Uzasadnienie
Decyzją z 23 października 2025 r., nr 3778/RT/2025, Zarząd Województwa Śląskiego utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję z 9 kwietnia 2025 roku, nr [...], zobowiązującą Fundację [...]" z siedzibą w K. do zwrotu części dofinansowania w kwocie 1 275 837,84 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Dofinansowanie to stanowiło płatność ze środków europejskich Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, otrzymaną przez Fundację na podstawie umowy z 24 października 2018 r.
Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji Zarząd Województwa wydał ją w następującym stanie faktycznym i prawnym.
24 października 2018 r. została zawarta pomiędzy Województwem Śląskim, reprezentowanym przez Zarząd Województwa Śląskiego, pełniący rolę Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, a Beneficjentem - Fundacją [...] umowa o dofinansowanie projektu pn.: "[...]", na potrzeby powstania Centrum Usług Społecznych dla Rodziny "[...]". Przedmiotem projektu, realizowanego na podstawie wniosku nr [...], była rewitalizacja nieruchomości przy [...] [...] i [...] w K. na potrzeby utworzenia rodzinnych domów dziecka oraz Centrum Usług Społecznych "[...]". W projekcie założono objęcie wsparciem infrastrukturalnym trzech lokali (w dwóch budynkach), realizację aktywizacji społeczno-gospodarczej oraz poprawę warunków dla osób zagrożonych wykluczeniem społecznym. Planowano wzrost liczby osób korzystających z infrastruktury o 60% oraz zagospodarowanie 0,216 ha terenu.
Projekt obejmował remont i wyposażenie budynków z przeznaczeniem na trzy rodzinne domy dziecka (łącznie dla 16 mieszkańców i 12 pracowników Fundacji), centrum usług społecznych oraz zagospodarowanie terenu zielenią, elementami małej architektury i placem zabaw.
Zgodnie z aneksem nr [...] do umowy z 17 lutego 2022 r., przewidziano współfinansowanie projektu z funduszy UE w kwocie nieprzekraczającej 1 414 040,43 zł.
Kontrola IZ potwierdziła fakt wyremontowania i wyposażenia 2 budynków (K., ul. [...] [...] i [...]). Powstała w ten sposób infrastruktura została wykorzystana przez Beneficjenta do obsługi projektu powiązanego w ramach Funduszu Solidarnościowego pn. "[...]". Infrastruktura nie została wykorzystana do prowadzenia domów dziecka czy rodzin zastępczych, zgodnie z założeniami wniosku o dofinansowanie. Tym samym cel szczegółowy projektu pn. "zwiększenie liczby osób korzystających ze wspartej infrastruktury (członkowie społeczności lokalnej, osoby z terenu województwa śląskiego), planowany wzrost o 60%" nie został osiągnięty, ponieważ nie funkcjonują rodzinne domy dziecka i brak jest kandydatów do ich prowadzenia oraz do rodzin zastępczych.
Jednocześnie budynki nie mają odbioru Państwowej Straży Pożarnej w zakresie spełnienia wymagań ochrony przeciwpożarowej. Beneficjent posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele realizacji projektu na podstawie umowy dzierżawy obowiązującej do dnia 11 grudnia 2025 r. i nie wystąpił o jej przedłużenie.
Ponadto IZ stwierdziła, że Beneficjent w wyniku udzielonego zamówienia pn. "[...]" wybudował parking składający się z 4 stanowisk normalnych plus 1 stanowisko dla osób niepełnosprawnych, co nie było ujęte we wniosku o dofinasowanie jako wydatek kwalifikowany w pkt C.2.2 Zadanie 7. Ponadto, zgodnie z Przewodnikiem dla beneficjentów w zakresie kwalifikowalności wydatków (rozdział 8 pkt. 8.2.7) roboty budowlane dotyczące dróg i parkingów (z wyłączeniem chodników) w ramach działania 10.3 stanowią wydatki niekwalifikowalne. Wobec czego koszty poniesione na budowę parkingu stanowią wydatek niekwalifikowany w ramach projektu. Zgodnie z protokołem odbioru robót częściowych z 30.09.2021 r. w wysokości 28 167,00 zł brutto. (...).
W następstwie przeprowadzonej kontroli oraz po analizie złożonych przez Beneficjenta wyjaśnień, IZ RPO WSL stwierdziła, że Beneficjent naruszył § 6 ust. 5, 6 i 7 umowy o dofinansowanie oraz sekcję 6.2 pkt 3 lit. d), e) oraz k) Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 (dalej: Wytyczne ws. kwalifikowalności).
W konsekwencji, IZ RPO WSL stwierdziła, że w trakcie realizacji projektu doszło do powstania nieprawidłowości w rozumieniu art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. U. UE. L. Nr 347 z 2013 r., s. 320 i nast.; dalej: "rozporządzenie ogólne").
W związku z powyższym, pismem z 29 lutego 2024 r. uzupełnionym pismem z 15 kwietnia 2024 r. IZ RPO WSL, działając na podstawie art. 207 ust. 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (aktualnie obowiązujący t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1530 z późn. zm.; dalej: u.f.p.), wezwała Beneficjenta do zwrotu środków w łącznej wysokości 1 275 837,84 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia zwrotu na rachunek bankowy Województwa Śląskiego w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania.
W pozostałym, niewymienionym jak dotychczas zakresie, Zarząd Województwa wskazał jako podstawę prawną decyzji następujące przepisy: art. 104 i art. 138 §1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm.), art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tj. Dz. U. z 2025 r., poz. 581), art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 12a pkt 1 w zw. z art. 60 pkt 6 i art. 67 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1530 ze zm.) oraz w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 ustawy z 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014- 2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm.)
W skardze na tę decyzję Fundacja zarzuciła Zarządowi Województwa:
- 1. Naruszenie art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych przez błędne przyjęcie, że środki pochodzące z dofinansowania przyznanego na realizację projektu pt. [...], na podstawie umowy z 24 października 2018 r. w kwocie 1 275 837,84 zł, zostały wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., w sytuacji, gdy zachowane zostały wymagane procedury i nie powstała nieprawidłowość, która spowodowała lub mogłaby spowodować szkodę w budżecie ogólnym UE.
- 2. Niewłaściwe zastosowanie przepisu prawa materialnego - art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f p. w zw. z przepisem art. 65 § 1 Kodeksu cywilnego, a wynikające z błędnej wykładni organu, to jest uznaniu, że Fundacja naruszyła procedurę wynikającą z łączącej strony umowy o dofinansowanie w sytuacji, gdy Skarżąca, jako beneficjent, dokonywała wydatków na podstawie oświadczenia woli instytucji wyrażonej w odpowiedniej formie, która stanowiła zmianę do umowy z 24 października 2018 r., w których to instytucja wyraziła zgodę na powiązanie projektu z projektem dotyczącym asystencji osoby niepełnosprawnej, a co stanowiło bezpośrednie źródło prawa dla beneficjenta oraz dalsze wytyczne działań.
- 3. Naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. przez błędne przyjęcie, że środki przekazane Fundacji zostały przez nią wykorzystane nieracjonalnie i nieefektywnie, a nadto z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., podczas gdy Skarżąca dokonała koniecznych i zasadnych wydatków za zgodą instytucji, która stanowiła zmianę do umowy o dofinansowanie projektu.
- 4. Naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym niewyjaśnienie zasadności nałożenia korekty finansowej, w szczególności niewyjaśnienie, czy uchybienia spowodowały lub mogły spowodować powstanie szkody w budżecie ogólnym UE i jakich rozmiarów, a w rezultacie zaniechanie wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności.
- 5. Naruszenie art. 8 k.p.a. i 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, z uwagi na zawarcie w niej zbyt ogólnych stwierdzeń, w szczególności odnoszących się do potencjalnej szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej czy też okoliczności mogących uzasadnić obniżenie zastosowanej korekty finansowej, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji.
- 6. Naruszenie art. 143 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 przez zastosowanie nieproporcjonalnej korekty, bez uwzględnienia wagi i charakteru stwierdzonych naruszeń, jak również bez uwzględnienia (a przede wszystkim ustalenia) strat finansowych dla funduszy polityki spójności i/lub EFMR, które w wyniku tych naruszeń miały wystąpić i zastosowanie korekt finansowych w maksymalnej wysokości, a w konsekwencji żądanie zwrotu dofinansowania w kwocie odpowiadającej maksymalnym wartościom korekt finansowych;
- 7. Naruszenie § 3 ust. 1 w zw. z § 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju z 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (Dz.U. 2021.2179, a to poprzez jego niezastosowanie pomimo zaistnienia przesłanek obniżenia wysokości korekty finansowej.
- 8. Sprzeczność stanu faktycznego z ustalonymi przez organ okolicznościami, polegająca na braku wzięcia pod uwagę zrealizowania przez skarżącą celów szczególnych umowy o dofinansowanie, w których nie zostało wyszczególnione utworzenie rodzinnych domów dziecka, natomiast cel szczególny "zwiększenie liczby osób korzystających ze wspartej infrastruktury o 60%" został przez Skarżącą osiągnięty, a to poprzez objęcie przez fundację opieką ponad 300 osób niepełnosprawnych, a także poprzez zapewnienie mieszkania rodzinie zastępczej z pięciorgiem dzieci.
- 9. Błąd w ustaleniach faktycznych przez przyjęcie, że;
- a) realizacja projektu miała polegać na utworzeniu i prowadzeniu rodzinnych domów, podczas gdy projekt polegał również na prowadzeniu Centrum Usług Społecznych, które funkcjonuje, a ponadto w grudniu 2023 roku jeden z budynków zamieszkuje rodzina zastępcza z pięciorgiem dzieci, a co w żadnej mierze nie zostało wzięte pod uwagę przez organ w zaskarżonej decyzji;
- b) nieutworzenie rodzinnych domów dziecka wynika z braku odpowiedniego planowania po stronie Skarżącej, podczas gdy było to spowodowane okolicznościami niezależnymi od Skarżącej, a ponadto skarżący podejmował działania zmierzające do pozyskania kandydatów na prowadzenie domów dziecka, jednak bez winy skarżącego takie działania nie przyniosły spodziewanych rezultatów, a fundacja nie mogła zmusić nikogo do prowadzenia takiego domu dziecka;
- c) skarżąca nie podjęła rozmów w zakresie przedłużenia umowy dzierżawy, podczas gdy rozmowy takie zostały zainicjowane w terminie przewidzianym w tej umowie.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty Fundacja wniosła o uchylenie decyzji Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 23 października 2025 roku, nr 3778/RT/2025 oraz poprzedzającej jej decyzji Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 9 kwietnia 2025 roku, nr [...], ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Zarządowi Województwa do ponownego rozpatrzenia oraz o zasądzenie na swą rzecz kosztów postępowania sądowego.
Zarząd Województwa wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w tej sprawie następujące stanowisko.
Skarga jest nieuzasadniona. Zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Podstawą faktyczną jej wydania było ustalenie, że Fundacja nie osiągnęła celu projektu, jakim był remont i wyposażenie budynków infrastruktury na potrzeby prowadzenia rodzinnych domów dziecka/rodzin zastępczych oraz centrum usług społecznych. Ustalenia organu w zakresie celu projektu mają umocowanie w treści wniosku o dofinansowanie, z którego wynika jego zakres rzeczowy. W pkt B12 wniosku stwierdzono, że w wyremontowanej i wyposażonej w ramach projektu infrastrukturze budynkowej Fundacja planuje prowadzić trzy rodzinne domy dziecka/rodziny zastępcze. Podobnie zapis pkt B15 wskazuje na przeznaczenie 3 lokali na rodzinne domy dziecka. Również zapisy pkt. B10, B16, B18, B20, C2, F2 odwołują się do tworzenia rodzinnych domów dziecka.
Nie ulega wątpliwości, że do uruchomienia rodzinnych domów dziecka nie doszło. Czy zatem można twierdzić, jak czyni to Fundacja, że celem projektu nie było utworzenie 3 rodzinnych domów dziecka, że był to jedynie środek do realizacji celu, jakim było zwiększenie liczby osób korzystających ze wspartej infrastruktury (członkowie społeczności lokalnej, osoby z terenu województwa śląskiego) planowany wzrost o 60 %. Skoro, przyjmując dalej logikę Fundacji, utworzenie 3 rodzinnych domów dziecka/rodzin zastępczych nie było celem projektu, to nie można postawić jej zarzutu niezrealizowania takiego celu.
Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko Zarządu, że projekt zakładał realizację celu, który w ogólnym wymiarze można określić jako zwiększenie liczby osób korzystających ze wspartej infrastruktury (członkowie społeczności lokalnej, osoby z terenu województwa śląskiego) planowany wzrost o 60 %, ale w konkretny sposób, między innymi, przez utworzenie rodzinnych domów dziecka/rodzin zastępczych. W ten sposób utworzenie domów dziecka należy uznać za cel projektu, na co przeznaczone zostało dofinansowanie uzyskane w drodze konkursowej. W trakcie konkursu taki cel był deklarowany i taki podlegał ocenie w konfrontacji z innymi projektami. Trafne jest w takim razie ustalenie organu, że cel projektu nie został osiągnięty.
Nie ma znaczenia w jakim zakresie został osiągnięty, a w jakim nie i z jakich przyczyn. Nie osiągnięto wszystkich celów projektu oraz rezultatu określonych we wniosku o dofinansowanie, tym samym nie osiągnięto założonych celów projektu oraz nie utrzymano trwałości projektu przez określony czas od dnia zakończenia jego realizacji. Skoro strona nie osiągnęła celu projektu i nie zrealizowała obligatoryjnych wskaźników produktu oraz rezultatu, to uzasadnione jest stwierdzenie organu, że w sposób istotny naruszyła postanowienia umowy o dofinansowanie.
Nie znajduje uzasadnienia w dokumentach sprawy twierdzenie Fundacji, jakoby otrzymała zgodę IP na zmianę projektu i rezygnację z przeznaczenie remontowanych pomieszczeń na organizowanie rodzinnych domów dziecka/rodzin zastępczych. Również w tym zakresie ustalenia organu mają umocowanie w dowodach, w piśmie instytucji Zarządzającej RPO WSL 2014-2020 z 11 marca 2022 r. Nie wynika z niego, by obejmowało zmianę przeznaczenia infrastruktury i rezygnację z prowadzenia pieczy zastępczej.
Jako bezsporne należy uznać ustalenie o wybudowaniu przez Fundację parkingu za środki pochodzące z dofinansowania projektu. Spór dotyczy w tym przypadku kwalifikowalności tych wydatków.
Nie można skutecznie zarzucić organowi, że ustalenia te zostały przyjęte z naruszeniem zasad postępowania, co zostało podniesione w pkt 4 skargi jako zarzut naruszenia art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a., 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a.
Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a. przez nienależyte sporządzenie uzasadnienia decyzji. Decyzja został uzasadniona rzetelnie, zawiera wszystkie treści, o których w tym przepisie mowa. Dość powiedzieć, że liczy 43 strony i wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu decyzji organ odniósł się do wszystkich zarzutów odwołania, a że ich nie podzielił, to nie znaczy, by naruszył przepisy k.p.a.
Pora przejść od zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego. Pierwszy z nich dotyczy naruszenia przepisów art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych i to w dwojaki sposób. Po pierwsze dlatego, że nie uwzględniono zmian do umowy o dofinansowanie projektu przyjętych za zgodą IZ. Po drugie dlatego, że nie powstała nieprawidłowość, która spowodowała lub mogłaby spowodować szkodę w budżecie UE, co jest warunkiem żądania zwrotu dofinansowania.
Na temat pierwszej z tych kwestii Sąd już się wypowiedział przy omówieniu ustaleń faktycznych uznając, że nie doszło do zmiany umowy przez zmianę przeznaczenia infrastruktury i rezygnację z prowadzenia pieczy zastępczej.
Na temat drugiej stwierdzić należy, że zastosowanie przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p., wymaga ustalenia, że środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy. Procedury te mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. Podpisana przez Beneficjenta według wzoru umowa, wraz z powołanymi w niej aktami, określa procedurę wykonywania przez niego projektu.
Zatem naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., może wynikać również z postanowień umowy oraz procedur, których stosowanie w umowie postanowiono, określonych w innych, przywołanych w umowie aktach, co z kolei implikuje wydanie decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Oznacza to, że o naruszeniu procedur w rozumieniu art. 184 u.f.p. świadczy każde uchybienie zobowiązań ciążących na beneficjencie udzielonego mu dofinansowania. W tym przypadku mamy do czynienia z brakiem osiągnięcia celu projektu (naruszenie postanowień par. 6 ust. 5, 6 i 7 umowy) oraz wydatkowaniem środków na budowę parkingu, co jest wydatkiem niekwalifikowalnym, a wynika to wprost z postanowień sekcji 6.2 pkt 3 lit. d), e) oraz k) powołanych w umowie Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014 – 2020. Również w Przewodniku dla beneficjentów EFRR RPO WSL 2014-2020. Wskazano w nim, w pkt 8.2.7. Wykaz wydatków kwalifikowalnych i niekwalifikowalnych..., że niekwalifikowalne są wydatki na roboty budowlane dotyczące dróg i parkingów (z wyłączeniem chodników).
Szkoda w budżecie UE, na co powołuje się Fundacja, wynika z przepisu art. 2 pkt 36 w zw. z art. 143 ust. 1 rozporządzenia ogólnego w którym nieprawidłowość zdefiniowano tak "nieprawidłowość" oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem. W wyroku z 9 września 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt I SA/Bk, WSA w Białymstoku zawarł następującą tezę:
Przepis art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 za nieprawidłowość uznaje jakiekolwiek naruszenia prawa wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego. Nie uzależnia zatem uznania konkretnego naruszenia prawa za nieprawidłowość od rodzaju naruszonego przepisu lub przepisów, wagi naruszenia, liczby naruszonych przepisów, ani też charakteru działania podmiotu, które spowodowało naruszenie przepisów. Wystarczy wykazanie, że określone naruszenie prawa mogłoby spowodować szkodę. Przepis ten ma na celu zapobieżenie nieprawidłowemu wydatkowaniu środków finansowych przeznaczonych na projekty finansowane z funduszy unijnych. Dlatego obejmuje także szkodę potencjalną.
Podzielając tę tezę Sąd zwraca uwagę na to, że nieosiągnięcie celów projektu oraz poniesienie wydatków niekwalifikowalnych może być ocenione jako mające szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem.
Sumując, postawiony w skardze zarzut naruszenia przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. Z art. 184 u.f.p. jest nieuzasadniony.
Sąd nie znalazł uzasadnienia dla zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ przepisu art. 143 ust. 2 rozporządzenia ogólnego przez zastosowanie korekty bez uwzględnienia wagi i charakteru naruszeń jak również § 3 ust. 1 w zw. z par. 7 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie warunków obniżania wartości korekt finansowych oraz wydatków poniesionych nieprawidłowo związanych z udzielaniem zamówień (Dz.U.2021.2179) przez nieobniżenie korekty. Organ wskazał w uzasadnieniu decyzji z 9 kwietnia 2025 r., w części III.3. Podsumowanie oraz IV Podsumowanie, że naruszenie procedur było tego rodzaju, że było powodem rozwiązania umowy z Beneficjentem, do czego doszło. Charakter naruszeń uprawniał do oceny, że Beneficjent nie wywiązywał się z obowiązków nałożonych na niego w umowie, realizował projekt w sposób niezgodny z umową, dlatego anulowano cały wkład publiczny w ramach projektu. Warunkiem zachowania dotacji było osiągnięcie celi projektu, a skoro cel nie został zrealizowany, to całość dofinansowania podlega zwrotowi.
Mając to wszystko na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i dlatego oddalił skargę Fundacji na podstawi art. 151 p.p.s.a.