Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wnioskiem z dnia 3 lipca 2013 r. B. K. zwróciła się do Urzędu Miejskiego w K o wymeldowanie J. K. z miejsca pobytu stałego - O. Pismem z dnia 7 września 2012 r. działając przez pełnomocnika J. K. zwrócił się do Wojewody o wyłączenie na podstawie art. 24 § 3 kpa wszystkich pracowników Urzędu Miejskiego w K i wyznaczenie innego organu, uzasadniając powyższe brakiem bezstronności i obiektywizmu z u wagi na znajomości "pozaurzędowe" B. K. z pracownikami urzędu
Postanowieniem z dnia [...] 2012 r. ([...]) na podstawie art. 123 w zw. z art. 25 § 1 kpa Wojewoda odmówił wyłączenia organu gminy w K od prowadzenia przedmiotowej sprawy z powodu na niespełnienie przesłanek wymienionych w art. 25 § 1 kpa.
Decyzją z dnia [...] 2012 r. ([...]) na podstawie art. 104 kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.) Burmistrz Gminy K orzekł o wymeldowaniu J. K. z miejsca pobytu stałego O. Wskazał organ, że zgodnie z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Przy czym przez opuszczenie lokalu, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych należy rozumieć opuszczenie dobrowolne, trwałe oraz wynikające z woli osoby opuszczającej lokal.
Podał, że wyjaśnienia stron i świadków wskazują, że J. K. opuścił przedmiotowy budynek dobrowolnie i zamieszkał w Anglii. W lokalu [...] J. K. pozostawił swoje rzeczy osobiste (które najprawdopodobniej zostały przeniesione w inne miejsce), jednakże sam fakt pozostawienia rzeczy osobistych lub pochodzących ze wspólnego dorobku małżonków nie świadczy o tym, że J. K. nie opuścił przedmiotowego budynku.
Wskazał organ nadto, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Za miejsce stałego pobytu przyjmuje się więc takie miejsce, w którym zainteresowana osoba stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, np. mieszka, nocuje, przygotowuje posiłki. Sam zamiar stałego pobytu pod oznaczonym adresem nie przesądza o zamieszkiwaniu, a ocena tego zamiaru nie może sprowadzać się do przyjęcia oświadczeń woli danej osoby.
Mając powyższe na uwadze przyjął organ, że lokal mieszkalny nr [...] w O nie jest miejscem pobytu stałego J. K., bowiem centrum życiowym ww. jest Wielka Brytania, a nie Polska. Dodał, że co prawda J. K. oświadczył, że nie opuścił dotychczasowego miejsca pobytu i nie ma takiego zamiaru, a z powodu utrudniania wstępu do lokalu przez B. K. nie może się w nim zatrzymywać podczas pobytu w kraju, to jednak na te okoliczność nie przedstawił żadnych dowodów.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. K. działający przez pełnomocnika. Podniósł, że organ I instancji naruszył przepis art. 10 § 1 kpa poprzez niezawiadomienie pełnomocnika J. K. o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz możliwości zapoznania się z całością zgromadzonego materiału dowodowego oraz art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez nieuwzględnienie przesłanki braku zamiaru opuszczenia dotychczasowego adresu zamieszkania przez J. K. Dodał, że Wojewoda w postanowieniu z dnia [...] 2012 r. pominął okoliczność, że wniosek będący przedmiotem postanowienia był oparty na art. 24 § 3 kpa, a nie o art. 25 § 1 kpa. W konsekwencji Wojewoda przyzwolił na załatwienie sprawy przez organ, co do którego bezstronności zachodzi wątpliwość. W związku z powyższym kwestionowana decyzja narusza przepis art. 7 kpa –zasadę prawdy obiektywnej.
Decyzją z dnia 27 lutego 2013 r. ([...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wskazał, że w rozpatrywanej sprawie meldunkowej organ I instancji prawidłowo oparł swoje rozstrzygnięcie na właściwie zebranym materiale dowodowym. Wyjaśnienia stron postępowania są bowiem zgodne i jednoznacznie wskazują, że J. K. dobrowolnie opuścił dotychczasowe miejsce pobytu stałego. Wyjechał za granicę, gdzie nadal przebywa koncentrując swoje najważniejsze sprawy życiowe, w tym również zawodowe. Aktualnie, jak wynika z uzasadnienia wniesionego odwołania, stan faktyczny nie uległ zmianie.
Wedle organu odwoławczego istotną okolicznością w przedmiotowej sprawie jest to, że J. K. działający przez pełnomocnika nie kwestionował opuszczenia miejsca pobytu stałego. Tymczasem o tym, czy dany lokal stanowi miejsce pobytu stałego decydujący jest fakt, że lokal ten stanowi centrum życiowe danej osoby. Słusznie więc przyjął organ I instancji, że dla oceny zamiaru strony co do opuszczenia lokalu znaczenie mają nie tylko deklaracje strony, ale także działania, które ona podejmuje bądź nie. Nadto J. K. wyjeżdżając z Polski nie dopełnił obowiązku zgłoszenia wyjazdu zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Organ odwoławczy nie stwierdził natomiast naruszenia przepisów art. 10 § 1 kpa, wskazując, że organ I instancji zapewnił pełnomocnikowi J. K. czynny udział w każdym stadium postępowania, odnośnie kwestii postanowienia z dnia [...] 2012 r. podał organ, że postanowienie to nie podlegało zaskarżeniu.
Na powyższe rozstrzygnięcie J. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów: art. 10 § 1 kpa poprzez bezzasadną akceptację zaniechania przez organ I instancji zawiadomienia pełnomocnika strony o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, skutkiem czego stronę pozbawiono możliwości skorzystania z uprawnienia do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszonych żądań; art. 24 § 3 kpa poprzez niezastosowanie tego przepisu w postanowieniu z dnia 8 października 2012 r.; art. 25 § 1 kpa poprzez wadliwe jego zastosowanie i wydanie w oparciu o ten przepis postanowienia z dnia [...] 2012 r.; art. 15 kpa w zw. z art. 138 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy w jej uzasadnieniu organ nie odniósł się do podniesionych w treści odwołania zarzutów naruszenia prawa procesowego, w związku z czym nie można przyjąć, że przed wydaniem decyzji organ odwoławczy rozpoznała sprawę w pełnym zakresie; art. 7 w zw. z art. 77 kpa przez wydanie decyzji załatwiającej sprawę co do istoty pomimo niezrealizowania w pełnym zakresie dyrektyw płynących z treści tych przepisów; art. 78 § 1 kpa poprzez przyjęcie przez organ I instancji, iż sygnalizowany przez pełnomocnika skarżącego wniosek dowodowy dotyczący ewentualnego dopuszczenia w toku postępowania dowodu z materiałów fotograficznych na okoliczność wykazania, iż z lokalu mieszkalnego w O pod nr [...] skarżący nie usunął swoich rzeczy osobistych - albowiem nie zamierzał tego lokalu opuszczać - pozostaje bez żadnego wpływu na wynik postępowania; art. 80 kpa - poprzez wadliwą ocenę całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, prowadzącą do wydania decyzji o wymeldowaniu w sytuacji, gdy sam Skarżący przeczył, iż jego wyjazd za granicę wynikał z zamiaru opuszczenia na stałe dotychczasowego miejsca zamieszkania; art. 107 § 3 kpa poprzez wadliwe uzasadnienie decyzji; art. 15 ust. 2 ustawy ewidencji ludności i dowodach osobistych poprzez błędna jego wykładnię.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w krakwie zważył co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego, jak i procesowego, które to naruszenie które mogło skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr, 139, poz. 993 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 15 ust. 2 tej ustawy organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Oznacza to, iż do wymeldowania w trybie administracyjnym niezbędne jest spełnienie następujących przesłanek: faktyczne opuszczenie lokalu oraz niedopełnienie obowiązku wymeldowania się.
Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych spełnienie przesłanki opuszczenia przez zainteresowaną osobę dotychczasowego miejsca pobytu stałego następuje wówczas, gdy jest ono dobrowolne i wynika z jej własnej woli. Koniecznym jest zatem dokonanie oceny zamiaru osoby, która ma być wymeldowana. Niezbędnym w tej kwestii jest uwzględnienie obiektywnych przesłanek opuszczenia, takich jak: powód opuszczenia, możliwość dostępu do lokalu, wola powrotu i utrzymywania związków z miejscem stałego pobytu, jak również pogodzenie się z dalszym niezamieszkiwaniem w nim.
W ocenie Sądu, stan faktyczny niniejszej sprawy wskazywał, iż opuszczenie przez J. K. lokalu nr [...] w O nie miało charakteru definitywnego. Wbrew twierdzeniom organów administracji samo przebywanie przez stronę postępowania poza granicami kraju nie świadczy jeszcze o zamiarze trwałego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Nieobecność W/w w przedmiotowym lokalu spowodowane było wyjazdem zainteresowanego za granicę w celach zarobkowych. W trakcie przebywania w kraju zainteresowanemu utrudniano dostęp do mieszkania. Z oświadczeń J. K. wynika, że cały czas wykazuje on wolę powrotu do lokalu i nie ma zamiaru zerwania z dotychczasowym miejscem pobytu stałego wszelkich związków. Z powyższego wynika, że nie doszło do opuszczenia przedmiotowego lokalu w sposób trwały. Co więcej w przedmiotowym lokalu zainteresowany pozostawił część rzeczy osobistych, czego również nie kwestionuje organ.
Opuszczenie miejsca pobytu stałego jest to nie tylko fizyczne nieprzebywanie w lokalu, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu, z jednoczesnym zerwaniem związków z dotychczasowym lokalem i założeniem w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Dlatego też opuszczenie lokalu powinno być dobrowolne, połączone z zabraniem wszystkich swoich rzeczy z zajmowanego lokalu (mebli i innych rzeczy) i skoncentrowaniem swojego centrum życiowego poza miejscem pobytu stałego. Zaś rezygnacja z prawa do przebywania w lokalu musi nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie stosownego oświadczenia woli, jak i w drodze odpowiedniego zachowania się, które w sposób nie budzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby (por. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2007 r.). W niniejszej sprawie nie zaistniały te przesłanki.
Wskazać również należy, że postanowienie Wojewody z dnia [...] 2012 r. jest błędne, a strona skarżąca miała podstawy do kwestionowania go przy wnoszeniu odwołania od decyzji organu I instancji. (por. art. 142 kpa). Wojewoda bezpodstawnie przyjął, że intencją strony było wyłączenie organu na postawie art. 25 §1 kpa, podczas gdy we wniosku z dnia 7 września 2012 r. strona podała, że chodzi o wyłączenie pracowników organu na podstawie art. 24 § 3 kpa z uwagi na okoliczności uprawdopodabniające brak bezstronność w prowadzeniu postępowania. Mając na uwadze okoliczności podnoszone we wniosku organ odwoławczy winien był wydać rozstrzygnięcie mając na względzie ten właśnie przepis, ewentualnie rozważyć zastosowanie przepisu art. 26 § 3 kpa.
Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji winien więc zastosować się do podanych powyżej wskazówek, aby nie narazić się na zarzut uchybienia przepisom prawa.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 a i c orzeczono jak w wyroku.
O kosztach orzeczono na mocy art. 200 ppsa.