Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 5 września 2008 r. (k. 60-63) ustanowiono dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie mecenas J. K. – F. (k. 75). Przedstawione przez Naczelny Sąd Administracyjny kopie z akt sprawy prowadzonej pod sygn. I OSK 1092/09 dokumentują, że po wniesieniu przez organ skargi kasacyjnej od wyroku tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mecenas J. K.- F. uzyskała zwolnienie z funkcji a w jej miejsce Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła radcę prawnego A. M. (k. 127-128). Rzeczony radca prawny wziął udział w charakterze pełnomocnika S. B. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, która odbyła się w dniu 12 stycznia 2010 r., składając przed jej zakończeniem wniosek o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej wraz z wymaganym oświadczeniem, że koszty te nie zostały uiszczone w całości ani w części (vide: odpis protokołu rozprawy k. 130).
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o wynagrodzeniu radcy prawnego A. M. za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy (k. 131) wskazując w uzasadnieniu swego wyroku, że do rozpoznania takiego wniosku właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (k. 134).
W dniu 18 lutego 2010 r. do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wpłynęło pismo mecenasa A. M. zatytułowane "Pismo pełnomocnika skarżącego" w którym radca prawny ponowił swój wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu przez stawiennictwo i reprezentowanie strony na rozprawie kasacyjnej domagając się jego wypłaty w wysokości 270 zł powiększonych o należny podatek VAT co stanowi 150% stawki minimalnej ze względu na nagłość wyznaczenia go pełnomocnikiem z urzędu na kilka dni przed terminem rozprawy i wynikający stąd nakład pracy, powodowany koniecznością przygotowania się w krótkim czasie do rozprawy kasacyjnej. Oświadczył też ponownie, że opłaty z powyższego tytułu nie zostały wypłacone w całości lub w części.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku, oświadczenie takie zostało złożone w związku z czym zachodzą warunki by przyznać radcy prawnemu wynagrodzenie.
W myśl § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy radcy prawnego, a także charakter sprawy i wkład radcy prawnego w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4 (ust.
- 2) przy czym koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa nie mogą być wyższe niż 150% stawek minimalnych określonych w rozdziałach 3-4 (§15 pkt. 1 rozp.).
Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 ust. 2 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia.
Z uwagi na fakt, że w postępowaniu przed sądami administracyjnymi pierwszej instancji strona była reprezentowana przez innego radcę prawnego a skargę kasacyjną wniósł organ, więc stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. c powołanego rozp. Min. Spr. z dnia 28 września 2002 r. za sam udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym radcy prawnemu A. M. przysługuje opłata w wysokości 180 zł. Kwota ta odpowiada 75% należnej stawki za czynności radcy prawnego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c. wymienionego rozporządzenia. Brak jest przy tym wystarczających podstaw do tego by przyznać radcy prawnemu wynagrodzenie podwyższone. Nie uzasadnia tego nakład pracy albowiem obszerność akt sprawy z którą radca prawny zmuszony był się zapoznać, stopień skomplikowania jej przedmiotu i stanu prawnego (tj. zasiłku celowego przyznawanego w oparciu o ustawę o pomocy społecznej – przyp.
RWSA) nie odbiegały od przeciętnych. Z przedstawionych przez Naczelny Sąd Administracyjny kopii akt sprawy prowadzonej pod sygnaturą I OSK 1092/09 nie wynika by radca prawny składał jakiekolwiek pisma w sprawie. Biorąc zaś pod uwagę, treść adnotowanych w protokóle rozprawy wypowiedzi pełnomocnika (vide odpis protokołu: k. 130) trudno mówić o większym wkładzie radcy prawnego w przyczynienie się do wyjaśnienia i rozstrzygnięcia sprawy.
Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega jednak powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych w uzasadnieniu przepisów.