Uzasadnienie
Ustanowiony dla strony radca prawny, którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie mecenasa Ł. P. reprezentował stronę w postepowaniu I instancji przed tut. wojewódzkim sądem administracyjnym a następnie sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną organu Rzeczony nie brał udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. W jego miejsce Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła bowiem radcę prawnego J. M. (k. 104), która przez substytuta zapewniła stronie reprezentację na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 125).
Wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt I OSK 1873/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy.
W dniu 9 września 2016. Wpłynął do tut. sądu wniosek wyznaczanego radcy prawnego o przyznanie zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. Wnioskodawczyni powołując się na rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 22.10.2015 r. domaga się przyznania kwoty 360 zł powiększonej o należny podatek oraz zwrotu niezbędnych udokumentowanych wydatków obejmujących koszty przejazdu substytuta na rozprawę i powrotu. Oświadcza, że w/w koszty nieopłaconej pomocy prawnej nie zostały ani w całości ani w części opłacone. Do wniosku dołączyła faktury i bilety za przejazd koleją na kwotę 270 zł.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wobec tego, że skarga kasacyjna została w niniejszej sprawie wniesiona 7.05.2015 r. (k.
60) więc zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (tj. Dz. U. z 2013 poz. 490 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku oświadczenie takie zostało złożone przez radcę prawnego.
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia.
Za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje radcy prawnemu, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. c) opłata w wysokości 180 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 75% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższa się o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Dodatkowo w myśl §15 pkt. 2 rozporządzenia wyznaczonemu radcy prawnemu j adwokat przysługuje zwrot udokumentowanych wydatków w kwocie 270 zł wynikającej z załączonych do wniosku faktur i biletów.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.