Uzasadnienie
W rozpatrywanej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na uchwałę Rady Powiatu z dnia 30 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie likwidacji Szpitala [...] w B. wniósł W. K. Wobec powyższego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 października 2009 r., na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 300,00 zł.
W wydanym zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie oraz rygor odrzucenia skargi.
Wnioskiem z dnia 4 grudnia 2009 r. skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego.
Postanowieniami z dnia 14 stycznia i 9 kwietnia 2010 r. odmówiono wnioskodawcy przyznania prawa pomocy. Zażalenie na postanowienie z dnia 9 kwietnia 2010 r. zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r.
W związku z tym zarządzeniem z dnia 24 czerwca 2010 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wpisu z dnia 2 października 2009 r.
W następstwie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 22 lipca 2010 r. postanowieniem z dnia 23 września 2010 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy. Postanowienie to nie zostało zaskarżone sprzeciwem.
Wobec wcześniejszego, bezskutecznego wezwania skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wpisu, odmowy przyznania prawa pomocy oraz z uwagi na brzmienie art. 220 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle którego skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu, Sąd zobligowany był skargę odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.