Uzasadnienie
W niniejszej sprawie skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy i domagał się ustanowienia radcy prawnego. Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Na podstawie treści wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz wyjaśnień, jakie skarżący składał w sprawach o sygn. akt III SA/Kr 762/10, III SA/Kr 773/10, III SA/Kr 1023 i III SA/Kr 1024/08, ustalono, że skarżący korzysta z pomocy społecznej, jest osobą niepełnosprawną, niezdolną do pracy, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo i zamieszkuje w domu rodzinnym stanowiącym własność matki. Matka skarżącego jest osobą chorą o orzeczonym umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, a ojciec skarżącego jest mieszkańcem Domu Pomocy Społecznej. Skarżący opłaca w połowie rachunki za gaz, energię elektryczną, telefon. Ponosi wydatki na leczenie i lekarstwa.
Referendarz sądowy WSA w Krakowie postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2012r. ustanowił dla skarżącego radcę prawnego z urzędu.
Skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza. Skarżący wyraził niezadowolenie z treści uzasadnienia tego orzeczenia i podkreślił, że żyje poniżej minimum socjalnego i nie posiada środków na pokrycie kosztów postępowania sądowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 245 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), w skrócie "ppsa", prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Art. 245 § 2 ppsa stanowi, że prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Natomiast zgodnie z art. 245 § 3 ppsa prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
Odnośnie wniosku skarżącego o ustanowienie radcy prawnego Sąd uznał, że skarżący jest osobą niezamożną i utrzymuje się z niewielkich kwot przyznanych w ramach pomocy społecznej oraz boryka się z problemami zdrowotnymi. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że środki finansowe, jakimi skarżący dysponuje, wystarczają jedynie na zapewnienie podstawowego utrzymania, nie ma on więc możliwości opłacenia kwalifikowanego pełnomocnika.
Skoro zaś skarżący nie jest w stanie bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania opłacić kosztów pełnomocnika z wyboru to należało przyznać mu pełnomocnika z urzędu. Wyjaśnić trzeba też, że ustanowienie radcy prawnego oznacza przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Nie jest to jednak orzeczenie niekorzystne dla skarżącego, ponieważ zgodnie z art. 239 pkt 1 lit. "a" ppsa nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. Zaskarżona w niniejszej sprawie przez J. J. decyzja dotyczyła zasiłku celowego, a więc jest to sprawa z zakresu pomocy społecznej. Skoro więc skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych, to po ustanowieniu pełnomocnika z urzędu będzie miał możliwość zaskarżenia zapadłego w niniejszej sprawie wyroku WSA w Krakowie.
Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 260, 243 § 1, 244 § 1, 245, 246 § 1 pkt 2 ppsa.