Uzasadnienie
W rozpatrywanej sprawie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 25 marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o wpisanie Gminy [...] do Rejestru gmin, na obszarze, których używane są nazwy w języku mniejszości wniósł W.K.
Wobec powyższego, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 7 lipca 2009 r., na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) stosownie do § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) zobowiązano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 300,00 zł.
W wydanym zarządzeniu zakreślono termin 7 dni na jego wykonanie oraz rygor odrzucenia skargi.
Skarżący na w/w zarządzenie wniósł zażalenie. Zażalenie to zostało oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2009 r.
W związku z tym zarządzeniem z dnia 20 listopada 2009 r. wezwano skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 7 lipca 2009 r.
W następstwie kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 16 grudnia 2009 r. postanowieniami z dnia 1 lutego 2010 r. oraz z dnia 8 kwietnia 2010 r. odmówiono skarżącemu przyznania prawa pomocy.
Zażalenie na postanowienie z dnia 8 kwietnia 2010 r. zostało z kolei oddalone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r.
Wobec wcześniejszego, bezskutecznego wezwania skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia w przedmiocie wpisu, w/w postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2010 r. oraz z uwagi na brzmienie art. 220 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w świetle którego skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu, Sąd zobligowany był skargę odrzucić, o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.