Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 5 listopada 2025r., nr F-ZWO-32/O/25/AT Komendant Wojewódzki Policji w S. (dalej: organ II instancji, KWP), po rozpatrzeniu odwołania S. G. (dalej: strona, skarżący), od decyzji Komendanta Miejskiego Policji w K. nr [...] z 16 września 2025 r. w sprawie odmowy wypłaty wyrównania - utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.
W podstawie prawnej powołano się na art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.).
Z akt wynika, że skarżący jest emerytowanym funkcjonariuszem Policji, który odszedł ze służby z dniem 14 lutego 2023 r. na podstawie rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w S. o zwolnieniu ze służby z dnia 1 grudnia 2022 r. Skarżący odszedł ze stanowiska specjalista Zespołu [...] z uwagi na pogarszający się stan zdrowotny wpływający na niezdolność do dalszej służby oraz jednoczesne osiągnięcie uprawnień emerytalnych.
Skarżący odszedł na emeryturę z dniem 14 lutego 2023 r., a więc w czasie obowiązywania art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. poz. 2666 z późn. zm.). Decyzja o odejściu ze służby zapadła w grudniu 2022 r., kiedy to ustawa okołobudżetowa nie weszła jeszcze w życie.
W styczniu i lutym 2023 r. skarżący otrzymywał świadczenia płacowe ujęte w wezwaniu jako wymagające wyrównania, na skutek przyjęcia jako podstawy naliczenia kwoty bazowej z 2022 r, to jest 1.614,69 zł.
W związku z zakończeniem służby skarżący otrzymał odprawę, nagrodę roczną oraz ekwiwalent za niewykorzystany urlop, dodatkowe uposażenie roczne w wysokości 1/12 uposażenia zasadniczego, które obliczane były przy zastosowaniu kwoty bazowej w wysokości 1.614,69 zł, gdy w ocenie strony powinny być naliczone przy zastosowaniu kwoty bazowej ustalonej w ustawie budżetowej na 2023 r. w kwocie 1.740,64zł.
Pismem z dnia 30 lipca 2025 r. zatytułowanym wezwanie do zapłaty, skierowanym do Komendy Miejskiej Policji w S., pełnomocnik skarżącego wystąpiła w jego imieniu o zapłatę:
- - kwoty w wysokości 650,16 zł brutto tytułem niewypłaconego wyrównania zaległego wynagrodzenia za styczeń 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 2 stycznia 2023 r. do dnia zapłaty,
- - kwoty w wysokości 650,16 zł brutto tytułem niewypłaconego wyrównania zaległego wynagrodzenia za luty 2023 r. wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 15 lutego 2023 r. do dnia zapłaty,
- - kwoty w wysokości 3900,96 zł brutto tytułem wyrównania odprawy emerytalnej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 15 lutego 2023 roku do dnia zapłaty,
- - kwoty w wysokości 619,20 zł brutto tytułem wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 15 lutego 2023 r. do dnia zapłaty,
- - kwoty w wysokości 54,18 zł brutto tytułem wyrównania nagrody rocznej wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia 15 lutego 2023 r. do dnia zapłaty.
Organ I instancji, wszczął w sprawie postępowanie administracyjne zakończone wydaniem w dniu 16 września 2025 r. decyzji nr [...] odmawiającej skarżącemu wypłaty wyżej wymienionych świadczeń wraz z ustawowymi odsetkami.
Od powyższej decyzji pełnomocnik skarżącego wniósł pismem z dnia 25 września 2025 r. odwołanie do organu II instancji, zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie przepisów:
- 1) postępowania administracyjnego, tj.:
- a) art.1 kpa - poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że pismo pełnomocnika strony, zatytułowane jako wezwanie do zapłaty, stanowi podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego,
- b) art.1 kpa w zw. z art. 104 § 1 kpa, w zw. z art. 6 kpa poprzez wszczęcie bez podstawy prawnej postępowania administracyjnego oraz merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy w drodze wydania decyzji administracyjnej,
- c) art. 105 § 1 kpa poprzez jego niezastosowanie i niewydanie postanowienia o umorzeniu postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość,
- 2) prawa materialnego, tj.:
- a) art. 41 ust. 2 ustawy okołobudżetowej poprzez zastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy przepis ten utracił moc z dniem 31 grudnia 2023 r.,
- b) art. 99-102 oraz art. 104 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 636, z późn. zm.) poprzez ich błędne zastosowanie w przedmiocie rozstrzygania o wyrównaniu świadczeń na rzecz funkcjonariuszy Policji.
Ponadto pełnomocnik strony, z ostrożności procesowej - wobec podniesienia zarzutu bezprawności decyzji administracyjnej organu administracji, podniósł, iż organ ten błędnie przyjął, że świadczenia należne za styczeń i luty 2023 r. powinny być obliczane na podstawie niższej kwoty bazowej z ustawy budżetowej na 2022 r., podczas gdy zastosowanie powinna znaleźć wyższa kwota bazowa z ustawy budżetowej na 2023 r. Takie różnicowanie - zdaniem pełnomocnika strony - prowadzi do dyskryminacji funkcjonariuszy, którzy odeszli ze służby okresie od 1 stycznia do 28 lutego 2023 r., w porównaniu z funkcjonariuszami, którzy pełnili nadal służbę po dniu 28 lutego 2023 r. Stanowi to - jak wywodził pełnomocnik strony - naruszenie treści art. 32 Konstytucji RP w którym ustanowiona została zasada równości wobec prawa, jak również do naruszenia art. 2 Konstytucji RP wprowadzającego do porządku prawnego zasadę zaufania do państwa i ochronę praw nabytych. Na potwierdzenie powyższego pełnomocnik strony powołała się na treść wyroku Sądu Okręgowego w Z. z dnia 28 listopada 2024 roku - sygn. akt [...].
W konsekwencji powyższego pełnomocnik strony podniosła w odwołaniu, iż postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiotowej sprawie i zakończone wydaniem przez organ I instancji w dniu 16 września 2025 r. decyzji nr [...] było wadliwe, a sama decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a co za tym idzie winna zostać uchylona lub unieważniona.
Zaskarżoną decyzją nr F-ZW0-32/0/25/AT z dnia 5 listopada 2025 r. organ II instancji utrzymał w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. decyzję nr [...] organu I instancji z dnia 16 września 2025 r. w części dotyczącej odmowy wypłaty skarżącemu kwoty żądanego wyrównania oraz uchylił, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., ww. decyzję w części dotyczącej wypłaty odsetek od wyżej wymienionych świadczeń pieniężnych.
Na powyższą decyzję organu administracji II instancji pełnomocnik strony pismem z dnia 5 grudnia 2025 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się uchylenia decyzji nr F-ZW0/32/0/25/AT organu administracji II instancji z dnia 5 listopada 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji nr [...] organu administracji I instancji z dnia 16 września 2025 r.
Podobnie jak w odwołaniu zarzucono:
- 1. Naruszenie art. 1 k.p.a. oraz art 63 § 1 k.p.a. w zw. z art 20 k.p.a. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że wezwanie do zapłaty stanowi de facto wniosek o przyznanie wyrównań żądanych świadczeń tj. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie przyznania ww. świadczeń, w sytuacji, gdy: przedmiotem żądania są roszczenia o wyrównanie świadczeń, a kwestia ta nie została uregulowana w pragmatyce służbowej - ustawie o Policji; sprawa jest ściśle powiązana z roszczeniem ze stosunku służbowego w rozumieniu Kodeksu Pracy; sprawa nie może zostać zakwalifikowana jako sprawa administracyjna ze względu na brak upoważnienia z mocy prawa lub na podstawie porozumień organu do załatwiania spraw merytorycznie w przedmiocie wyrównań świadczeń emerytowanych funkcjonariuszy Policji oraz odsetek od tych świadczeń; brak jest podstaw prawnych do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie, ze względu na brak jakiegokolwiek stosunku prawnego (służbowego) ze skarżącym.
- 2. Naruszenie art. 1 k.p.a. w zw. z art 104 §1 k.p.a. w zw. z art 6 k.p.a. poprzez wszczęcie postępowania administracyjnego wskutek skierowania przez Skarżącego wezwania do zapłaty oraz wydanie rozstrzygnięcia merytorycznego sprawy w postaci decyzji administracyjnej, w sytuacji gdy nie istniały podstawy prawne do wszczęcia postępowania administracyjnego, a tym bardziej wydania decyzji w niniejszej sprawie, co jednocześnie stanowi naruszenie zasady praworządności poprzez działanie bez podstawy prawnej.
- 3. Naruszenie art. 105 §1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku wydania przez Organ I i II instancji postanowienia o umorzeniu postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość.
- 4. Naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 41 ust 1 i 2 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 (Dz. U. poz. 2666 ze zm.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy przepis prawa utracił moc z dniem 31 grudnia 2023 r., a więc nie może stanowić podstawy prawnej wydania decyzji.
- 5. Naruszenie przepisów prawa materialnego- art 99-101, art 110, art 114, art 115-115a ustawy o Policji poprzez ich błędne zastosowanie w niniejszej sprawie, w sytuacji gdy rzeczone przepisy prawa nie dotyczą i nie odnoszą się stricte do kwestii możliwości przyznania wyrównania świadczeń na rzecz funkcjonariuszy Policji.
W uzasadnieniu przedstawiono argumentację niewłaściwej drogi postępowania, braku kompetencji organu do wydania decyzji, bezprzedmiotowości postępowania, błędnego zastosowania art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej oraz wadliwego odwołania się do przepisów ustawy o Policji jako podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia.
W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i podtrzymano dotychczasową argumentację.
Zdaniem organu administracji II instancji skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Nadto organ odnosząc się do formy prawnej rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy stwierdził, iż prawidłową formą jest decyzja administracyjna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 143; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie strony skarżącej, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu.
Na początku rozważań wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy organy Policji były właściwe do załatwienia wniosku byłego funkcjonariusza w drodze decyzji administracyjnej, czy prawidłowo ustaliły podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia oraz czy trafnie oceniły wpływ art. 41 ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 na sytuację skarżącego.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej skarżący uczynił decyzję KWP z 5 listopada 2025r. nr F-ZWO/32/O/25/AT utrzymująca w mocy decyzję KMP z dnia 16 września 2025r., nr [...] w części dotyczącej odmowy wypłaty niewypłaconego wyrównania zaległego wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 roku, wyrównania odprawy emerytalnej, wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop i wyrównania nagrody rocznej oraz uchylającą decyzję w części dotyczącej odmowy wypłaty ustawowych odsetek za opóźnienie.
W sprawie nie budzi wątpliwości, że skarżący został zwolniony ze służby z dniem 14 lutego 2023 r. na mocy rozkazu personalnego z 1 grudnia 2022 r. Wobec tego jako były policjant, nie związany w żaden sposób z Komendą Miejską Policji w S. Wystąpił – co wyraźnie zaznaczył w piśmie z 30 lipca 2025 r. – do byłego pracodawcy z roszczeniem o zapłatę: wynagrodzenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, nagrody rocznej wraz z należnymi odsetkami za zwłokę. Z w/w pisma wynika, że skarżący zmierzał do dochodzenia roszczeń przed sądem cywilnym i jego zamiarem było rozwiązanie zaistniałego sporu w reżimie prawa cywilnego (prawa pracy). Pomimo tego KMP zainicjował postępowanie administracyjne, a następnie 16 września 2025r. zakończył je poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Od tej decyzji pełnomocnik skarżącego kwestionując zastosowanie przez KMP drogi administracyjnej w załatwieniu jego sprawy złożyła odwołanie.
W tak określonym stanie faktycznym istotą sporu stało się to, czy były policjant poprzez złożenia do byłego pracodawcy wezwania do zapłaty wyrównania uposażenia oraz pozostałych świadczeń pieniężnych w związku wejściem w życie przepisów ustawy okołobudżetowej skutecznie zainicjował postępowanie administracyjne. Według KWP tak, bo skoro wezwanie do zapłaty skarżącego dotyczy jego prawa do uposażenia i innych świadczeń pieniężnych będących elementami stosunku służbowego policjanta, to właściwym trybem procedowania jest tryb administracyjny i rozstrzygnięcie sprawy w drodze decyzji administracyjnej. Odmienne stanowisko w tej kwestii zajmuje skarżący wskazując na cywilnoprawny charakter jego wezwania, co tym samym wyklucza stosowania procedury administracyjnej.
Sprawa o tak wyznaczonym zakresie była przedmiotem rozstrzygnięć NSA. I tak, w wyroku z 17 lipca 2026 r., sygn. akt III OSK 750/26 NSA przyznał, że właściwą drogą dochodzenia praw związanych z istnieniem stosunku służbowego policjanta co do zasady jest droga postępowania administracyjnego. Nie ma na to wpływu okoliczność, że wraz ze zwolnieniem ze służby stosunek służbowy funkcjonariusza ustał. Nie oznacza ona także, że w zakresie roszczeń wynikających z tego stosunku dochodzi do powstania stosunku cywilnego lub stosunku pracy w rozumieniu Kodeksu pracy. Źródłem świadczeń dochodzonych przez byłego policjanta jest bowiem nadal stosunek o charakterze administracyjnym wynikający z pełnionej (choć już zakończonej) służby w Policji i z tą służbą ściśle związany. Sprawa uposażenia i jego wysokości wiąże się ściśle z nawiązaniem stosunku służbowego (sprawą osobową policjanta).
W konsekwencji – co podkreślił NSA - właściwą drogą dochodzenia roszczeń z wniosku o wyrównania wynagrodzenia i wypłaty należnych środków pieniężnych jest droga postępowania administracyjnego. Zgodnie natomiast z art. 61 § 1 i 3 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, a datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej. Przepisy nie wskazują wprost, który ze sposobów wszczęcia postępowania znajduje zastosowanie w konkretnej sprawie administracyjnej. O tym więc, czy w danym rodzaju postępowania obowiązuje zasada skargowości czy zasada oficjalności, co do zasady przesądzają przepisy prawa materialnego.
Natomiast w razie gdy norma prawa materialnego expressis verbis nie przesądza, czy sprawa podejmowana jest na wniosek czy z urzędu przyjmuje się, że gdy przedmiotem jest przyznanie uprawnienia - postępowanie oparte jest na zasadzie skargowości, zaś gdy przedmiotem jest nałożenie obowiązku - postępowanie wszczynane jest z urzędu.
Przenosząc powyższe ustalenia do badanej sprawy skarżący w piśmie z 30 lipca 2025 r. wezwał KMP do zapłaty wyrównania uposażenia za styczeń i luty 2023 r., odprawy emerytalnej, ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, nagrody roczne, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia 15 lutego 2023r. do dnia zapłaty. Skarżący wskazał przy tym wyraźnie, że nie oczekuje rozstrzygnięcia jego sprawy w drodze decyzji administracyjnej, bo w jego ocenie nie ma żadnych podstaw prawnych do jej wydania w trybie k.p.a. Dążył do załatwienia jego sprawy w trybie postępowania cywilnego, na co wskazuje już opatrzenia złożonego pisma tytułem "Wezwanie do zapłaty". Nie bez znaczenia jest także i to, że w toku prowadzonego przez KMP postępowania administracyjnego skarżący – pomimo aktywnego uczestnictwa w nim i korzystania z przysługujących środków ochrony – wskazywał niezmienne na cywilny charakter swoich żądań.
Dowodzi tego również konsekwentne domaganie się przez niego wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Tym samym uznać należy, że skarżący składając do KMP pismo z 30 lipca 2025r. (wpływ do KMP w dniu 4 sierpnia 2025r.), nie miał zamiaru wszczynania postępowania administracyjnego i nie stanowiło ono wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 61 § 1 k.p.a. Nie doszło zatem do skutecznego zainicjowania przez skarżącego postępowania administracyjnego. Na taką ocenę nie ma wpływu okoliczność wszczęcia przez KMP przedmiotowego postępowania administracyjnego i następnie wydanie zaskarżonej decyzji administracyjnej.
Dalej, bez podstawy prawnej KWP działając jako organ drugiej instancji wydał swą decyzję z powołaniem się na przepisy k.p.a. art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., pouczając skarżącego o prawie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Powyższe oznacza, że w sprawie doszło do naruszenia art. 1 k.p.a. oraz art. 63 § 1. k.p.a. W tym zakresie Sąd przyznaje rację skarżącemu co do tego, że w sprawie miało miejsce wadliwe jej procedowanie.
Sąd zauważa, że w orzecznictwie istnieje rozbieżność co do konsekwencji dla bytu prawnego wydanej przez organ decyzji administracyjnej po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym rzekomo na wniosek strony. Według jednego z poglądów jest to okoliczność stanowiąca podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Jest prezentowane także stanowisko, według którego przedmiotowe uchybienie organów uznawane jest za przyczynę do uchylenia decyzji obydwu instancji oraz umorzenia postępowania administracyjnego. Zgodzić się jednak należy z tezą postawioną przez WSA w Krakowie w wyroku z 10 czerwca 2026 r., III SA/Kr 506/26 że w sprawie istotne jest usunięcie wszelkich skutków postępowania administracyjnego prowadzonego rzekomo na wniosek strony, które nigdy nie powinno się toczyć. Skoro zatem sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, to dokonując oceny legalności sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. jest zobligowany do zastosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Mając powyższe na względzie Sąd uznał, iż w rozpoznanej sprawie konieczne a zarazem wystarczające jest uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji KMP na podstawie art. 145§1 pkt. 1 li. c p.p.s.a.
Wobec powyższego w ocenie Sądu brak jest podstaw do odnoszenia się do zarzutów Skarżącego naruszenia art. 99-101, art. 110, art. 114, art. 115- 115a ustawy o Policji w związku z art. 41 ust. 1 i 2 ustawy okołobudżetowej.
Umorzenie postępowania administracyjnego ma podstawę w przepisie art. 145 § 3 p.p.s.a.
Sąd uznał za zasadne również umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. Wymieniona regulacja prawna nawiązuje do instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty. W ten sposób, kierując się zasadami ekonomiki procesowej, ustawodawca umożliwił, aby wyrok sądu administracyjnego w takiej sytuacji definitywnie załatwiał sprawę administracyjną bez potrzeby ponownego angażowania organu administracji publicznej tylko po to, żeby wydał decyzję o umorzeniu postępowania. Umorzenie postępowania nie zależy więc od woli sądu, lecz od stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. (por. wyrok WSA w Krakowie z 28 stycznia 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 1442/25).
W tym przypadku bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego należy upatrywać w braku wniosku o jego wszczęcie.
Sąd orzekł o kosztach postępowania sądowego na podstawie art. 200 p.p.s.a. Zasądzona na rzecz Skarżącego kwota 480 zł obejmuje wynagrodzenie pełnomocnika. Opłata skarbowa od pełnomocnictwa nie została uiszczona. Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 1 lit. f ustawy z dnia z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1154) nie zachodził obowiązek jej uiszczenia, gdyż pełnomocnictwo złożono w sprawie o wynagrodzenie za pracę.