Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony adwokat (k. 24), wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenasa T. J. (vide: zarządzenie Dziekana ORA k.
- 34) po wydaniu przez Wojewódzki w Sąd Administracyjny w Krakowie wyroku (k.
- 48) sporządził i wniósł skargę kasacyjną (k.66-71) w treści której zwarł wniosek o zasądzenie na rzecz strony wnoszącej niniejszą skargę kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (k. 67).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zgodnie z aktualnie obowiązującymi rozwiązaniami przyjętymi w § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części.
Skoro zatem w realiach rozstrzyganego przypadku adwokat nie złożył takiego oświadczenia zatem przy zastanym układzie procesowym nie istniała inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia wniosku adwokata o "zasądzenie na rzecz strony wnoszącej niniejszą skargę kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (k. 67)"
W szczególności brak było podstaw, aby wzywać adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z aprobowanym w praktyce orzeczniczej Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 82/16/124 ze zm.).
Nie istniała też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z samej osnowy wniosku "o zasądzenie na rzecz strony wnoszącej niniejszą skargę kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych (k. 67)". Po pierwsze wniosek pochodzi od profesjonalisty. Po drugie działanie takie prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.
Postanowieniem z dnia 18 kwietnia 2011 r. ustanowiono dla skarżącej adwokata (k.
- 24) którego Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenasa T. J. (vide: zarządzenie Dziekana ORA k. 34). Rzeczony adwokat zapewnił stronie reprezentację przez sądem administracyjnym pierwszej instancji (k.
- 47) a po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 8 marca 2012 r. wyroku (k.
- 48) sporządził i wniósł od niego skargę kasacyjną (k. 66-71). Nie brał jednak udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, gdyż w jego miejsce Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła adw. J. R. (vide: pismo z dnia 17.10.2012 nr [...]). Ten natomiast udzielił pełnomocnictwa substytucyjnego adwokatowi P. I., które umożliwiło rzeczonemu stawienie się na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 21 listopada 2012 r. i złożenie przed jej zamknięciem wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego na rzecz adwokata J. R. z oświadczeniem, że nie zostały one poniesione przez stronę (vide: odpis protokołu rozprawy z dnia 21.11.12 r. sygn.. akt. I OSK 1859/12).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Przy przedstawionym układzie procesowym kwestia uwzględnienia złożonego przez adwokata P. I. wniosku o przyznanie kosztów zastępstwa adwokackiego na rzecz adwokata J. R. nieco się komplikuje. Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi bowiem jednoznacznie, że wynagrodzenie z tytułu pomocy prawnej udzielonej z urzędu otrzymuje wyznaczony pełnomocnik. Przez wyznaczonego adwokata rozumieć zaś należy adwokata wskazanego przez właściwą Okręgową Radę Adwokacką.
W niniejszej sprawie ORA pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącego wyznaczonym do pełnienia czynności przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wyznaczyła adwokata J. R. W świetle powyższego stwierdzić więc należy, iż przyznanie - wyznaczonemu pełnomocnikowi - kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, nastąpić może wyłącznie na wniosek tego pełnomocnika. Pełnomocnictwo substytucyjne które umożliwiło adwokatowi P. I. udział w rozprawie przed NSA nie stanowi bowiem podstawy ani do uznania, że substytut staje się pełnomocnikiem pełnomocnika strony ani też nie oznacza, że substytut może wystąpić o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu w imieniu wyznaczonego pełnomocnika. Udzielenie dalszego pełnomocnictwa powoduje powstanie określonego stosunku jedynie pomiędzy substytutem i stroną.
Natomiast w wyniku powyższego nie następuje zmiana osoby pełnomocnika ustanowionego z urzędu, wyznaczonego przez właściwą korporację. W konsekwencji również wymagane oświadczenie, dotyczące opłacenia kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu, powinno być złożone przez wyznaczonego pełnomocnika z urzędu (por. postanowienie NSA z 17.03.2010 i powołaną w jego uzasadnieniu uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III CZP 27/06, Lex nr 182874, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 listopada 2006 r. sygn. akt I CZ 78/06, Lex nr 276382).
Z przytoczonych względów należało więc orzec jak w sentencji.