Uzasadnienie
Z uwagi na prawomocne oddalenie wniosku skarżącego J. J. o przyznanie prawa pomocy (postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2015 r. k.99-100 v, postanowienie NSA z dnia 17 marca 2015 r., sygn. akt II OZ 177/15; k. 129-132), Przewodniczący Wydziału III WSA w Gdańsku wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi (k.146).
W następstwie wezwania skarżący w dniu 28 kwietnia 2015 r. złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata (k. k.157, 186 – 187).
W złożonym formularzu PPF rubryki od 7 do 11 ponownie opatrzone zostały sformułowaniem "brak".
Z uwagi na brak danych odnośnie obecnego stanu majątkowego i możliwości płatniczych, referendarz sądowy zobowiązał skarżącego do przedstawienia nowych (zmienionych) okoliczności związanych z jego sytuacją majątkową i możliwościami płatniczymi, które uzasadniałyby zmianę dotychczasowego stanowiska w kwestii przyznania wnioskodawcy prawa pomocy.
W pisemnej odpowiedzi z dnia 19 maja 2015 r. skarżący wskazał, że "[...] w okresie od 01.01.14 do chwili obecnej nie składał żadnych skarg na przewlekłość ani pozwów o zapłatę i z tegoż powodu nie otrzymał żadnych odszkodowań lub zadośćuczynień [...]".
Postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku odmówił wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.
W ustawowym terminie skarżący wniósł sprzeciw od ww. postanowienia wskazując, że oddalenie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest wyrazem arbitralności. Z przedłożonych przez niego dokumentów wynika bowiem wprost, że nie jest on w stanie ponieść kosztów sądowych oraz kosztów związanych z ustanowieniem pełnomocnika z urzędu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Po prawomocnym oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy (jak w niniejszej sprawie), wnioskodawca może złożyć kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, jednak rozpoznanie kolejnego wniosku nie może polegać na weryfikowaniu ocen i rozstrzygnięcia objętego wcześniejszym prawomocnym postanowieniem. Prawomocne postanowienie w tym zakresie wiąże bowiem nie tylko strony, ale także sąd. Ponowne rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest zatem dopuszczalne, ale tylko z uwagi na takie okoliczności, które powstały później i w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony (zob. postanowienie NSA z 28 września 2011 r. sygn. akt II OZ 830/11; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).
Sąd podzielając powyższy pogląd stwierdza, że w kolejnym wniosku o przyznanie prawa pomocy jak i we wniesionym sprzeciwie skarżący nie przedstawił żadnych nowych okoliczności uzasadniających zmianę dotychczasowego stanowiska w kwestii przyznania prawa pomocy. Zauważyć też należy, że pismo skarżącego z dnia 19 kwietnia 2015 r. nie zawierało pełnej odpowiedzi na wezwanie referendarza sądowego z dnia 11 maja 2015 r. Wezwanie to odnosiło się bowiem do konieczności wskazania nowych (zmienionych) okoliczności związanych z sytuacją majątkową i możliwościami płatniczymi, które uzasadniałyby zmianę dotychczasowego stanowiska w kwestii przyznania wnioskodawcy prawa pomocy.
Jeżeli zaś od momentu prawomocnego oddalenia poprzedniego wniosku o przyznanie prawa pomocy nie powstaną okoliczności, które w sposób zasadniczy zmieniają sytuację materialną strony, które to okoliczności wnioskodawca powinien przedstawić w sposób nie budzący wątpliwości, Sąd nie ma podstaw do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego ponowny wniosek.
Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.