Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 2 lipca 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 603/26

Uzasadnienie

Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie z dnia 5 marca 2026 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy O. (dalej: organ I instancji) z dnia 4 listopada 2025 r., którą uznano świadczenie pielęgnacyjne wypłacone skarżącej (U. W.) za okres: 25 listopada 2024 r. – 30 czerwca 2025 r. za nienależnie pobrane i zażądano jego zwrotu.

Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia 14 sierpnia 2013 r. przyznano skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od dnia 1 lipca 2013 r. na stałe w związku z opieka nad niepełnosprawną córką (A. W.). W dniu 25 lipca 2025 r. skarżąca przedłożyła organowi I instancji oświadczenie z prośbą o uchylenie decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne, z uwagi na to, że jej córka ubiega o świadczenie wspierające w ZUS, a skarżąca o emeryturę w ZUS oraz KRUS w lipcu 2025 r.

Prawomocną decyzją z dnia 29 lipca 2025 r. uchylono skarżącej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego od lipca 2025 r.

Pismem z dnia 13 października 2025 r. (data wpływu 16 października 2025 r.) skarżąca poinformowała organ o przyznanym dla jej córki świadczenia wspierającego przez ZUS w okresie od 25 listopada 2024 r. do 30 listopada 3031 r.

Decyzją z 4 listopada 2025 r. organ I instancji uznał świadczenie pielęgnacyjne wypłacone skarżącej za okres: 25 listopada 2024 r. – 30 czerwca 2025 r. w kwocie 23 307,60 zł za nienależnie pobrane i zażądał zwrotu tego świadczenia w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się tego świadczenia. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść art. 63 ust.11 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz.U. z 2023 r., poz.1429) – dalej: "u.ś.w." oraz art. 30 ust. 1, ust.3, ust. 6, ust. 7 i ust. 9 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. 2025 r., poz.1208) – dalej: "u.ś.r."

W odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie:

1. – art. 63 ust. 11 ustawy o świadczeniu wspierającym w zw. z art.30 ust.1 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez przyjęcie, że świadczenie pobrane przez opiekuna osoby niepełnosprawnej należy uznać za nienależne za okres, gdy osoba niepełnosprawna uzyskała świadczenie wspierające. Skarżąca powoła się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych;
2. – art. 30 ust. 9 u.ś.r. przez zaniechanie umorzenia kwoty uznanej przez organ za nienależne świadczenie;
3. – art. 63 ust. 7 u.ś.w., gdyż przepis ten przewiduje, że w przypadku gdy osoba wymagająca opieki lub osoba uprawniona do jej reprezentowania złożyły wniosek o ustalenie świadczenia wspierającego, postępowanie z wniosku o ustalenie świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa w art. 43 ww. ustawy w brzmieniu dotychczasowym, lub zasiłku dla opiekuna, o której mowa w ustawie zmienianej w art. 51, zawiesza się do czasu rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego;
4. – art. 63 ust. 15 u.ś.w. skoro przepis ten przewiduje, że do osób pobierających na podstawie przepisów dotychczasowych świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczych, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 35 w brzmieniu dotychczasowym,
5. – art.
6. 7. art. 8 i art. 77 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, gdyż ciężar udowodnienia obciąża właściwy organ;
7. – art.

1. 7. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie okoliczności związanych z brakiem należytego pouczenia co do przyznania prawa do zasiłku wspierającego, jak również faktem przyznania prawa wstecz, a zatem niemożności przewidzenia powyższego, a w konsekwencji braku świadomości oraz złej wiary oraz niemożności wyprowadzenia wniosku, że nienależnie pobrała świadczenie pielęgnacyjne;
2. – art. 30 ust. 1 u.ś.r. przez oparcie decyzji na domniemaniu faktycznym, że nienależnie pobrała przyznane świadczenie pielęgnacyjne bez uwzględnienia, czy okoliczności niniejszej sprawy pozwalają na wyprowadzenie takich wniosków, czy pozostawała w dobrej, czy w złej wierze bądź, czy była świadoma, że może to być nienależnie pobrane świadczenie.

W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z dnia 5 marca 2026 r. Kolegium

W pierwszej kolejności Kolegium wskazało, że decyzja organu I instancji jest prawidłowa - zgodna z obowiązującymi przepisami prawa.

Kolegium wyjaśniło, że od 1 stycznia 2024 r. zaczęły obowiązywać nowe przepisy u.ś.r., regulujące warunki przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego, które wprowadziła u.ś.w. I tak zgodnie z art. 63 ust. 6 u.ś.w. świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, nie przysługują jeżeli, osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego.

Kolegium wskazało dalej treść art. 63 ust. 7 i ust.9 u.ś.w. i stwierdziło, że z przepisów tych wynika, że opiekun osoby niepełnosprawnej nie ma prawa do pobierania świadczenia pielęgnacyjnego za ten sam okres, za który osoba z niepełnosprawnościami pobierała świadczenie wspierające. Zatem skorzystanie przez osobę z niepełnosprawnościami z prawa do świadczenia wspierającego będzie wiązało się z tym, że jej opiekun utraci prawo do dotychczas pobieranego świadczenia pielęgnacyjnego.

Złożenie przez osobę niepełnosprawną (po uzyskaniu z WZON decyzji ustalającej poziom potrzeby wsparcia), wniosku o przyznanie świadczenia wspierającego do ZUS, powinno spowodować wstrzymaniem wypłaty opiekunowi tej osoby tzw. starego świadczenia pielęgnacyjnego. Natomiast po przyznaniu przez ZUS osobie niepełnosprawnej świadczenia wspierającego powinno nastąpić uchylenie opiekunowi decyzji dotyczącej tzw. starego świadczenia pielęgnacyjnego od dnia, od którego ZUS przyznał osobie niepełnosprawnej świadczenie wspierające.

Jeżeli zatem opiekun otrzymywał tzw. stare świadczenie pielęgnacyjne za okres, za który przyznano osobie niepełnosprawnej świadczenie wspierające będzie ono świadczeniem nienależnie pobranym, które obowiązany będzie zwrócić (art. 63 ust. 1 u.ś.w.).

Zdaniem Kolegium, z akt sprawy jednoznacznie wynika (informacja ZUS z dnia 20 października 2025 r.), że córce skarżącej zostało przyznane świadczenie wspierające na okres od 25 listopada 2024 r. do 30 listopada 2031 r. Tym samym świadczenie pielęgnacyjne wypłacone skarżącej za okres od 25 listopada 2024 r. do 30 czerwca 2025 r. (t.j. pomimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawo do świadczenia pielęgnacyjnego), w łącznej wysokości 23 307,60 zł jest świadczeniem nienależnie pobranym i podlega zwrotowi.

Kolegium podkreśliło, że kluczowe dla rozpoznawanej sprawy są regulacje odnoszące się do zbiegu uprawnień do świadczenia pielęgnacyjnego (przysługującego opiekunowi) oraz do świadczenia wspierającego (przysługującego osobie niepełnosprawnej, nad którą sprawowana jest opieka). Wynikają z nich trzy jednoznaczne w treści reguły:

Po pierwsze, jeżeli osoba wymagająca opieki ma przyznane prawo do świadczenia wspierającego, opiekunowi nie przysługuje świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy (art. 63 ust. 6 u.ś.w.).

Po drugie, jeżeli osoba wymagająca opieki lub osoba uprawniona do jej reprezentowania złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego wypłata świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego podlega wstrzymaniu (art. 63 ust. 9 u.ś.w.).

Po trzecie, świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy wypłacone (opiekunowi) za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające, jest świadczeniem nienależnie pobranym (art. 63 ust. 11 u.ś.w.).

Z powyższego wynikało, że ustawodawca w sposób jednoznaczny wykluczył dopuszczalność jednoczesnego (za ten sam okres czasu) pobierania świadczenia pielęgnacyjnego (przez opiekuna) oraz świadczenia wspierającego (przez osobę niepełnosprawną). Kwalifikacja świadczenia pielęgnacyjnego jako nienależnie pobranego opiera się wyłącznie na elemencie obiektywnym - zbiegu ze świadczeniem wspierającym. Powyższe stanowisko, zdaniem Kolegium, było ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w tym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (por. wyroki WSA w Lublinie z 8 maja 2025 r., II SA/Lu 74/25; z 10 czerwca 2025 r., II SA/Lu 159/25; wyroki WSA w Białymstoku z 13 marca 2025 r., II SA/Bk 796/24; z 16 października 2025 r., II SA/Bk 1318/25; wyrok WSA w Rzeszowie z 22 maja 2025 r., II SA/Rz 1573/24; wyroki WSA w Gliwicach z 23 maja 2025 r., II SA/GI 1671/24; z 24 czerwca 2025 r., II SA/GI 94/25; z 21 listopada 2025 r., II SA/GI 1128/25; z 26 listopada 2025 r., II SA/GI 981/25; wyroki WSA w Warszawie z 10 lipca 2025 r., I SA/Wa 555/25; z 15 października 2025 r., I SA/Wa 1196/25; z 22 października 2025 r., VIII SA/Wa 690/25; wyroki WSA w Łodzi z 11 lipca 2025 r., II SA/Łd 243/25; z 16 października 2025 r., II SA/Łd 612/25; z 19 grudnia 2025 r., II SA/Łd 551/25; wyroki WSA w Gdańsku z 10 września 2025 r., II SA/Gd 299/25; z 15 października 2025 r., II SA/Gd 422/25; wyrok WSA w Poznaniu z 16 października 2025 r., II SA/Po 457/25; wyrok WSA w Kielcach z 25 listopada 2025 r., II SA/Ke 401/25).

Ponadto Kolegium podało, że skarżąca została prawidłowo poinformowana o ww. zmianach w systemie wparcia osób niepełnosprawnych, w tym o zasadzie wykluczającej dopuszczalność jednoczesnego pobierania świadczenia pielęgnacyjnego przez opiekuna oraz świadczenia wspierającego przez osobę niepełnosprawną (art. 63 ust. 6 u.ś.w.).

Reasumując Kolegium stwierdziło, że w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki pozwalające na uznanie świadczenia za nienależnie pobrane i wydanie decyzji o zwrocie świadczenia na podstawie art. 30 ust. 1 i ust. 2 punkt 1 cyt. ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, podnosząc zarzuty naruszenia:

1. 1. art. 2 Konstytucji - gdyż jest dla mnie trudne do zrozumienia, że według organów administracyjnych powinnam zwrócić środki, które pobierałam w okresie, gdy nie wiedziałam, czy córka dostanie świadczenie na siebie, takie rozwiązanie jest niesprawiedliwe i sprzeczne z zasadą ochrony praw nabytych oraz niedziałania prawa wstecz. Zasada ochrony praw nabytych (słusznie nabytych) wynika z art. 2 Konstytucji RP, stanowiąc fundament demokratycznego państwa prawnego. Zakazuje ona arbitralnego odbierania lub ograniczania praw podmiotowych, zapewniając obywatelom bezpieczeństwo prawne i zaufanie do stanowionego prawa, co chroni przed nieoczekiwaną zmianą przepisów na ich niekorzyść;
2. 2. art. 17 oraz art. 24 ust. 2A u.ś.r. oraz art. 138 § 1 k.p.a. przez przyjęcie, że zaskarżona wcześniej decyzja Wójta Gminy O. z dnia 4 listopada 2025 r. jest prawidłowa;
3. 3. art. 63 ust.
4. 11. u.ś.w. w zw. z art. 30 ust. 1 u.ś.r. przez przyjęcie, że świadczenia pobierane przez opiekuna osoby niepełnosprawnej należy uznać za nienależne za okres, gdy osoba niepełnosprawna uzyskała świadczenie wspierające, mimo że:
5. a) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z 16 października 2025 r. II SA/OI 520/25 uchylił decyzję zobowiązującą do zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego i stwierdził, że obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy, nie można jednak złej wiary i świadomości oceniać ex post, świadomość, że świadczenie jest nienależne ma istnieć w dacie jego pobierania, a nie dotyczyć sytuacji przyszłych, niemożliwych do przewidzenia w dacie jego pobierania;
6. b) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 15 lipca 2025 r, II SA/VBd 179/25 uchylając decyzję zobowiązującą do zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego podkreślił, że świadomość, że świadczenie jest nienależne ma istnieć w dacie jego pobierania, a nie dotyczyć sytuacji przyszłych, niemożliwych do przewidzenia w dacie jego pobierania. W konsekwencji strona nie może ponosić negatywnych skutków takiego stanu rzeczy;
7. c) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z 29 stycznia 2025 r. II S/VŁd 779/24 uchylając decyzję zobowiązującą do zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego wskazał, że strona nie może ponosić negatywnych skutków takiego stanu rzeczy. Przyznanie świadczenia wspierającego z mocą wsteczną nie może mieć wpływu na ocenę świadomości w aspekcie należnego świadczenia, pobieranego przed wydaniem decyzji;
8. d) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyroku z 15 lipca 2025 r., II SA/Bd 179/25 uchylając decyzję zobowiązującą do zwrotu świadczenia pielęgnacyjnego podkreślił, że "kuriozalne jest założenie przyznawania przez organ świadczenia wspierającego z datą wsteczną i żądanie zwrotu przyznanego w przeszłości świadczenia pielęgnacyjnego (w wielu przypadkach zapewne skonsumowanego przez beneficjenta)";
9. e) art. 30 ust. 9 u.ś.r. przez zaniechanie umorzenia kwoty uznanych przez organ I instancji za nienależne świadczeń;
10. f) art. 63 ust. 7 u.ś.w., gdyż przepis ten przewiduje, że w przypadku gdy osoba wymagająca opieki lub osoba uprawniona do jej reprezentowania złożyły wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego postępowanie z wniosku o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, o których mowa ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, lub zasiłku dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, zawiesza się do czasu rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o ustalenie prawa do świadczenia wspierającego;
11. g) art. 63 ust. 15 u.ś.w. skoro przepis ten przewiduje, że do osób pobierających na podstawie przepisów dotychczasowych świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 35 w brzmieniu dotychczasowym;
12. h) art.

1. 7. art. 8 i art. 77 k.p.a. przez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, gdyż ciężar udowodnienia obciąża właściwy organ;
2. h) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie okoliczności związanych z brakiem należytego pouczenia co do przyznania prawa do zasiłku wspierającego, jak również faktem przyznania prawa wstecz, a zatem niemożności przewidzenia powyższego, a w konsekwencji braku świadomości oraz złej wiary oraz niemożności wyprowadzenia wniosku, że nienależnie pobrałam świadczenie pielęgnacyjne;
3. i) art. 30 ust. 1 u.ś.r. przez oparcie decyzji na domniemaniu faktycznym, że nienależnie pobrała przyznane świadczenie pielęgnacyjne bez uwzględnienia, czy okoliczności niniejszej sprawy pozwalają na wyprowadzenie takich wniosków, czy pozostawała w dobrej czy w złej wierze bądź, czy byłam świadoma, że może to być nienależnie pobrane świadczenie.

W odpowiedzi Kolegium wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje

Skarga zasługiwała na uwzględnienie ponieważ skarżąca nie była świadoma, że przyznanie jej córce świadczenia wspierającego z mocą wsteczną (od dnia złożenia wniosku) spowoduje pokrycie się okresów pobierania świadczenia pielęgnacyjnego z okresem, za który wypłacono świadczenie wspierające.

Wbrew twierdzeniom organu, w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu o pouczeniu skarżącej o tego typu skutkach. Co więcej skarżąca niezwłocznie po uzyskaniu dla córki decyzji o poziomie wsparcia oraz świadczenia emerytalnego powiadomiła organy o tym fakcie.

Rację ma również skarżąca (powołując korzystne dla siebie ww. wyroki sądów administracyjnych), że rozpatrywana kwestia wcale nie jest jednoznacznie traktowana w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Zasadniczo w sprawie miał zastosowanie art. 63 ust. 11 u.ś.w., zgodnie z którym za nienależnie pobrane świadczenie pielęgnacyjne albo specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie zmienianej w art. 51, uważa się świadczenie lub zasiłek wypłacone za okres, za który osoba wymagająca opieki otrzymała świadczenie wspierające. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 1 u.ś.r., osoba, która pobrała nienależnie świadczenia rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu. Świadczeniem rodzinnym jest m.in. świadczenie pielęgnacyjne (art. 2 pkt 2 u.ś.r.).

Jak jednak podkreślił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z 28 kwietnia 2026 r., III SA/Kr 77/26 przywołane regulacje ma zastosowanie wyłącznie w przypadku stwierdzenia, że świadczenie jest świadczeniem nienależnie pobranym. Z tych to powodów orzekający Sąd chciałby powtórzyć, że w doktrynie, jak i orzecznictwie rozróżnia się świadczenia nienależne i świadczenia nienależnie pobrane. Obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy. Dla prawidłowego zatem ustalenia istnienia obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia decydujące znaczenie ma zatem świadomość osoby pobierającej świadczenie. Osoba zobowiązana do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia musi być świadoma, że okoliczność, która powoduje ustanie prawa do uzyskanego świadczenia, wystąpiła.

Z akt sprawy wynika, że skarżąca sama zawiadomiła organ I instancji 25 lipca 2025 r. o fakcie starania się o emeryturę (dala siebie) i o świadczenie wspierające (dla córki). Decyzja o poziomie wsparcia została wydana 30 czerwca 2025 r. (w aktach brak informacji, kiedy doręczono ją skarżącej). W ocenie Sądu, skarżąca zawiadomiła więc organy niezwłocznie o zmianie stanu faktycznego związanego z pobieranymi świadczeniami. Nie mogła mieć świadomości, że przyznane wypłaty z mocą wsteczną, zostaną uznane za przyczynę pobrania nienależnie świadczenia pielęgnacyjnego (za okres od 25 listopada 2024 r. do 30 czerwca 2025 r.) Co więcej, pierwotna decyzja w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego została wydana na stałe (z uwagi na porażenie mózgowe).

Mając powyższe okoliczności na względzie, w ocenie Sądu, brak było podstaw do przyjęcia, że w okresie poprzedzającym wydanie decyzji przyznającej prawo do świadczenia wspierającego, skarżąca pobierała świadczenie pielęgnacyjne w złej wierze - ze świadomością, że się ono jej nie należy.

Nie sposób bowiem przyjąć, że skarżąca pobierając świadczenie pielęgnacyjne przyznane jej na stałe, mogła i powinna przypuszczać, że córka otrzyma prawo do świadczenia wspierającego z mocą wsteczną od 25 listopada 2024 r.

Podkreślić jednakże należy, że świadomość, iż świadczenie jest nienależnie pobrane ma istnieć w dacie jego pobierania, a nie dotyczyć sytuacji przyszłych, niemożliwych do przewidzenia w dacie jego pobierania.

W ocenie Sądu organy orzekające nie zbadały w sposób prawidłowy, czy w sprawie zachodziła sytuacja świadomego działania skarżącej. Należy podkreślić, że kuriozalne jest założenie przyznawania przez organ świadczenia wspierającego z datą wsteczną i żądanie zwrotu przyznanego w przeszłości świadczenia pielęgnacyjnego (w wielu przypadkach zapewne skonsumowanego przez beneficjenta). Organy nie dokonały prawidłowej aktualizacji przedmiotowego pouczenia po wprowadzeniu przez ustawodawcę nowego świadczenia.

Zdaniem Sądu, w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dowodu na okoliczność, że skarżąca chociażby powinna mieć świadomość o potencjalnych skutkach przyznania córce świadczenia wspierającego.

Skarga musiała więc wywrzeć w tych okolicznościach zamierzony skutek. Sąd umorzył również postępowanie administracyjne, jako całkowicie niezasadne w rozpatrywanej sprawie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz §3 w zw. z art. 135 oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), orzekł, jak w sentencji wyroku.