowiązany jest do podjęcia jakichś dodatkowych, nadzwyczajnych działań zmierzających do potwierdzenia, że strona rzeczywiście zapoznała się z jego treścią.
Reasumując organ odwoławczy stwierdził brak podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 10 października 2025 r. nr ZE.4122.395.2025.PW.M. W ocenie organu treść art. 2 pkt 42 lit. e ustawy jest jednoznaczna, a przepisy ustawy mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W związku z tym brak jest możliwości odstąpienia od ich stosowania z uwagi na okoliczności wskazane przez skarżącego w odwołaniu.
K. J. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi ze skargą na decyzję Wojewody Łódzkiego z 29 grudnia 2025 r., podnosząc zarzuty naruszenia:
- 1. przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, skutkujące bezzasadnym cofnięciem przyznanego zasiłku dla bezrobotnych;
- 2. Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy oraz dowolną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.
Skarga jest niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. ustawy). Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).
Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).
Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach, Sąd nie stwierdził tego rodzaju naruszenia prawa, co powoduje, że skarga podlega oddaleniu.
W wyniku wznowienia z urzędu przez Prezydenta Miasta Łodzi postępowania w sprawie przyznania K. J. statusu bezrobotnego od dnia rejestracji, tj. od 4 czerwca 2024 r. oraz przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy, jako prawidłowe, rozstrzygniecie, na mocy którego organ pierwszej instancji tj. Prezydent Miasta Łodzi – orzekł o uchyleniu w całości decyzji z 10 października 2025 r. nr ZE.4122.395.2025.PW.M Prezydent Miasta Łodzi, na podstawie art. 2 pkt 1, pkt 42 lit. e, art. 38 ust. 1 pkt 14 lit. b i lit. d ustawy oraz art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. orzekł o uchyleniu w całości decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 6 czerwca 2024 r. nr 833/kacszp 1328/06/24 oraz o odmowie przyznania statusu bezrobotnego od dnia rejestracji tj. od 4 czerwca 2024 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od 4 czerwca 2024 r. (sprostowanej w zakresie oczywistej omyłki pisarskiej dotyczącej roku rejestracji).
Materialnoprawną podstawę wydania ww. rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia, w tym w szczególności art. 2 pkt 1 pkt 1 oraz pkt 42 e przywołanej ustawy.
Organy stanęły na stanowisku, że ustalony w postępowaniu wznowieniowym stan faktyczny wypełnił negatywną przesłankę określoną w art. 2 pkt 1 w zw. z pkt 42 e 5 ww. ustawy, co wykluczało możliwość przyznania K. J. statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku przez Prezydenta Miasta Łodzi od dnia rejestracji.
Istota sporu sprowadza się do oceny, czy w okolicznościach rozpoznawanej sprawy zasadnie skarżącemu odmówiono uznania za osobę bezrobotną, przyjmując, że nabycie przez niego prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wykluczało możliwość uznania go za osobę niemającą stałego źródła dochodu. Ocena okoliczności sprawy i wypełnienia przesłanek ustawowych ma charakter obiektywny i nie może być oparta na uznaniu administracyjnym.
Zdaniem Sądu pogląd organu wyrażony w zaskarżonej decyzji jest w pełni prawidłowy.
Zgodnie art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia ilekroć w ustawie jest mowa o bezrobotnym oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-l, n oraz lub osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3-5 lub 6, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem osoby uczącej się w szkole dla dorosłych, branżowej szkole II stopnia w formie stacjonarnej lub zaocznej, w szkole policealnej w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub przystępującej do egzaminów eksternistycznych z zakresu programu nauczania szkoły dla dorosłych lub branżowej szkoły II stopnia, lub kształcącej się na studiach niestacjonarnych, lub uczącej się w szkole artystycznej realizującej wyłącznie kształcenie artystyczne, niemającą stałego źródła dochodu /.../. Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotny jest ten fragment przepisu, który stanowi o osobie niemającej stałego źródła dochodu.
Stosownie do art. 2 pkt 42 lit. e ustawy "stałe źródło dochodu" oznacza m.in. nabycie na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 323, 858, 1615 i 1871 oraz z 2025 r. poz. 619 i 620) prawa do świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego.
Jak wynika ze zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów w dacie złożenia wniosku o rejestrację jako osoba bezrobotna, tj. 4 czerwca 2024 r. skarżący K. J. wskazał, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia albo innej pracy zarobkowej oraz potwierdził stawiając znak X, że nie pobiera świadczenia pielęgnacyjnego (którego, co ponownie należy podkreślić, otrzymywanie w świetle art. 2 pkt 42 lit. e ustawy o rynku pracy i służbach zatrudnienia traktowane jest jako posiadanie stałego źródła dochodu).
Druki oświadczeń stosowanych przy rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej są nie tylko czytelne i jednoznaczne jeśli chodzi o obowiązki osoby składającej wniosek w zakresie informowania urzędu o zmianach mających wpływ na powstanie i ustanie statusu bezrobotnego czy zobowiązania do zwrotu otrzymanego zasiłku w przypadku otrzymania za ten sam okres wymienionych na str. 4 wniosku emerytury i innych świadczeń. Z kolei na str. 5 wniosku zawarto pouczenie o treści art. 233 kodeksu karnego oraz tego, że osoba składająca wniosek – świadoma odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń – oświadcza, że wszystkie podane przez nią w trakcie rejestracji dane są zgodne ze stanem faktycznym oraz, że została pouczona o warunkach zachowania statusu bezrobotnego. Powyższe okoliczności własnoręcznym podpisem potwierdził również skarżący K. J..
Faktycznie jednak K. J. na podstawie decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 15 marca 2024 r. – zmienianej w zakresie wysokości – pobierał świadczenie pielęgnacyjne w okresie od 1 stycznia 2024 r. do września 2025 r.
O ile Sąd w pełni podziela stanowisko organów, że status osoby bezrobotnej nie stoi na przeszkodzie w przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego to po raz kolejny wskazać należy, że w oparciu o obowiązujące przepisy uzyskiwanie ww. świadczenia pielęgnacyjnego ma wpływ na posiadanie statusu osoby bezrobotnej. O ile bowiem przepisy art. 17 ust. 5 pkt 1 lit. a i b ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych określając wykaz świadczeń, których pobieranie przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wyklucza jego przyznanie, nie zawierają zasiłku dla bezrobotnych, to uzyskiwanie świadczenia pielęgnacyjnego powoduje utratę statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji także i prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Składając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego a następnie uzyskując je, osoba bezrobotna de facto rezygnuje z gotowości do podjęcia zatrudnienia (por. wyroki WSA w Łodzi z 25 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Łd 82/23, z 5 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 913/20, wyrok WSA w Gdańsku z 25 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 1120/20).
Wbrew zarzutom skargi, organ II instancji utrzymując decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 10 października 2025 r. w przedmiocie uchylenia decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 6 czerwca 2024 r. nr 833/kacszp 1328/06/24 o odmowie przyznania statusu bezrobotnego od dnia rejestracji tj. 4 czerwca 2024 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego od 4 czerwca 2024 r. nie naruszył przepisów prawa materialnego, w szczególności przepisów obowiązującej na dzień wydania decyzji ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia (sam skarżący formułując taki zarzut i błędnie odnosząc się do ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie wskazał na czym miałoby polegać niewłaściwe zastosowanie przepisów i jakich).
W świetle przywołanych i szczegółowo omówionych przepisów ustawy z dnia 20 marca 2025 r. o rynku pracy i służbach zatrudnienia i zgromadzonej przez organy dokumentacji zawartej w aktach postępowania administracyjnego, równie wadliwa jest ocena skarżącego, że w sprawie doszło do niewyjaśnienia w sposób wyczerpujący stanu faktycznego czy dowolnej oceny dowodów.
Uznając zatem, że zaskarżone orzeczenie nie narusza przepisów prawa procesowego jak i prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
ds