Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 26 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę L. J. na opisane zaświadczenie Prezydenta Miasta [...].
Po rozpoznaniu wniosku skarżącego, postanowieniem z dnia 30 grudnia 2009 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał mu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.
Okręgowa Izba Radców Prawnych w [...] wyznaczyła na pełnomocnika L. J. z urzędu radcę prawnego J. S., której skarżący w dniu 18 stycznia 2010 r. udzielił pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie.
W piśmie procesowym z dnia 18 stycznia 2010 r. pełnomocnik skarżącego wniosła o zasądzenie kosztów postępowania poniesionych w toku postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 150% stawki minimalnej, oświadczając, iż opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części. W uzasadnieniu podniosła, iż sporządziła opinię w przedmiocie braku podstaw do wniesienia środka odwoławczego w sprawie oraz załączyła jej odpis. Następnie wskazała, iż dokonała zwrotu na rzecz mocodawcy poniesionych kosztów na uzyskanie kopii, kserokopii i odpisów w łącznej kwocie 17,26 zł. Z przedłożonych dokumentów wynika, iż na koszty te składa się uiszczona przez skarżącego opłata kancelaryjna za wydanie kopii dokumentów z akt niniejszej sprawy w wysokości 12 zł oraz udokumentowana paragonem fiskalnym kwota 5,26 zł za sporządzenie kopii i wydruków.
Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł.
W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.
Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, to należne pełnomocnikowi wynagrodzenie za dokonane czynności ze względu na to, że nie prowadził sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 180 zł, co po podwyższeniu o 22% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 219,60 zł.
W pozostałej części wniosek należało oddalić z następujących względów. Zgodnie § 15 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę w wysokości nie wyższej niż 150 % stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 i 4, oraz niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego.
Nie ulega wątpliwości, że w świetle art. 250 P.p.s.a. oraz § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., zasądzając opłatę za czynności radcy prawnego z tytułu zastępstwa prawnego, należy brać pod uwagę niezbędny nakład pracy pełnomocnika, a także charakter sprawy i wkład pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia.
W niniejszej sprawie pełnomocnik został ustanowiony już po wydaniu postanowienia Sądu z dnia 26 listopada 2009 r. odrzucającego skargę i sporządził opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie prowadził natomiast sprawy w I instancji. Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej nie zawierał zaś argumentów mających świadczyć o takim nakładzie pracy pełnomocnika oraz charakterze sprawy, który usprawiedliwiałby podwyższenie stawki wynagrodzenia za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Nie ma natomiast powodów do podwyższenia stawki wynagrodzenia za zastępstwo prawne z urzędu w sytuacji, gdy aktywność radcy prawnego w wypełnianiu obowiązków nie przekracza granic zwykłej staranności pełnomocnika.
Odnosząc się do pozostałych żądań zawartych we wniosku - w zakresie należącym do kompetencji referendarza sądowego - podkreślić należy, że wydatki wynikające (które powstały) ze sposobu pracy, jaki pełnomocnik uznaje za najbardziej dogodny dla siebie w związku z przygotowaniem się do prowadzenia sprawy nie są wydatkami niezbędnymi, o których mowa w cyt. rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. (por. S. Babiarz, B. Dauter, M. Niezgódka - Medek, Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych, Warszawa 2007, s.314).
Zatem zwrot uiszczonej przez skarżącego opłaty kancelaryjnej za wydanie kopii dokumentów z akt sprawy oraz kosztów sporządzenia kopii i wydruków w łącznej kwocie 17,26 zł, nie stanowią wydatków, o których mowa w § 15 pkt 2 cyt. rozporządzenia. Pełnomocnik nie wykazał bowiem niezbędności wydatków, których zwrotu się domaga. Warto w tym miejscu zwrócić uwagę na prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, iż adwokatowi lub radcy prawnemu nie przysługuje zwrot kosztów kserowania pism procesowych wraz z załącznikami. Koszty te pokrywa przyznane mu wynagrodzenie (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 10 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Lu 611/04, ZNSA 2005, nr 1, s.105). Wprawdzie orzeczenie to zapadło na podstawie przepisów P.p.s.a. o zwrocie kosztów postępowania między stronami, to jednak stanowisko w nim zaprezentowane zasługuje na uwzględnienie w okolicznościach niniejszej sprawy.
Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.