Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 17 marca 2026 r. nr 010070.680.9525361.2025 nr postępowania 596142628 Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 4 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.) po rozpoznaniu odwołania Z. U. (dalej: skarżąca) utrzymał w mocy decyzję ZUS z dnia 8 grudnia 2025 r. nr 010070.680.9525361.2025, którą odmówiono prawo do świadczenia dobry start na dziecko K. C. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
W dniu 27 listopada 2025 r. skarżąca zwróciła się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenia dobry start na wnuka – K. C. na rok szkolny 2025/2026. We wniosku wskazała, -że jest osobą sprawującą pieczę zastępczą nad dzieckiem.
Po rozpoznaniu wniosku, ZUS decyzją z dnia 8 grudnia 2025 r. nr 010070.680.9525361.2025 nr postępowania 596142628, odmówił skarżącej prawa do świadczenia dobry start.
W motywach rozstrzygnięcia ZUS powołując się na treść art. 26 ust. 4 ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa stwierdził, że skarżąca nie należy do osób uprawnionych do złożenia wniosku o świadczenie dobry start.
W dniu 11 grudnia 2026 r. skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji. Podniosła, że obecnie oczekuje na rozprawę sądową, która ma się odbyć w dniu 15 grudnia 2025 r. w sprawie ustanowienia ją jako rodziny zastępczej dla wnuka. Ma powierzoną pieczę nad wnukiem do czasu rozprawy sądowej i nie ma możliwości dostarczenia zaświadczenia z PCPR. Do odwołania dołączyła pismo z Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., gdzie ustalono, iż ma powierzoną pieczę nad małoletnim wnukiem K. C. Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych po rozpoznaniu odwołania, wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 17 marca 2026 r.
Na wstępie organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie.
W motywach rozstrzygnięcia Prezes ZUS podkreślił, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji ZUS z dnia 26 listopada 2026 r. i przyznania świadczenia, ponieważ skarżąca nie jest osobą uprawnioną do złożenia wniosku o świadczenie i uzyskania tego świadczenia w świetle postanowień § 4 ust. 1 pkt 1 i § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" (dalej: rozporządzenie).
Prezes ZUS wskazał, że zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", świadczenie to przysługuje rodzicom, opiekunom faktycznym, opiekunom prawnym, dyrektorowi domu pomocy społecznej, rodzinom zastępczym, osobom prowadzącym rodzinne domy dziecka, dyrektorom placówek opiekuńczo-wychowawczych, dyrektorom regionalnych placówek opiekuńczo-terapeutycznych, dyrektorowi interwencyjnego ośrodka preadopcyjnego.
Jak wynika z akt sprawy, Sąd Rejonowy w M., Wydział III Rodzinny i Nieletnich postanowieniem z dnia 7 lipca 2025 r. (sygn. [...]), powierzył skarżącej pieczę bieżącą nad wnukiem.
Piecza bieżąca, o której mowa w art. 96 § 2 ustawy z dnia 25 lutego 1694 r. - Kodeks rodzinny opiekuńczy, stanowi czasowe powierzenie opieki nad dzieckiem, ma charter doraźny, nie jest tożsama z piecza zastępczą.
W ocenie Prezesa ZUS, powierzenie pieczy bieżącej nie jest równoznaczne z ustanowieniem pieczy zastępczej ani opieki prawnej nad dzieckiem. Postanowienie to nie stanowi także podstawy do uznania skarżącej za opiekuna prawnego, w rozumieniu art. 145-153 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Ponadto nie można uznać skarżącej za opiekuna faktycznego dziecka w rozumieniu § 3 pkt 3 rozporządzenia, ponieważ do akt nie przedłożono dokumentów potwierdzających złożenie wniosku do sądu o przysposobienie małoletniego.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca, zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
§ 4 ust. 1 pkt 1 oraz § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie programu "Dobry start", poprzez ich błędną wykładnię i przyjęcie, że osoba sprawująca pieczę bieżącą nad dzieckiem nie jest osobą uprawnioną do świadczenia, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, w szczególności pominięcie faktycznego sprawowania opieki nad dzieckiem, art. 80 k.p.a., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę dowodów, naruszenie zasady słuszności i celu świadczenia "Dobry start", jakim jest wsparcie dziecka pozostającego faktycznie pod opieką danej osoby.
Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi, skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty.
W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie.
Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a.
Natomiast w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela wykładnię spornych przepisów dokonaną np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2026 r. sygn. I OSK 47/24 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA), dlatego też posłuży się użytymi tam argumentami.
Okoliczności niniejszej sprawy, rozpatrywane przez pryzmat celu świadczenia "Dobry start" uzasadniały odstąpienie w tym przypadku od dyrektyw wykładni gramatycznej § 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start", na rzecz wykładni celowościowej i prokonstytucyjnej. Ich zaś wyniki przemawiały za przyznaniem skarżącej świadczenia na częściowe pokrycie wydatków związanych z realizacją obowiązku szkolnego jej wnuka, pomimo że skarżąca nie była opiekunem faktycznym dziecka - w dosłownym znaczeniu zawartym w § 4 oraz § 3 pkt 3 rozporządzenia.
W niniejszej sprawie było poza sporem, iż na dzień wydania zaskarżonej decyzji skarżącej, wnioskującej o przyznanie świadczenia "Dobry strat"- na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w M., Wydział III Rodzinny i Nieletnich z dnia 7 lipca 2025 r. (sygn. [...]), wydanego na podstawie art. 569 § 2 k.p.c. w trybie zarządzenia tymczasowego - powierzono opiekę faktyczną nad małoletnim wnukiem, polegającą na wykonywaniu bieżącej pieczy nad małoletnim.
Zgodnie zaś z treścią § 4 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia, świadczenie "Dobry start" przysługuje: rodzicom, opiekunom faktycznym, opiekunom prawnym, rodzinom zastępczym, osobom prowadzącym rodzinne domy dziecka, dyrektorom placówek opiekuńczo-wychowawczych, dyrektorom regionalnych placówek opiekuńczo- terapeutycznych - raz w roku na dziecko. Przy czym definicję opiekuna faktycznego zawiera § 3 ust. 3 powyższego Rozporządzenia, stanowiąc, że opiekun faktyczny dziecka oznacza osobę faktycznie opiekującą się dzieckiem, jeżeli wystąpiła z wnioskiem do sądu rodzinnego o przysposobienie dziecka.
W związku z tym - co do zasady w świetle treści gramatycznej w/w przepisu - wśród podmiotów uprawnionych do ubiegania się o świadczenie "Dobry start" nie jest wymieniona osoba, która jedynie sprawuje pieczę bieżącą nad dzieckiem na podstawie postanowienia sądu, bo przepis ten wymaga od niej także by jednocześnie wystąpiła z wnioskiem o przysposobienie dziecka, takie rozumienie omawianego przepisu nie jest jednak prawidłowe. Tego rodzaju wykładnia omawianej regulacji prawnej prowadzi bowiem - jak wyżej wspomniano - do pozbawienia możliwości uzyskania świadczenia "Dobry start" przez osobę, która opiekuje się faktycznie dzieckiem i to w sposób całkowicie legalny, bo na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego. W rezultacie osoba taka, mimo że jest obowiązana do zapewnienia dziecku utrzymania, w tym ponoszenia kosztów związanych z jego kształceniem, nie ma możliwości uzyskania świadczenia o charakterze pomocowym, a które jest przeznaczone na potrzeby dzieci związane z procesem ich edukacji.
Podkreślić w tym miejscu należy, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 15 czerwca 2021 r. w sprawie szczegółowych warunków realizacji rządowego programu "Dobry start" zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej, zawartej w art. 187a ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej. W preambule do powołanej ustawy wskazano zaś, że została ona uchwalona dla dobra dzieci, które potrzebują szczególnej ochrony i pomocy ze strony dorosłych, środowiska rodzinnego, atmosfery szczęścia, miłości i zrozumienia, w trosce o ich harmonijny rozwój przyszłą samodzielność życiową, dla zapewnienia ochrony przysługujących im praw i wolności, dla dobra rodziny, która jest podstawową komórką społeczeństwa oraz naturalnym środowiskiem rozwoju, i dobra wszystkich jej członków, a w szczególności dzieci, w przekonaniu, że skuteczna pomoc dla rodziny przeżywającej trudności w opiekowaniu się i wychowywaniu dzieci oraz skuteczna ochrona dzieci i pomoc dla nich, może być osiągnięta przez współpracę wszystkich osób, instytucji i organizacji pracujących z dziećmi i rodzicami.
Na mocy zaś art. 187a ust. 1 powołanej ustawy, Rada Ministrów dodatkowo została upoważniona do przyjęcia rządowego programu wsparcia rodzin z dziećmi. Program taki przyjęty został uchwałą Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r. nr 80 w sprawie ustanowienia rządowego programu "Dobry start". Program ten, jak wynika z treści § 1 w/w uchwały, został ustanowiony w celu wsparcia rodzin z dziećmi w ponoszeniu wydatków związanych z rozpoczęciem roku szkolnego. Wsparcie, o którym mowa w § 1, polega zaś na przyznaniu na dziecko, raz w roku, świadczenia "Dobry start" w wysokości 300 zł (§ 2). Świadczenie to przysługuje bez wzglądu na wysokość dochodów rodziny (§ 3). Z powyższego wynika więc, że ma ono na celu częściowe pokrycie tych wydatków na utrzymanie dziecka, które związane są z realizacją obowiązku szkolnego i służy tym samym zaspokojeniu potrzeb dziecka, dbałości o jego dobro i ochronę, a co za tym idzie skierowane jest do podmiotów, które opiekę nad dzieckiem sprawują i ponoszą wydatki związane z rozpoczęciem roku szkolnego.
W związku z tym, należy przyjąć, że takiemu celowi nie powinno służyć różnicowanie dzieci ze względu na formę sprawowanej opieki ustalonej przez sąd rodzinny. Treść omawianego przepisu nie pozostawia bowiem wątpliwości, że w istocie świadczenie to ma służyć dziecku, które realizuje obowiązek szkolny. Cel powyższego świadczenia winien więc mieć nadrzędne znaczenie przy ustalaniu praw do niego. Z tej przyczyny podczas stosowania przepisów, regulujących przyznawanie świadczenia "Dobry strat", dobro dziecka należy traktować jako dobro nadrzędne, stanowiące wyraz najlepiej pojętego interesu dziecka. Z tego więc powodu, dobro dziecka powinno w tym przypadku stanowić o kierunku wykładni § 4 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z 2021 r. w sytuacji, gdy osoba, która występuje o to przyznanie jej tego świadczenia nie spełnia wszystkich przesłanek normatywnych opiekuna faktycznego w rozumieniu definicji z § 3 pkt 3 rozporządzenia, ale jednocześnie sprawuje nad wychowaniem i rozwojem dziecka pieczę, przyznaną jej przez państwo (sąd opiekuńczy).
W rezultacie w okolicznościach niniejszej sprawy, odkodowanie pojęcia "opiekun faktyczny", zawartego w w/w przepisie, dokonanego przez pryzmat celu świadczenia "Dobry start" uzasadniało odstąpienie od dyrektyw wykładni literalnej na rzecz wykładni ceiowościowej i prokonstytucyjnej. W orzecznictwie zwraca się bowiem uwagę, że sam fakt, iż ustawa posługuje się autonomiczną definicją danego pojęcia, a sama wykładnia językowa pozwala na ustalenie jej treści, nie wyłącza potrzeby i konieczności zastosowania niejednokrotnie innych zasad wykładni prawa w sytuacji, gdy wynik wykładni językowej danego przepisu okazuje się sprzeczny z podstawowymi zasadami konstytucyjnymi (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 sierpnia 2019 r., sygn. I OSK 202/19, CBOSA). Wówczas to m.in. właśnie wykładnia celowościowa staje się niezbędnym uzupełnieniem wykładni językowej. Dyrektywy wykładni ceiowościowej przewidują bowiem, że jeżeli w procesie wykładni uwzględnia się cele prawa, to posługując się celem danej normy prawnej należy go ustalić w ten sposób, by był on zgodny, co najmniej z celem instytucji, do której interpretowana norma należy.
W przypadku zaś, gdy powstaną wątpliwości, dotyczące znaczenia normy, należy je ustalić w ten sposób by odpowiadały one funkcji tej instytucji jako całości (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 grudnia 2009 r. sygn. I OPS 8/09, CBOSA, i powołane tam stanowisko doktryny).
Wskazać także trzeba, że Konstytucja RP zawiera zakres obowiązków Państwa wobec dziecka. I tak, stosownie do art. 71 ust. 1, Państwo w swojej polityce społecznej i gospodarczej uwzględnia dobro rodziny. Rodziny znajdujące się w trudnej sytuacji materialnej i społecznej, zwłaszcza wielodzietne i niepełne, mają prawo do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych. Według zaś art. 72 tego aktu, Rzeczpospolita Polska zapewnia ochronę praw dziecka. Każdy ma prawo żądać od organów władzy publicznej ochrony dziecka przed przemocą, okrucieństwem, wyzyskiem i demoralizacją. W myśl natomiast art. 72 ust. 2 ustawy zasadniczej, dziecko pozbawione opieki rodzicielskiej ma prawo do opieki i pomocy władz publicznych. Z treści art. 18 Konstytucji wynika z kolei, że rodzina znajduje się pod ochroną i opieką Rzeczypospolitej Polskiej.
Ponadto w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, dotyczącym spraw tożsamych przedmiotowo ze sprawą niniejszą, podkreśla się także, iż w ustawie zasadniczej nie ograniczono się jedynie do zapewnienia dziecku ochrony, ale przewidziano nadto prawo żądania od organów władzy publicznej opieki i pomocy. Pomoc władz publicznych jest zaś szczególnie niezbędna w przypadku dziecka, które pozbawione jest opieki rodzicielskiej. W oparciu na powyższe, wyprowadza się zatem pogląd, że osoba odpowiedzialna za utrzymanie dziecka, której państwo powierzyło pieczę nad jego wychowaniem i rozwojem, ma prawo skutecznego domagania się od państwa pomocy w sprawowaniu opieki, w tym również pomocy materialnej, zmierzającej do przynajmniej częściowego pokrycia kosztów utrzymania dziecka (por. np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lipca 2022 r., sygn. I OSK 1620/19; CBOSA).
Orzecznictwo to przywołuje również postanowienia Konwencji o Prawach Dziecka, przyjętej przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych w dniu 20 listopada 1989 r., a ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską w dniu 30 kwietnia 1991 r. (Dz. U. z 1991 r. Nr 120, poz. 526). Artykuł 2 ust. 2 w/w Konwencji zobowiązuje natomiast Państwa-Strony do podejmowania właściwych kroków dla zapewnienia ochrony dziecka przed wszelkimi formami dyskryminacji lub karania ze względu na status prawny, działalność, wyrażane poglądy lub przekonania religijne rodziców dziecka, opiekunów prawnych lub członków rodziny. Artykuł 20 ust. 1 stanowi z kolei, że dziecko pozbawione czasowo lub na stałe swego środowiska rodzinnego lub gdy ze względu na swoje dobro nie może pozostawać w tym środowisku, będzie miało prawo do specjalnej ochrony i pomocy ze strony państwa. Według natomiast art. 3 ust. 1 Konwencji, we wszystkich działaniach dotyczących dzieci, podejmowanych przez publiczne lub prywatne instytucje opieki społecznej, sądy, władze administracyjne lub ciała ustawodawcze, sprawą nadrzędną będzie najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka.
Nadto, zgodnie z art. 3 ust. 2 tego aktu, Państwa-Strony działają na rzecz zapewnienia dziecku ochrony i opieki w takim stopniu, w jakim jest to niezbędne dla jego dobra, biorąc pod uwagę prawa i obowiązki jego rodziców, opiekunów prawnych lub innych osób prawnie za nie odpowiedzialnych, i w tym celu będą podejmowały wszelkie właściwe kroki ustawodawcze oraz administracyjne. Istotne jest także brzmienie art. 26 ust. 1 Konwencji, zgodnie z którym Państwa-Strony będą uznawać prawo każdego dziecka do korzystania z systemu zabezpieczenia społecznego, w tym ubezpieczeń socjalnych, oraz będą podejmowały niezbędne kroki do osiągnięcia pełnej realizacji tego prawa zgodnie z ich prawem wewnętrznym. Po myśli zaś art. 27 ust. 3 Konwencji, Państwa-Strony, zgodnie z warunkami krajowymi oraz odpowiednio do swych środków, będą podejmowały właściwe kroki dla wspomagania rodziców lub innych osób odpowiedzialnych za dziecko w realizacji tego prawa oraz będą udzielały, w razie potrzeby, pomocy materialnej oraz innych programów pomocy, szczególnie w zakresie żywności, odzieży i mieszkań.
W myśl art. 9 Konstytucji RP, Rzeczpospolita Polska przestrzega wiążącego ją prawa międzynarodowego, zaś na mocy art. 91 ust. 1 Konstytucji RP, ratyfikowana umowa międzynarodowa, po jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej, stanowi część krajowego porządku prawnego i jest bezpośrednio stosowana, chyba że jej stosowanie jest uzależnione od wydania ustawy.
Biorąc zatem pod uwagę powyższe unormowania, znajdujące się zarówno w Konstytucji RP, jak też w Konwencji o Prawach Dziecka, należy uznać, że regulacja wynikająca z § 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 3 pkt 3 rozporządzenia w sposób niewystarczający chroni prawa dzieci i rzeczywistych ich opiekunów tj. takich, którzy sprawują nad nimi faktyczną pieczę, dbając o zaspokojenie rożnych ich potrzeb. Tym samym regulacja ta niedostatecznie dba o dzieci pozostające pod orzeczoną pieczą bieżącą. Z tego powodu literalna więc wykładnia tych przepisów w zakresie, w jakim wyznacza kryteria podmiotowe do przyznania prawa do świadczenia "Dobry start", które nie gwarantują realizacji celów sformułowanych w przedstawionych wyżej regulacjach konstytucyjnych i konwencyjnych, jak i celów samego świadczenia, określonych w uchwale Rady Ministrów z dnia 30 maja 2018 r., mocą której ustanowiono rządowy program "Dobry strat", nie daje zadowalających wyników.
Prowadzi bowiem do rozstrzygnięć sprzecznych z zasadami wspierającej roli państwa w dbaniu o interes i dobro dzieci oraz z zasadami demokratycznego państwa prawa w zakresie konstytucyjnej zasady równości i sprawiedliwości społecznej (art. 2 oraz art. 32 ust. 2 Konstytucji RP). Należy więc w tym miejscu podkreślić, że mimo, iż istnieje możliwość wprowadzenia odstępstwa od zasady równości podmiotów, które charakteryzują się wspólną istotną cechą, to owo zróżnicowanie, aby było dopuszczalne, powinno opierać się o jasno sformułowane kryterium, które stanowi jego podstawę, przy czym kryterium takie musi pozostawać w bezpośrednim związku z celem i zasadniczą treścią przepisów, w których zawarta jest owa wartościująca norma. Taka sytuacja jednak w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Wymogu odstępstwa nie spełnia bowiem norma prawna wyprowadzona w drodze wykładni językowej z przepisów § 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 3 pkt 3 Rozporządzenia Rady Ministrów z 2021 r., gdyż wykluczenie z grona uprawnionych do świadczenia "Dobry start" tych osób, które sprawują faktyczną pieczę nad dzieckiem na mocy stosownego orzeczenia sądu, ale nie wystąpiły z wnioskiem o jego przysposobienie, pozostaje w sprzeczności z celem świadczenia "Dobry start", sprowadzającym się do częściowego pokrycia wydatków związanych z wychowaniem dziecka tj. w zakresie odnoszącym się do wydatków szkolnych i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych w tym właśnie zakresie.
Poza tym należy także mieć na uwadze, że powierzenie przez Państwo bieżącej pieczy nad dzieckiem oznacza podjęcie - w ramach tej opieki - obowiązków w zakresie: wychowania dziecka, zapewnienia mu bezpieczeństwa, zdrowia, wyżywienia, szkoły, utrzymania (a więc również dochodzenia należnemu dziecku świadczenia "Dobry start" służącemu częściowemu pokryciu kosztów z realizacją obowiązku szkolnego), czyli wszystkiego tego, co łączy się z faktycznym, codziennym sprawowaniem bieżącej opieki nad dzieckiem.
Mając powyższe na względzie, przyjąć należało, że pozbawienie skarżącej - której legalnie powierzona została bezpośrednia bieżąca piecza nad małoletnim wnukiem i która pieczę tę faktycznie sprawowała - dostępności do świadczenia "Dobry start", tylko z tego powodu, że nie złożyła ona wniosku do sądu o przysposobienie wnuka, było nieprawidłowe.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą.