Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2011 r. oddalił skargę K. J. (dalej skarżący) na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 26 sierpnia 2009 r. nr [...] uchylającą decyzję Komendanta Powiatowego Policji z dnia 14 lipca 2009 r. nr [...] przyznającą skarżącemu od dnia 1 maja 2005 r. do dnia 12 maja 2005 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu i wygaszającą z dniem 13 maja 2005 r. decyzję z dnia 2 listopada 1999 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia 2 listopada 1999 r. o przyznaniu skarżącemu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w wysokości przysługującej policjantom posiadającym rodzinę.
Pismem z dnia 1 stycznia 2018 r, nadanym w placówce pocztowej w dniu 2 stycznia 2018 r. mylnie na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a przekazanym przez tamtejszy Sąd za pismem z dnia 12 stycznia 2018 r., skarżący zwrócił się do Sądu o wykładnię ww. wyroku.
Skarżący, "Działając na podstawie art. 158 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..." w związku z uzyskanymi w terminie późniejszym, tj., po wyroku, zaświadczeń organów Policji KWP w R. i KWP w G., wniósł o wykładnię ww. wyroku z uwagi na obowiązującą, jak to określił, w dacie orzekania wykładnię prawa Naczelnego Sądu Administracyjnego I OSK 525/07, "wykładnię prawa z wyroki NSA I OSK 821/08", "wykładnię prawa z wyroku NSA I OSK 245/06, zastosowanego w postępowaniu II SA/Wa 1032/08", "wykładnię prawa z linii orzeczniczej WSA w n, podtrzymanej wykładnią i orzeczeniami NSA w zakresie prawa dobrze i słusznie nabytego, por. III SA/Kr 449/09 i III SA/Kr 720/10, która to wykładnia została zmieniona szczególnie linią orzeczniczą Naczelnego Sądu Administracyjnego, por. III SA/Kr 1565/13 (...)", " (...) z orzeczenia NSA I OSK 953/07".
Uważa, że przedmiotowe rozstrzygnięcie jest niezbędne, wobec dowolnego oceniania, jak twierdzi, przedmiotowego wyroku przez organy Policji, które uznają przedmiotowy wyrok za nieistniejący i niewiążący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z przepisem art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej jako "P.p.s.a.") sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści.
Instytucja wykładni wyroku ma służyć wyjaśnieniu wątpliwości co do treści zawartego w orzeczeniu rozstrzygnięcia, jak i jego uzasadnienia. Konieczność dokonania wykładni wyroku zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, może budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt I GSK 111/12, publik. w Lex Omega nr 1243869 oraz z dnia 2 października 2012 r., sygn. akt I OSK 2000/11, publik. w Lex Omega nr 1269638).
W drodze wniosku o dokonanie wykładni wyroku nie można kwestionować jego prawidłowości. Wykładnia orzeczenia nie może zmierzać do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia, czy jego poszerzeniu o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy, nie może przy tym prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt I OZ 66/15, publik. w Lex Omega nr 1646166).
Okoliczności podniesione przez skarżącego we wniosku z dnia 1 stycznia 2018 r. o wykładnię wyroku w istocie stanowią ponowną, i co należy podkreślić, już kilkakrotną, próbę zmiany merytorycznego stanowiska Sądu, zawartego w wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r. Z tegoż względu argumentacja skarżącego, nie mogła przynieść zamierzonego przez skarżącego rezultatu w formie dokonania wykładni ww. wyroku.
Wskazane kwestie nie dotyczą ani wątpliwości co to treści wyroku ani jego uzasadnienia, czy wykonania.
Zdaniem Sądu zarówno treść sentencji wyroku Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. jak i jego uzasadnienie nie budzą bowiem wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia Sądu, jak również motywy jakimi kierował się Sąd. Także kwestia oddziaływania tego wyroku, tj., jego skutków związanych z prawem skarżącego, w związku z nabyciem przez niego statusu emeryta policyjnego, do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego została w sposób klarowny przedstawiona w uzasadnieniu orzeczenia Sądu.
Trafnie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II GZ 24/14, publik. w LEX nr 1450789, że przedmiotem wykładni mogą być jedynie rzeczywiste wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia zawartego w sentencji orzeczenia, a nie udzielanie odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania. Za szczególnie pozbawione podstaw prawnych uważa się domaganie się przez stronę dokonania wykładni wyroku, stanowiące w istocie polemikę z odmiennym niż oczekiwała strona stanowiskiem sądu zaprezentowanym w orzeczeniu.
Wobec powyższego Sąd, kierując się treścią art. 158 P.p.s.a. odmówił dokonania wykładni wyroku z dnia 14 kwietnia 2011 r.
Kilkakrotne składanie przez skarżącego wniosków o wykładnię przedmiotowego wyroku, w ocenie Sądu, nie zmierza do korzystania z tego środka procesowego w celu rzeczywistego dochodzenia przez skarżącego swoich praw, lecz stanowi nadużycie prawa do sądu.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł, jak w sentencji postanowienia.