Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 12 sierpnia 2026 r., sygn. akt III SA/Gl 563/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z 9 kwietnia 2026r. nr [...] Zarząd Z Sp. z o.o. utrzymał w mocy własną decyzję z 19 marca 2026 r. nr [...], którą odmówiono skarżącej H Sp. z o.o. udostępnienia żądanej informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił stan sprawy.

Wskazał, że 9 marca 2026 r. wnioskodawca wniósł do Z Sp. z o.o. (Z) żądanie udostępnienia informacji publicznej o treści:

1. 1. Proszę o przekazanie wykazu wszystkich umów zawartych przez Z Sp. z o.o. w okresie od 30 lipca 2024 r. do 31 października 2025 r. o wartości przekraczającej 10.000 zł brutto obejmującego co najmniej następujące dane:
2. • numer umowy,
3. • datę zawarcia umowy,
4. • wartość umowy,
5. • oznaczenie kontrahenta,
6. • imiona i nazwiska osób, które podpisały umowę w imieniu Z Sp. z o.o.
7. 2. W przypadku gdy Z Sp. z o.o. nie prowadzi zestawienia obejmującego dane wskazane w pkt 1 wnoszę o udostępnienie skanów pierwszych oraz ostatnich stron tych umów zawierających:
8. • oznaczenie stron umowy,
9. • datę zawarcia umowy,
10. • podpisy osób działających w imieniu Z Sp. z o.o.
11. 3. W przypadku zawarcia którejkolwiek z umów przez 1 członka zarządu proszę o udostępnienie kopii dokumentów potwierdzających ewentualne potwierdzenie czynności prawnej przez drugi podmiot uprawniony do reprezentacji spółki.

W związku z odpowiedzią Z na wcześniejsze pytanie skarżącej, skarżąca wiedziała, że są 72 umowy odpowiadające warunkom określonym w pkt. 1.

Z 19 marca 2026 r. wydał decyzję administracyjną nr [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w całości. Uzasadnienie odmowy stanowił wymóg ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa (art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji). W szczególności organ wskazał, że wnioskodawca i organ współpracowały - wnioskodawca był wykonawcą robót budowlanych polegających na budowie sieci ciepłowniczych na rzecz Z. Skarżąca i kontrahenci Z są konkurentami - rywalizują o zamówienia udzielane przez Z. Organ nie może udostępnić nazw swoich kontrahentów ani wartości umów, ponieważ wnioskodawca uzyskałby nieuzasadnioną przewagę rynku ciepłowniczym, co doprowadziłoby do zakłócenia konkurencji oraz wejścia przez wnioskodawcę w posiadanie informacji, które przedstawiają wartość gospodarczą i stanowią tajemnicę przedsiębiorcy.

Drugą przesłanką było nadużycie prawa do informacji (tzw. złośliwe wyzyskanie prawa podmiotowego). W szczególności organ podniósł, że przykładem nadużycia prawa do informacji jest wykorzystanie ustawy o dostępie do informacji publicznej do celów prywatnych (partykularnych), służących realizacji interesu indywidualnego. Taki wniosek nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej tylko wniosek w indywidualnej sprawie, a ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Udostępnienie skarżącej informacji na temat tego kiedy, z kim, na jakie kwoty Z zawarł umowy dałoby jej korzyści gospodarcze i stanowiłoby realizację indywidualnego, partykularnego i prywatnego interesu skarżącej i przez to wniosek w tej sprawie stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej.

Odnośnie kwestii reprezentacji, organ powołał się na artykuł 205 k.s.h., który odnosi się do kolegialnego zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Stąd możliwość umownego określenia sposobu reprezentacji spółki, o której mowa w art. 205 § 1 k.s.h., odnosi się wyłącznie do zarządu o strukturze wieloosobowej. Natomiast w istotę zarządu jednoosobowego wpisana jest samodzielność działania jedynego członka zarządu w całym zakresie kompetencji tego organu.

Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Po powtórnej ocenie sprawy, zaskarżoną decyzją z 9 kwietnia 2026r. organ utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z 19 marca 2026r.

Wskazał, że wnioskodawca zażądał podania danych dotyczących 72 transakcji. Powołując się na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej sygn. [...]), stwierdził, że kompilacja kilkudziesięciu danych o obrotach i powiązaniach tworzy zbiór nowej jakości - ujawnia on strukturę preferencyjną instytucji, jej strategię dobierania wykonawców, rezerwuar marginesów negocjacyjnych, a co za tym idzie, sposób kalkulacji cen na lokalnym rynku. Zdaniem organu, wnioskodawca nie dąży do prostej wiedzy obywatelskiej, lecz zamierza uzyskać wiedzę o działalności konkurenta. Tak zorganizowany zestaw danych spełnia przesłankę materialną (posiada ogromną, policzalną wartość gospodarczą polegającą na prewencji strat), (orzeczenie KIO, sygn. akt [...]).

Poufność informacji, których żądała skarżąca objęta jest rygorystyczną, zinstytucjonalizowaną polityką ochronną Spółki. Zbiory umów nie funkcjonują w obiegu jawnym na terenie przedsiębiorstwa - znajdują się pod pieczą limitowanych sektorów Spółki. Ponadto, Z systemowo obliguje swoich pracowników do nieujawniania stosunków kontrahenckich, zaś dokumenty transakcyjne ze współpracującymi rynkowo kooperantami standardowo sygnują w klauzulach poufności NDA nakazy powściągania informacji przed konkurencją. Powszechne nieudostępnianie tych zestawień oraz techniczne uszczelnienie kanałów dostępu realizują w pełni nakaz normatywny zachowania informacji w poufności, konieczny dla możliwości powołania się na tajemnicę przedsiębiorstwa w celu odmowy ujawnienia danych.

Dalej Z wskazał, że strona wnioskująca podnosi wadliwe zaniechanie procedury anonimizacyjnej. Żądanie nakazywało wskazać związki podmiotu X z ceną Y dla konkretnej umowy. Wymazanie cen (z pozostawieniem wykonawców) uderza w rynkowy interes wykonawców Z Sp. z o.o. Wymazanie wykonawców (z pozostawieniem cen) umożliwia konkurentom przewidywanie zachowań zakupowych organu. Wykreślenie obu wartości pozostawia arkusz pusty. Zatem całościowa odmowa jest jedyną możliwością w przypadku zbiorów kompilacyjnych nierozerwalnych tematycznie.

Nadto Z Sp. z o.o., po obiektywnej kwerendzie powiązań stron, stwierdził definitywnie występowanie rzadkiego, lecz skodyfikowanego orzeczniczo przez NSA zjawiska nadużycia. Wskazał na serię orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, (w tym z 26 marca 2024 r. sygn. III OSK 1586/22; z 22 marca 2024 r. sygn. III OSK 320/22 oraz wyrok z 12 lipca 2024 r. sygn. III OSK 2604/23), z których – zdaniem organu – wynika wyraźna konkluzja: prawo obywatelskie do informacji staje się bronią nadużywaną, jeżeli uczestnik wolnego rynku wykorzystuje instytucje prawa publicznego do wyciągnięcia bez ponoszenia kosztów biznesowych poufnych profili o własnych konkurentach, dostawcach i rynkach docelowych adresata pytania. Dlatego organ stwierdził, że nie można "sankcjonować pod sztandarem demokracji ewidentnego, brutalnego drenażu intelektualnego Z Sp. z o.o. na rzecz spółki budowlanej (skarżącej), startującej w inwestycjach lokalnych."

Wreszcie ustosunkowując się do zarzutu o brak podania skanów dokumentów potwierdzających reprezentację wspólników w sytuacji zarządu jednoosobowego, "o którym powzięto obawy w związku z rzekomym brakiem poszanowania art. 205 § 1 k.s.h. - żądanie to odrzucone zostaje ze względu na brak materialnego nośnika dokumentu. Prawem informacji publicznej obciążone są wyłącznie wytworzone w sensie ontologicznym i przechowywane fiszki informacyjne. (...) Nie można nałożyć na Z obowiązku upubliczniania dokumentu, który nie mógł być wykreowany logicznie na podstawie polskiego prawa spółek handlowych."

W skardze na tę decyzję skarżąca zarzuciła:

1. 1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., polegające na zaniechaniu podjęcia wszelkich niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu materiału dowodowego, a także dokonaniu jego dowolnej a nie swobodnej oceny, przejawiające się w szczególności w:
2. a) braku indywidualnej identyfikacji i analizy poszczególnych informacji objętych wnioskiem pod kątem spełnienia przesłanek tajemnicy przedsiębiorstwa,
3. b) poprzestaniu na ogólnych, hipotetycznych twierdzeniach dotyczących potencjalnego wpływu ujawnienia danych na sytuację konkurencyjną, bez wykazania konkretnych okoliczności faktycznych,
4. c) nieweryfikowaniu, które elementy żądanej informacji rzeczywiście posiadają wartość gospodarczą i pozostają niejawne,
5. d) pominięciu możliwości częściowego udostępnienia informacji po uprzednim wyodrębnieniu danych ewentualnie chronionych,
6. - co w konsekwencji doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia opartego na niepełnym i niewłaściwie ocenionym materiale sprawy.
7. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.;
8. a) art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie udostępnienia żądanych informacji z powołaniem się na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa, podczas gdy żądane przez skarżącego informacje nie spełniają przesłanek uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji;
9. b) art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez zaniechanie udostępnienia informacji, które mają charakter informacji publicznej w rozumieniu ww. ustawy;
10. c) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez odmowę udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, a tym samym pozbawienia obywatela prawa konstytucyjnie gwarantowanego.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o:

1. 1) uchylenie decyzji nr [...] z 9 kwietnia 2026 r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji nr [...] z 19 marca 2026 r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] z 19 marca 2026 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej;
2. 2) zobowiązanie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej we wnioskowanym zakresie,
3. 3) zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych,
4. 4) dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:
5. a) wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 09.03.2026 r., na fakty: złożenia przez skarżącego wniosku o udzielenie informacji publicznej, uprawnienia skarżącego do uzyskania informacji publicznej;
6. b) decyzji Z sp. z o.o. nr [...] z 19 marca 2026 r. na fakty: odmowy udostępnienia informacji publicznej w całości, wskazania przez organ przesłanek odmowy udostępnienia informacji publicznej;
7. c) wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 24 marca 2026 r., na fakty: zakresu oraz charakteru żądanych informacji, zwrócenia się z wnioskiem do organu o ponowne rozpatrzenie sprawy;
8. d) decyzji nr [...] z 9 kwietnia 2026 r. w przedmiocie utrzymania w mocy w mocy zaskarżonej decyzji z 19 marca 2026 r., na fakty: utrzymania w mocy decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, argumentacji podniesionej przez organ w decyzji.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o oddalenie skargi. Podtrzymała twierdzenie, że skarżąca i kontrahenci organu są konkurentami, gdyż rywalizują o zamówienia udzielane przez organ, zatem ujawnienie nazw kontrahentów czy wartości zawieranych umów pozwoliłoby na uzyskanie przez skarżącą nieuzasadnionej przewagi na rynku, a w konsekwencji doprowadziłoby do zakłócenia konkurencji, stąd zarzut naruszenia art. 61 Konstytucji uznała za nieuzasadniony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143, ze zm.) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).

Takich wad zaskarżonego rozstrzygnięcia Sąd się nie dopatrzył.

Zasady realizacji wyrażonego w art. 61 Konstytucji prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne zawiera ustawa z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022r., poz. 902, dalej "udip"), która w art. 2 ust. 1 stanowi, że każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Z powyższego wynika, że prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu.

Natomiast o obowiązku udostępnienia informacji publicznej można mówić, gdy doszło do jednoczesnego, kumulatywnego spełnienia przesłanki podmiotowej i przedmiotowej udzielenia informacji.

Oznacza to, że adresat wniosku winien należeć do kręgu podmiotów zobowiązanych do stosowania ustawy (przesłanka podmiotowa), a także, że przedmiotem wniosku jest informacja publiczna w rozumieniu udip (przesłanka przedmiotowa).

Badając spełnienie przesłanki podmiotowej Sąd stwierdził, że w myśl art. 4 ust. 1 pkt 5 udip, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Natomiast z KRS Spółki wynika, że jest ona spółką Gminy Z., a więc jednostki samorządu terytorialnego, co prowadzi do wniosku, że jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Nadto organ nie kwestionował swego statusu jako podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji.

Odnośnie kryterium przedmiotowego zauważyć należy, że w art. 1 ust. 1 udip podjęta została próba zdefiniowania pojęcia informacji publicznej. Zgodnie z tym przepisem informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 udip, który w formie katalogu otwartego wymienia rodzaje informacji, których udostępnienie następuje w trybie udip.

W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02, wyrok NSA z 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 678/11, wyrok NSA z 22 stycznia 2025 r., sygn. akt III OSK 3001/23; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.

W tym zakresie Sąd przyjął, że spełnione jest także kryterium przedmiotowe, tj., że informacje, których żądał wnioskodawca stanowią informację publiczną, co oznacza, że zostały spełnione zarówno warunki podmiotowe, jak i przedmiotowe do uwzględnienia wniosku.

Jednak organ odmówił udostępnienia informacji powołując się na tajemnicę przedsiębiorcy. Jako podstawę prawną takiego stanowiska przywołał art. 5 ust. 2 zd. 1 udip, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Analizując prawidłowość takiego poglądu przypomnieć należy, że pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy nie zostało zdefiniowane w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Wyprowadza się ją z definicji tajemnicy przedsiębiorstwa, zawartej w art. 11 ust. 2 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2022r., poz. 1233). Pod pojęciem tym rozumie się informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.

Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje techniczne, organizacyjne etc., znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Informacja staje się tajemnicą, kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci ona swego poufnego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że na tajemnicę przedsiębiorcy składają się dwa elementy: materialny oraz formalny (wyrok NSA z 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 195/13; wyrok NSA z 12 lutego 2015 r. sygn. akt I OSK 759/14, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Aspekt materialny oznacza, że dane informacje mają walor techniczny, technologiczny, organizacyjny etc., które mają wartość gospodarczą. Mogą to być informacje stanowiące know-how przedsiębiorstwa, w tym wiedza techniczna z danej dziedziny, umiejętność wykonania lub wyprodukowania danej rzeczy, patenty obejmujące wynalazki, metody działalności (za wyrokiem WSA w Warszawie z 12 stycznia 2021 r., VI SA/Wa 1347/20). Dodatkowym warunkiem jest, aby ich ujawnienie obiektywnie mogło negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy.

Nadto, obowiązek wykazania, że zastrzeżone informacje są tego rodzaju, że istotnie spełniają przesłankę do zachowania jej poufności ciąży na przedsiębiorcy jako podmiocie, który z faktu tajności wywodzi korzystne dla siebie skutki prawne w postaci odmowy podania do wiadomości informacji jako stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy.

Co do przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy Sąd przyjął, że taka tajemnica nie jest wartością będącą celem samym w sobie, lecz ma chronić przedsiębiorcę przed negatywnymi skutkami, jakie mogłoby dla prowadzonej przez niego działalności wywołać udzielenie określonych informacji. Wartość gospodarczą posiadają dla przedsiębiorcy te dane, które świadczą o prowadzonej przez firmę polityce finansowej, obrazują jej zobowiązania względem kontrahentów, dotyczą wierzytelności, odnoszą się do inwestycji czy oszczędności. Wartość gospodarczą mają więc wszelkie informacje, jakie dotyczą szeroko rozumianego gospodarowania przez firmę jej mieniem, w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Istotne przy tym jest, to, że ww. informacje winny być na tyle szczegółowe, aby istniał bezpośredni związek pomiędzy nimi a prowadzoną działalnością gospodarczą. (Tak wyrok WSA w Warszawie z 8 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 118/17).

Informacja ma dla przedsiębiorcy wartość gospodarczą (ekonomiczną, handlową) wówczas, gdy jej wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę zaoszczędziłoby mu wydatków, zwiększyło zyski, umożliwiłoby pozyskanie nowych klientów czy prowadziło do uzyskania wiedzy istotnej i przydatnej z punktu widzenia prowadzonej działalności.

Co do tej przesłanki odmowy ujawnienia informacji organ podniósł, że wnioskodawca był wykonawcą robót budowlanych polegających na budowie sieci ciepłowniczych na rzecz Z. Wnioskodawca i kontrahenci Z są konkurentami - rywalizują o zamówienia udzielane przez Z. Odnosząc zatem przedstawione wyżej założenia dot. tajemnicy przedsiębiorcy do stanu faktycznego sprawy Sąd stwierdził, że żądana informacja spełnia powyższe warunki. Stanowi bowiem wiedzę o kontrahentach, zobowiązaniach względem nich, polityce finansowej organu. Uzyskanie wiedzy o kontrahentach i stosowanych przez nich cenach świadczonych usług/robót budowalnych byłoby równoznaczne z uzyskaniem wiedzy przydatnej w toku działalności wnioskodawcy, bowiem pozwoliłoby skarżącej optymalizować swoje ceny ofertowe tak, aby uzyskiwać zamówienia na roboty budowlane/usługi po cenach maksymalnych, a jednocześnie nie wyższych niż konkurenci, co zwiększałoby szanse na uzyskanie zamówienia.

Z punktu widzenia organu wiązałoby się to ze szkodą dla niego, gdyż ograniczało rzeczywistą konkurencję w zakresie cen, po jakich takie usługi nabywa.

W tej sytuacji Sąd przyjął, że organ wykazał, że wiedza, którą pragnie utajnić dotyczy takich kwestii, których ujawnienie obiektywnie mogłoby negatywnie wpłynąć na jego sytuację, co sanowi spełnienie przesłanki materialnej koniecznej dla uznania informacji za tajemnicę przedsiębiorcy.

Przechodząc na grunt aspektu formalnego Sąd stwierdził, że na jego spełnienie wskazywałoby podjęcie przez przedsiębiorcę środków ochronnych, mających na celu pozostawienie informacji niepoznawalnej dla ogółu.

Odnośnie tego organ stwierdził, że dostęp do zawartych umów "objęty jest rygorystyczną, zinstytucjonalizowaną polityką ochronną Spółki. Zbiory umów nie funkcjonują w obiegu jawnym na terenie przedsiębiorstwa - znajdują się pod pieczą limitowanych sektorów Spółki. Ponadto, Z systemowo obliguje swoich pracowników do nieujawniania stosunków kontrahenckich, zaś dokumenty transakcyjne ze współpracującymi rynkowo kooperantami standardowo sygnują w klauzulach poufności NDA nakazy powściągania informacji przed konkurencją."

Z powyższego wynika, że organ podjął działania celem pozostawienia określonych danych w poufności, a zatem, że spełniona została także przesłanka formalna tajemnicy przedsiębiorstwa.

W takim zaś razie organ wykazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej w oparciu o art. 5 ust. 2 udip była uzasadniona, zatem decyzja odmawiająca udostępnienia z powołaniem się na tę przesłankę nie narusza prawa, a zarzut skargi w tym zakresie jest nieuzasadniony.

Już spełnienie tylko tej przesłanki jest wystarczające do oddalenia skargi, o czym orzekł Sąd w wydanym wyroku.

Niezależnie od powyższego Sąd uznał, że organ wykazał także, że wniosek strony został złożony w warunkach wskazujących na nadużycie prawa do informacji publicznej.

W orzecznictwie i doktrynie podnosi się, iż nadużycie prawa podmiotowego do informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy dany podmiot wnioskuje o udostępnienie informacji publicznej w celu innym, aniżeli chęć zachowania jawności życia publicznego, czy uzyskania informacji mającej znaczenie dla większej liczby osób. Nadużycie to z reguły ma miejsce wówczas, gdy żądana informacja ma znaczenie wyłącznie indywidualne, będąc istotną tylko z perspektywy wnioskodawcy.

Skoro dla stwierdzenia nadużycia prawa do informacji publicznej niezbędne jest ustalenie pozorowania realizacji wartości leżących u jego podstaw, to konieczne jest poznanie rzeczywistego celu wystąpienia z wnioskiem o udostępnienie konkretnej informacji publicznej. Ustaleń w tym zakresie można dokonywać w oparciu o ocenę okoliczności faktycznych danej sprawy (ad casum).

Z decyzji organów obu instancji wynika, że skarżąca konkuruje z innymi podmiotami o zamówienia udzielane przez adresata wniosku. Wiedza o tym, kto wykonuje usługi dla organu i w związku z tym z kim przyjdzie jej konkurować o udzielenie zamówienia może dostarczyć informacji nie tylko o cenach stosowanych przez konkurencję, ale także o innych treściach, jaką zawierają umowy, a także o zaangażowaniu danego podmiotu w usługi świadczone na rzecz Z i prognozować możliwość i prawdopodobieństwo udziału danego podmiotu w przetargach ogłaszanych przez Z w przyszłości.

Stąd uprawnione jest przyjęcie, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o informacje m.in. o cenach i kontrahentach nie tyle powodowana troską o dobro wspólne, lecz własny interes związany z dostępem do zamówień publicznych, a więc w warunkach stanowiących nadużycie prawa do informacji.

Z powyższego wynika, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy została także spełniona druga podnoszona przez organ przesłanka odmowy udostępnienia informacji publicznej, tj. nadużycie prawa do informacji, która – niezależnie od tajemnicy przedsiębiorstwa - stanowi samoistną podstawę wydania decyzji odmownej.

Na marginesie Sąd zauważa, że kwestie związane z postępowaniami o udzielanie zamówień na roboty budowlane sieci ciepłowniczych stanowią przedmiot szczególnego zainteresowania wnioskodawcy, co potwierdza pogląd organu o pozyskiwaniu danych w interesie prywatnym, a nie publicznym. Sądowi z urzędu bowiem wiadomo, że występował on z wnioskiem złożonym w trybie udip do innej spółki ciepłowniczej o ujawnienie ofert złożonych w postępowaniu, korespondencji z oferentami i protokołu postępowania, gdzie wyrokiem z 11 maja 2026r. o sygn. akt III SA/Gl 196/26 (nieprawomocnym) WSA w Gliwicach oddalił skargę na decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uzasadnieniem, że wniosek został złożony w warunkach nadużycia prawa.

Podobnie w sprawie o sygn. akt III SAB/Gl 395/23 ze skargi na bezczynność jeszcze innego podmiotu działającego w sektorze energetycznym skarżąca żądała udostępnienia jej umowy, protokołów odbioru robót, informacji o zakresie robót i użytych materiałach, danych czy wykonawca korzystał przy realizacji przedmiotu umowy z podwykonawców i innych informacji.

Natomiast kwestia reprezentacji Z i danych personalnych osób pełniących funkcje w zarządzie Z, reprezentujących organ przy zawieraniu umów wynika z zasad reprezentacji ujawnionych w KRS. Dane te są jawne i dostępne dla każdego bez ograniczeń, stąd takie powszechnie dostępne dane nie podlegają ujawnieniu w trybie udip.

W związku z powyższym, na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł o oddaleniu skargi.