Postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 25 września 2018 r., sygn. akt III SA/Kr 534/17

Uzasadnienie

W odpowiedzi na wniosek skarżącego K. J. z dnia 1 czerwca 2018 r. o zmianę zarządzenia Przewodniczącego z dnia 17 maja 2018 r. (k. 148), zarządzeniem Przewodniczącego z dnia 20 czerwca 2018 r. (k. 174) odmówiono zmiany zarządzenia Przewodniczącego z dnia 17 maja 2018 r.

Na powyższe zarządzenie skarżący wniósł zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Instytucja zażalenia została uregulowana w Rozdziale 2 Działu IV ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej: "P.p.s.a.".

Zgodnie z treścią art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania;

1. 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61;
2. 3) (uchylony);
3. 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku;
4. 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia;
5. 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego;
6. 7) odrzucenie skargi kasacyjnej;
7. 8) odrzucenie zażalenia;
8. 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej;
9. 10) ukaranie grzywną.

Z kolei art. 198 P.p.s.a. stanowi, że przepisy Działu IV stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia.

Analiza treści art. 194 § 1 i art. 198 P.p.s.a. wskazuje, iż zażalenie jest środkiem odwoławczym, który przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz tych wymienionych w jego treści (pkt 1-10). Zażalenie wniesione na postanowienie lub zarządzenie, co do którego ustawa nie przewiduje takiej możliwości, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne.

Jeżeli chodzi o zarządzenia przewodniczącego to ustawa P.p.s.a. stanowi, że zażalenie przysługuje na:

1. – zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma strony bez rozpoznania, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie (art. 49 § 2 P.p.s.a.);
2. – zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu bez rozpoznania pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 4 P.p.s.a.);
3. – zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy (art. 227 § 1 P.p.s.a.).

Zakwestionowane zarządzenie nie stanowi postanowienia o jakim mowa w art. 194 § 1 P.p.s.a. jak i nie zawiera elementów pozwalających zakwalifikować je jako takie postanowienie. Ponadto, jak wynika z analizy przepisów procedury sądowoadministracyjnej, ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na takie zarządzenie. Z tych też przyczyn wniesiony środek zaskarżenia należało uznać za niedopuszczalny.

Na marginesie wskazać należy, że treść zarządzenia Przewodniczącego z dnia 17 maja 2018 r., dotycząca pouczenia skarżącego o przysługującym mu prawie i terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz o przysługującym mu środku zaskarżenia, nie może budzić żadnych wątpliwości. Z pouczenia dołączonego do tego zarządzenia (pismo tut. Sądu z dnia 23 maja 2018 r. - karta nr 151 akt sądowych), a zgodnego ze wzorem ustalonym przez prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezsprzecznie wynika, że złożenie w terminie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku jest warunkiem wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Również zakres pouczenia dot. opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, nie powinien budzić wątpliwości, bowiem skarżący będący stroną kilkuset postępowań w tut. Sądzie, dokładnie wie, że uiszczenie opłat jest obowiązkowe, jeżeli strona nie jest ustawowo zwolniona od ich ponoszenia i zostanie wezwana do ich uiszczenia. Natomiast w niniejszej sprawie taka sytuacja nie zachodzi, bowiem skarżący jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych na podstawie art. 239 § 1 pkt 1 lit. d P.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.