Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 14 sierpnia 2025r. nr SKO.4117.72.2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: SKO) utrzymało w całości decyzję z 7 grudnia 2023r., nr [...] Prezydenta Miasta C. (dalej: Prezydent) w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności S. S. (dalej: Skarżąca) pełniącej funkcję członka zarządu V. Sp. z o.o. (Prezesa Zarządu) za zobowiązania publicznoprawne z tytułu dotacji niewykorzystanych przez szkoły M. w C. (dalej: szkoły), dla których organem prowadzącym jest V. Sp. z o.o. podlegających zwrotowi do budżetu miasta C., powstałe w okresie od 9 kwietnia 2018 r. do 31 sierpnia 2019 r. w łącznej wysokości 3.000,00 zł oraz obowiązku dokonania zwrotu do budżetu miasta C. niewykorzystanej dotacji wraz z odsetkami.
Rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawym.
Decyzją z 19 kwietnia 2024 r. nr [...] SKO utrzymało w mocy decyzję z 7 grudnia 2023r., nr [...] Prezydenta o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej pełniącej funkcję członka zarządu (Prezesa Zarządu) V. Sp. z o.o. za zobowiązania publicznoprawne z tytułu dotacji niewykorzystanych przez szkoły M. w C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 grudnia 2024 r. sygn. akt: III SA/GI 545/24 uchylił tę decyzję. Wskazał, że w sprawie jest bezspornym, że Skarżąca pełniła funkcję prezesa zarządu spółki w okresie od 9 kwietnia 2018 r. do 31 sierpnia 2019 r. Wykazane zostało przez organy, że w okresie pełnienia przez nią funkcji członka zarządu spółki doszło do pobrania części dotacji w nadmiernej wysokości, wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem i niewykorzystania przez szkoły.
Tym samym organy słusznie uznały, że pozytywna przesłanka do orzeczenia odpowiedzialności Skarżącej zaistniała w sprawie. Nie określiły natomiast właściwego czasu do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, do czego były zobowiązane. Sąd podkreślił, że obowiązkiem organu było ustalenie samodzielnie, ewentualnie przez biegłego, czy i kiedy wystąpiło przesłanka ogłoszenia upadłości wskazana w art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego/prawa upadłościowego i naprawczego. Ustawodawca nie powiązał bowiem stanu niewypłacalności ze stanem majątku dłużnika, lecz z konkretnym zaniechaniem, zaprzestaniem płacenia długów. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy powinien przeprowadzić postępowanie w taki sposób, aby udowodnienie określonych okoliczności poprzeć stosownymi dowodami. Decyzja zaś powinna zostać sporządzona w sposób logiczny, spójny, czytelny i uporządkowany aby z łatwością skarżąca mogła zrozumieć jakie fakty uznano za udowodnione, jakim dowodom organ dał wiarę, przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.
Realizując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach SKO pismem z dnia 6 maja 2025 r. zwróciło się do V. Sp. z o.o. o przesłanie dokumentów do toczącego się postępowania w szczególności sprawozdania zarządu z działalności Spółki V. Sp. z o.o. oraz sprawozdania finansowego za lata 2018 i 2019 ewentualnie innych dokumentów potwierdzających czy i kiedy wystąpiła przesłanka ogłoszenia upadłości Spółki V. Sp. z o.o. wskazana w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe, zgodnie z którym dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli utracił zdolność do wykonywania swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych z adnotacją, iż postępowanie toczy się w sprawie solidarnej odpowiedzialności członka zarządu (Prezesa Zarządu) V. Sp. z o.o. za zobowiązania publicznoprawne z tytułu dotacji niewykorzystanych przez szkoły podlegających zwrotowi do budżetu miasta C. Pismo po dwukrotnym awizowaniu zostało zwrócone do SKO w dniu 26 maja 2025 r. z adnotacją "Zwrot. Nie podjęto w terminie."
Następnie pismem z dnia 9 czerwca 2025r. SKO zwróciło się do pełnomocnika Skarżącej z zapytaniem czy jest ona w posiadaniu sprawozdania zarządu z działalności Spółki V. Sp. z o.o. oraz sprawozdania finansowego za lata 2018 i 2019 ewentualnie innych dokumentów potwierdzających czy i kiedy wystąpiła przesłanka ogłoszenia upadłości Spółki V. Sp. z o.o. wskazana w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe oraz o ich przesłanie do SKO celem załączenia do dokumentów toczącego się postępowania. Pismo o tożsamej treści zostało również wystosowane do Skarżącej w dniu 16 czerwca 2025r. z dodatkowym zapytaniem czy nadal jest ważne pełnomocnictwo udzielone radcy prawnemu M. C. W dniu 17 lipca 2025 r. wpłynęło do SKO pismo pełnomocnika Skarżącej z informacją, że nie jest ona w posiadaniu żądanych dokumentów oraz innych dokumentów potwierdzających czy i kiedy wystąpiła przesłanka ogłoszenia upadłości tej Spółki.
Dalej SKO przedstawiło mające zastosowanie przepisy prawne.
Wskazało, że celem wypełnienia zalecenia zawartego w wyroku z dnia 11 grudnia 2024r. podjęło próbę zbadania czy i kiedy wystąpiły przesłanki do ogłoszenia upadłości Spółki występując zarówno do Spółki V. Sp. z o.o. jak i do samej Skarżącej o przedstawienie dokumentów potwierdzających jej stanowisko. Jednak bierna postawa Skarżącej nie pozwala na poczynienie wyjaśnień w tym przedmiocie, co nie powinno być ze szkodą dla finansów publicznych. Tym bardziej, że z treści art. 116 § 1 pkt 1 O.p. wynika, że to na członku zarządu spoczywa ciężar wykazania istnienia przesłanek zawartych w tym przepisie. Na poparcie tego stanowiska SKO przedstawiło poglądy w orzecznictwie sadów administracyjnych.
Jak ustaliło SKO, w niniejszej sprawie nie został w ogóle złożony wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego upadłości (postępowanie układowe). Skarżąca poza krótkim twierdzeniem, że w okresie kiedy pełniła funkcję członka zarządu Spółki nie wystąpiły okoliczności obligujące ją do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki a termin płatności zobowiązań upływał w okresie, kiedy nie pełniła już żadnych funkcji w zarządzie Spółki i stosownie do treści art. 116 § 2 O.p. nie ponosi odpowiedzialności za jej zobowiązania bowiem termin płatności upływał w roku 2022, nie przedstawiła żadnych dowodów w sprawie potwierdzających jej stanowisko. Tymczasem w ocenie SKO odpowiedzialny członek lub prezes zarządu powinien być należycie zorientowany w sprawach podmiotu, którym zarządza, szczególnie w odniesieniu do stanu majątkowego spółki i ciążących na niej zobowiązaniach tak, by nie doprowadzić do naruszenia obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów podatkowych i do sytuacji zadłużenia spółki oraz stanu jej niewypłacalności.
Skarżąca pełniła funkcję Prezesa Spółki, której przedmiot działalności obejmował działalność w zakresie szkół (szkoły policealne, wychowanie przedszkolne, szkoły podstawowe, licea ogólnokształcące), edukacji oraz wychowania, oznacza to, że kierowała placówką odpowiedzialną za edukację i wychowanie dzieci i młodzieży, co rodzi obowiązek odpowiedzialności zarówno w sferze edukowania podopiecznych jak i dbania o przyznane środki publiczne, tak by nie były one marnotrawione. Pochodzą one z podatków i opłat, w tym od osób niezamożnych, emerytów, dla których stanowi to znaczne obciążenie.
Natomiast dokonanie ustaleń co do tego czy i kiedy wystąpiła przesłanka ogłoszenia upadłości wskazana w art. 11 ust. 1 prawa upadłościowego/prawa upadłościowego i naprawczego wobec biernej postawy Skarżącej uniemożliwia jej wykazanie i tym samym uwolnienie od odpowiedzialności przewidzianych w art. 116 O.p.
Wobec tego należało utrzymać w mocy decyzję Prezydenta nr [...] z dnia 7 grudnia 2023r. o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej pełniącej funkcję członka zarządu (Prezesa Zarządu) Spółki za zobowiązania publicznoprawne z tytułu dotacji niewykorzystanych przez szkoły.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżąca zaskarżyła w całości decyzję, zarzucając jej naruszenie:
1.przepisów prawa procesowego poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a., w sytuacji gdy:
1)przesłanki określone w art. 108 § 1 k.p.a. nie wystąpiły, a rzekome zagrożenie wystąpienia niepowetowanej szkody w niniejszej sprawie nie występuje;
2) przedmiotowe postępowanie prowadzone było na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej, co powoduje, że przesłanki nadania rygoru natychmiastowej wykonalności winny być oceniane na podstawie tego aktu prawnego.
2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 21 § 3 w zw. z art. 116 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej za zobowiązania Spółki w sytuacji gdy przesłanki do takiego orzeczenia nie wystąpiły.
Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I Instancji w całości.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła dotychczasowy przebieg postępowania.
Podkreśliła, że od początku trwania postępowania wskazywała organowi I instancji, że nie wystąpiły w sprawie takie okoliczności, które mogłyby ją obligować do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Na dzień prowadzenia postępowania administracyjnego nie była już członkiem zarządu spółki i nie posiadała dostępu do jej dokumentów finansowych. Nie jest w stanie wykazać okoliczności, że nie wystąpiły przesłanki do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, bowiem nie ma w tym przedmiocie odpowiednich narzędzi prawnych. Organ administracji publicznej, prowadzący stosowne postępowanie administracyjne jest w stanie wystąpić do obecnych władz spółki ze zobowiązaniem do doręczenia odpowiednich materiałów źródłowych, na podstawie których będzie możliwe sprawdzenie czy w okresie, kiedy Skarżąca pełniła funkcję członka zarządu zaistniały przesłanki do ogłoszenia przez spółkę upadłości - m.in. czy spółka nie regulowała swoich wymagalnych zobowiązań. Zaniechania w tym przedmiocie nie powinny obciążać strony.
Tymczasem SKO wykonywanie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ograniczyło jedynie do wystąpienia do Spółki oraz do samej Skarżącej z wezwaniem do przedstawienia dokumentów księgowych. Spółka zignorowała wystąpienie organu. Skarżąca zgodnie z prawdą wyjaśniła, że nie jest w stanie sprostać nałożonemu obowiązkowi, bowiem nie ma dostępu do dokumentacji Spółki. SKO uznało oświadczenie Skarżącej za przyjęcie biernej postawy, co skutkowało wydaniem zaskarżonej decyzji. W aktach sprawy natomiast próżno szukać dowodów na inną aktywność organu, chociażby wystąpienia do właściwego wydziału KRS sądu powszechnego prowadzącego księgi rejestrowe spółki, o nadesłanie informacji o sprawozdaniach finansowych spółki za lata kiedy Skarżąca była jej prezesem. Zatem to nie Skarżąca przyjęła postawę bierną a organ, który na nią usiłuje przerzucić swoje obowiązki.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz.143, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.
Według art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt.
Przed przystąpieniem do rozpatrzenia sprawy podkreślić należy, iż sprawa była już rozpoznawana przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach pod sygn. akt III SA/Gl 545/24.
Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z 15 stycznia 1998r., sygn. II SA 1560/97). Podkreślić przy tym należy, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże je w sprawie. Jedynie w przypadku, gdy ulegnie zmianie podstawa prawna danego stosunku prawnego lub gdy zmienią się okoliczności faktyczne, zasada z art. 153 p.p.s.a. nie będzie miała zastosowania (por. wyrok NSA z 16 maja 2012r., sygn. akt II GSK 550/11).
Oddziaływaniem art. 153 p.p.s.a. objęte jest więc przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014r., sygn. akt I GSK 534/12)
Stosownie natomiast do art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona w art. 170 p.p.s.a. w odniesieniu do sądów oznacza, że podmioty te muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Zatem w kolejnym postępowaniu, w którym pojawia się dana kwestia, nie może być już ona ponownie badana. (por. Wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 października 2024 r., sygn. akt I SA/Bd 422/24).
Rolą obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję Sądu jest zatem ponowna ocena tejże decyzji z uwzględnieniem wskazań i oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 11 grudnia 2024r., sygn. akt III SA/Gl 545/24.
W wyniku przeprowadzonej kontroli pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji SKO z 14 sierpnia 2025 r., nr SKO.4117.72.2025 utrzymującej w mocy w całości decyzję Prezydenta z 7 grudnia 2023r., nr [...] w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności Skarżącej, pełniącej funkcję członka zarządu (Prezesa Zarządu) Spółki za zobowiązania publicznoprawne z tytułu dotacji niewykorzystanych przez szkoły dla których organem prowadzącym jest Spółka podlegających zwrotowi do budżetu miasta C., powstałe w okresie od 9 kwietnia 2018 r. do 31 sierpnia 2019 r. w łącznej wysokości 3.000,00 zł oraz obowiązku dokonania zwrotu do budżetu miasta C. niewykorzystanej dotacji wraz z odsetkami Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna.
W przytoczonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjnych w Gliwicach przesądził, że Skarżąca pełniła funkcję Prezesa Zarządu Spółki w okresie od 9 kwietnia 2018 r. do 31 sierpnia 2019 r. W okresie pełnienia funkcji członka zarządu spółki przez Skarżącą doszło do w pobrania części dotacji w nadmiernej wysokości, wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem i niewykorzystania przez szkoły, dla których organem prowadzącym była Spółka. Art. 116 § 2 ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2026r. poz. 622; dalej: O.p.) jednoznacznie wiąże odpowiedzialność z momentem powstania zobowiązania podatkowego z mocy prawa, a nie z datą wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania. Przesłanka bezskuteczności egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 O.p. oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela.
Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy zatem rozumieć sytuację, w której nie ma wątpliwości, że nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku Spółki. W ocenie Sądu organy słusznie uznały, że pozytywna przesłanka do orzeczenia odpowiedzialności Skarżącej zaistniała w sprawie. Jednak organy nie ustaliły że Skarżąca we właściwym czasie miała wynikający z przepisów prawa obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, a zaniechanie organów w tym zakresie nie może skutkować odpowiedzialnością członka zarządu za zobowiązania Spółki. W ponownym postępowaniu organ odwoławczy powinien przeprowadzić postępowanie w ten sposób aby udowodnienie określonych okoliczności poprzeć stosownymi dowodami. Decyzja zaś powinna zostać sporządzona w sposób logiczny, spójny, czytelny i uporządkowany aby z łatwością Skarżąca mogła zrozumieć jakie fakty uznano za udowodnione, jakim dowodom organ dał wiarę, przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności.
Wykonując wskazania wyroku Sąd SKO pismem z dnia 6 maja 2025 r. zwróciło się do Spółki o przesłanie dokumentów do toczącego się postępowania potwierdzających czy i kiedy wystąpiła przesłanka ogłoszenia upadłości Spółki V. Sp. z o.o. wskazana w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe. Spółka nie podjęła tego pisma.
Następnie SKO zwróciło się do pełnomocnika Skarżącej o przekazanie dokumentów na wskazanie okoliczności co do ogłoszenia upadłości Spółki. Jednak żądane dokumenty nie zostały udostępnione.
NSA w wyroku z 30 września 2015r., sygn. akt II FSK 2045/13 zauważył, że choć na organach ciąży obowiązek prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, czemu ma służyć wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i jego ocena, to nie można tracić z pola widzenia, że z brzmienia art. 116 § 1 O.p. obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek zwalniających z odpowiedzialności za zaległości zasadniczo ciąży na członku zarządu. Wynika to z konstrukcji ww. normy prawnej, której cechą charakterystyczną jest to, że przepis ten najpierw określa przesłanki pozytywne orzeczenia o odpowiedzialności, a następnie w punkcie pierwszym i drugim tego paragrafu wylicza przesłanki negatywne. Wyliczenie to poprzedzone zwrotem "a członek zarządu nie wykazał, że" (art. 116 § 1 pkt 1 O.p.). Determinuje to ocenę, że ciężar dowodu istnienia negatywnych przesłanek przeniesienia odpowiedzialności obciąża zainteresowanego członka zarządu.
W uzasadnieniu wymienionego wyroku NSA stwierdził również, że obciążenie członków zarządu obowiązkiem wykazania przesłanek negatywnych przeniesienia na nich odpowiedzialności za zaległości podatkowe zarządzanych przez nich spółek nie pozostaje w sprzeczności z zasadami ogólnymi postępowania podatkowego, a w szczególności z określoną w art. 122 O.p. zasadą prawdy obiektywnej, nie jest także sprzeczne z art. 187 § 1 O.p. Powyższe przepisy określają zasadę i dotyczą wszystkich tych postępowań, w których ciężar dowodzenia okoliczności istotnych dla ustalenia podstawy faktycznej rozstrzygnięcia podatkowego leży po stronie organów podatkowych. Przepis art. 116 § 1 O.p. określa wyjątek od tej zasady i jest przepisem szczególnym. Stanowisko takie potwierdza także uchwała siedmiu sędziów NSA w uchwale z 10 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FPS 3/09.
Zatem członek zarządu może uwolnić się od odpowiedzialności za zaległości spółki jeżeli wykaże, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości. Chodzi nie tylko o wykazanie czynności złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, ale jednocześnie że czynność ta została dokonana we właściwym czasie. (wyrok NSA z 21 września 2022 r., sygn. akt III FSK 693/21).
Zaznaczyć należy, że ustawodawca w tym zakresie nie przewidział żadnych innych okoliczności, które mogłyby stanowić przesłanki egzoneracyjne. Do rozważenia przez Sąd pozostawała zatem kwestia, czy Skarżąca wykazała, że wystąpiła którakolwiek z okoliczności uwalniających go od tej odpowiedzialności.
W ocenie Sądu Skarżąca nie zwolniła się z odpowiedzialności poprzez wykazanie, że zaistniała jedna z okoliczności, o jakiej mowa w art. 116 § 1 pkt 1 i 2 O.p.
Po pierwsze, Skarżąca nie wykazała, że zgłosiła wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki we właściwym czasie. Warto tutaj wskazać na wyrok WSA w Gdańsku, według którego przesłanki uwolnienia się przez członków zarządu spółki od odpowiedzialności za zobowiązania sprowadzają się do wykazania należytej staranności w działaniach zmierzających do wszczęcia postępowania upadłościowego (wyrok WSA w Gdańsku z 20 września 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 686/22). Skarżąca tych działań nie podjęła.
Po drugie, Skarżąca działając w oparciu art. art. 116 § 1 pkt 2 O.p. nie wskazała mienia Fundacji, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części. Nie można przypisać organowi podatkowemu obowiązku wskazania w/w mienia. Gdyby bowiem organ miał wiedzę o istnieniu takiego mienia nie mógłby stwierdzić, że egzekucja wobec spółki jest bezskuteczna, lecz miałby obowiązek prowadzenia egzekucji także z takiego mienia (wyrok WSA w Gliwicach z 7 września 2022 r., sygn. akt I SA/Gl 1398/21).
Tym samym Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z 31 stycznia 2023 r., III SA/Gl 732/22 i zawartą w nim argumentację.
Mając na uwadze dotychczasowe rozważania Sąd nie podzielił stanowiska Skarżącej i uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz procesowego w stopniu uzasadniającym jej eliminację z obrotu prawnego. Uwzględnienie skargi następuje bowiem w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tych okolicznościach zarzuty skargi okazały się bezzasadne, a Sąd nie znalazł w zaskarżonej decyzji również innych uchybień, które mogłyby uzasadnić jej uchylenie.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.