Uzasadnienie
Skarżąca piśmie datowanym na dzień 6.12.2014 r. zwróciła się do tut. wojewódzkiego sądu administracyjnego z prośbą o przyznanie adwokata lub radcy prawnego.
W złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację pozakreślała rubryki 6-11 co prowadzi do wniosku, że brak jest osób, z którymi skarżąca pozostawałaby we wspólnym gospodarstwie. Nie ma też żadnego majątku ani dochodów.
Uzasadniając swoje starania podniosła, że jest osobą chorą psychicznie.
Z urzędu stwierdza się, że w aktach zalega zaświadczenie stwierdzające, że skarżąca przebywa w Zakładzie Karnym a stan jej konta depozytowego wynosi 0,47 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym o ile wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania.
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa wskazując na swoją aktualną sytuację. Oświadczenie to wypada uznać za wystarczające do oceny jego aktualnych możliwości. Wynika bowiem z niego, że skarżąca boryka się z problemami zdrowotnymi a przy tym nie ma żadnego majątku ani dochodów. Ponadto, ze swej istoty dla osoby osadzonej w zakładzie karnym konieczność wygospodarowania potrzebnych sum na koszty postępowania generalnie stanowi problem, zwłaszcza gdy nie ma też osób, które pozostawałaby z nią we wspólnym gospodarstwie.
Mając zatem na uwadze przytoczone okoliczności wypadało przyznać skarżącej zgodnie z wnioskiem prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie na jej rzecz adwokata. Rozstrzygnięcie takie uwzględnia bowiem ogólny status skarżącej zabezpieczając gwarantowane jej konstytucją prawo do sądu. Nadto wspiera zasadę równości broni, która wymaga, aby każda ze stron miała daną rozsądną możliwość przedstawienia swojej sprawy na zasadach, które nie stawiają jej w bardziej niekorzystnej sytuacji niż jej przeciwnika procesowego co także oznacza daną stronom możliwość zapoznania się i ustosunkowania do całości materiału dowodowego lub poczynionych oświadczeń. Na gruncie rozstrzyganego przypadku ma to też znaczenie, gdyż osadzenie skarżącej w zakładzie karnym stawia ją w gorszej pozycji procesowej względem strony przeciwnej. Okoliczność, na ile pozostaje odpowiedzialna za taki stan rzeczy jest zaś drugorzędne.
Mając na uwadze powyższe orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.