Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicachz 5 sierpnia 2026 r., sygn. akt III SA/Gl 488/26

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z 25 marca 2026 r., nr [...] Dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury i Sztuki w P. (dalej: Dyrektor, organ), po rozpatrzeniu wniosku J. B. (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca), o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 10 października 2025 r. nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie: informacji o wysokości środków finansowych oraz wartości środków rzeczowych i nierzeczowych, które przekazali na organizację tegorocznych Dni P.:

1. 1) D. Sp. z o.o. z siedzibą w G.
2. 2) H. S.A. z siedzibą w G.
3. 3) Bank [...] w G.
4. 4) [...] Bank [...] S.A.
5. 5) J. Sp. z o.o. z siedzibą w G.
6. 6) E. Sp. z o.o. z siedzibą w P.
7. 7) M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. W podstawie prawnej ww. decyzji organ powołał art. 17 ust. 2, art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 902 z późn. zm.,dalej: u.d.i.p.).

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 19 sierpnia 2025 r. wnioskodawca drogą elektroniczną zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Kultury i Sztuki w P. o udostępnienie informacji publicznej w postaci zestawienia wysokości środków finansowych oraz wartości środków rzeczowych i nierzeczowych, które przekazali poszczególni sponsorzy na organizację tegorocznej imprezy pn. Dni P., wskazując w treści wniosku 27 podmiotów sponsorujących imprezę z jednoczesnym zastrzeżeniem, aby żądanym zestawieniem objąć również inne podmioty dokonujące "świadczeń na rzecz imprezy".

W dniu 28 sierpnia 2025 r. Miejski Ośrodek Kultury i Sztuki w P. poinformował wnioskodawcę, iż ze względu na zakres wnioskowanych danych, jak również konieczność skontaktowania się ze sponsorami, z którymi w umowach zawarte były klauzule poufności, nie jest możliwe dochowanie 14-dniowego terminu załatwienia sprawy, informując jednocześnie, iż odpowiedź na wniosek zostanie udzielona w terminie do 10 października 2025 r.

W dniu 23 września 2025 r. po uzyskaniu zgody następujących sponsorów: K. S.A. z siedzibą w K., P., M. sp. z o.o. Miejski Zarząd Budynków Mieszkalnych – [...] Sp. z o.o.. C. Sp. z o.o., P. Sp. z o.o., [...] Zakład [...] M. B., Zakład [...] w K., [...] Pracownia Projektowa - Architekt M. G., P. T. [...], R. sp. z o.o. udzielono odpowiedzi wnioskodawcy na wskazany adres e-mail.

Dalej w dniu 9 października 2025 r. po uzyskaniu zgody kolejnych sponsorów: R. Supermarkety Drogeryjne Polska sp. z o.o.. Ośrodek Szkolenia Kierowców [...] M. L., P.U.H. [...] A. M. oraz przedsiębiorców którzy udzielili wsparcia rzeczowego i nierzeczowego tj. F. [...], Piekarnia i Cukiernia S. S., M. [...], W., [...] S. S., udzielono informacji w żądanym zakresie.

Natomiast na udostępnienie informacji w zakresie wynagrodzenia za świadczone przez Miejski Ośrodek Kultury i Sztuki w P. usługi promocyjne związane z wydarzeniem Dni P., będące przedmiotem zawartych umów z: D. Sp. z o.o. w G., H. S.A. w G., Bank [...] w G., [...] Bank [...] S.A., J. Sp. z o.o. w G. E. Sp. z o.o. w P., M. Sp. z o.o. w P., nie wyrazili zgody, gdyż w opinii ww. podmiotów informacje te zostały zastrzeżone jako stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, już na etapie negocjowania warunków umowy i nie zostały podane do publicznej wiadomości. Ujawnienie tych informacji miałoby wpływ na rynkową sytuację każdego z ww. przedsiębiorców. Wynegocjowane warunki finansowe posiadają wartość negocjacyjną, a tym samym gospodarczą.

W związku z powyższym w dniu 10 października 2025 r. Dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury i Sztuki w P. wydał decyzję nr [...], którą odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie informacji o wysokości środków finansowych, które przekazali na organizację Dni P. w 2025 r. przedsiębiorcy:

1. 1) D. Sp. z 0.0. z siedzibą w G.
2. 2) H. S.A. z siedzibą w G.
3. 3) Bank [...] w G.
4. 4) [...] Bank S.A.
5. 5) J. Sp. z o.o. z siedzibą w G.
6. 6) J. Sp. z o.o. z siedzibą w P.
7. 7) M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. W dniu 21 października 2025 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. Następnie, zawiadomieniem z dnia 3 listopada 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. poinformowało o przekazaniu odwołania do Dyrektora Miejskiego Ośrodka Kultury i Sztuki w P. celem ponownego rozpatrzenia sprawy w trybie art. 17 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Niezależnie od powyższego, w dniu 10 listopada 2025 r. strona złożyła za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Kultury i Sztuki w P. skargę na decyzję organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarga ta została przekazana wraz z odpowiedzią na skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w dniu 18 listopada 2025 r.

Postanowieniem z dnia 9 lutego 2026 r., o sygn. akt. III SA/GI 1059/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę jako niedopuszczalną, wskazując, że w aktualnym stanie sprawy jedynie rozstrzygnięcie organu wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy mogło stanowić przedmiot zaskarżenia do sądu administracyjnego (postanowienie nie jest prawomocne).

W związku z powyższym Dyrektor opisaną na wstępie decyzją z 25 marca 2026 r., utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 10 października 2025 r., o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie: informacji o wysokości środków finansowych oraz wartości środków rzeczowych i nierzeczowych, które przekazali na organizację tegorocznych Dni P. Organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. W przedmiotowej sprawie żądane informacje dotyczą wysokości świadczeń finansowych oraz wartości świadczeń rzeczowych i nierzeczowych przekazanych przez przedsiębiorców na organizację wydarzenia publicznego.

Według organu przez tajemnicę przedsiębiorstwa należy rozumieć informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, co do których przedsiębiorca podjął działania w celu zachowania ich poufności.

Informacje te stanowią element strategii gospodarczej przedsiębiorców, w tym ich polityki marketingowej oraz działań z zakresu społecznej odpowiedzialności biznesu. Mają one wymierną wartość gospodarczą, nie są powszechnie dostępne oraz zostały objęte przez przedsiębiorców działaniami zmierzającymi do zachowania ich poufności.

Dodatkowo organ podkreślił, że przedsiębiorcy funkcjonują na relatywnie niewielkim rynku lokalnym, jakim jest rynek P., gdzie poziom zaangażowania finansowego w inicjatywy lokalne może bezpośrednio wpływać na ich konkurencyjność, postrzeganie przez kontrahentów oraz relacje z klientami. Ujawnienie informacji o wysokości świadczeń sponsorskich mogłoby prowadzić do ujawnienia strategii działania tych podmiotów oraz ich możliwości finansowych.

Mając na uwadze powyższe, organ przedstawił indywidualną analizę w odniesieniu do każdego z przedsiębiorców:

1. 1. D. Sp. z o.o. z siedzibą w G. W przypadku tego podmiotu wysokość świadczeń sponsorskich stanowi element strategii marketingowej oraz budowania rozpoznawalności marki na lokalnym rynku. Ujawnienie tych danych mogłoby umożliwić konkurencji oszacowanie budżetu promocyjnego oraz kierunków działań marketingowych spółki, co w warunkach niewielkiego rynku lokalnego stanowi informację o istotnej wartości gospodarczej.
2. 2. H. S.A. z siedzibą w G. Wysokość wsparcia finansowego i rzeczowego może odzwierciedlać politykę zaangażowania społecznego przedsiębiorstwa oraz jego zdolności finansowe w zakresie działań pozaprodukcyjnych. Ujawnienie takich informacji mogłoby wpływać na relacje z kontrahentami oraz na pozycję negocjacyjną spółki, w szczególności w kontekście lokalnych inicjatyw społecznych i sponsorskich.
3. 3. Bank [...] w G. W przypadku instytucji finansowej informacje o skali zaangażowania sponsorskiego stanowią element polityki marketingowej oraz budowania relacji z klientami lokalnymi. Ich ujawnienie mogłoby prowadzić do porównań konkurencyjnych oraz wpływać na postrzeganie banku przez klientów i inne instytucje finansowe działające na tym samym rynku.
4. 4. [...] Bank [...] S.A.

Dane dotyczące finansowania wydarzeń lokalnych są elementem strategii CSR oraz działań marketingowych banku. Ujawnienie szczegółowych kwot mogłoby pozwolić na analizę struktury wydatków marketingowych i społecznych banku w danym regionie, co stanowi informację o wartości gospodarczej i może być wykorzystane przez konkurencję.

5. J. Sp. z o.o. z siedzibą w G. Wysokość wsparcia sponsorskiego w przypadku tego podmiotu może wskazywać na skalę działalności oraz poziom przychodów przedsiębiorstwa. Na rynku lokalnym takie informacje mają szczególne znaczenie konkurencyjne, gdyż mogą wpływać na postrzeganie zdolności finansowej spółki oraz jej pozycji rynkowej.

6. J. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Spółka funkcjonuje w warunkach licznej liczby konkurentów, również na rynku lokalnym. Ujawnienie wysokości świadczeń sponsorskich mogłoby wprost wpłynąć na ocenę jej polityki wydatkowej, strategii marketingowej oraz zaangażowania społecznego, co mogłoby zostać wykorzystane przez konkurencję.

7. M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Zdaniem organu informacje dotyczące poziomu finansowania inicjatyw lokalnych mogą ujawniać strukturę kosztów oraz możliwości inwestycyjne przedsiębiorstwa. W realiach lokalnego rynku budowlanego dane te mają istotną wartość gospodarczą i ich ujawnienie mogłoby negatywnie wpłynąć na pozycję konkurencyjną spółki.

Organ uwzględnił również fakt, że przedsiębiorcy, których dotyczą żądane informacje, nie wyrazili zgody na ich udostępnienie, jednoznacznie wskazując na objęcie ich tajemnicą przedsiębiorstwa.

Nadto organ nadmienił, że współpraca z podmiotami prywatnymi opiera się na wzajemnym zaufaniu oraz poszanowaniu uzasadnionych interesów obu stron. W niniejszej sprawie przedsiębiorcy w sposób jednoznaczny powołali się na konieczność ochrony informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, obejmujących w szczególności zakres i wartość ich zaangażowania sponsorskiego.

Zdaniem organu naruszenie tej poufności, poprzez ujawnienie danych wbrew stanowisku przedsiębiorców, mogłoby prowadzić do osłabienia relacji pomiędzy instytucją kultury a podmiotami gospodarczymi, a w konsekwencji do ograniczenia lub zaprzestania współpracy sponsorskiej w przyszłości. W warunkach lokalnego rynku, gdzie liczba potencjalnych partnerów jest ograniczona, ryzyko to ma szczególne znaczenie. W ocenie organu, ewentualna utrata zaufania ze strony przedsiębiorców mogłaby bezpośrednio przełożyć się na zmniejszenie możliwości pozyskiwania środków pozabudżetowych, co w konsekwencji wpłynęłoby negatywnie na jakość oraz skalę organizowanych wydarzeń kulturalnych.

Tym samym ochrona tajemnicy przedsiębiorstwa w niniejszej sprawie pozostaje nie tylko w interesie poszczególnych podmiotów gospodarczych, ale również w szerszym interesie społecznym, związanym z zapewnieniem mieszkańcom dostępu do wydarzeń kulturalnych na odpowiednim poziomie.

W związku z powyższym skarżący w dniu 27 kwietnia 2026 r.,(wpływ 8 maja 2026r.) zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości opisaną na wstępie decyzję Dyrektora z 25 marca 2026 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

1. - art. 19 ust. 2 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych poprzez jego niezastosowanie i nieuzasadnione ograniczenie prawa do informacji, w zakresie w jakim przepis ten stanowi o prawie do swobodnego wyrażania opinii obejmującego swobodę poszukiwania, otrzymywania i rozpowszechniania wszelkich informacji i poglądów, bez względu na granice państwowe, ustnie, pismem lub drukiem, w postaci dzieła sztuki bądź w jakikolwiek inny sposób według własnego wyboru, poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie na wniosek informacji podlegającej udostępnieniu, co w konsekwencji doprowadziło do nieuzasadnionego ograniczenia prawa człowieka do informacji.
2. - art. 61 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP,
3. - art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na ochronę tajemnicy przedsiębiorcy, poprzez błędne zastosowanie polegające na niepoprawnym przyjęciu, że udostępnienie żądanych informacji naruszyłoby tajemnicę przedsiębiorcy oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez wydanie decyzji bez wykazania przesłanek odmowy,
4. - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez pominięcie świadczeń niepieniężnych (rzeczowych, usługowych, barterowych), które były objęte wnioskiem skarżącego, a co do których brak jest jakichkolwiek ustaleń faktycznych,
5. - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób pozorny i schematyczny, niewskazujący konkretnych informacji objętych tajemnicą przedsiębiorcy, niewykazujący ich rzeczywistej wartości gospodarczej oraz niepozwalający na odtworzenie toku rozumowania organu, co w konsekwencji uniemożliwia przeprowadzenie skutecznej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji.

W związku z powyższym skarżący wniósł o:

1. 1. uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Miejskiego Ośrodka Kultury i Sportu w P. nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia 10.10.2025 r. nr [...],
2. 2. zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 19.08.2025 r. poprzez udostępnienie wnioskowanych informacji publicznych w całości, w tym informacji o świadczeniach pieniężnych oraz niepieniężnych (rzeczowych, usługowych, barterowych) wraz z ich wartością,
3. 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych

W uzasadnieniu skargi wskazał m.in., że organ w sposób nieprawidłowy ograniczył prawo do informacji ponieważ błędnie uznał, że jeśli w umowie organu z podmiotem zewnętrznym zastrzeżono zachowanie określonych informacji w poufności, to takie zastrzeżenie umowne automatycznie oznacza konieczność odmowy udostępnienia informacji.

Zdaniem strony organ błędnie zastosował art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej ponieważ dla zastosowania tej przesłanki konieczne jest wykazanie, że określone informacje mają rzeczywistą wartość gospodarczą oraz że podjęto działania w celu zachowania ich poufności. Tymczasem organ ograniczył się do ogólnych i hipotetycznych twierdzeń, że ujawnienie informacji "mogłoby" wpłynąć na sytuację przedsiębiorców, nie wskazując konkretnych danych objętych tajemnicą ani nie wykazując ich realnej wartości gospodarczej. Sam fakt braku zgody przedsiębiorców lub istnienia zapisów umownych o poufności nie stanowi podstawy do ograniczenia prawa do informacji publicznej.

Skarżący nadmienił, że żądane informacje dotyczą realizacji zadania publicznego oraz współpracy z podmiotami prywatnymi. Sponsorowanie wydarzenia publicznego stanowi element działalności w sferze publicznej, a nie prywatnej, co oznacza, że podmioty współpracujące z jednostką sektora finansów publicznych muszą liczyć się z zasadą jawności, w tym z ujawnieniem zakresu i wartości świadczeń. Nie powinno więc budzić sprzeciwu i wątpliwości zainteresowanie społeczeństwa informacjami związanymi z działalnością takiej osoby, o ile mają one związek ze sprawami publicznymi, czyli o ile odnoszą się do publicznej sfery jej działalności.

Zdaniem strony z tego powodu błędnie uznano, że w niniejszej sprawie znajdzie zastosowanie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nie można zastosować tego przepisu w sytuacji, gdy udostępnienie wnioskowanej informacji nie naruszyłoby tajemnicy przedsiębiorcy.

Według strony organ nie wyjaśnił również stanu faktycznego sprawy w pełnym zakresie ponieważ wniosek skarżącego obejmował zarówno świadczenia pieniężne, jak i niepieniężne, tymczasem w aktach sprawy oraz uzasadnieniu decyzji brak jest jakichkolwiek informacji dotyczących świadczeń rzeczowych, usługowych lub barterowych oraz ich wartości.

Nadto skarżący wskazał, że organ nie ustalił, czy takie świadczenia występowały, jaka była ich wartość ani czy mogłyby podlegać ewentualnej ochronie, co oznacza, że decyzja została wydana bez zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

W ocenie strony uzasadnienie decyzji ma charakter pozorny i schematyczny ponieważ organ ograniczył się do ogólnych twierdzeń dotyczących strategii marketingowych i potencjalnego wpływu ujawnienia informacji na konkurencję, nie wskazując konkretnych informacji objętych tajemnicą przedsiębiorcy ani nie wykazując związku między ich ujawnieniem a realnym zagrożeniem dla interesów przedsiębiorców. W konsekwencji nie jest możliwe odtworzenie toku rozumowania organu ani przeprowadzenie skutecznej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji.

Skarżący zaakcentował, że odmowa udostępnienia informacji prowadzi do nieuzasadnionego ograniczenia konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, które w niniejszej sprawie nie spełnia przesłanek konieczności i proporcjonalności.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej - na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Nadto organ wskazał, że żądane przez wnioskodawcę informacje dotyczące wysokości świadczeń oraz zakresu wsparcia udzielanego przez danego przedsiębiorcę objęte są klauzulą poufności, zawartą w umowie sponsoringu pomiędzy przedsiębiorcą a Miejskim Ośrodkiem Kultury i Sztuki. Zgodnie z jej postanowieniami strony zobowiązały się do nieujawniania określonych informacji związanych z treścią i warunkami współpracy, w tym w szczególności danych finansowych oraz wartości świadczeń. Klauzula ta stanowi formalny, jednoznaczny przejaw działań przedsiębiorcy zmierzających do zachowania poufności informacji, o którym mowa w art. 11 ust. 2 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Spełnia więc przesłankę formalną ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa.

Jednocześnie, w toku postępowania przedsiębiorcy wskazali, że informacje dotyczące wysokości kwot przeznaczonych na działania o charakterze marketingowym oraz związane ze społeczną odpowiedzialnością biznesu mają dla nich istotne, realne znaczenie gospodarcze. Przedsiębiorcy prowadzący działalność na terenie niewielkiej lokalnej społeczności, w której jawność danych finansowych dotyczących wydatków sponsoringowych mogłaby negatywnie wpływać na pozycję ekonomiczną i konkurencyjną. Ujawnienie informacji o wielkości budżetu marketingowego wykorzystywanego na cele CSR mogłoby naruszyć ich interes gospodarczy, narażając ich na presję ze strony podmiotów konkurencyjnych, kontrahentów lub klientów, a także prowadzić do ujawnienia elementów strategii biznesowej.

Nadto organ podkreślił, że zastosował zasadę proporcjonalności - udostępnił wszystkie dane możliwe do ujawnienia, przy jednoczesnym poszanowaniu praw przedsiębiorcy wynikających z ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zarzut skargi dotyczący "pozornego i schematycznego" uzasadnienia decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Organ szczegółowo i indywidualnie przeanalizował sytuację każdego z przedsiębiorców, którzy odmówili wyrażenia zgody na udostępnienie informacji dotyczących wysokości przekazanych środków finansowych.

Organ zaznaczył, że zastosował zasadę proporcjonalności - udostępnił wszystkie dane możliwe do ujawnienia, przy jednoczesnym poszanowaniu praw przedsiębiorcy wynikających z ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Natomiast zarzut skargi dotyczący "pozornego i schematycznego" uzasadnienia decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Organ szczegółowo i indywidualnie przeanalizował sytuację każdego z przedsiębiorców, którzy odmówili wyrażenia zgody na udostępnienie informacji dotyczących wysokości przekazanych środków finansowych.

Organ zaakcentował, iż w toku postępowania nie poprzestał na lakonicznym powołaniu się na tajemnicę przedsiębiorcy, lecz dokonał odrębnej oceny przesłanek ograniczenia prawa do informacji publicznej w odniesieniu do każdego podmiotu.

Na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2026r., strona wnosiła i wywodziła jak w skardze, argumentując błędne wywodzenie przez organ w tej sprawie tajemnicy przedsiębiorstwa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Mocą art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, ze zm. - dalej zwanej p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje sprawy wymienione w tym przepisie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem jej art. 57a.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny, natomiast istota sporu między stronami sprowadza się do tego, czy w trybie przepisów u.d.i.p. organ jest zobowiązany do udostępnienia skarżącemu żądanych informacji o wysokości środków finansowych oraz wartości środków rzeczowych i nierzeczowych, które przekazali na organizację Dni P. następujący sponsorzy:

1. 1) D. Sp. z o.o. z siedzibą w G.
2. 2) H. S.A. z siedzibą w G.
3. 3) Bank [...] w G.
4. 4) [...] Bank [...] S.A.
5. 5) J. Sp. z o.o. z siedzibą w G.
6. 6) J. Sp. z o.o. z siedzibą w P.
7. 7) M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Organ odmówił zaskarżoną decyzją udostępnienia skarżącemu ww. informacji powołując się na ograniczenia w dostępie do informacji publicznych określone w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Podkreślić należy, że niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącego o udostępnienie informacji publicznej złożonym w dniu 19 sierpnia 2025r.

Skarżący w ww. dniu 19 sierpnia 2025 r. poprzez serwis epuap złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej organizacji wydarzenia "Dni P. 2024", obejmujący w szczególności informacje o sponsorach, zakresie ich świadczeń oraz ich wartości, w tym świadczeń niepieniężnych (rzeczowych, usługowych i barterowych). Jako sposób udostępnienia wskazał przekazanie informacji drogą elektroniczną.

Organ udzielił stronie odpowiedzi (23.09.2025 r. oraz 09.10.2025 r.), w zakresie informacji od podmiotów, które wyraziły zgodę na udostepnienie. Natomiast odmówił udostępnienia informacji dotyczących pozostałych ww. siedmiu podmiotów które odmówiły zgody na udostępnienie powołując się na tajemnicę przedsiębiorstwa.

W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje, że Dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury i Sportu w P. jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia posiadanej informacji publicznej.

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne a w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Z przepisu tego wynika więc, że organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej nie jest wyłącznie organ władzy publicznej, lecz każdy podmiot wykonujący zadania publiczne, tj. zadania realizowane powszechnie i użyteczne dla ogółu, służące zarazem osiąganiu celów wskazanych w Konstytucji RP i ustawach, lub dysponujący majątkiem publicznym (zob. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt I OSK 851/10, https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Dyrektor Miejskiego Ośrodka Kultury i Sportu w P. wykonuje zadania publiczne i gospodaruje mieniem publicznym.

Ponadto należy stwierdzić, że umowy cywilnoprawne zawierane przez organ stanowią co do zasady informację publiczną.

Organ nie kwestionował stanowiska że umowa cywilnoprawna zawarta przez jednostkę sektora finansów publicznych stanowi co do zasady informację publiczną.

Jednakże organ podnosił, iż ustawodawca przewidział wyjątki od obowiązku jej ujawnienia w przypadkach, gdy informacja ta stanowi tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.).

Zgodnie bowiem z treścią art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Przy czym sprawą publiczną jest działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i wskazanych samorządów: gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka – Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wydawnictwo Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 23).

Ponadto, jak wskazuje treść art. 6 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o: majątku, którym dysponują podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej tj. podmioty z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f) a także o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit c) oraz o majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5, pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit a – c oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit d).

Prawo do informacji publicznej nie jest jednak prawem nieograniczonym i nie każda umowa cywilnoprawna, zwłaszcza w całości, podlega ujawnieniu. Zgodnie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Należy dodać, że ograniczenia przewidziane w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p., nie zmieniają samej istoty informacji i nie skutkują tym, że traci ona walor informacji publicznej. Informacja, która nie może być udostępniona ze względu na przepisy o tajemnicy ustawowo chronionej lub prawo do prywatności, nie przestaje być informacją publiczną, pozostaje nią nadal, chociaż nie może zostać ujawniona. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w takiej sytuacji jest zobowiązany wydać decyzję, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., tj. odmówić udostępnienia informacji (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1898/15). Taką też decyzję wydał organ.

W rozpatrywanej sprawie dotyczącej informacji o środkach finansowych oraz wartościach środków rzeczowych i nierzeczowych, które niżej wymienione podmioty przekazały na organizację Dni P.:

1. 1) D. Sp. z o.o. z siedzibą w G.
2. 2) H. S.A. z siedzibą w G.
3. 3) Bank [...] w G.
4. 4) [...] Bank [...] S.A.
5. 5) J. Sp. z o.o. z siedzibą w G.
6. 6) J. Sp. z o.o. z siedzibą w P.
7. 7) M. Sp. z o.o. z siedzibą w P. Poza sporem jest, że ww. podmioty odmówiły przedstawienia żądanych informacji stronie ponieważ zobowiązały się w treści umów do zachowania poufności co do wszystkich informacji związanych z realizacją umów (klauzule o zachowaniu poufności).

W tych okolicznościach sprawy, organ odmówił zaskarżoną decyzją udostępnienia skarżącemu ww. informacji powołując się na ograniczenia w dostępie do informacji publicznych określone w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Tajemnica przedsiębiorcy jest jedną z ustawowych przesłanek ograniczenia dostępu do informacji, co wynika wprost z treści art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Z kolei zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, "przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności." Należy przyjąć, że na gruncie ustawy pojęcia tajemnica przedsiębiorstwa i tajemnica przedsiębiorcy są synonimami. Z cytowanego przepisu wynika, że dla przypisania danej informacji walorów tajemnicy przedsiębiorcy wymagane jest spełnienie zarówno przesłanki materialnej, związanej z zawartością informacji, jak i przesłanki formalnej - podjęcie przez przedsiębiorcę stosownych działań dla skutecznego ograniczenia dostępu do informacji publicznej z uwagi na zaistnienie omawianej tajemnicy.

Dla spełnienia przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy nie jest konieczne wykazanie wysokich lub nietypowych wartości gospodarczych; wystarczające jest, że dane te są dla przedsiębiorcy istotne z punktu widzenia prowadzenia działalności i zostały objęte ochroną poprzez odpowiednie działania, takie jak wprowadzenie klauzuli poufności.

Zestawienie wskazanych okoliczności - tj. formalnego zastrzeżenia poufności w umowie oraz materialnego znaczenia informacji dla interesu gospodarczego przedsiębiorcy funkcjonującego w niewielkim lokalnym środowisku - prowadzi do wniosku, że żądane dane spełniają ustawowe przesłanki tajemnicy przedsiębiorstwa.

Sąd podzielił stanowisko organu iż, obydwie te przesłanki zostały w zaistniałym stanie faktycznym spełnione. Umowy o których mowa, zostały zabezpieczone klauzulą poufności, a nadto zleceniobiorcy nie zrezygnowali z prawa do zachowania tajemnicy przedsiębiorcy.

Ustawodawca, uznał prawo do prywatności osoby fizycznej (za wyjątkiem funkcjonariuszy publicznych) lub tajemnicę przedsiębiorcy za wartości wyżej chronione niż prawo do informacji publicznej, o czym stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Ja już było wspomniane przepisy u.d.i.p. nie zawierają definicji pojęcia tajemnica przedsiębiorcy. Na potrzeby stosowania u.d.i.p. przyjmuje się, że definicję pojęcia tajemnica przedsiębiorstwa, zawiera przepis art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. Nr 153, poz. 1503 ze zm.). Są to zatem nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, jak również organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

Przepisy u.d.i.p. gwarantują ochronę danych stanowiących np. tajemnicę przedsiębiorcy i zezwalają na odmowę udostępnienia określonych informacji z uwagi na ww. tajemnicę, lecz jej istnienie musi być w konkretnych przypadku rzeczywiste i niewątpliwe. Opierając decyzję na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. z powołaniem się na tajemnicę przedsiębiorcy, konieczne jest więc wykazanie, że dane, których udostępnienia na podstawie przepisów u.d.i.p. żąda wnioskodawca, nie mogą zostać ujawnione ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnica przedsiębiorcy musi być oceniana w sposób obiektywny, oderwany od woli danego przedsiębiorcy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zgodzić się z organem, że udostępnienie treści umów naruszyłoby interes przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i doprowadziłoby do naruszenia tajemnicy przedsiębiorcy.

Należy również podkreślić, że organ zastosował zasadę proporcjonalności ponieważ udostępnił wszystkie dane możliwe do ujawnienia, przy jednoczesnym poszanowaniu praw przedsiębiorcy wynikających z ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zarzut skargi dotyczący "pozornego i schematycznego" uzasadnienia decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Organ szczegółowo i indywidualnie przeanalizował sytuację każdego z przedsiębiorców, którzy odmówili wyrażenia zgody na udostępnienie informacji dotyczących wysokości przekazanych środków finansowych.

Nadto w toku postępowania organ nie poprzestał na lakonicznym powołaniu się na tajemnicę przedsiębiorcy, lecz dokonał odrębnej oceny przesłanek ograniczenia prawa do informacji publicznej w odniesieniu do każdego podmiotu.

Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że w sprawie zaistniały przesłanki ograniczające dostęp do informacji publicznych tj. ochrona prywatności i tajemnica przedsiębiorcy i uzasadniające odmowę udzielenia informacji w określony we wniosku sposób.

Odnosząc się do akcentowanego w skardze zarzutu naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1, oraz art. 80 k.p.a. poprzez nierozpoznanie i niewyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, Sąd stwierdza, że zarzut ten nie znajduje potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym sprawy.

Nadto zarzut naruszenia przepisu 107 § 3 k.p.a. jest nieuzasadniony, ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji zwiera wszystkie elementy konieczne określone w tym przepisie.

Uwzględniając powyższe rozważania Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.