Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 marca 2026 r. SKO.TS/4123/17/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy decyzję wydaną przez Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 27 listopada 2025 r,, znak TK.427.1.2.2025 o nałożeniu na Pana J. L. (dalej jako Skarżący) kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. Kolegium swoje rozstrzygnięcie oparło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.) wzw. z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r, o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 z późn. zm.) wzw. z art. 18b ust. 1 pkt 7, art. 20a ustawy o transporcie drogowym oraz l.p. 2.2.3 załącznika nr 3 do tej ustawy.
W sprawie tej w dniu 17 października 2025 r. upoważnieni pracownicy Zarządu Transportu Publicznego w Krakowie w ramach przewidzianych w miesięcznym harmonogramie planowanych kontroli przewoźników przeprowadzili kontrolę drogową w zakresie zgodności wykonywania regularnego krajowego przewozu osób z warunkami określonymi w zezwoleniu nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Przedmiotowe zezwolenie zostało wydane przez Prezydenta Miasta Krakowa w dniu 15 maja 2023 r. przedsiębiorcy J. L. dla linii komunikacyjnej relacji: K. Hotel G. – K. K. – K. Hotel G. Wskazano, że w K. na przystanku początkowym "K. Hotel G." kontrolujący prowadzili obserwacje stwierdzając odjazd autobusu nr rej. [...] należącego do Przedsiębiorcy zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy załączonym do zezwolenia o godz. 10:05. Kontrolujący kontynuowali obserwacje jadąc za pojazdem przedsiębiorcy.
Kierujący jadąc w kierunku ul P. z uwagi na trwający remont skrzyżowania ul. S. i P.1 skręcił na skrzyżowaniu w prawo w ul. K. tym samym zmieniając obowiązującą trasę przejazdu pomijając obowiązujące przystanek pn. F. Następnie jadąc ul. K.1 kierujący nie skręcił w prawo w ul. K., lecz kontynuował jazdę na wprost w ul. Z., następnie skręcił w ul. S., ul. P.2, ut. S.1. Na skrzyżowaniu z ul. D. kierujący skręcił w prawo a następnie z uwagi na zamknięty na czas remontu Most [...] zawrócił i skręcił w ul. K.3 powracając na trasę zgodną z obowiązującym zezwoleniem.
Wobec powyższego na przystanku końcowym pn. K. Hotel G. kontrolujący sporządził protokół z kontroli drogowej nr [...] wraz z opisem stwierdzonych naruszeń. W załączniku do protokołu kontroli opisano złamanie warunków udzielonego zezwolenia określone w Ip. 2.2.3 załącznika nr 3 do Ustawy o transporcie drogowym. Kierowca autobusu - Pan K. K. okazał do kontroli wypis [...] z zezwolenia nr [...] dla linii komunikacyjnej relacji: K. Hotel G. – K. K. – K. Hotel G. wydany przez Prezydenta Miasta Krakowa, następnie podpisał protokół wraz z załącznikiem z adnotacją "brak uwag".
Organ analizując zebrany materiał stwierdził, że kierowca naruszył przepis Ip. 2.2.3. o którym mowa w załączniku nr 3 do Ustawy, tj. wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu dotyczących zmiany ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków. Powołano się na treść art. 18b. ust. 1 oraz art. 20a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Podkreślono, że Przedsiębiorca do dnia przeprowadzenia kontroli drogowej tj. 17 października 2025 r. nie wystąpił z wnioskiem o odstępstwo w związku z zamknięciem dla ruchu na czas remontu skrzyżowania ul. S. i P.1, które nastąpiło w dniu 27 września 2025 r. oraz Mostu G., które nastąpiło w dniu 10 maja 2025 r. Dlatego też naruszenie przez Przedsiębiorcę warunków udzielonego zezwolenia nr [...] zgodnie z art. 92a ust 1. ustawy o transporcie drogowym obliguje organ przeprowadzający kontrolę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł.
W odwołaniu Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie:
- - art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez przyjęcie, iż ma on zastosowanie do przypadków, w których posiadający zezwolenie przedsiębiorca modyfikuje wykonywaną trasę wyłącznie w celu wykonywania jej w sposób odpowiadający zezwoleniu,
- - art. 7a ustawy z dn. 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego poprzez nieuwzględnienie wskazanej w ust. 1 powyżej wątpliwości co do represyjnej funkcji art. 92 ust. 1 pkt 2 u.t.d. i wymierzenie kary, mimo iż nie stwierdzono wykonywania przeze mnie działalności gospodarczej w sposób nieprawidłowy.
Strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie całości postępowania.
Uzasadniając wskazaną na wstępie decyzję Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie powołało się na art. 18b ust 1 i art. 20 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. 2024 r. poz. 1539). Ponadto wskazano, że zgodnie z art. 20a ustawy o transporcie drogowym, warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, iub blokad drogowych. W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu (art. 20a ust. 2 ustawy).
Oceniając stan faktyczny wskazano, że z akt sprawy wynika bezspornie, że na trasie K. Hotel G. – K. K. – K. Hotel G. w rozkładzie jazdy widnieje przystanek F., który przewoźnik wykonując przejazd w dniu 17 października 2025 r. pominął. Dodatkowo wykonał przejazd trasą niezgodną z udzielonym zezwoleniem Nr [...].
Przyznano, że remont skrzyżowania ul. S. i P.1 nastąpił 27 września 2025 r, a Mostu G. w dniu 10 maja 2025 r. i były to okoliczności niezależne od przedsiębiorcy, uniemożliwiające wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów w rozumieniu art. 20a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Jednak przedsiębiorca "w związku z realizacją powyżej opisanych inwestycji powinien był złożyć wniosek o odstępstwo od warunków określonych w zezwoleniu w związku z niemożnością wykonywania przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów. W niniejszej sprawie taki wniosek nie został przez przedsiębiorę złożony przed wydaniem zaskarżonej decyzji.
Wobec powyższego uznano, że przewoźnik zmieniał ustaloną trasę przejazdu, nie realizował zatrzymań na wyznaczonych przystankach w K. oraz nie posiadał decyzji o odstępstwie od warunków udzielonego zezwolenia, co uzasadniało nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3.000 zł."
Podkreślono, że stwierdzenie dokonania naruszenia warunków przewozu obliguje organ właściwy ze względu na miejsce przeprowadzonej kontroli do nałożenia kary pieniężnej.
Uzasadniając wysokość nałożonej kary powołano się na załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w części Naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób (pkt 2.2.3), zgodnie z którym za wykonywanie przewozu regularnego lub regularnego specjalnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu albo zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków wymierza się karę pieniężną w wysokości 3000 zł.
Podkreślono, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w sprawie zaszły okoliczności, o których mowa jest w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym.
W skardze zarzucono:
1/ błąd w ustaleniach faktycznych, tj. błędne przyjęcie przez Organ, iż Skarżący nie wystąpił do Prezydenta Miasta Krakowa (dalej: "Organu I instancji"), o wydanie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych, o którym mowa w art. 20a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym, a Organ I instancji nie wydał decyzji o takim odstępstwie -co skutkowało uznaniem przez Organ zasadności decyzji Organu I instancji;
2) w przypadku uznania, iż decyzja o odstępstwie, o której mowa w pkt. 1 powyżej rzeczywiście nie została wydana - naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie przepisu art. 92c ust, 1 pkt 1 u.t.d. i nieumorzenie postępowania w sytuacji, gdy Skarżący nie odpowiadał za niewydanie decyzji o odstępstwie przez Organ I instancji - przez co nie podlegał przewidzianej przez powyższe przepisy karze.
Na podstawie powyższych zarzutów niesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji i umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu.
W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżący otrzymał zezwolenie dla linii komunikacyjnej K. Hotel G. – K. K. – K. Hotel G. Na przewoźniku spoczywa obowiązek realizowania przejazdu na danej linii regularnej zgodnie z rozkładem jazdy. Przewoźnik otrzymując zezwolenie zobowiązuje się do bezwzględnego przestrzegania zgłoszonego przez siebie i zatwierdzonego rozkładu jazdy. Jednak w omawianej sprawie bezspornym jest, że Skarżący nie mógł wykonywać przewozu osób na trasie wskazanej w zezwoleniu z uwagi na prace remontowe prowadzone na zlecenie Prezydenta Miasta Krakowa.
W związku z tym nie budzi wątpliwości, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 20a ust 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z jego treścią warunków określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych.
W przypadku gdy okoliczności uniemożliwiające wykonywanie przewozów, o których mowa w ust. 1, trwają dłużej niż 14 dni, organ właściwy w sprawach zezwoleń, na wniosek przedsiębiorcy, wydaje decyzję w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu.
W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że odstępstwo od warunków zezwolenia, o którym mowa w art. 20a ust. 1 u.t.d. dopuszczalne jest wyłącznie w razie zaistnienia okoliczności, na które przedsiębiorca nie miał wpływu i które uniemożliwiają wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów. Ustawodawca posłużył się pojęciem "okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów" i wymienił trzy przykłady takich okoliczności, a mianowicie: awarię sieci, roboty drogowe i blokady drogowe. Ponadto znamienne jest, że jedynie okoliczności długotrwałe, tj. trwające dłużej niż dwa tygodnie, stanowią przesłankę do orzeczenia o odstępstwie od warunków określonych w zezwoleniu.
Jak wskazano wyżej bezspornym jest fakt wykonywania robót drogowych obiektywnie uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z warunkami zezwolenia. Organ nie kwestionuje także faktu, że w dacie kontroli nie było możliwe korzystanie ze wszystkim przystanków ujętych w rozkładzie jazdy, w tym przystanku F. bowiem przystanek ten był zamknięty dla ruchu pojazdów z uwagi na roboty drogowe.
W związku z tymi robotami skarżący złożył w dniu 8 maja 2025 r. cztery wnioski adresowane do Zarządu Dróg Miasta Krakowa, w których w związku z remontem Mostu G. i w rezultacie zamknięciem go dla ruchu kołowego, zwracał się z prośbą o wydanie zezwolenia na skręt w lewo z ulicy S. w ulicę P.2 i kontynuowanie przejazdu ulicą I., S.1, D. w kierunku Mostu G., zawrotka na skrzyżowaniu D. – S.2 – O. i już jak dotychczas z D. w K.3 dla naszej linii regularnej Hotel G.- K. K. Podkreślono, że przejazd tą trasą Jest Jedyną możliwością dotarcia do jednego z najistotniejszych przystanków, czyli "Plac W.", a Jednocześnie zachowania płynności przejazdu oraz dotrzymania w rozsądnych granicach czasów z rozkładu jazdy.
W kolejnym piśmie z tej samej daty wskazywano, że w związku z planowanym zamknięciem skrzyżowania ulic P.1 i S., zwracam się z prośbą o wydanie zezwolenia na przejazd ulicą K. od ulicy D. do Alei [...] (S./M.) dla naszej linii regularnej Hotel G. K. K. Podkreślono, że jest to jedyna możliwość, aby zachowując bardzo istotny przystanek (B.) ominąć wspomniane wyżej skrzyżowanie.
W innym piśmie z tej samej daty wskazano, że w związku z dalszymi ustaleniami z działem prawnym ZDMK, proszę o wydanie zezwolenia na przejazd przez Plac M. w kierunku od W. do B. dla naszej linii regularnej Hotel G. – K. K. Uwzględniając powyższe wnioski Zarząd Dróg Miasta Krakowa działając z upoważnienia Prezydenta Miasta Krakowa wydał w dniu 30 lipca 2025 r stosowne zgody w trybie art. 19 ust.2 pkt. 2-4 i ust. 5., art. 20 pkt. 12, art. 21 ust, 1 i la oraz art. 39 ust 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r o drogach publicznych.
W związku z tym należy uznać, że skarżący dochował należytej staranności, działając zgodnie z art. 20a ustawy o transporcie drogowym, ponieważ w reakcji na zauważoną zmianę organizacji ruchu i zawieszenie przystanków, złożył w dniu 8 maja 2025 r r. wnioski, których wyraźnie zwracał uwagę, że składa je w związku z wymuszoną zmianą trasy autobusów.
W orzecznictwie sądów administracyjnych (np. uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 stycznia 2018 r. wydanego w sprawie sygn. akt III SA/Wr 730/17) dostrzega się, że co prawda sam fakt starania się o odstępstwo od warunków określonych w posiadanym zezwoleniu na wykonywanie przewozów regularnych nie jest równoznaczny z uzyskaniem takiego zezwolenia, to wszakże nie można pomijać faktu - niezależnego przecież od przewoźnika - istniejącej obiektywnie przeszkody w wykonywaniu przewozu na dotychczasowych warunkach.
Pogląd ten należy uznać za słuszny, w szczególności gdy weźmie się pod uwagę, że (na co zwrócił uwagę Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 marca 2008 r. SK 75/2006), że zasadniczym celem kary przewidzianej w powołanym przepisie nie jest represja, ale zagwarantowanie należytego (zgodnego z przepisami) prowadzenia działalności gospodarczej.
Należy zatem uznać, że złożenie wniosku nie może być przez organ ignorowane, tym bardziej, że w świetle art. 92c ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Przepis ten ma co prawda charakter wyjątkowy, a co za tym idzie podlega interpretacji ścieśniającej.
Nie można jedna zapominać, że norma ta stanowi swojego rodzaju "wentyl bezpieczeństwa" zapewniający (w wyjątkowych, nieprzewidzianych przez ustawodawcę sytuacjach) prawidłowe stosowanie przepisów regulujących odpowiedzialność podmiotu prowadzącego działalność transportową, która jest bardzo rygorystyczna, z powodu dążenia do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego.
W omawianej sprawie Skarżący złożył w dniu 8 maja 2025 r wnioski, w których zwracał się do Prezydenta Miasta Krakowa, za pośrednictwem Zarządu Dróg o wydanie zezwoleń, na wjazd w określone ulice dla realizacji przewozu na linii regularnej H. G. – K. K.. Podkreślono, że jest to jedyna możliwość, aby zachowując część istotnych przystanków. Co prawda w pismach tych nie zwrócono się wprost o wydanie decyzji w sprawie odstępstwa od warunków określonych w zezwoleniu, jednakże z całokształtu treści wynikało w sposób niezbity, że Skarżącemu chodziło właśnie odstąpienie od warunków określonych w zezwoleniu. Oczywistym jest bowiem, że zezwolenie na wjazd autobusu na określone ulice wiązała się tylko i wyłącznie z realizacją przewozu objętego zezwolenie. Organ powinien mieć także pełną świadomość, że dotarcie autobusu na niektóre przystanki w tym F. było w tym czasie fizycznie niemożliwe z uwag na prowadzone prace drogowe.
Biorąc to wszystko pod uwagę, organ powinien rozpoznając wniosek w trybie ustawy o drogach publicznych, przekazać go w pozostałym zakresie do innej komórki organizacyjnej podległej Prezydentowi Miasta Krakowa.
W obu przypadkach właściwym do rozpoznania wniosku był bowiem Prezydent Miasta Krakowa, a przynajmniej pouczyć Skarżącego iż uznano, że wniosek dotyczy tylko zezwolenia na wjazd. Jest to tym bardzie uzasadnione, że jak wynika z treści tych pism pomiędzy skarżącym a działem prawnym Zarządu Dróg Miasta Krakowa prowadzone były rozmowy, w ramach których strony czyniły konkretne ustalenia.
Przy ocenie zaistnienia w tej wyjątkowe sytuacji przesłanek z art. 92c ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, nie można pomijać faktu, że skarżący działał w zaufaniu do organu administracji. Występuje on co prawda jako podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a więc zobligowany do szczególnej staranności, nie zwalnia to jednak organów administracji z obowiązku zachowania ogóinych zasad postępowania administracyjnego, a więc wyrażonej w art. 7a K.p.a. zasada rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony, zgodnie z którą jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.
Ponadto zgodnie z art. 8 § 1 K.p.a. organy administracji publicznej są obowiązane prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
Ponadto należy także zwrócić uwagę na wyrażoną w art. 9 K.p.a. zasadę informowania stron, zgodnie z która organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
W świetle tych przepisów podkreśla się, że pisma stron powinny być interpretowane tak, aby umożliwić stronie najpełniejszą obronę jej woli oraz praw jako strony postępowania administracyjnego, organ winien rozpoznawać wnioski strony zgodnie z ich treścią, jeżeli natomiast wobec treści pisma nie jest możliwe jednoznaczne ustalenie woli strony co do zakresu jej żądania, bądź istotnych dla sprawy okoliczności, organ mając na względzie art. 7 i art. 9 k.p.a. zobligowany jest zwrócić się do strony z zapytaniem odnośnie treści jej żądania i jednocześnie pouczyć o ewentualnych wymogach formalnych, niezbędnych do realizacji stosownych wniosków.
Z tego względu należy uznać w szczególnych okolicznościach rozpoznawanej sprawy, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem po złożeniu pism z dnia 8 maja 2025 r nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Słusznie uznał bowiem, że składając powyższe pisma dopełnił wszystkich wymaganych formalności.
Tymczasem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie odniosło się do kwestii zastosowana art. 92c ust 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym tylko jednym zdaniem, którym bez żadnych wyjaśnień stwierdzono, że Brak jest podstaw do przyjęcie, że w sprawie zaszły wskazane w nim okoliczności. Takie uzasadnienie należy uznać za całkowicie niedopuszczalne i naruszające wskazane wyżej zasady.
Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa