Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 23 lipca 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 595/26

Uzasadnienie

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 4 marca 2026 r., znak SKO.E/4106/7/2026 utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Tarnowa z dnia 2 stycznia 2026 r. nr WES-RED4453.1.57.2025 w sprawie odmowy przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

W podstawie prawnej decyzji wskazano art. 138 par. 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 122 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo Oświatowe (Dz. U. z 2025 r., poz. 1043).

Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Strona skarżąca T. Sp. z o.o. w T. zawarła 01.09.2022 r. na okres 36 miesięcy umowę o pracę z młodocianym pracownikiem A. M. w celu przygotowania zawodowego w zawodzie kelner.

Pracownik młodociany przez cały okres nauki odbywał praktyczną naukę zawodu oraz przystąpił do egzaminu. 29.08.2025 r. A. M. otrzymała dyplom potwierdzający spełnienie warunków uzyskania dyplomu zawodowego i potwierdzający kwalifikacje w zawodzie kelner nr [...].

Następnie strona skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem о dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika na podstawie art. 122 ustawy z dnia 14.12.2016r. Prawo oświatowe.

Decyzją z 02.01.2026 r. Prezydent Miasta Tarnowa odmówił przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Wskazano bowiem, że osoby prowadzące szkolenie – M. L. oraz M. S., nie posiadają wymaganych prawem kwalifikacji jako instruktor praktycznej nauki zawodu do kształcenia w zawodzie kelner.

W odwołaniu od tej decyzji strona skarżąca zarzuciła zastosowanie błędnej wykładni przepisów rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2019 r., poz. 391) - decydującego z punktu widzenia posiadania kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych.

Decyzje organów obu instancji oparte zostały o stwierdzony brak spełnienia przesłanki przyznania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika wynikającej z art. 122 ust. 8 pkt 1 i 2 P.o. w postaci posiadania przez pracodawcę, osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy albo osoby zatrudnionej u pracodawcy, kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Całość ustaleń co do kwalifikacji poszczególnych osób wskazywanych jako instruktorzy praktycznej nauki zawodu młodocianego pracownika, znalazła się w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

SKO w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji, wyjaśniło, że zgodnie z mającym zastosowanie w sprawie § 10 ust. 3 pkt 1-6 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2019 r., poz. 391): instruktor nauki zawodu powinien posiadać:

1. 1) ukończony kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, którego program został przygotowany zgodnie z ramowym programem kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauk zawodu, określonym w załączniku do rozporządzenia, i zatwierdzony przez kuratora oświaty lub
2. 2) ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, lub
3. 3) ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu, lub 4) w przypadku praktycznej nauki zawodu odbywanej na statku morskim lub śródlądowym - ukończone szkolenie dydaktyczne dla instruktora, potwierdzone świadectwem przeszkolenia dydaktycznego dla instruktora wydanym przez dyrektora urzędu morskiego, lub
4. 5) przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, lub
5. 6) kwalifikacje wymagane od nauczycieli praktycznej nauki zawodu, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela.

Natomiast w § 10 ust. 4 wskazano, że instruktor praktycznej nauki zawodu, w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1-5, powinien posiadać ponadto:

1. 1) tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz:
2. 2) a) świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej lub
3. b) świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej, lub tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, i co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz: a) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum zawodowego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego lub b) świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub c) świadectwo ukończenia średniego studium zawodowego, lub 3) dyplom ukończenia studiów: a) na kierunku odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej dwuletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub b) na innym kierunku niż odpowiedni dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub 4) tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej lub branżowej szkoły I stopnia, lub 5) tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać.

Organ odwoławczy wskazał, że kluczowe na kanwie tej sprawy jest to, że jak wynika z ww. przepisów - każdorazowo oprócz odpowiednich kwalifikacji, wymaga się od instruktorów praktycznej nauki zawodu minimalnego stażu pracy konkretnie w nauczanym zawodzie (a nie w pokrewnym).

Ustalono, że w stanie faktycznym tej sprawy żaden z kolejnych instruktorów praktycznej nauki zawodu nie legitymował się odpowiednim dla jego formalnych kwalifikacji stażem pracy w zawodzie kelnera.

Opiekun A. K.:

1. - ukończyła studia na kierunku pedagogika w zakresie pedagogiki resocjalizacyjnej
2. - ale nie legitymuje się - w świetle dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę spełnieniem którejkolwiek z przesłanek z §10 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia - co do tej drugiej w szczególności z tego względu, że nie posiada czteroletniego stażu pracy w zawodzie kelner (jeśli przyjąć za punkt odniesienia §10 ust. 4 pkt 3 lit. b ww. rozporządzenia).

Kolejny opiekun - tj. M. S.:

1. - ukończył kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu (§10 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia), ukończył technikum oraz posiadał tytuł zawodowy technika technologii żywienia o specjalności: żywienie zbiorowe, przy czym, zdaniem organu, nie jest to i tak zawód w którym miała obywać się nauka, ani zawód pokrewny.
2. - nie wykazano jednak przede wszystkim trzyletniego stażu pracy w zawodzie kelner (§10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia).

Opiekun M. L.:

1. - ukończył kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, ukończone technikum i tytuł zawodowy technika technologii żywienia o specjalności: żywienie zbiorowe, a także ukończone studia na kierunku zarządzanie i marketing w zakresie finansów i rachunkowości. O ile zatem spełnia jedną z przesłanek z §10 ust. 3 rozporządzenia (konkretnie z pkt. 1), to nie posiada tytułu zawodowego w zawodzie kelner lub w zawodzie pokrewnym, a łączny wykazany staż pracy w tym zawodzie obejmuje jedynie okres od 27 listopada 2023 r. do 19 marca 2025 г. (1 rok, 3 miesiące, 20 dni), a zatem mniej, niż trzy lata, o których mowa w §10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia i mniej, niż cztery lata, o których mowa w §10 ust. 4 pkt 3 lit. b rozporządzenia.

Opiekun P. S.:

1. - ukończył kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu (przesłanka z §10 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia), ukończył technikum oraz uzyskał tytuł zawodowy w zawodzie, w którym odbywać miała się nauka zawodu - tj. w zawodzie kelnera ([...]),
2. - nie posiada wymaganego trzyletniego stażu pracy w tym zawodzie (§10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia). Wedle przedłożonego świadectwa pracy z 31 sierpnia 2022 r., P. S. na stanowisku kelner zatrudniony był u pracodawcy C. Sp. z o.o. z siedzibą w T. od 7 czerwca 2017 r. na stanowisku kelner, a od 1 kwietnia 2018 r. na stanowisku menedżer gastronomii. O ile świadectwo pracy jest sporządzone częściowo nieczytelnie, to poszczególne zmiany wymiaru etatu nie sugerują równoległego zatrudnienia na obu tych stanowiskach. Przedstawiane przez skarżącą argumenty dotyczące wysokich kwalifikacji poszczególnych instruktorów, ich sukcesów wychowawczych, czy też faktycznego wykonywania przez nich w trakcie kariery zawodowej zadań pokrywających się częściowo z tymi typowymi dla zawodu kelnera, nie mogą dowodzić spełnienia kryteriów stawianych dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w postaci odpowiedniego stażu pracy w nauczanym zawodzie.

Wskazano, że poza krótkimi epizodami M. L. i P. S. - żaden z opiekunów nie pracował (nie legitymuje się odpowiednim stażem pracy) w zawodzie kelnera. W ocenie Kolegium, nie sposób uznać, że zastąpić ten wymóg może subiektywna interpretacja zakresu zadań realizowanych na zupełnie innych stanowiskach takich jak menedżer gastronomii, kucharz, czy szef kuchni, a nawet osoba zarządzająca całym obiektem gastronomii.

W przypadku dwóch instruktorów - tj. M. L. i M. S. nie wystąpiła również pozytywna przesłanka w postaci tytułu zawodowego w zawodzie nauczanym lub zawodzie pokrewnym (§ 10 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia), bowiem zawód technik technologii żywienia nie jest zawodem pokrewnym względem zawodu kelnera. Już tylko ta okoliczność przerwała ciągłość spełniania przesłanek do uzyskania dofinansowania przez cały okres praktycznej nauki zawodu.

W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. I. Naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 7, 77 § 1 (11) i art. 80¹² KPA, polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu przez organ wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie, czy osoby szkolące posiadały nie tylko wykształcenie poparte dyplomem ale także czy posiadały faktyczne kwalifikacje w zakresie nauczanego zawodu.
2. II. brak wszechstronnej oceny całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie oraz dokonanie przez organ ustaleń niezgodnych z przepisami prawa oraz doświadczenia życiowego, które to zaniechanie spowodowało:
3. 1. Naruszenie art. 122 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe (Dz. U. z 2025 r. poz. 1043 z późn. zm.), zgodnie z którym Pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia ze środków Funduszu Pracy. Spełnienie przez pracodawcę warunków z art. 122 ust. 1 Prawa oświatowego oznacza, że: - pracodawca zawarł umowę o pracę z młodocianym w celu przygotowania zawodowego - co w niniejszej sprawie zostało udokumentowane, - pracodawca lub osoba upoważniona posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Dofinansowanie przysługuje jeżeli pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach wydanych na podstawie art. 191 § 3 i art. 195 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy W tym przypadku pracownicy zatrudnieni u pracodawcy prowadzący przygotowanie zawodowe posiadali kwalifikacje do prowadzenia kształcenia - czego organ nie przyznał podtrzymując decyzje Prezydenta Miasta Tarnowa odmawiającą przyznania kosztów kształcenia młodocianego pracownika A. M.
4. 2. Naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - poprzez brak należytej staranności po stronie organu w analizie pojęcia,"zawodów pokrewnych" użytego w treści §10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. 2019 poz. 391), oraz pominiecie analizy kwalifikacji szkolących pod kątem posiadania przez nich faktycznych umiejętności w zakresie nauczanego zawodu kelner w postaci odpowiedniego stażu pracy w tym zawodzie.
5. 3. Naruszenie § 10 ust.2 pkt 2 oraz ust. 4, rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz.U. 2019 poz. 391) - polegające na krzywdzącej wobec pracodawcy interpretacji przepisów prawa dotyczących kwalifikacji instruktorów praktycznej nauki zawodu, przeprowadzających szkolenie zawodowe A. M. skutkującej przyjęciem przez organ, iż instruktorzy nie spełniali wymaganych kwalifikacji.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

Zarzuty skargi zostały rozwinięte w jej uzasadnieniu.

Kolegium w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Skarga jest niezasadna.

Stosownie do art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz.143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przeprowadzona w zakreślonych ramach kontrola sprawy wykazała, w ocenie Sądu, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli sądowej w kontrolowanej sprawie była decyzja SKO utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta orzekającą o odmowie przyznania stronie skarżącej dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.

Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia tej sprawy, bowiem dokonane zostały z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.

Materialnoprawną podstawę wydanego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 122 ustawy z 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1043 ze zm.), zgodnie z którymi - pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia (ust. 1), na warunkach o których mowa w ust. 8.

Do kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych odnosi się przepis § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 2010 z późn. zm.), zgodnie z którym przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić pracodawca, osoba prowadząca zakład pracy w imieniu pracodawcy lub osoba zatrudniona u pracodawcy - pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu.

Przepis powyższy odsyła zatem do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 lutego 2019 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu (Dz. U. z 2019 r., poz.391), które w § 10 ust. 3 pkt 1-6 stanowi, że: instruktor nauki zawodu powinien posiadać:

1. 1) ukończony kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu, którego program został przygotowany zgodnie z ramowym programem kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauk zawodu, określonym w załączniku do rozporządzenia, i zatwierdzony przez kuratora oświaty lub
2. 2) ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, lub
3. 3) ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu, lub 4) w przypadku praktycznej nauki zawodu odbywanej na statku morskim lub śródlądowym - ukończone szkolenie dydaktyczne dla instruktora, potwierdzone świadectwem przeszkolenia dydaktycznego dla instruktora wydanym przez dyrektora urzędu morskiego, lub
4. 5) przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli, lub
5. 6) kwalifikacje wymagane od nauczycieli praktycznej nauki zawodu, określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela.

Natomiast w § 10 ust. 4 wskazano, że instruktor praktycznej nauki zawodu, w przypadku, o którym mowa w ust. 3 pkt 1-5, powinien posiadać ponadto:

1. 1) tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać oraz:
2. 2) a) świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia, technikum uzupełniającego lub szkoły równorzędnej lub
3. b) świadectwo ukończenia szkoły policealnej lub dyplom ukończenia szkoły pomaturalnej lub policealnej, lub tytuł robotnika wykwalifikowanego lub równorzędny w zawodzie, którego będą nauczać, i co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz: a) świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum zawodowego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego lub b) świadectwo ukończenia technikum, branżowej szkoły II stopnia i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać, lub c) świadectwo ukończenia średniego studium zawodowego, lub 3) dyplom ukończenia studiów: a) na kierunku odpowiednim dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej dwuletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub b) na innym kierunku niż odpowiedni dla zawodu, którego będą nauczać, oraz co najmniej czteroletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, lub 4) tytuł zawodowy w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym do zawodu, którego będą nauczać, i co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać, oraz świadectwo ukończenia zasadniczej szkoły zawodowej lub branżowej szkoły I stopnia, lub 5) tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać.

Należy zgodzić się z ustaleniami Kolegium, że stanie faktycznym tej sprawy żaden z kolejnych instruktorów praktycznej nauki zawodu nie legitymował się odpowiednim dla jego formalnych kwalifikacji stażem pracy w zawodzie kelnera.

Tytułem przypomnienia: A. K. ukończyła studia na kierunku pedagogika w zakresie pedagogiki resocjalizacyjnej ale nie legitymuje się - w świetle dokumentów przedstawionych przez wnioskodawcę spełnieniem którejkolwiek z przesłanek z §10 ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia - co do tej drugiej w szczególności z tego względu, że nie posiada czteroletniego stażu pracy w zawodzie kelner (jeśli przyjąć za punkt odniesienia §10 ust. 4 pkt 3 lit. b ww. rozporządzenia); M. S., który ukończył kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu (§10 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia), ukończył technikum oraz posiadał tytuł zawodowy technika technologii żywienia o specjalności: żywienie zbiorowe, przy czym nie jest to i tak zawód w którym miała obywać się nauka, ani zawód pokrewny - o czym szerzej w treści skarżonej decyzji. Nie wykazano jednak przede wszystkim trzyletniego stażu pracy w zawodzie kelner (§ 10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia); M. L. również posiadała ukończony kurs pedagogiczny dla instruktorów 3 praktycznej nauki zawodu, ukończone technikum i tytuł zawodowy technika technologii żywienia o specjalności: żywienie zbiorowe, a także ukończone studia na kierunku zarządzanie i marketing w zakresie finansów i rachunkowości.

O ile zatem spełnia jedną z przesłanek z §10 ust. 3 rozporządzenia (konkretnie z pkt 1), to nie posiada tytułu zawodowego w zawodzie kelner lub w zawodzie pokrewnym, a łączny wykazany staż pracy w tym zawodzie obejmuje jedynie okres od 27 listopada 2023 r. do 19 marca 2025 г. (1 rok, 3 miesiące, 20 dni), a zatem mniej, niż trzy lata, o których mowa w §10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia i mniej, niż cztery lata, o których mowa w § 10 ust. 4 pkt 3 lit. b rozporządzenia; P. S., który ukończył kurs pedagogiczny dla instruktorów praktycznej nauki zawodu (przesłanka z §10 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia), ukończył technikum oraz uzyskał tytuł zawodowy w zawodzie, w którym odbywać miała się nauka zawodu - tj. w zawodzie kelnera, ale nie posiada wymaganego trzyletniego stażu pracy w tym zawodzie (§10 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia). Wedle przedłożonego świadectwa pracy z 31 sierpnia 2022 r., P. S. na stanowisku kelner zatrudniony był u pracodawcy C. Sp. z o.o. z siedzibą w T. od 7 czerwca 2017 r. na stanowisku kelner, a od 1 kwietnia 2018 r. na stanowisku menedżer gastronomii. O ile świadectwo pracy jest sporządzone częściowo nieczytelnie, to poszczególne zmiany wymiaru etatu nie sugerują równoległego zatrudnienia na obu tych stanowiskach.

W ocenie Sadu, zawarta w skardze argumentacja dotycząca wysokich kwalifikacji poszczególnych instruktorów, ich sukcesów wychowawczych, czy też faktycznego wykonywania przez nich w trakcie kariery zawodowej zadań pokrywających się częściowo z tymi typowymi dla zawodu kelnera, jest irrelewantna dla spełnienia kryteriów stawianych dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w postaci odpowiedniego stażu pracy w nauczanym zawodzie.

Poza krótkimi epizodami M. L. i P. S. żaden z opiekunów nie pracował (nie legitymuje się odpowiednim stażem pracy) w zawodzie kelnera. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że powyższego wymogu nie może zastąpić subiektywna interpretacja zakresu zadań realizowanych na zupełnie innych stanowiskach takich jak menedżer gastronomii, kucharz, czy szef kuchni, a nawet osoba zarządzająca całym obiektem gastronomii. Należy pamiętać bowiem o tym, że przyznanie dofinansowania możliwe jest tylko wtedy, kiedy pracodawca spełnia kryteria (w tym w zakresie instruktora praktycznej nauki zawodu) przez cały okres przygotowania zawodowego (wyrok NSA z dnia 31 maja 2012 r., I OSK 357/12).

W przypadku dwóch instruktorów - tj. M. L. i M. S. nie wystąpiła również pozytywna przesłanka w postaci tytułu zawodowego w zawodzie nauczanym lub zawodzie pokrewnym (§ 10 ust. 4 pkt 1 ww. rozporządzenia), bowiem zawód technik technologii żywienia nie jest zawodem pokrewnym względem zawodu kelnera. Już tylko ta okoliczność przerwała ciągłość spełniania przesłanek do uzyskania dofinansowania przez cały okres praktycznej nauki zawodu. Stosownie bowiem do art. 122 ust. 11 P.o. to rolą wnioskującego jest dostarczenie kopii dokumentów potwierdzających spełnienie warunków posiadanych kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych. Strona skarżąca nie wykazała powyższych przesłanek w toku postępowania administracyjnego (była wzywana przez organ I instancji pismem z 13 listopada 2025 r.), a przedłożone do skargi dokumenty nie wpływają na poczynione przez organ ustalenia, a tym samym nie podważają prawidłowości zaskarżonej decyzji.

Podsumowując, strona skarżąca wnioskująca o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika nie spełniła kryterium tej pomocy publicznej w postaci posiadania przez pracodawcę, osobę prowadzącą zakład w imieniu pracodawcy albo osoby zatrudnionej u pracodawcy, kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych.

Nie można uznać za prawidłową przedstawionej w skardze wykładni przepisów ww. rozporządzenia, zgodnie z którą zwrot "staż pracy w zawodzie, którego będą nauczać" powinien być rozumiany szeroko i o spełnieniu tego kryterium można mówić w sytuacji, kiedy instruktor praktycznej nauki zawodu co prawda nie był zatrudniony przez odpowiednio długi czas na stanowisku odpowiadającym zawodowi, którego ma nauczać, ale częściowo jego zakres zadań pokrywał się z tym typowym dla tego zawodu.

Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że kwalifikacje instruktorów praktycznej nauki zawodu oparte są na kryterium formalnym w postaci określonego wykształcenia udokumentowanego odpowiednim świadectwem lub dyplomem oraz kryterium faktycznych umiejętności w zakresie nauczanego zawodu w postaci odpowiedniego stażu pracy instruktora w zawodzie, którego ma nauczać. Każdy z punktów od 1 do 4 ustępu piątego § 10 opiera się o oba kryteria, zaś poszczególne wymogi są związane z tożsamością lub podobieństwem kwalifikacji formalnych do zawodu, którego instruktor ma nauczać. W przypadku tytułu zawodowego, tytułu robotnika kwalifikowanego, czy kierunku studiów ustawodawca dopuszcza zarówno tożsamość jak i podobieństwo ("w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie pokrewnym"), natomiast w przypadku kryterium stażu pracy jednoznacznie wskazuje wyłącznie na tożsamość ("w zawodzie, którego będą nauczać").

Z kolei jedyny przypadek, kiedy ustawodawca nie wymaga stażu pracу dotyczy osób posiadających tytuł mistrza zawodowego (punkt 5 ustępu piątego § 10), który nie znajdzie zastosowania w niniejszej sprawie, bowiem żaden z kolejnych instruktorów takowego nie posiadał. Na prawidłowość takiej wykładni wskazuje np. wyrok NSA z 4 lipca 2024 r., III OSK 2551/22: "Należy także zastosować wykładnię funkcjonalno-celowościową i przyjąć takie rozumienie przepisu, który będzie odpowiadać celowi regulacji prawnej. Nie sposób zaś przyjąć, iż celem ustawodawcy było dopuszczenie do roli instruktora osoby, która ani nie posiada wykształcenia w zakresie zawodu, którego ma nauczać, ani umiejętności wynikających ze stażu pracy w zawodzie, którego ma nauczać. Przepis § 10 ust. 5 pkt 3 rozporządzenia służy dopuszczeniu do roli instruktorów osób posiadających wykształcenie średnie, generalnie w innym zawodzie ("świadectwo ukończenia liceum ogólnokształcącego, liceum technicznego, liceum profilowanego, uzupełniającego liceum ogólnokształcącego, technikum, branżowej szkoły II stopnia i technikum uzupełniającego, kształcących w innym zawodzie niż ten, którego będą nauczać") oraz umiejętności praktyczne związane z wykonywanym zawodem (",oraz co najmniej sześcioletni staż pracy w tym zawodzie nabyty po uzyskaniu tytułu zawodowego, lub")".

W ocenie Sądu organ odwoławczy nie naruszył także przepisów prawa procesowego, w tym wskazanych w skardze: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., w stopniu, który mógł istotnie wpłynąć na rozstrzygnięcie. Analiza uzasadnienia zarzutów skargi podniesionych w niej jako "procesowych" wskazuje, że takiego charakteru one w istocie nie mają. Skarżąca nie kwestionuje bowiem samych ustaleń faktycznych, przedstawionych przez organ odwoławczy w decyzji, czy trybu w jakim doszedł do takich ustaleń. Organ wydał decyzję na podstawie tych dowodów, które przedłożyła sama strona. W istocie strona kwestionuje materialnoprawną kwalifikację faktów z nich wynikających. Strona skarżąca polemizuje bowiem w skardze z dokonaną przez Kolegium argumentacją, że w ustalonym stanie faktycznym instruktorzy nie posiadała kwalifikacji wymaganych prawem do kształcenia młodocianej w zawodzie kelner.

W ocenie Sądu są to w istocie zarzuty koncentrujące się na naruszeniu prawa materialnego w zakresie ich wadliwego zastosowania (subsumcji). Ustalenia organu odwoławczego, co do istotnych w sprawie faktów, są prawidłowe. Zostały zwięźle przywołane w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji. Są dobrze znane stronom.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.