Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 30 września 2011 r. ustanowiono dla skarżącego adwokata (k. 72), którego, Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła w osobie mecenas K. T. – T. (k. 83). Wyznaczona adwokat sporządziła i wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie (k. 94 i n.) oraz zapewniła skarżącemu reprezentację na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 16 listopada 2012 r. (vide: odpis protokołu rozprawy k. 132)
Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał zawartego w skardze kasacyjnej wniosku adwokat o zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego według norm prawem przepisanych (przy zastosowaniu § 19 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu), tytułem pomocy prawnej udzielonej z urzędu, które to koszty nie zostały przez skarżącego opłacone w całości ani w części (k. 96).
Po przekazaniu akt do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego wpłynęło w dniu 22 marca 2012 r. pismo adwokat K. T. – T. zatytułowane "Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej wykonanej z urzędu, które nie zostały opłacone w całości lub w części przez skarżącego". W treści tego wniosku adwokat powołując się na przepisy art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i §19 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) wniosła o przyznanie wynagrodzenia w wysokości 150% stawki minimalnej za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej wykonanej z urzędu, które nie zostały opłacone w całości lub w części przez skarżącego.
W ocenie adwokat sprawa niniejsza cechowała się wysokim stopniem skomplikowania wynikającym w głównej mierze z konieczności analizy akt, jakie zostały zgromadzone w czasie trwania postępowania przed organami administracji publicznej, których objętość wynosiła około kilku tysięcy kart.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku zostało ono złożone przez adwokat pośród treści skargi kasacyjnej.
Podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5 (§2 ust. 2). Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 5 rozporządzenia przepis §18 ust. 1 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez adwokata aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje adwokatowi, który nie prowadził sprawy w I instancji opłata w wysokości 240 zł stosownie do §18 ust. 1 pkt. 2 lit. a). Kwota ta odpowiada bowiem 100% stawki określonej w §18 ust. 1 pkt. 1 lit. c). Uwzględniając jednocześnie fakt, że w realiach rozstrzyganego przypadku, sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia (vide: postanowienie z dnia 17 sierpnia 2011 r. k. 37), ustaloną opłatę należało odpowiednio zwielokrotnić do kwoty 1680 zł (z wyliczenia 240x7=1680).
Chociaż bowiem połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy wykazują znaczne podobieństwo stanu prawnego oraz zbieżność przedmiotową, to jednak w takich przypadkach zdaniem NSA nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza (por. wyrok NSA z 6.11.2009 r. I OSK 392/09 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 30.03.2010 r. III SA/Kr 635/08). Połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza bowiem, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę a tylko jest podyktowane względami technicznymi oraz ekonomią procesową. To zaś nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak-Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z 1.04.2010 r. II OSK 2060/09 a także postanowienie NSA z 10.06.2008 r. II FZ 231/08).
Równocześnie podnieść trzeba, że konieczność zapoznania się z aktami administracyjnymi spraw wykazujących znaczne podobieństwo stanu prawnego oraz zbieżność przedmiotową i przygotowanie skargi kasacyjnej co do której Naczelny Sąd Administracyjny orzekł, iż nie zasługuje na uwzględnienie nie wskazuje ani na wysoki stopień skomplikowania sprawy ani też na przyczynienie się adwokat do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia co uzasadniałoby przyznanie opłaty w wysokości 150% stawek minimalnych. Na mocy § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega jednak powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.