Uzasadnienie
Marszałek Województwa Śląskiego – dalej organ - aktem z dnia 11 września 2025r. działając na podstawie art. 10 ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 z późn. zm.) w związku z § 6 ust. 1 i 2 oraz § 8 ust. 2 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t. j. Dz.U. z 2017 r. poz. 784), po rozpatrzeniu wniosku [...] z dnia 17 lipca 2025 r. zatwierdził organizację ruchu na podstawie projektu pn.: "[...]" w zakresie oznakowania [...] oraz oznakowania niezbędnego dla organizacji ruchu na skrzyżowaniu [...] z drogami niższej kategorii bez zmian.
W uzasadnieniu wskazał, iż projektowane oznakowanie musi być wykonane zgodnie z załącznikiem nr 1-4 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (t. j. Dz. U. z 2019 poz. 2311 z póżn. zm.).
Osoby wykonujące czynności związane z robotami w pasie drogowym powinny być ubrane w odzież ostrzegawczą o barwie pomarańczowej lub żółtej i wyposażone w elementy odblaskowe.
Termin, w którym powinna zostać wprowadzona zatwierdzona organizacja ruchu upływa z dniem 31 grudnia 2027 r. (niewprowadzenie zatwierdzonej organizacji ruchu w powyższym terminie spowoduje konieczność ponownego wystąpienia do Marszałka Województwa Śląskiego o zatwierdzenie projektu organizacji ruchu lub zmian tej organizacji).
Wskazał organ, iż brak zawiadomienia zgodnie z § 12 ust. 1 oraz ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t. j. Dz. U. z 2017 r. poz. 784) skutkuje utratą ważności zatwierdzonej organizacji ruchu.
W skardze do WSA w Gliwicach Z. K. – dalej strona reprezentowana przez adwokata zarzuciła organowi naruszenie;
1) art. 20f pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 889), przez nieuwzględnienie uchwały Rady Gminy W. nr [...] wskazującej wstępne miejsca lokalizacji nowych przystanków komunikacyjnych przy [...], przy braku wykazania, że odmowa uwzględnienia tej uchwały wynika z wymogów bezpieczeństwa ruchu drogowego;
2) § 36 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518, z póżn. zm.), przez zaprojektowanie przejścia dla pieszych i strefy oczekiwania w powiązaniu z przystankiem w sposób, który nie gwarantuje bezpiecznego oczekiwania pieszych - z uwagi na ograniczoną widoczność, brak odpowiedniej długości strefy oczekiwania i jej kolizję z zatoką przystankową;
3) § 81 ust. 1 pkt 7 i 8 ww. rozporządzenia, przez zatwierdzenie organizacji ruchu, która nie zapewnia wymaganej odległości widoczności przy zbliżaniu się do przystanku transportu zbiorowego oraz do przejścia dla pieszych oraz przejazdu dla rowerów i strefy oczekiwania pieszych, w szczególności dia kierujących włączających się z dróg podporządkowanych;
4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 20 ust. 4 i art. 20f ustawy o drogach publicznych przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i pominięcie istotnych dowodów w postaci uchwały Rady Gminy W., opinii Wójta, opinii eksperckiej biegłego, sprzeciwu mieszkańców, a także przez dowolną ocenę materiału dowodowego polegającą na przyjęciu, że projektowana lokalizacja zapewnia bezpieczeństwo ruchu, podczas gdy usytuowanie przystanku w projektowanej lokalizacji istotnie zagraża zarówno bezpieczeństwu w ruchu użytkowników drogi, jak i bezpośrednio jakości i bezpieczeństwu korzystania z nieruchomości Skarżącej.
Wniosła o dopuszczenie jako dowód w sprawie; uchwały Rady Gminy W. z dnia 25 września 2025 r. nr [...] w sprawie wskazania wstępnych miejsc lokalizacji nowych przystanków komunikacyjnych przy drodze wojewódzkiej nr [...] w Gminie W. wraz z załącznikiem - mapą lokalizacji, uchwały Rady Gminy W. z dnia 25 września 2025 r. nr [...] w sprawie przyjęcia apelu dotyczącego negatywnego stanowiska co do lokalizacji projektowanych lokalizacji przystanków komunikacyjnych, opinii eksperckiej nr [...], dokumentacji fotograficznej, opinii biegłego sądowego z zakresu inżynierii ruchu drogowego, pismo zarządu dróg z 21 października 2025r. na okoliczność usytuowania lokalizacji przystanków przy ul. [...] w G. zagrażających życiu i zdrowi mieszkańców.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wskazał, iż zasadniczym celem skargi jest zakwestionowanie lokalizacji przystanku komunikacyjnego z uwagi na uciążliwości odczuwane przez Skarżącą w sąsiedztwie jej nieruchomości i tego rodzaju argumentacja gdy nie zostanie powiązana z wykazaniem naruszenia konkretnej normy prawa determinującej legalność zaskarżonej czynności - pozostaje w sferze interesu faktycznego. Postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia projektu organizacji ruchu nie jest instrumentem rozstrzygania sporów sąsiedzkich ani eliminowania subiektywnie odczuwanych uciążliwości wynikających z funkcjonowania elementów infrastruktury transportowej.
W ocenie organu błędne jest założenie strony, że organ zarządzający ruchem, zatwierdzając projekt organizacji ruchu, rozstrzyga o lokalizacji przystanku komunikacyjnego w znaczeniu materialnoprawnym oraz jest zobowiązany do realizacji wniosków Skarżącej formułowanych w oparciu o art. 20f ustawy o drogach publicznych. Są to różne płaszczyzny normatywne; kompetencja organu zarządzającego ruchem (Marszałek Województwa) dotyczy organizacji ruchu (w szczególności oznakowania i zasad ruchu natomiast ustalanie lokalizacji przystanków komunikacyjnych jako elementu infrastruktury oraz ich funkcjonowania w sieci przystankowej pozostaje w reżimie przepisów właściwych dla zarządcy drogi (Zarząd Województwa) i organizatora publicznego transportu zbiorowego. Nie jest zatem prawidłowe przenoszenie na grunt zatwierdzenia organizacji ruchu mechanizmów z innych postępowań ani żądanie od organu zarządzającego ruchem działań, do których brak jest podstawy kompetencyjnej w tej procedurze.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 20f pkt 1 ustawy o drogach publicznych oraz przepisów k.p.a. (w szczególności art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.) organ wskazał, że zarzut jest niezasadny już na poziomie kwalifikacji prawnej. Zaskarżona czynność dotyczy zatwierdzenia projektu organizacji ruchu, a więc nie stanowi decyzji administracyjnej ani klasycznego postępowania jurysdykcyjnego. Skarżąca formułuje ocenę w standardzie właściwym dla decyzji administracyjnej wobec czynności, która nie jest decyzją i nie rozstrzyga o prawach lub obowiązkach strony w formie decyzji. Z tego względu zarzuty naruszenia k.p.a. - konstruowane wprost jak dla postępowania, gdzie wydawana jest decyzja - nie mogą zostać uwzględnione.
Niezależnie od powyższego organ podkreślił, że przeanalizował treść wniosku Skarżącej, materiał włączony do akt oraz argumentację zawartą w załączonej opinii prywatnej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 20f pkt 1 ustawy o drogach publicznych organ wskazał, że "uwzględnienie" uchwały rady gminy w rozumieniu tego przepisu nie jest równoznaczne z bezwzględnym związaniem zarządcy drogi każdym postulatem wynikającym z uchwały lub dokumentów towarzyszących. Ponadto art. 20f pkt 1 funkcjonuje w reżimie dotyczącym przystanków komunikacyjnych i zasad korzystania z nich, natomiast zaskarżona czynność dotyczy organizacji ruchu na drodze. Skarżąca, powołując art. 20f pkt 1 ustawy o drogach publicznych, domaga się w istocie rozstrzygnięcia o charakterze infrastrukturalnym (zmiana lokalizacji przystanku jako elementu zagospodarowania pasa drogowego), które nie mieści się w kompetencji organu zarządzającego ruchem w toku zatwierdzania organizacji ruchu. Art. 20f pkt 1 ustawy o drogach publicznych skierowany jest do zarządcy drogi, a nie do organu zarządzającego ruchem.
Na rozprawie pełnomocnik strony zarzucił naruszenie § 8 ust. 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2023 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem poprzez zaniechanie odrzucenia projektu organizacji ruchu pomimo, że projektowana organizacja polegająca na określeniu linii przystankowej, znaku D-15, przejścia dla pieszych i strefy oczekiwania zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał, iż w pojęciu oznakowanie niezbędne dla organizacji ruchu w zakresie czynności kwestionowanej mieści się lokalizacja linii przystankowej, strefa oczekiwania oraz znak D-15, co wprost dotyczy lokalizacji przystanku autobusowego przy posesji strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Przedmiot kontroli w niniejszej sprawie pod względem legalności stanowił akt Marszałka Województwa Śląskiego z 11 września 2025 r. zatwierdzający projekt stałej organizacji ruchu [...] w zakresie oznakowania [...] oraz oznakowania niezbędnego dla organizacji ruchu na skrzyżowaniu [...] z drogami niższej kategorii bez zmian.
Z uwagi na przedmiot zaskarżenia sąd w pierwszej kolejności wskazuje, że zgodnie z jednolitym orzecznictwem zatwierdzenie organizacji ruchu przez organy, o których mowa w art. 10 ust. 4, 5 i 6 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm. dalej powoływana jako ustawa) jest aktem podlegającym kognicji sądów administracyjnych, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259.; dalej powoływana jako P.p.s.a.), tj. aktem organu jednostki samorządu terytorialnego innym niż określone w pkt 5, podejmowanym w sprawach z zakresu administracji publicznej (vide: uchwała 7 sędziów NSA z 26 czerwca 2014 r., I OPS 14/13, pub. CBOSA).
Dopuszczalność wniesienia skargi na przedmiotowy akt jest uzależniona od legitymacji skargowej, która podlega badaniu w kontekście przesłanek określonych w art.90 i 91 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2025r. poz.581.). Zgodnie z tymi regulacjami każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przepisem aktu prawa miejscowego, wydanym w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć przepis do sądu administracyjnego (art. 90). Przepisy art. 90 stosuje się odpowiednio, gdy organ samorządu województwa nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo, przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne, narusza prawa osób trzecich. (art. 91). Zatem warunkiem wniesienia skargi na w/w akt jest wykazanie przesłanki naruszenia interesu prawnego.
W konsekwencji, skarżący w sprawie niniejszej powinni byli wykazać nie tyle, że posiadają interes prawny, ale że został on naruszony. Od tego bowiem zależy ich legitymacja skargowa i możliwość merytorycznego rozpoznania skargi. Niewykazanie naruszenia interesu prawnego skutkuje bowiem jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a.
Zdaniem sądu, skarżący w sprawie niniejszej legitymację skargową posiadają.
W kwestii legitymacji skargowej właściciela nieruchomości położonej bezpośrednio przy drodze, na której doszło do zmiany organizacji ruchu na skutek zatwierdzenia projektu tej organizacji, orzecznictwo NSA wykazuje rozbieżności. Przy czym jest to przede wszystkim orzecznictwo wypracowano na kanwie art. 101 ust. 1 u.s.g. I tak np. w uzasadnieniu postanowienia z 28 listopada 2017 r. w sprawie I OSK 2397/17 oraz postanowienia z 17 lipca 2018 r. w sprawie I OSK 1636/18 sąd kasacyjny wskazał, że wyłącznie w kategoriach interesu faktycznego można rozważać sytuację własności nieruchomości przylegającej bezpośrednio do drogi publicznej objętej zmienioną organizacją ruchu. Odmienny pogląd wyraził NSA w sprawach I OSK 1722/17 (wyrok z 17 stycznia 2018 r.), I OSK 1630/17 (wyrok z 5 kwietnia 2019 r.) oraz uzasadnieniach postanowień w sprawach I OSK 287/19 (z 12 marca 2019 r.) oraz I OSK 161/19 (z 13 lutego 2019 r.).
W szczególności w sprawie I OSK 1722/17 NSA wskazał, że trafne jest w takiej sytuacji upatrywanie naruszenia interesu prawnego w ograniczeniu uprawnień właścicielskich przysługujących na podstawie art. 140 Kodeksu cywilnego. Skoro zgodnie z tym przepisem w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy oraz w tych samych granicach może rozporządzać rzeczą, to właściciel nieruchomości ma legitymację skargową do zaskarżenia do sądu administracyjnego takiej czynności organu gminy, która ogranicza jego konstytucyjną i ustawową swobodę korzystania i dysponowania swoją nieruchomością. W sprawie, w której NSA wyraził ten pogląd, zaskarżona została czynność prezydenta miasta wprowadzająca do porządku prawnego nowe reguły - zakaz postoju i zatrzymywania się na odcinku drogi zbiorczej (z wyłączeniem zatok parkingowych).
Sąd kasacyjny stwierdził, że zakaz ten uszczupla uprawnienia właścicielskie skarżącego, naruszając jego interes prawny. Utrata możliwości zatrzymywania się i postoju utrudni obsługę komunikacyjną nieruchomości skarżącego - nie będzie możliwe zatrzymanie się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości, konieczne będzie zaparkowanie w dalszej odległości i dojście piesze. Podobnie wskazał NSA w sprawie I OSK 1630/17 wywodząc, że skoro akt zatwierdzający organizację (zmianę organizacji) ruchu podlega kognicji sądów administracyjnych, to interpretacja art. 101 ust. 1 u.s.g. (art. 87 ust. 1 u.s.g.), na podstawie którego wnoszona jest skarga na ten akt, nie może prowadzić do sytuacji, w której w praktyce w tego rodzaju sprawach nikt nie byłby w stanie wykazać istnienia przesłanki naruszenia swego interesu prawnego lub uprawnienia. Dlatego krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi winien być weryfikowany.
Sąd w sprawie niniejszej podziela stanowisko dotyczące istnienia legitymacji skargowej właściciela nieruchomości bezpośrednio przylegającej do drogi, na której wprowadzono bądź zmieniono organizację ruchu w sposób utrudniający korzystanie z niej przez tegoż właściciela. W sprawie niniejszej oznacza to, że skarżąca jako właściciel nieruchomości położonej bezpośrednio przy ul. [...], komunikująca się za pomocą tej drogi z innymi drogami publicznymi i korzystająca z niej w sposób dotychczasowy, wskutek wprowadzonej zmiany organizacji ruchu gdzie wprowadzono nową stała organizację ruchu dla zadania przebudowa drogi wojewódzkiej nr [...] na odcinku [...], K. znalazła się w sytuacji utrudniającej to dotychczasowe korzystanie. Ma zatem interes prawny w sprawie kwestionowania wprowadzonej zmiany organizacji ruchu. Skarżąca mogła zatem wnieść skargę na przedmiotowy akt Marszałka.
Dokonana kontrola sadowa tegoż aktu wskazuje, że został w analizowanej części wydany z istotnym naruszeniem prawa.
Jak stanowi art. 10 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2024.poz. 1251) Marszałek województwa zarządza ruchem na drogach wojewódzkich, z zastrzeżeniem ust.
- 6. Mając na uwadze powyższe jak i to, iż lokalizacja dokonywanych zmian dotyczy organizacji ruchu na drodze wojewódzkiej zaskarżony akt został wydany przez organ uprawniony.
Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 784 ze zm.; dalej powoływane jako rozporządzenie), organ zarządzający ruchem zatwierdza organizacje ruchu na podstawie złożonych projektów organizacji ruchu.
Stosownie do § 1 ust. 2 pkt 2 tego rozporządzenia, przez projekt organizacji ruchu rozumie się dokumentację sporządzoną w celu zatwierdzenia stałej, zmiennej albo czasowej organizacji ruchu przez właściwy organ zarządzający ruchem albo właściwy podmiot zarządzający drogą wewnętrzną.
Wymagane elementy projektu organizacji ruchu wymieniono w § 5, a szczegółowe zasady zatwierdzania projektu uregulowano w § 8 rozporządzenia z 23 września 2003 r.
Z przepisu § 5 ust. 1 wynika, że projekt organizacji ruchu powinien zawierać:
- 1) plan orientacyjny w skali od 1:10 000 do 1:25 000 z zaznaczeniem drogi lub dróg, których projekt dotyczy;
- 2) plan sytuacyjny w skali 1:500 lub 1:1 000 (w uzasadnionych przypadkach organ zarządzający ruchem może dopuścić skalę 1:2 000 lub szkic bez skali) zawierający:
- a) lokalizację istniejących, projektowanych oraz usuwanych znaków drogowych, urządzeń sygnalizacyjnych i urządzeń bezpieczeństwa ruchu; dla projektów zmian stałej organizacji ruchu dopuszcza się zaznaczenie lokalizacji tylko znaków i urządzeń dla nowej organizacji ruchu,
- b) parametry geometrii drogi;
- 3) program sygnalizacji i obliczenia przepustowości drogi - w przypadku projektu zawierającego sygnalizację świetlną;
- 4) zasady dokonywania zmian oraz sposób ich rejestracji - w przypadku projektu zawierającego znaki świetlne lub znaki o zmiennej treści oraz w przypadku projektu dotyczącego zmiennej organizacji ruchu lub zawierającego inne zmienne elementów mające wpływ na ruch drogowy;
- 5) opis techniczny zawierający charakterystykę drogi i ruchu na drodze, a w przypadku organizacji ruchu związanej z robotami prowadzonymi w pasie drogowym - opis występujących zagrożeń lub utrudnień; przy robotach prowadzonych w dwóch lub więcej etapach opis powinien zawierać zakres planowanych robót dla każdego etapu i stan pasa drogowego po zrealizowaniu etapu robót;
- 6) przewidywany termin wprowadzenia czasowej organizacji ruchu oraz termin wprowadzenia nowej stałej organizacji ruchu lub przywrócenia poprzedniej stałej organizacji ruchu - w przypadku projektu dotyczącego wykonywania robót na drodze;
- 7) nazwisko i podpis projektanta.
Z kolei jak wynika z § 8 rozporządzenia, zatwierdzenie projektu organizacji ruchu nie jest i nie może być czynnością mechaniczną i arbitralną.
Ustawodawca wymaga od zatwierdzającego merytorycznej analizy projektu. Organ zarządzający ruchem w wyniku tej analizy może (§ 8 ust. 2):
- 1) zatwierdzić organizację ruchu w całości lub w części bez zmian lub po wprowadzeniu zmian lub wpisaniu uwag dotyczących wdrożenia organizacji ruchu;
- 2) odesłać projekt w celu wprowadzenia poprawek;
- 3) odrzucić projekt (co ma miejsce obligatoryjnie w przypadku stwierdzenia, że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego albo niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego, a fakultatywnie w przypadku niezgodności projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej bądź nieefektywności projektowanej organizacji ruchu - § 8 ust. 1, 5 i 6).
Znajdujący się w aktach sprawy projekt organizacji ruchu nie zawiera analizy skutków wprowadzenia nowej lokalizacji przystanku przy ul. [...] w G., przejścia dla pieszych i strefy oczekiwania na istniejący przed przebudową i zmianą organizacji. W szczególności nie przeanalizowano, czy usytuowanie przystanku autobusowego na [...] na łuku drogi ul [...] w G. naprzeciw posesji o nr [...] przy jednoczesnym istnieniu w pobliżu, w bardzo niedalekiej odległości na ulicy [...] drogi podporządkowanej, gdzie kierujący pojazdami chcąc wyjechać na drogę główną i włączyć się do ruchu mają zagwarantowane bezpieczne warunki ruchu drogowego. Czy usytuowanie tego przystanku nie zagraża innym użytkownikom drogi, w tym także pieszym mając także na względzie fakt usytuowania drogi podporządkowanej ul. [...] z wyjazdem na drogę wojewódzką - główną. Zaskarżony akt takiej analizy nie zawiera. W orzecznictwie wskazuje się, że to z projektu organizacji ruchu powinna wynikać analiza dla zastosowania określonego rozwiązania.
Proces zatwierdzenia zmiany organizacji ruchu wymaga wyważenia proporcji pomiędzy interesem osób mieszkających którym należy zapewnić swobodny i bezpieczny, zgodny z przepisami ruchu drogowego, dojazd do ich nieruchomości, a interesem społecznym, który wymaga aby zapewnić bezpieczeństwo wszystkim uczestnikom ruchu drogowego. Projekt został sporządzony nierzetelnie, co stanowi istotne uchybienie. Projekt nie uzasadnia wprowadzenia zmian na ulicy [...] [...] w G. w zakresie lokalizacji przystanku autobusowego. Nie wykazano, że uwzględniono przy tych zmianach potrzeby społeczności lokalnej. Ograniczenia prawa własności są dopuszczalne ale musi to być uczynione w interesie publicznym. W projekcie nie wyjaśniono efektywności projektowanej organizacji ruchu i nie wykonano analizy dotyczącej zmiany lokalizacji przystanku autobusowego Nie jest zatem możliwa ocena merytoryczna zatwierdzenia zaskarżonego aktu w kwestionowanej przez skarżącą części, bowiem nie realizuje ona zasady przekonywania przez co jest obiektywnie nieweryfikowalna.
Przyjąć zatem należy, że organ zatwierdził zmiany w stałej organizacji ruchu arbitralnie, bez uzasadnienia, czyli w sposób dowolny. Działania takiego nie sposób zaakceptować, albowiem dokonane zostało z istotnym naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.
Jako niewystarczające w tym zakresie należy ocenić poczynione w treści odpowiedzi na skargę argumenty, iż to zarządca drogi ostatecznie decyduje o lokalizacji przystanku komunikacyjnego albowiem decyzja w tym zakresie nie może być całkowicie dowolna i jej podjęcie powinno być uzależnione od charakteru drogi i warunków bezpieczeństwa drogowego. W treści zatwierdzonego aktu jak i aktach sprawy (w tym projektu uzupełnienia stałej organizacji ruchu drogowego), brakuje wyjaśnień i jakiegokolwiek uzasadnienia w tym względzie. Zaznaczenia przy tym wymaga, że gdy projekt organizacji ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego – organ zarządzający ruchem powinien zażądać wprowadzenia takich rozwiązań projektowych, które zapewnią odpowiedni poziom bezpieczeństwa ruchu drogowego lub odrzucić projekt, jeżeli nie zostaną wprowadzone.
Sumując, opisane wyżej wady i braki projektu nie uprawniały organu do zatwierdzenia [...]" w zakresie oznakowania [...] oraz oznakowania niezbędnego dla organizacji ruchu na skrzyżowaniu [...] z drogami niższej kategorii bez zmian. Zaskarżony akt został zatem wydany z naruszeniem § 8 ust. 5 rozporządzenia z 23 września 2003 r. W ocenie sądu, argumentacja tego przepisu dotycząca powinna być elementem dokumentacji sporządzonej w celu zatwierdzenia organizacji ruchu, tak aby wskazywała, że podjęte przez organ rozstrzygnięcie nie jest aktem dowolnym.
W konsekwencji powyższego nie przesądzając zasadności wprowadzenia przedmiotowych zmian, należało orzec o wyeliminowaniu zaskarżonego aktu jako aktu istotnie naruszającego prawo. Brak wyczerpującej argumentacji uzasadniającej wprowadzenie dokonanych zmian nie pozwala bowiem stwierdzić, czy ustalenie stałej organizacji ruchu drogowego może obowiązywać w zaproponowanym przez organ kształcie czy też nie ma ku temu wystarczających podstaw.
Organ administracji ponownie rozpoznając sprawę uwzględni ocenę prawną sądu i zdecyduje o zasadności zatwierdzenia projektu planu organizacji ruchu, a jeśli ją podtrzyma i ponownie zatwierdzi – uczyni to w sposób wymagany przepisami, w tym uzasadniając wszechstronnie wydany akt.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 lit a i c p.p.s.a.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.