Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym dnia 13.09.2013 r. (data wpływu) na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych.
Podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z siostrzenicą dla której jest matką zastępczą. Nie ma nieruchomości, zasobów pieniężnych i przedmiotów wartościowych. Jej miesięczne dochody to około 1520 zł renty. Uzasadniając swoje starania w obszernych wywodach podniosła, że po przeprowadzonej eksmisji została pozbawiona stabilizacji, płynności finansowej i podstaw egzystencji. Całość renty zaspakaja jej potrzeby życiowe. Nadmieniła, że trwa w niekończących się sporach sądowych. Boryka się z zadłużeniem.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych skarżąca domagała się wcześniej ustanowienia adwokata (k. 36), którego przyznano jej na mocy postanowienia z dnia 28.06.2012 r. nie ma większego znaczenia, bo przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa" nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Co więcej, ponieważ aktualne żądanie skarżącego nie zachodzi na wcześniej udzielone prawo pomocy wiec jej wniosek można i należy rozpatrzyć w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy bez potrzeby sięgania do trybu przewidzianego w art. 165 ppsa. Inna rzecz, że wskutek przyjętej taktyki procesowej wniosek skarżącej należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa.
Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że w przypadku kolejnego pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia skarżąca mimo wnioskowania o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym siłą faktu skorzysta z prawa pomocy w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (por. art. 245 §2 ppsa). Przyjęciu odmiennej optyki stoją na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski najpierw poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych a następnie poprzez ustanowienie na swoją rzecz kwalifikowanego zastępstwa procesowego w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącej mają przy tym walor li tylko teoretyzujący.
Odwołując się bowiem do argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej należy podnieść, że możliwości płatnicze skarżącej są znikome. Skarżąca nie należy bowiem do osób zamożnych gdyż tak należy postrzegać osobę bez majątku, ze stosunkowo niewielkim świadczeniem rentowym, pełniącą rolę matki zastępczej dla siostrzenicy. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że wskazywane dochody wystarczają na opędzenie podstawowych potrzeb dnia codziennego dwuosobowego gospodarstwa domowego.
Z tych względów orzeczono więc jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów.