Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. Nr 43 poz. 277 z 2007r z późniejszymi zmianami), Rozkazem Personalnym nr [...] z dnia [...] 2009 r. zwolnił z dniem 16 marca 2009r. ze służby w Policji skarżącego - st. sierż. D. S., zawieszonego w czynnościach służbowych na stanowisku referenta Ogniwa Patrolowo-Interwencyjnego Sekcji Prewencji Komendy Powiatowej Policji.
W uzasadnieniu przedmiotowej decyzji organ Policji podniósł, że rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Powiatowego Policji, z dnia [...] 2007r skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy od dnia 15.10.2007 r. do dnia 15.01.2008 r. z uwagi na wszczęcie przeciwko niemu w dniu 15 października 2007 r. postępowania dyscyplinarnego (art. 39 ust. 2 ww. ustawy).
Z kolei postępowanie dyscyplinarne zostało wszczęte " wobec uzasadnionego przypuszczenia, że mogło dojść do zaniechania czynności służbowej i niedopełnienia obowiązków przez skarżącego podejmującego interwencję, a tym samym naruszenia dyscypliny służbowej tj. o czyn opisany w art. 132 ust. 2 ww. ustawy o Policji ".
Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od rozkazu personalnego o zawieszeniu, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2007 r, uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej okresu zawieszenia w czynnościach służbowych i określił datę zawieszenia na okres od dnia 29 października 2007 r. do dnia 29 stycznia 2008 r., a w pozostałej części zaskarżony rozkaz utrzymał w mocy. Organ podniósł, że okolicznością bezsporną jest, że przeciwko skarżącemu jest prowadzone postępowanie dyscyplinarne.
Komendant Powiatowy Policji wydał w dniu [...] 2007r. orzeczenie dyscyplinarne nr [...], w którym uznał skarżącego winnym popełnienia zarzucanego mu przewinienia dyscyplinarnego i wymierzył mu karę dyscyplinarną ostrzeżenia o niepełnej przydatności na zajmowanym stanowisku.
Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, w dniu [...].2008 r. orzeczeniem nr [...] uchylił w całości zaskarżone orzeczenie dyscyplinarne Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2007r i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, nakazując włączenie do postępowania dyscyplinarnego materiałów śledztwa sygn. akt [...] w sprawie niedopełnienia obowiązków służbowych.
W związku z powyższym Komendant Powiatowy Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2008 r. zawiesił postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu.
W uzasadnieniu postanowienia przełożony dyscyplinarny podniósł fakt, że istotną rolę w rozstrzygnięciu postępowania dyscyplinarnego będą miały końcowe ustalenia poczynione przez prokuratora w postępowaniu karnym.
Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 39 ust. 3 ww. ustawy o Policji, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2008 r. przedłużył okres zawieszenia w czynnościach skarżącego do czasu ukończenia postępowania karnego.
Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2008r utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny.
W dniu 25.11.2008r Sąd Rejonowy Wydział II Karny wydał wyrok, sygn. akt [...], na mocy którego oskarżonego D. S. uznano winnym popełnienia jednego z zarzucanych czynów i postępowanie karne w tym zakresie zostało warunkowo umorzone na okres 2 lat próby, natomiast w zakresie drugiego zarzucanego mu czynu został on uniewinniony.
Wskazując na powyższy wyrok skarżący pismem z dnia 12.02.2009r, zatytułowanym "Raport" wniósł o odwieszenie go w czynnościach służbowych.
W odpowiedzi na wniosek Komendant Powiatowy Policji pismem z dnia 20.02.2008r poinformował skarżącego, że nie znalazł podstaw do pozytywnego rozpatrzenia raportu i podniósł, że w postępowaniu karnym w pierwszej instancji skarżący nie został całkowicie oczyszczony z zarzutów, natomiast sam wyrok został zaskarżony przez oskarżyciela publicznego.W ocenie organu, tylko prawomocne zakończenie postępowania stanowiłoby decydującą przesłankę do merytorycznego zakończenia postępowania administracyjnego.
W kolejnym piśmie z dnia 25.02.2009r, skarżący ponowił swój wniosek o odwieszenie go w czynnościach służbowych i zarzucił, że Rozkaz personalny nr [...] o zawieszeniu go w czynnościach, został wydany bez podstawy prawnej. W dacie wydania rozkazu nie toczyło się bowiem przeciwko skarżącemu postępowanie karne, które rzekomo było podstawą zawieszenia go w czynnościach służbowych. Zgodnie z art.41 ust.2 pkt.2 ww. ustawy o Policji, dopiero skazanie policjanta prawomocnym wyrokiem karnym może skutkować jego zwolnieniem ze służby.
W ocenie skarżącego, instytucja zawieszenia w czynnościach służbowych jako środek tymczasowy służący ewentualnemu przygotowaniu do zwolnienia ze służby, nie może opierać się na przesłankach surowszych. Brak prawomocnego, skazującego wyroku karnego jest przesłanką negatywna do zwolnienia ze służby policjanta, a tym bardziej do jego zwieszenia w czynnościach służbowych.
Skarżący nie zgodził się z zarzutem Komendanta Powiatowego, że nie został całkowicie oczyszczony z zarzutów, gdyż na mocy wyroku sądu pierwszej instancji skarżący został uniewinniony z jednego zarzutu, a co do drugiego – postępowanie karne zostało warunkowo umorzone. Warunkowe umorzenie postępowania " nie ma nic wspólnego z pojęciem skazania za przestępstwo".
Ponadto skarżący zarzucił, że ustawa o Policji nie zna takiego pojęcia, jak "oczyszczenie z zarzutów".
Fakt wniesienia apelacji od wyroku karnego wydanego w sprawie skarżącego nie zmienia jego sytuacji, wobec zakazu reformatio in peius.
Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] 2009r Komendant Powiatowy Policji, działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt. 9 ww. ustawy o Policji – z w o l n i ł skarżącego ze służby w Policji z dniem 16 marca 2009r.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego, Komendant Powiatowy Policji podniósł, że rozkaz personalny nr [...] o zawieszeniu w czynnościach służbowych skarżącego był zgodny z prawem, gdyż zgodnie z art. 39 ust. 2 ww. ustawy o Policji, policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania dyscyplinarnego, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. Rozkaz ten obowiązywał przez okres 3 miesięcy, a więc zgodnie z cytowanymi przepisami.
Kolejny rozkaz nr [...] o przedłużeniu okresu zawieszenia w czynnościach służbowych został wydany przez Komendanta Powiatowego Policji w dniu 28.01.2008r, a więc w czasie gdy skarżącemu zostały już postawione zarzuty w postępowaniu karnym i ma to umocowanie prawne w art. 39 ust. 3 ww. ustawy, który stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego.
Komendant Powiatowy Policji jako przełożony dyscyplinarny skarżącego uznał, że przesłanki takie wystąpiły, bowiem w prowadzonym postępowaniu dyscyplinarnym wydał on już jedno orzeczenie o ukaraniu skarżącego, od którego zostało złożone odwołanie. Tak więc kolejne ewentualne orzeczenie, a co za tym idzie rodzaj kary lub inne rozstrzygnięcie zależało od wyroku w postępowaniu karnym.
Odnośnie użytego sformułowania w odpowiedzi udzielonej skarżącemu na jego pisemny wniosek o przywrócenie do służby, organ przyznał, że " istotnie w ustawie o Policji nie jest wyartykułowane stwierdzenie "całkowitego oczyszczenia z zarzutów", niemniej Komendant Powiatowy Policji użył go, aby podkreślić, jak istotne jest dla niego rozstrzygnięcie sądu przy podejmowaniu decyzji w kwestii ewentualnego uchylenia rozkazu o zawieszeniu w czynnościach służbowych.
Mając na uwadze wysokie prawdopodobieństwo popełnienia przez policjanta zarzucanego mu czynu, zagrożenie karą, ponad dwunastomiesięczne zawieszenie funkcjonariusza w służbie i nie pełnienie przez niego służby, trudną sytuację kadrową w Ogniwie Patrolowo-Interwencyjnym, zachowanie w służbie skarżącego w kontekście wymagań i oczekiwań jakie stawiają przełożeni i całe społeczeństwo przed Policją, podjęcie kroków prawnych w przedmiocie rozwiązania stosunku służbowego ze skarżącym, w ocenie organu Policji, było zasadne.
Od rozkazu personalnego nr [...] zwalniającego ze służby, skarżący złożył odwołanie zarzucając brak podstawy faktycznej do wydania takiego rozstrzygnięcia oraz naruszenie przepisów procedury administracyjnej zarówno przy wydawaniu wcześniejszych rozkazów o zawieszeniu skarżącego w pełnieniu obowiązków służbowych, jak i skarżonej decyzji.
Wskazując na powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Zdaniem skarżącego, wydanie decyzji o zawieszeniu go w czynnościach służbowych nastąpiło na podstawie art. 39 ust. 2 ustawy o Policji, który to przepis daje przełożonemu służbowemu możliwość zawieszenia podwładnego w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu m. in. postępowania dyscyplinarnego, ale tylko wówczas, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby. Tymczasem w uzasadnieniu tej decyzji nie wskazano ani jednej okoliczności, na podstawie której można byłoby zawiesić skarżącego w czynnościach służbowych, tym samym decyzję tę wydano z naruszeniem prawa (art. 107 § 3 k.p.a.).
Przedmiotowej decyzji nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, zatem odwołanie ze służby skarżącego w dniu 15 października 2007 r. i nie dopuszczanie go do służby w dniach następnych, było rażącym naruszeniem uprawnień skarżącego.
Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania, Rozkazem Personalnym Nr [...] z dnia 15 kwietnia 2009 roku uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby w Policji, i ustalił datę zwolnienia ze służby w Policji na dzień 30 kwietnia 2009 roku, w pozostałej części zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.
Organ odwoławczy podniósł, że prawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia, a dotyczy to sytuacji policjanta, któremu zostały przedstawione zarzuty karne w sprawie, w której brak jest możliwości określenia terminu zapadnięcia prawomocnego wyroku.
Organ podniósł, że sformułowanie "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ze służby na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu.
Organ I instancji, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia, w ocenie Komendanta Policji, wyjaśnił wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy.
Komendant Powiatowy Policji podejmując decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji wziął pod uwagę nie tylko podstawy prawne, ale także postawę policjanta w czasie zdarzenia będącego przedmiotem postępowania zarówno dyscyplinarnego, jak i karnego.
Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że skarżący od dnia 29 października 2007r pozostaje nieprzerwanie zawieszony w czynnościach służbowych.
Zgodnie z art. 25 ww. ustawy o Policji, służbę może pełnić obywatel o nieposzlakowanej opinii, nie karany, korzystający z pełni praw publicznych, posiadający co najmniej średnie wykształcenie oraz zdolność fizyczna i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, podległych szczególnej dyscyplinie służbowej, której gotów jest się podporządkować. Policjant jako osoba powołana do egzekwowania przepisów prawa sama musi przestrzegać prawa w najwyższym stopniu. Wszelkie niepraworządne działania policjanta, jak również uzasadnione podejrzenie o takie działanie, rodzić muszą zdecydowanie kroki zmierzające do odsunięcia od wykonywania czynności służbowych, a także w konsekwencji do wykluczenia z szeregów Policji.
Art. 41 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy o Policji daje możliwość zwolnienia policjanta ze służby po upływie 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.
Organ odwoławczy podniósł, że w postępowaniu karnym przeciwko skarżącemu nie zapadł prawomocny wyrok, stąd też nie zachodzi przesłanka umożliwiająca przywrócenie go do służby i uchylenia zawieszenia w czynnościach służbowych.
Długotrwała nieobecność policjanta spowodowana zawieszeniem w czynnościach służbowych, wymagająca z istoty rzeczy podejmowania przez Komendanta Powiatowego Policji działań natury organizacyjnej, pociągającej za sobą problemy związane z pracą w godzinach nadliczbowych, jak i racjonalnego gospodarowania kadrami, uzasadnia przyczynę zwolnienia skarżącego ze służby, chociażby była potencjalnie niezawiniona przez funkcjonariusza - jest formalnie usprawiedliwiona.
Z uwagi na fakt, że decyzji Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] 2009 roku nie nadano rygoru natychmiastowej wykonalności, należało na nowo określić datę zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Datę tą określono na dzień 30 kwietnia 2009 roku.
Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący zarzucił naruszenie:
- - prawa materialnego poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy o Policji jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sytuacji, gdy nie zachodziła podstawa faktyczna do zastosowania tego przepisu;
- - procedury administracyjnej polegające na naruszeniu:
* art. 6 kap poprzez bezpodstawne zastosowanie art. 41 ust. 2 pkt 9 ww. ustawy o Policji i naruszeniu w ten sposób zasady działania organów administracyjnych na podstawie przepisów prawa;
* art. 7 kpa poprzez nie uwzględnienie interesu skarżącego w toku postępowania poprzedzającego wydanie decyzji;
* art. 80 kpa poprzez wydanie decyzji nie mającej odzwierciedlenia w całokształcie materiału dowodowego;
* art. 107 § 3 kpa poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione ani dowodów, na których organ się oparł oraz ewentualnie przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i podniósł, że zawieszono go w wykonywaniu obowiązków służbowych tylko i wyłącznie w związku ze wszczęciem przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego, a nie postępowania karnego. Oba rozkazy personalne o zawieszeniu skarżącego w czynnościach służbowych były z października 2007 r., a postępowanie przeciwko skarżącemu wszczęto dopiero w styczniu 2008 r. Zatem Komendant Powiatowy Policji nie był uprawniony do przedłużania okresu zawieszenia w trybie art. 39 ust. 3 i ustawy do Policji bowiem przepis ten dotyczy wyłącznie zawieszenia w związku z wszczęciem postępowania karnego, a tu taka podstawa nie została wskazana.
Podnoszenie, że skarżący winien być "wzorem" postępowania dla młodszych stażem, jest postulatem aksjologicznym, a nie okolicznością przemawiającą za jego zwolnieniem. Oczekiwania społeczeństwa i inne okoliczności dotyczące społecznego wymiaru pracy Policji zawarte w uzasadnieniu rozkazu w sposób oczywisty nie odnoszą się do osoby skarżącego i nie mogą mieć wpływu na decyzję o jego pozostaniu lub nie pozostaniu w służbie.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze organ stwierdził, że skarżący z dniem 15 stycznia 2008 r. zyskał status podejrzanego w postępowaniu karnym. W dniu 3 stycznia 2008r. prokurator Prokuratury Rejonowej wydał postanowienie o przedstawienie skarżącemu zarzutu, że w dniu 3 września 2007r. w A woj. [...] pełniąc służbę patrolową i podejmując zleconą interwencję zaniechał wykonania czynności służbowych i procesowych czym działał na szkodę interesu prywatnego tj. o przestępstwo z art. 231 § 1 kk, którego treść ogłoszono w dniu 15 stycznia 2008r.
Podnoszenie w skardze, że w stosunku do st. post. E. B. nie przedłużono okresu zawieszenia i wróciła ona do służby po 3 miesiącach mimo, że miała ona identyczne zarzuty co skarżący, zarówno w postępowaniu dyscyplinarnym, jak i w postępowaniu karnym jest niezasadne, bowiem to wymieniony był dowódcą patrolu i w czasie interwencji on podejmował decyzję, natomiast wymieniona jedynie mu asystowała (była w służbie przygotowawczej).
Zarzut, że nie zostały spełnione wymogi art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, bowiem ustały przyczyny będące podstawą jego zawieszenia w czynnościach służbowych nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zwolnienie na podstawie tego przepisu następuje w wyniku uznania organu, jest wprawdzie fakultatywne ale Komendant Powiatowy Policji uznał, że nawet warunkowe umorzenie postępowania karnego nie pozwala na pozostawienie wymienionego w służbie i jedynie w przypadku uniewinnienia go od tego zarzutu przez sąd II instancji mógłby on dalej pełnić służbę w Policji.
Odnośnie sprawy prowadzonego przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego [...] to zostało ono podjęte po zawieszeniu i z uwagi na brak przesłanek dalszego prowadzenia (skarżący został zwolniony ze służby) zakończone wydaniem orzeczenia o umorzeniu postępowania.
W ocenie organu, podnoszone przez skarżącego zarzuty naruszenia procedury administracyjnej nie zasługują na uwzględnienie, bowiem organy administracji działały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
W dniu 26 maja 2009r. przed Sądem Okręgowym, Wydział Karny Odwoławczy zapadł wyrok sygn. akt [...] utrzymujący wyrok wydany przez Sąd Rejonowy z dnia 25 listopada 2008r. sygn. akt [...].
W dniu 21.01.2010r Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie zawiesił postępowanie sądowe w związku z tym, że w dniu 30.03.2007 r do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek Zarządu Głównego Niezależnego Związku Zawodowego Policjantów w przedmiocie zbadania zgodności art.41 ust.2 pk.t 9 ww. ustawy o Policji w zakresie, w jakim ustala 12 miesięczny termin trwania zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych, w stosunku do którego prowadzone jest postępowanie karne lub skarbowe, z art.2 i art.42 ust.3 Konstytucji RP.
W wyroku z dnia 23.02.2010r, sygn. Akt K 1/08, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że kwestionowany przepis był już przedmiotem orzekania Trybunału, który w wyroku z dnia 02.09.2008r, sygn. Akt K 35/06,OTK ZU nr 7/A/2008) wskazał, że " nie jest możliwe powoływanie się na zasadę domniemania niewinności w odniesieniu do przesłanek i procedury zwalniania policjantów ze służby i zakończenia w ten sposób ich stosunku służbowego".
Wskazując na powyższe orzeczenie, skarżący pismem z dnia 26.02.2010r zwrócił się do tut. Sądu o podjęcie zawieszonego postępowania sądowego. W piśmie tym skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie
Postanowieniem z dnia 23.03.2010r Sąd podjął zawieszone postępowanie sądowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153, poz.1270).
Z kolei art. 134 § 1 w/w ustawy stanowi, że sąd nie jest związany granicami skargi. Oznacza to, że Sąd ma prawo, a nawet obowiązek wziąć pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze i dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, nawet, gdy dany zarzut nie został podniesiony (wyrok WSA w Warszawie, z dnia 25.02.2004 r, syg.akt III S.A. 1456/02, Lex nr 113588).
Odnosząc powyższe do rozpatrywanej sprawy należy w pierwszej kolejności podnieść, że wobec skarżącego były prowadzone trzy odrębne postępowania:
- 1. postępowanie dyscyplinarne o naruszenie dyscypliny służbowej wszczęte w dniu 15.10.2007r, a następnie zakończone wydaniem orzeczenia o jego umorzeniu;
- 2. postępowanie dotyczące zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych wszczęte Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2007r, a następnie zakończone Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 15.04.2009r zwalniającym skarżącego ze służby z dniem 30.04.2009r;
- 3. postępowanie karne – skarżącemu przedstawiono w dniu 15.01.2008r dwa zarzuty dotyczące popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 Kodeksu karnego, postępowanie to zostało zakończone wyrokiem Sądu Rejonowego, z dnia 25.11.2008r, sygn. akt [...] uniewinniającym z jednego zarzutu, a wobec drugiego zarzutu – warunkowo umorzono postępowanie karne na okres 2 lat próby; wyrok ten został utrzymany w mocy przez Sąd Okręgowy – wyrok z dnia 26.05.2009r, sygn. akt [...].
Skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie dotyczyła Rozkazu personalnego Nr [...] z dnia 15.04.2009r, co oznacza, że przedmiotem kontroli sądowo-administracyjnej jest postępowanie opisane w.pkt.
2. W ramach tej kontroli tut. Sąd zobowiązany był zbadać, czy zaistniały podstawy do zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, a następnie czy zaistniały przesłanki do wydania rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby.
Podnieść należy, że w ramach toczącego się przed tut. Sądem postępowania, przedmiotem kontroli i oceny tego Sądu nie mogły być okoliczności, o których sąd karny prawomocnie rozstrzygnął, a w szczególności wina skarżącego.
Jeżeli chodzi o zasadność zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych stwierdzić należy, że Rozkaz personalny Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2007r został wydany na podstawie art. 39 ust. 2 ww. ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że policjanta można zawiesić w czynnościach służbowych w razie wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego w sprawie o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, nieumyślne, ścigane z oskarżenia publicznego lub postępowania d y s c y p l i n a r n e g o, jeżeli jest to celowe z uwagi na dobro postępowania lub dobro służby – na czas nie dłuższy niż 3 miesiące.
W decyzji tej okres zawieszenia wyznaczono na czas od dnia 15.10.2007r do dnia 15.01.2008r. Z jej uzasadnienia wynika, że zawieszenie skarżącego nastąpiło w związku z faktem wszczęcia w dniu 15.10.2007r przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego.
Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania, Rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] 2007r uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie w części dotyczącej okresu zawieszenia, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego policji. Datę zawieszenia wyznaczono na okres od dnia 29.10.2007r do dnia 29.01.2008r.
Organ odwoławczy za bezsporny uznał fakt, że przeciwko skarżącemu było prowadzone postępowanie dyscyplinarne.
W ocenie tut. Sądu organy Policji nie naruszyły obowiązujących przepisów w zakresie dotyczącym podstaw zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych. Podstawą wydania ww. rozkazów personalnych był fakt wszczęcia przeciwko skarżącemu postępowania dyscyplinarnego, a ta okoliczność oraz dobro tego postępowania były wystarczającymi przesłankami do podjęcia tych rozkazów. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił w uzasadnieniu wydanej decyzji, że pozostawienie skarżącego w służbie "utrudniałoby dalsze prowadzenie postępowania dyscyplinarnego, jak również pełnie przez niego służby do czasu wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy".
Przedłużenie 3-miesięcznego okresu zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych nastąpiło na podstawie Rozkazu personalnego Nr [...] z dnia [...] 2008r r Komendanta Powiatowego Policji. W decyzji tej organ Policji wskazał jako podstawę prawną jego wydania art. 39 ust. 3 ww. ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach okres zawieszenia w czynnościach służbowych można przedłużyć do czasu ukończenia postępowania karnego. I taki okres zawieszenia został określony w ww. Rozkazie tj. "do czasu ukończenia postępowania karnego".
W uzasadnieniu tej decyzji organ Policji podniósł, że w dniu 15.01.2008r został skarżącemu przedstawiony przez Prokuraturę Rejonową zarzut popełnienia przestępstwa z art. 231 § 1 Kk. W ocenie Komendanta Powiatowego Policji, powrót skarżącego do służby przed prawomocnym zakończeniem postępowania karnego " rzutowałby niekorzystnie na dobre imię Policji...".
Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia [...] 2008r.
Dokonując z kolei kontroli ww. rozkazu personalnego, przedłużającego okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych do czasu ukończenia postępowania karnego, a także utrzymującego go w mocy rozkazu organu drugiej instancji, Sąd także nie stwierdził naruszenia obowiązujących w tym zakresie przepisów. Zarówno podstawa faktyczna tj. prowadzenie postępowania karnego przeciwko skarżącemu, jak i podstawa prawna tj. art. 39 ust. 3 ww. ustawy o Policji zostały ustalone przez organy orzekające w sposób prawidłowy.
W dniu [...] 2009 r Komendant Powiatowy Policji wydał rozkaz personalny Nr [...] zwalniający skarżącego ze służby w policji z dniem 16.03.2009r. Podstawą prawną tej decyzji był art. 41 ust.2 pkt.9 ww. ustawy o Policji. Przepis ten stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia.
Organ Policji podniósł, że pomimo iż w dniu 25.11.2008r zapadł wyrok Sądu Rejonowego w sprawie karnej przeciwko skarżącemu, Prokuratura rejonowa będąca oskarżycielem publicznym złożyła od niego apelację. Termin kolejnego rozstrzygnięcia sprawy jest trudny do ustalenia.
W związku z tym, że okres zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych wynosi ponad 12 miesięcy i w tym czasie nie stawia się on do służby, powoduje to tym samym osłabienie służby. Ponadto swoim zachowaniem skarżący nadużył zaufania swoich przełożonych, nie spełnił ich wymagań i oczekiwań, a te okoliczności uzasadniają rozwiązanie ze skarżącym stosunku służbowego.
Komendant Wojewódzki Policji, Rozkazem personalnym Nr [...] z dnia 15.04.2009r uchylił powyższy rozkaz organu I instancji w części dotyczącej daty zwolnienia ze służby ustalając tę datę na dzień 30.04.2009r, a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Organ odwoławczy w pełni podzielił ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ pierwszej instancji.
Dokonując z kolei oceny legalności powyższych rozstrzygnięć dotyczących zwolnienia skarżącego ze służby w Policji Sąd również nie stwierdził naruszenia przepisów. Okolicznością bezsporna jest, że w dacie wydania tych rozstrzygnięć upłynął okres 12 miesięcy zawieszenia skarżącego w czynnościach służbowych, a zatem została spełniona ustawowa przesłanka określona w art.41 ust.2 pkt.9 ww. ustawy o Policji. W uzasadnieniach organu obu instancji zostały przedstawione powody, dlaczego organy te skorzystały z uprawnienia do zwolnienia ze służby skarżącego, mimo iż wskazany przepis ma charakter fakultatywny.
Mając powyższe na uwadze za nieuzasadnione należało uznać zarzut podniesiony w skardze, że nie zachodziła podstawa faktyczna do zastosowania art.41 ust.2 pkt.9 ww. ustawy o Policji. Sąd nie stwierdził również, aby organy Policji w toku prowadzonego postępowania naruszyły przepisy proceduralne w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które miały lub mogły mieć wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, orzekł jak w sentencji.