Uzasadnienie
J. J. wystąpił do Urzędu Miejskiego w G. o podanie danych adresowych J. K. Pismem z dnia 14 lipca 2008 r. wnioskodawca został poinformowany, że w kartotece mieszkańców G. figuruje więcej osób o tym samym imieniu i nazwisku, zatem nie jest możliwe udzielenie odpowiedzi na jego zapytanie. Nadto nie wskazał on przepisu prawa materialnego, na podstawie którego jest uprawniony do żądania udostępnienia danych osobowych.
Następnie Prezydent Miasta powołując się na art. 104 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 44h ust. 2 pkt 2 i pkt 4 oraz art. 44h ust. 8 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), wydał decyzję z dnia 8 sierpnia 2008 r. o odmowie udostępnienia danych osobowych ze zbiorów meldunkowych w zakresie podania adresu zameldowania J. K. Organ uzasadnił rozstrzygnięcie tym, że w kartotece mieszkańców miasta figuruje więcej osób o tym samym imieniu i nazwisku, a wnioskodawca nie dysponuje bliższymi danymi, które mogłyby zidentyfikować poszukiwaną osobę.
Po rozpatrzeniu odwołania strony Wojewoda decyzją z dnia 19 września 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy zacytował art. 44h ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, a następnie stwierdził, że na podstawie zebranego materiału dowodowego nie można było zidentyfikować osoby wskazanej. W systemie znajduje się kilka osób o tym samym imieniu i nazwisku, a wnioskodawca nie był w stanie uzupełnić wniosku o bliższe dane. Strona nie przedstawiła również żadnego dokumentu świadczącego o tym, że przed Sądem Okręgowym w G. toczy się wskazana sprawa, która uzasadniałaby udostępnienie danych osobowych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku J. J. wniósł o uchylenie powyższej decyzji Wojewody. Skarżący podkreślił, że wskazał podstawę prawną żądania oraz dane personalne danej osoby.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga jest niezasadna.
Przepis art. 44h ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych w sposób jednoznaczny określa zasady udostępniania danych ze zbiorów meldunkowych. Zawiera on zamknięty katalog osób prawnych i osób fizycznych uprawnionych do udostępnienia im danych osobowych ze zbiorów meldunkowych, zawiera ponadto warunki jakie powinien spełniać uprawniony do uzyskiwania danych.
W art. 44h ust. 2 pkt 4 w/w ustawy, w brzemieniu na dzień orzekania przez organy, zawarto zapis, iż dane osobowe udostępnia się innym osobom i podmiotom (co ma zastosowanie w przypadku skarżącego), jeżeli uwiarygodnią one interes faktyczny w otrzymaniu danych, za zgodą osób których dane dotyczą. Skarżący nie wskazał - poza imieniem i nazwiskiem - żadnych innych danych pozwalających na takie zidentyfikowanie osoby, które pozwalałyby organom na zwrócenie się do niej o wyrażenie zgody na udostępnienie jej danych. Brak zgody osoby zainteresowanej nie pozwala organowi na udostępnienie jej danych.
Organ pierwszej instancji powiadomił skarżącego, iż na terenie G. zamieszkuje wiele osób o imieniu i nazwisku J. K., oraz wezwał do wskazania bliższych danych osobowych tej osoby. Skarżący nie wskazał takich danych.
W tej sytuacji organ pierwszej instancji zasadnie odmówił udostępnienia danych osobowych w zakresie podania adresu J. K. bowiem skarżący nie wskazał o którego J. K. adres zabiega. Tym samym nie wskazał względem kogo ma interes faktyczny w wydaniu jego adresu.
Powyższe dowodzi tego, iż zasadna jest również decyzja organu drugiej instancji.
Mając powyższe rozważania na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę. O kosztach zastępstwa procesowego udzielonego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 tej ustawy w związku z § 2 ust. 3 i § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).