Uzasadnienie
E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Pismem z dnia 14 stycznia 2026 r. E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. (zwana dalej także "skarżącą", "wnioskodawcą", "spółką"), na podstawie art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej jako: "u.d.i.p."), wystąpiła do G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (zwanej dalej także "organem", "G.") o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:
- a) wskazanie podmiotu, który dostarczy urządzenia, stanowiące - zgodnie z postanowieniami kontraktu publicznego zawartego przez G. z Miastem Gdańsk (umowa z dnia 29 grudnia 2025 r. w przedmiocie realizacji usługi odbioru odpadów komunalnych z terenu nieruchomości, położonych w granicach administracyjnych Gminy Miasta Gdańska oraz ich transport do A. Sp. z o.o. w G. - sektor VI) - wyposażenie pojazdów odbierających odpady oraz podmiotu, który zapewni usługi w zakresie kontroli procesu odbioru odpadów w zakresie wymaganym przez Miasto Gdańsk w ww. kontrakcie publicznym, w szczególności usługi świadczone do tej pory na rzecz G. przez wnioskodawcę (usługi objęte fakturami nr [...], [...], [...], [...], [...], których dotyczyło wypowiedzenie z dnia 9 stycznia 2026 r.), zasad realizacji ww. dostaw urządzeń, świadczenia ww. usług, wynagrodzenia należnego dostawy urządzeń/usługodawcy, w tym udostępnienia umowy/umów, których przedmiotem jest dostawa ww. urządzeń lub świadczenie ww. usług;
- b) udzielenia informacji, czy G. udzieliło zamówienia na "Dostosowanie, wdrożenie, utrzymanie oraz serwis systemu informatycznego do planowania, monitorowania, kontroli odbioru odpadów przez G.", będącego przedmiotem dwóch postępowań o udzielenie zamówienia publicznego (ogłoszenie o zamówieniu nr 2025/BZP 00409594/01 oraz ogłoszenie o zamówieniu nr 2025/BZP 00489952/01), ewentualnie na część usług/dostaw stanowiących przedmiot ww. zamówienia, wskazania trybu udzielenia ww. zamówienia, podanie podstawy prawnej stosowania ww. trybu, uzasadnienie jego wyboru, wskazanie podmiotu, który uzyskał zamówienie, zasad jego realizacji, wynagrodzenia należnego wykonawcy/wykonawcom, w tym udostępnienie umowy/umów w przedmiocie realizacji ww. zamówienia lub jego części.
Uzasadniając wniosek spółka wskazała, że G. - będące podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. - zawarła z Miastem Gdańsk w dniu 29 grudnia 2025 r. kontrakt publiczny, którego przedmiotem jest odbiór odpadów komunalnych z terenu nieruchomości położonych w granicach administracyjnych Gminy Miasta Gdańska - sektor VI. Na jego mocy G. została zobowiązana do wyposażenia pojazdów odbierających odpady w odpowiednie urządzenia oraz zapewnienia kontroli procesu odbioru odpadów (usług monitoringu procesu odbioru odpadów). Do tej pory usługi w powyższym zakresie były realizowane na rzecz G. przez wnioskodawcę, który także w dniu 12 października 2025 r. przedstawił informację handlową w przedmiocie doposażenia pojazdów ww. spółki w dodatkowe urządzenia wymagane przez Miasto Gdańsk. Do chwili obecnej wnioskodawca nie uzyskał informacji zwrotnej w zakresie dostaw dodatkowych urządzeń, natomiast w dniu 9 stycznia 2026 r. odebrał oświadczenie o wypowiedzeniu przez G. umowy w zakresie usług objętych fakturami nr [...], [...], [...], [...] i [...].
Jednocześnie w 2025 r. G. dwukrotnie wszczynała postępowanie w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego na usługę w przedmiocie "dostosowania, wdrożenia, utrzymania oraz serwisu systemu informatycznego do planowania, monitorowania, kontroli odbioru odpadów przez G." (ogłoszenie o zamówieniu nr 2025/BZP 00409594/01 oraz ogłoszenie o zamówieniu nr 2025/BZP 00489952/01), które w obu wypadkach zakończyło się unieważnieniem z powodu braku złożenia oferty przez potencjalnych wykonawców. Wymagania stawiane w ww. postępowaniach znacznie wykraczały ponad wymagania w zakresie monitoringu odbioru odpadów, których realizacji oczekiwało Miasto Gdańsk.
Uzyskanie przez wnioskodawcę informacji w zakresie wskazanym we wniosku jest konieczne dla oceny prawidłowości działania G. w zakresie zarządu majątkiem publicznym, w szczególności pod kątem przestrzegania przepisów ustawy - Prawo zamówień publicznych oraz zasad prawidłowej gospodarki. Informacja o zamówieniach udzielanych przez podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej, w tym umowy w przedmiocie takich zamówień, jest powszechnie uważana za informację publiczną. "Umowa cywilnoprawna, mocą której nieruchomości spółki komunalnej zostają wydzierżawione lub wynajęte na rzecz innego podmiotu, to dokument zawierający treść stanowiącą informację publiczną. Informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w tym o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Informację publiczną stanowi w szczególności treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotów wykonujących zadania publiczne" (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 30 października 2025 r., sygn. akt I SAB/Op 72/25).
W odpowiedzi na wniosek, decyzją z dnia 13 lutego 2026 r. (nr G./33/2026/MP) G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. poinformowała, że nie udzieliła zamówienia publicznego, obejmującego kompleksowy zakres objęty zakończonymi unieważnieniem z uwagi na brak złożonych ofert postępowaniami pn. "Dostosowanie, wdrożenie, utrzymanie i serwis systemu informatycznego do planowania, monitorowania, kontroli odbioru odpadów przez G.".
G. zawarł z kontrahentem B. Sp. z o.o. umowę dotyczącą modernizacji i utrzymania istniejącego systemu monitoringu we flocie spółki, w zakresie określonych pojazdów służących realizacji przywołanego we wniosku zadania. W związku z koniecznością unieważnienia dwóch postępowań o udzielenie zamówienia, które miały charakter kompleksowy, spółka dokonała ponownej analizy swoich potrzeb i wymagań oraz zrewidowała zakres przedmiotu zamówienia. W związku z dokonanym szacowaniem wartości nowego przedmiotu zamówienia umowa została zawarta z pominięciem przepisów ustawy - Prawo zamówień publicznych, z uwagi na brzmienie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1 p.z.p.
Spółka zwróciła się do kontrahenta z zapytaniem o wyrażenie stanowiska w przedmiocie udostępnienia umowy w związku ze złożonym wnioskiem. Kontrahent w nawiązaniu do przedłożonych dokumentów odmówił udostępnienia pełnej umowy wskazując, że stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Informacje te mają istotną wartość gospodarczą dla B., stanowią element struktury bezpieczeństwa kontrahenta i mają wpływ na ocenę potencjału rynkowego podmiotu na rynku. Ponadto, na podstawie otrzymanych informacji i materiałów można stwierdzić, że B. podejmuje działania, aby zachować poufność tych informacji, które w oczywisty sposób rzutują na konkurencyjność kontrahenta w obrocie gospodarczym.
W związku z tym ujawnienie pełnej umowy i zawartych w niej informacji stanowi zagrożenie dla interesów B. Zabezpieczenia B. w zakresie poufności informacji mają charakter techniczny, jak i znajdują swoje odzwierciedlenia w sferach organizacyjnych - odpowiednie dokumenty wewnętrzne pozwalające na utrzymanie bezpieczeństwa danych.
W konsekwencji, w pozostałym zakresie objętym wnioskiem G. wskazała, że na podstawie art. 5, art. 18 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. nie jest uprawniona do udostępnienia informacji otrzymanych od kontrahenta w zakresie stawek, cen, rabatów, prowizji, modeli rozliczeń, warunków płatności (terminy, zabezpieczenia, kary umowne) oraz OWU z uwagi na zastrzeżenie tajemnicy przedsiębiorstwa. Z tego względu G. przekazał – w załączeniu do pisma (decyzji) - umowę w części utajnioną.
Organ powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. oraz odnosząc się do rozumienia pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy/przedsiębiorstwa" na gruncie orzecznictwa sądowoadministracyjnego wskazał, że z tego powodu odmówiono w części udostępnienia wnioskowanych informacji. Treść bowiem umowy w zakresie wynagrodzenia, rozliczenia oraz OWU stanowi wartość gospodarczą dla tego podmiotu, a udostępnienie tych informacji stwarza zagrożenie ich wykorzystania przez konkurencję kontrahenta, grożąc jego interesom i naruszając jego pozycję rynkową.
Następnie, decyzją z dnia 11 marca 2026 r. (nr G./68/2026/MP) - wydaną na skutek wniosku spółki o ponowne rozpoznanie sprawy - G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G.:
1/ uchyliła swoją decyzję z dnia 13 lutego 2026 r. w zakresie, w jakim odmówiono udostępnienia dokumentów pn. Ogólne Warunki korzystania z Licencji dostępowej C., części Oferty Kontrahenta przedstawiającej nazwę i ilość zakupionych produktów i usług oraz sposobu płatności wskazanego w § 7 Umowy [...];
2/ w pozostałym zaś zakresie utrzymała decyzję w mocy z uwagi na tajemnicę przedsiębiorstwa kontrahenta B. Sp. z o.o.
W uzasadnieniu G. podniosła, że - w zakresie decyzji uchylającej - ponownie przekazuje spółce częściowo utajnioną umowę [...] przedstawiającą jednak dodatkowo - Ogólne Warunki korzystania z Licencji dostępowej C., część Oferty Kontrahenta przedstawiającą nazwę i ilość zakupionych produktów i usług oraz opis sposobu płatności wskazany w § 7 umowy.
W odniesieniu do zakresu świadczeń wynikających z zawartej umowy G. wyjaśniła, że zakres dostawy sprzętu został ustalony przez kontrahenta w trakcie dwóch wizji lokalnych przeprowadzonych w toku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Podczas wizji dokonano oceny faktycznego stanu technicznego sprzętu pozostającego w dyspozycji G. oraz zakresu koniecznej jego wymiany, co miało bezpośredni wpływ na ostateczny zakres świadczeń objętych umową. G. podkreśliła, że wnioskodawca nie uczestniczył w żadnej z przeprowadzonych wizji lokalnych, w ramach których wykonawcy mieli możliwość zapoznania się z rzeczywistym stanem infrastruktury oraz dokonania własnej oceny zakresu niezbędnych świadczeń.
G. odpowiedziała na pytanie zawarte w lit. a/ wniosku wskazując, że omawiane świadczenia będą świadczone przez kontrahenta - B. sp. z o.o. Z treści pisma wnioskodawcy wynika, że prawidłowo odczytał tę okoliczność.
Utrzymując decyzję w pozostałym zakresie G. podkreśliła, że na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego, jednocześnie stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Wnioskodawca błędnie przyjmuje, że G. nie dokonała weryfikacji stanowiska kontrahenta w zakresie zastrzeżenia określonych informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa. G. działając z należytą starannością zwróciła się do kontrahenta o zajęcie stanowiska w zakresie możliwości ujawnienia żądanych danych. Kontrahent wskazał, że przedmiotowe informacje stanowią dane podlegające ochronie zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz jego organizacji, zgodnie z obowiązującymi procedurami oraz regulacjami wewnętrznymi. Dostęp do tych danych nadawany jest w oparciu o sformalizowane mechanizmy zarządzania uprawnieniami, które podlegają okresowej weryfikacji. Kontrahent przedstawił G. stosowne wyjaśnienia oraz informacje pozwalające na uznanie, że jego stanowisko znajduje uzasadnienie. Okoliczność, że G. nie przekazuje wnioskodawcy szczegółowych informacji przedstawionych przez kontrahenta wynika z ich poufnego charakteru oraz z faktu, iż zostały one przekazane G. wyłącznie w celu wykazania zasadności zastrzeżenia określonych danych jako tajemnicy przedsiębiorstwa. Nie oznacza to jednak, że G. nie podjęła działań zmierzających do weryfikacji stanowiska kontrahenta ani że bezkrytycznie przyjęła jego twierdzenia.
Żądane we wniosku informacje dotyczą szczegółowej struktury stawek, cen i rabatów obowiązujących w ramach umowy na obsługę G. Dane te stanowią element indywidualnej oferty handlowej kontrahenta, wypracowanej w toku negocjacji z G., odzwierciedlającej strategię cenową oraz przyjęty model zarządzania relacją z klientem.
W odniesieniu do § 11 umowy G. wskazała, że w przywołanym postanowieniu zastrzeżono, iż informacje poufne stanowią informacje stanowiące tajemnice przedsiębiorstw stron bez względu na ich charakter oraz formę ich utrwalenia. Nie jest zatem prawdziwe twierdzenie wnioskodawcy, że postanowienie to odnosi się wyłącznie do informacji dotyczących wykonywania umowy. Takie rozumienie byłoby sprzeczne z istotą tajemnicy przedsiębiorstwa, która może obejmować różnego rodzaju informacje o charakterze technologicznym, organizacyjnym lub gospodarczym przedsiębiorstwa, w tym również informacje dotyczące stosowanych rozwiązań organizacyjnych, know-how, struktury kosztowej, sposobu organizacji świadczenia usług czy stosowanych zabezpieczeń. G. wskazała, że zabezpieczenia stosowane przez kontrahenta, jak również uzasadnienie konieczności zastrzeżenia określonych informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa, zostały G. przedstawione i poddane analizie. Informacje te spełniają przesłanki uznania ich za tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu przepisów prawa.
Stanowisko to potwierdza, że informacje objęte wnioskiem nie mają charakteru powszechnie dostępnego oraz że przedsiębiorca podejmuje rzeczywiste i adekwatne działania organizacyjne oraz techniczne w celu zachowania ich poufności. Informacje te posiadają wymierną wartość gospodarczą, gdyż ich ujawnienie mogłoby umożliwić podmiotom konkurencyjnym poznanie stosowanej przez kontrahenta polityki cenowej, poziomu marż oraz warunków kalkulacyjnych stosowanych wobec klientów o określonym profilu, co mogłoby wpłynąć na jego pozycję rynkową.
W tym świetle, choć umowy zawierane przez podmioty realizujące zadania publiczne mogą stanowić informację publiczną, to nie oznacza to automatycznie obowiązku udostępnienia wszystkich informacji zawartych w takich dokumentach. W sytuacji, gdy określone informacje zawarte w umowie lub jej załącznikach stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa kontrahenta, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej jest zobowiązany do ich ochrony poprzez ograniczenie dostępu do tych danych.
E. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. wniosła skargę na ww. decyzję G. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. z dnia 11 marca 2026 r., zaskarżając tę decyzję w zakresie, w jakim utrzymano w mocy rozstrzygnięcie zawarte w decyzji G. z dnia 13 lutego 2026 r. o częściowej odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie przepisów:
- 1. art 7, art 77 § 1, art 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 - zwanej w skrócie: "k.p.a.") w zw. z art. 16 ust. 2 oraz art. 17 ust. 1 u.d.i.p. -poprzez nieskonkretyzowanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumentów oraz okoliczności wskazujących na to, że zastrzeżone informacje w istocie stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa B., a w szczególności, iż B. podjął starania w celu zachowania w poufności informacji objętych odmową udostępnienia, że mają one w realiach niniejszej sprawy wartość gospodarczą, a ich ujawnienie szkodziłoby pozycji rynkowej kontrahenta, nieprzeprowadzenie oraz nieprzedstawienie dowodów na istnienie ww. okoliczności, pominięcie ujawnionych w sprawie okoliczności faktycznych przemawiających przeciwko zachodzeniu ww. przesłanek w odniesieniu do informacji objętych odmową udostępnienia, a w rezultacie poczynienie dowolnych ustaleń faktycznych w kwestii zachodzenia przesłanek warunkujących uznanie określonych informacji objętych odmową udostępnienia za tajemnicę przedsiębiorstwa B.;
- 2. art. 127 § 3 w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. - poprzez brak całościowego rozpatrzenia sprawy na nawo w następstwie złożenia przez skarżącą wniosku z dnia 25 lutego 2026 r., o czym przekonuje wyrywkowe i szczątkowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w tym przede wszystkim brak odniesienia się przez G. w uzasadnieniu do wszystkich informacji objętych odmową udostępnienia;
- 3. art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - poprzez uznanie, że informacje, których dotyczyła odmowa udostępnienia, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa B. sp. z o.o., ewentualnie poprzez nierozważenie kwestii, czy interes tegoż podmiotu przeważa nad interesem publicznym w ujawnieniu informacji dotyczących relacji kontraktowych między Spółką a B. sp. z o.o.
Strona skarżąca wniosła o uchylenie pkt 2 zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcia o częściowej odmowie udostępnienia informacji publicznej, a także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Ponadto skarżąca spółka wniosła o przeprowadzenie:
- 1) dowodu z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi;
- 2) dowodu z umowy zawartej przez Spółkę z B. z dnia 8 grudnia 2025 r. (nr [...]) oraz załączników do tej umowy, w tym oferty B. z dnia 26 listopada 2025 r. (dokumenty znajdujące się w aktach postępowania, udostępnione skarżącej wraz z zaskarżoną decyzją i stanowiące załącznik do tej decyzji) - na okoliczność treści tych dokumentów, przede wszystkim zakresu utajnionych informacji, sposobu uregulowania obowiązku zachowania poufności odnośnie treści ww. dokumentów, braku w ofercie B. klauzuli zastrzegającej poufność jej treści.
W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wyjaśniła, że od wielu lat zapewniała G. usługi w zakresie monitorowania procesu odbioru odpadów, w tym wyposażyła jej pojazdy w odpowiednie urządzenia monitorujące i zbierające dane. Wymagania dotyczące systemu monitorowania procesu odbioru odpadów wynikają przede wszystkim z umów zawieranych przez przedsiębiorstwa zajmujące się odbiorem odpadów z odpowiednia gminą. G. świadczy usługi odbioru odpadów na rzecz Miasta Gdańska. W związku z perspektywą zawarcia przez G. z Miastem Gdańsk kolejnej umowy na odbiór odpadów, w świetle wymogów stawianych przez Miasto, dostarczony G. przez skarżącą system monitorowania procesu odbioru odpadów wymagał jedynie niewielkich uzupełnień. Mimo to G. zdecydowała się na przeprowadzenie całościowej modernizacji systemu monitorowania procesu odbioru odpadów, co skutkowało przeprowadzeniem dwóch postępowań o udzielenie zamówienia publicznego w tym przedmiocie, a to:
- a) postępowania na "Dostosowanie, wdrożenie, utrzymanie oraz serwis systemu informatycznego do planowania, monitorowania, kontroli odbioru odpadów przez G.", ogłoszenie o postępowaniu z dnia 5 września 2025 r.;
- b) postępowania na "Dostosowanie, wdrożenie, utrzymanie oraz serwis systemu informatycznego do planowania, monitorowania, kontroli odbioru odpadów przez G.", ogłoszenie o postępowaniu z dnia 22 października 2025 r.
Oba postępowania zostały unieważnione z powodu braku złożenia ofert. Brak zainteresowania uzyskaniem zamówienia wynikał z ponadstandardowych wymagań postawionych w dokumentach postępowania, krótkich terminów wdrożenia systemu oraz niekorzystnych dla wykonawców postanowień umowy o udzielenie zamówienia publicznego, w szczególności w zakresie odpowiedzialności. Osobą kontaktową ze strony G. w postępowaniach był m.in. K. P. G. nie ogłosiła trzeciego postępowania na modernizację systemu monitorowania odbioru odpadów. Z końcem 2025 r. do wiadomości publicznej podano, że G. faktycznie zawarła z Miastem Gdańsk umowę na odbiór odpadów, a to umowę z dnia 29 grudnia 2025 r. w przedmiocie realizacji usługi odbioru odpadów komunalnych z terenu nieruchomości, położonych w granicach administracyjnych Gminy Miasta Gdańska oraz ich transportu do A. sp. z o. o. w Gdańsku - sektor V. Jednocześnie G. wypowiedziała umowę zawartą ze skarżącą w zakresie realizacji usług monitorowania odbioru odpadów (widomość e-mail z dnia 9 stycznia 2026 r.). W związku z tym skarżąca złożyła w dniu 14 stycznia 2026 r. wniosek o udostępnienie informacji publicznej.
Z treści decyzji z dnia 13 lutego 2026 r. wynika, że G. zrezygnowała z całościowej modernizacji systemu monitorowania pojazdów, zasadniczo zawęziła przedmiot zamówienia, przez co jego wartość spadła poniżej progu, od którego obowiązkowe jest stosowanie przepisów ustawy - Prawo zamówień publicznych, zaś samo zamówienie zostało udzielone bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania firmie B., której byłym pracownikiem jest K. P. W tym kontekście istotną okolicznością jest, że w dniu 9 września 2025 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu wydał w pierwszej instancji wyrok uwzględniający powództwo skarżącej przeciwko B. o zaniechanie czynów nieuczciwej konkurencji (sygn. sprawy IX GC 1388/14). B. został uznany za winnego czynu nieuczciwej konkurencji polegającego na złożeniu nierzetelnej oferty, w której zaoferował realizację zamówienia za cenę poniżej realnych kosztów jego wykonania oraz o wartości odbiegającej od realiów rynkowych.
We wniosku z dnia 14 stycznia 2026 r. skarżąca zwróciła się do G. o udzielenie szeregu informacji dotyczących realizacji wymogów zawartych w umowie zawartej przez G. z Miastem Gdańsk w dniu 29 grudnia 2025 r. w zakresie wyposażenia pojazdów w odpowiednie urządzenia oraz zapewnienia monitorowania procesu odbioru odpadów, a ujmując rzecz bardziej konkretnej - informacji dotyczących udzielenia zamówienia na dostawę ww. urządzeń oraz świadczenie ww. usług.
Zdaniem skarżącej, G. jest zobowiązana do udzielenia informacji, bowiem informacja o zamówieniach udzielanych przez podmioty zobowiązane do udzielenia informacji publicznej (np. spółki handlowe stanowiące własność jednostek samorządu terytorialnego, takie jak G.), jest powszechnie uważana za informację publiczną. Umowa cywilnoprawna, mocą której nieruchomości spółki komunalnej zostają wydzierżawione lub wynajęte na rzecz innego podmiotu, to dokument zawierający treść stanowiącą informację publiczną. Informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), a w tym o majątku publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Informację publiczną stanowi w szczególności treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotów wykonujących zadania publiczne.
Odnosząc się do zaskarżonej decyzji strona skarżąca wskazała, że jej uzasadnienie nie ma charakteru całościowego, ponieważ nie odnosi się do wszystkich argumentów przedstawionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a nadto nie zawiera uzasadnienia odnoszącego się do wszystkich danych oraz informacji objętych odmową udostępnienia ze względu na to, iż stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa (organ odniósł się wyłącznie do kwestii stawek i cen, w całości natomiast pominął kwestie związane np. z OWU stosowanymi przez B.). W zasadzie w chwili obecnej nie wiadomo, jakie informacje i dane, poza cenami i stawkami, zostały uznane za tajemnicę przedsiębiorstwa B., ponieważ G. nie wyklarowała zakresu informacji znajdujących się na zaciemnionych stronach przekazanej dokumentacji. Skarżąca w tym zakresie jest skazana na domysły. Podobnie jak w przypadku pierwszej decyzji, G. nie rozważyła kwestii, czy interes kontrahenta przeważa nad interesem publicznym w ujawnieniu informacji dotyczących relacji kontraktowych.
Zdaniem skarżącej nie można twierdzić, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji ma chociażby charakter uzupełniający w stosunku do argumentacji przedstawionej w piśmie z dnia 13 lutego 2026 r., ponieważ w warstwie merytorycznej nie zawiera w zasadzie żadnych nowości.
W części dotyczącej uzasadnienia zarzutów skarżąca musiała się zatem z konieczności oprzeć na argumentacji przedstawionej w piśmie z dnia 13 lutego 2026 r., która nie została przez G. zastąpiona, ani istotnie rozwinięta w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
Przechodząc do uzasadnienia poszczególnych zarzutów strona skarżąca wskazała, że argumentacja G. w sposób oczywisty nie spełnia wymogów stawianych w orzecznictwie sądów administracyjnych decyzjom powołującym się na tajemnicę przedsiębiorcy jako podstawę odmowy udzielenia informacji publicznej. Powołując się na stanowisko B. skarżąca podniosła, że G. przy procedowaniu wniosku dopuścił się wszystkich nieprawidłowości wytykanych przez sądy administracyjne, mianowicie oparła się na stanowisku kontrahenta bez przeprowadzenia weryfikacji, czy w istocie zastrzeżone przez niego informacje stanowią, rzecz ujmując obiektywnie, a nie tylko subiektywnie, tajemnicę przedsiębiorcy. Samo stanowisko kontrahenta G., a nawet fakt, że podejmuje on działania mające na celu zachowanie określonych informacji w poufności, nie jest wystarczające do uznania, iż określone informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorcy.
Notabene, G. w piśmie z dnia 13 lutego 2026 r. nie sprecyzowała, jakie to zabezpieczenia, o których rzekomo została poinformowana przez B., są stosowane przez ten podmiot do informacji objętych odmową ujawnienia, celem zapobiegnięcia ich rozpowszechnieniu. Przede wszystkim jednak G. nie zweryfikowała stanowiska kontrahenta od strony realizacji warunku merytorycznego, to jest nie przedstawiła szczegółowej, skonkretyzowanej argumentacji, że zastrzeżone informacje mają wartość gospodarczą, stanowią element struktury bezpieczeństwa kontrahenta oraz że ich ujawnienie może mieć wpływ na jego konkurencyjność. Wywody w tym zakresie zawarte w piśmie z dnia 13 lutego 2026 r. mają charakter ogólny, abstrakcyjny, a nadto abstrahują od treści i charakteru poszczególnych informacji i danych, które zostały zastrzeżone. Organ nie przytacza żadnych argumentów, że zastrzeżone informacje rzeczywiście mają wartość gospodarczą, stanowią element struktury bezpieczeństwa B. lub ich ujawnienie mogło wpłynąć na konkurencyjność kontrahenta na rynku. Twierdzenia zawarte w piśmie z dnia 13 lutego 2026 r. to gołosłowne zapewnienia niepoparte żadnymi argumentami odnoszącymi się do okolicznością mających związek z udzielonym zamówieniem.
Oceny tej nie zmieniają uwagi zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że G. zweryfikowała stanowisko kontrahenta. G. de facto powtarza argumentację zawartą w piśmie z dnia 13 lutego 2026 r., w tym po raz kolejny opisuje procedurę oceny, czy dana informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa opartą na subiektywnym stanowisku zainteresowanego podmiotu, zanegowaną wielokrotnie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nowość stanowi wyłącznie gołosłowne zapewnienie, że G. zweryfikowała stanowisko kontrahenta, dokładając należytej staranności. Jednakże G. nie precyzuje, jakie w tej materii przedsięwzięła czynności, inne niż uzyskanie stanowiska kontrahenta, nie przedstawia żadnej konkretnej argumentacji oraz żadnych dowodów, które powyższe zapewnienie mogłoby uprawdopodobnić. Mając zaś na względzie, że zapewnienia te zostały złożone dopiero w odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, w którym przedstawiono orzecznictwo sądów administracyjnych, zapewnienia złożone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są najzwyczajniej niewiarygodne.
Nadto stanowisko G., że nie przekazuje skarżącej szczegółowych informacji przedstawionych przez kontrahenta ze względu na ich poufny charakter oraz fakt, iż zostały one przekazane wyłącznie w celu wykazania zasadności zastrzeżenia określonych danych jako tajemnicy przedsiębiorstwa uniemożliwia weryfikację czy ocena dotycząca określonych danych lub informacji była prawidłowa. G. zdaje się uważać za kwestie objęte poufnością nie tylko informację objęte odmową udostępnienia, ale także okoliczności, których istnienie może ewentualnie uzasadniać uznanie informacji objętych odmową udostępnienia za tajemnicę przedsiębiorstwa B. Przy takim podejściu stanowisko zajęte przez G. w zaskarżonej decyzji nie poddaje się jakiejkolwiek merytorycznej kontroli, zaś zarówno Sąd jak i skarżąca, muszą przyjąć za dobrą monetę ocenę G. oraz zdać się na jej dobrą wolę w rozstrzygnięciu sprawy. W dalszym ciągu G. nie przedstawiła szczegółowej, skonkretyzowanej argumentacji, że zastrzeżone informacje mają wartość gospodarczą, stanowią element struktury bezpieczeństwa kontrahenta oraz że ich ujawnienie może mieć wpływ na jego konkurencyjność.
W żadnym wypadku luki tej nie zapełniają ogólne i abstrakcyjne stwierdzenia G. dotyczące struktury stawek, cen i rabatów obowiązujących w ramach umowy na obsługę G., a więc najważniejszego elementu tejże umowy, pozwalającego ustalić prawidłowość postępowania zarówno G., jak i jej kontrahenta.
Powołując się na orzecznictwo skarżąca wskazała, że dla uznania określonych informacji za stanowiące tajemnicę przedsiębiorcy konieczne jest spełnienie dwóch przesłanek: formalnej i materialnej. W ramach pierwszej przedsiębiorca musi podjąć działania mające zachować informację w poufności. W ramach przesłanki materialnej informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną. Zdaniem skarżącej, w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek uznania, że wnioskowane informacje, objęte odmową udostępnienia, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa B. Jeżeli idzie o przesłankę formalną, to zacząć należy od wskazania, że na mocy § 11 umowy z dnia 8 grudnia 2025 r. treść umowy oraz treść załączników do umowy nie została uznana za informację poufną. Zgodnie z ust. 1 tego postanowienia umownego, informację poufną stanowią "tajemnice handlowe dotyczące przedsiębiorstw prowadzonych przez strony poznane w wyniku realizacji Umowy", a nie zawarcia tejże umowy.
O braku zastrzeżenia treści umowy jako informacji poufnej świadczy także ust. 3, gdzie mowa, że informacją poufną są "wszelkie dokumenty, w tym umowy (...), o których Strony powzięły wiadomość w związku z realizacją niniejszej Umowy". Poza wyraźnym odesłaniem do fazy wykonywania umowy, a nie jej zawierania, przywołane postanowienie umowne wyraźnie odróżnia inne umowy od umowy z dnia 8 grudnia 2025 r., którą pisze się z dużej litery. Tak więc twierdzić należy, że w § 11 umowy nie uznano za tajemnicę poufną samego tekstu umowy i załączników do niej, co często się czyni w relacjach biznesowych. Brak ten jest szczególnie istotny na tle ust. 2, gdzie wskazano, że B. w szczególności zobowiązuje się do zachowania w tajemnicy wszelkich informacji związanych z umową między G. a Miastem Gdańsk. Na tym tle wyraźnie widać, że kontrahentowi G. nieszczególnie zależało na zachowaniu w poufności treści umowy z dnia 8 grudnia 2025 r. i załączników do umowy na etapie jej zawierania. Jeżeli w istocie traktowałby postanowienia umowne za mające charakter poufny, to dalby temu wyraz w § 11, tak jak to uczyniła G. w odniesieniu do umowy z Miastem Gdańsk.
Argumenty te G. próbuje odeprzeć w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, pisząc: "W odniesieniu do § 11 umowy należy wskazać, że w przywołanym postanowieniu zastrzeżono, iż informacje poufne stanowią informacje stanowiące tajemnice przedsiębiorstw stron bez względu na ich charakter oraz formę ich utrwalenia. Nie jest zatem prawdziwe twierdzenie Wnioskodawcy, iż postanowienie to odnosi się wyłącznie do informacji dotyczących wykonywania Umowy. Takie rozumienie byłoby sprzeczne z istotą tajemnicy przedsiębiorstwa, która może obejmować różnego rodzaju informacje o charakterze technologicznym, organizacyjnym lub gospodarczym przedsiębiorstwa, w tym również informacje dotyczące stosowanych rozwiązań organizacyjnych, know how, struktury kosztowej, sposobu organizacji świadczenia usług czy stosowanych zabezpieczeń". Jeżeli chodzi o pierwszą część tego wywodu, to G. nawiązuje do § 11 ust. 3 umowy, w którym w istocie wskazano, że "Na potrzeby Umowy terminem informacje poufne określa się wszelkie dokumenty (...) jak również tajemnicę przedsiębiorstw Stron oraz wszelkie informacje dotyczące Stron (...) bez względu na ich charakter i formę", wszakże G. pomija, że w dalszym ciągu ww. postanowienie umowne precyzuje "o których Strony powzięły wiadomość wzajemnie od siebie w związku z realizacją niniejszej Umowy", a przecież realizacja umowy nie jest równoznaczna z jej zawarciem.
Już w tym miejscu należy także wskazać, że B. w treści oferty z dnia 26 listopada 2025 r., stanowiącej załącznik 1b do Umowy, nie zawarł klauzuli, iż informacje w niej zawarte, w tym oferowane ceny, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa B. lub Informację poufną. Nie ma żadnych podstaw, aby fakt zawarcia takiej klauzuli w treści oferty był objęty poufnością i z tej racji został zaczerniony przez G. Oznacza to, że w razie braku zawarcia umowy, np. w przypadku przyjęcia oferty konkurencyjnej, G. mogłaby ujawnić bez konsekwencji treść oferty, w tym zaoferowane ceny.
Po drugie, rozważania G. dotyczące istoty tajemnicy przedsiębiorstwa są irrelewantne w tym sensie, że dotyczą one kwestii, jakie informacje/dane potencjalnie mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa (sama G. posługuje się czasownikiem modalnym "może"), zaś argumentacja skarżącej zmierza do wykazania, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w przypadku firmy B., takowej tajemnicy nie stanowiły, ponieważ podmiot nie podjął kroków zmierzających do zachowania ich w poufności poprzez skonstruowanie odpowiednich klauzul umownych. Po drugie, w żadnym wypadku za informacje, w stosunku do których B. podjął działania mające na celu ich zachowanie w poufności, nie może zostać uznana treść OWU wykonawcy. Dokument ten zawiera standardowe klauzule umowne stosowane w relacjach handlowych przez B. z swoimi klientami. Są one jawne co najmniej dla klientów kontrahenta, a więc dla znacznej liczby podmiotów, które korzystają z jego usług, i tym samym nie mogą być uznane za informacje, które są znane ograniczonemu kręgowi osób.
Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań. Zważywszy, że w przypadku OWU ich treść jest znana znacznej liczbie podmiotów niepowiązanych organizacyjnie z B. i w zasadzie są one dostępne dla każdego podmiotu zainteresowanego usługami B. (są zapewne udostępniane wraz z ofertą przesyłaną potencjalnemu klientowi), dokument taki nie spełnia omawianej przesłanki. Skarżąca podkreśliła, że OWU należy udostępnić przed zawarciem umowy (zob. art. 384 § 1 k.c.), a więc w sytuacji, gdy potencjalny klient nie jest jeszcze związany żadnymi ograniczeniami w posługiwaniu się informacjami przekazanymi mu przez B. w związku z zawieraniem umowy.
Nadto, jeżeli posługiwanie się wzorcem umowy jest w stosunku danego rodzaju powszechnie przyjęte, a do takich należy świadczenie usługi monitorowania, czy też szerzej - świadczenie usług drogą elektroniczną, wzorzec umowy wiąże, gdy druga strona mogła się o nim z łatwością dowiedzieć (art. 384 § 2 k.c.). W tym kontekście niezmiernie istotna jest, że B. w treści oferty z dnia 26 listopada 2025 r., stanowiącej załącznik 1b do umowy, nie zawarł klauzuli, iż informacje w niej zawarte, w tym załączone do oferty OWU, stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa B. lub informację poufną.
W końcu omawiany wymóg nie może zostać spełniony w przypadku informacji o cenach i stawkach stosowanych przez B. Podmiot ten wziął udział w niejednym postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, zresztą w wielu z nich konkurował ze skarżącą. Jak wiadomo postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego zgodnie z art. 18 ust. 1 p.z.p. jest jawne. Co prawda, stosownie do art. 18 ust. 3 nie ujawnia się informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa, wszakże "Wykonawca nie może zastrzec informacji, o których mowa w art. 222 ust. 5". Zgodnie z tym ostatnim przepisem Prawa zamówień publicznych zamawiający niezwłocznie po otwarciu ofert, udostępnia na stronie internetowej prowadzonego postępowania informacje o: (a) nazwach albo imionach i nazwiskach oraz siedzibach lub miejscach prowadzonej działalności gospodarczej albo miejscach zamieszkania wykonawców, których oferty zostały otwarte; (b) cenach lub kosztach zawartych w ofertach.
Przedmiotem postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, w których wielokrotnie brał udział B., były te same usługi oraz dostawy, które stanowią przedmiot umowy z dnia 8 grudnia 2025 r., jedynie ich zakres był szerszy, co miało wpływ na ich wartość. Kontrahent G. w tych postępowaniach nie miał żadnych problemów z ujawnieniem cen oraz kosztów zawartych w ofertach, co jednoznacznie wskazuje, że nie traktuje ww. informacji jako dostępnych dla ograniczonego kręgu osób. Przeciwne, są one publicznie znane - wystarczy przejrzeć dane archiwalne postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, w których brał udział B. Przechodząc do oceny zachodzenia drugiej przesłanki uznania informacji za poufną to z orzecznictwa wynika, że aspekt materialny oznacza, iż dane informacje mają walor techniczny, technologiczny etc., które mają wartość gospodarczą. Mogą to być informacje stanowiące know-how przedsiębiorstwa, w tym wiedza techniczna z danej dziedziny, umiejętność wykonania lub wyprodukowania danej rzeczy, patenty obejmujące wynalazki, metody działalności.
Dodatkowym warunkiem jest, aby ich ujawnienie obiektywnie mogło negatywnie wpłynąć na sytuację przedsiębiorcy. Nie wydaje się, że informacje, których odmówiono udostępnienia, spełniają ww. wymóg. Taka argumentacja powinna zaś zostać przedstawiona odrębnie dla każdej informacji zastrzeżonej jako tajemnica przedsiębiorcy a nie zbiorczo, jak to uczyniła G. w uzasadnieniu odmowy ich udostępnienia.
W piśmie z dnia 13 lutego 2026 r. brak jakiejkolwiek argumentacji przekonującej o zachodzeniu tego warunku. Natomiast w zaskarżonej decyzji pojawiała się szczątkowa argumentacja w tym zakresie w odniesieniu do cen, stawek i rabatów zaoferowanych przez B. Mianowicie G. ogólnie wskazała, że: "Żądane we wniosku informacje dotyczą szczegółowej struktury stawek, cen i rabatów obowiązujących w ramach Umowy na obsługę Spółki. Dane te stanowią element indywidualnej oferty handlowej Kontrahenta, wypracowanej w toku negocjacji ze Spółką, odzwierciedlającej strategię cenową oraz przyjęty model zarządzania relacją z klientem. (....) Powyższe stanowisko potwierdza, że informacje objęte wnioskiem nie mają charakteru powszechnie dostępnego oraz że przedsiębiorca podejmuje rzeczywiste i adekwatne działania organizacyjne oraz techniczne w celu zachowania ich poufności. Informacje te posiadają wymierną wartość gospodarczą, gdyż ich ujawnienie mogłoby umożliwić podmiotom konkurencyjnym poznanie stosowanej przez Kontrahenta polityki cenowej, poziomu marż oraz warunków kalkulacyjnych stosowanych wobec klientów o określonym profilu, co mogłoby wpłynąć na jego pozycję rynkową".
Należy dostrzec, że przedstawiona argumentacja jest bardzo ogólna i w zadzie umożliwia uznanie w każdym przypadku ceny za tajemnicę przedsiębiorstwa, co jest rezultatem niemożliwym do zaakceptowania. Nadto wnioskowanie G. jest nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne (pierwsza część wypowiedzi z jej końcowym fragmentem). Jeżeli bowiem ustalenia w tym zakresie mają charakter indywidualny, tj. mają zastosowanie wyłącznie w relacji między Spółką a jej kontrahentem, to powyższe informacje nie mogą się przełożyć na relację kontrahenta z innymi podmiotami, nie stanowią stałej, przynoszącej sukces praktyki handlowej, a w konsekwencji nie mogą wpłynąć na pozycję B. na rynku.
Wymogu tego nie spełniają postanowienia zawarte w wzorcach umowy, tj. w OWU wykonawcy. Tego typu dokumenty zawierają standardowe klauzule umowne, a ich treść jest w zasadzie podobna w przypadku wszystkich podmiotów biorących udział w obrocie. Na zasadzie wyjątku można by rozważyć czy poszczególne postanowienia wzorca umowy, ze względu na swoją szczególną treść oraz zawarte w nim dane, nie spełniają ww. wymogu, jednakże z całą pewnością można zaprzeczyć twierdzeniu, że wymóg ten spełniają wszystkie postanowienia wzorca i tym samym można utajnić cały wzorzec. W końcu należy spostrzec, że takie kwestie jak warunki gwarancji, zabezpieczenia czy kary umowne mają na celu zapewnienie prawidłowego wykonania umowy, i odnoszą się do interesu G. a nie jej kontrahenta.
Hipotetycznie przyjmując, że informacje zastrzeżone przez B. rzeczywiście stanowią tajemnicę tego przedsiębiorcy należy wyjaśnić, iż mając na uwadze konstytucyjną rangę dostępności do informacji publicznej, nie każda tajemnica przedsiębiorcy będzie uzasadniać odmowę jej udostępnienia. Znaczenie danej tajemnicy musi być bowiem proporcjonalnie większe niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji publicznej. Należy mieć na względzie, że w przypadku kolizji prawa do tajemnicy przedsiębiorcy z prawem do informacji publicznej nie można a limine przyjąć, iż prawo przedsiębiorcy do zachowania tajemnicy ma zawsze pierwszeństwo przed prawem do informacji publicznej. Tajemnica przedsiębiorcy z uwagi na ochronę innych zasad i wartości konstytucyjnych może być przedmiotem ingerencji. W doktrynie wskazuje się, że wkraczanie w tę sferę musi być dokonywane w sposób ostrożny i wyważony, z należytą oceną racji, które przemawiają za taką ingerencją.
Uzasadnienie odmowy winno umożliwiać sądowi weryfikację stanowiska, że ten określony interes gospodarczy może uzyskać pierwszeństwo przed prawem do informacji oraz winno wykazywać, że zachowanie tajemnicy przedsiębiorcy w korelacji do konstytucyjnej zasady jawności informacji publicznej ma większą doniosłość niż racje przemawiające za udostępnieniem informacji.
W piśmie z dnia 13 lutego 2026 r. G. w całości uchyliła się od przeprowadzenia ww. analizy, tj. nie wykazała, że interes gospodarczy B. przeważa nad wartością, jaką jest jawność oraz powszechny dostęp do informacji publicznej, a braku tego nie uzupełniła w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. G. zdaje się nie dostrzegać, że dostęp do informacji publicznej jest prawem człowieka gwarantowanym na szczeblu konstytucyjnym oraz przez liczne akty prawa międzynarodowego. Istotną okolicznością jest fakt, że informacje objęte wnioskiem dotyczyły sposobu gospodarowania mieniem przez podmiot stanowiący własność jednostki samorządu terytorialnego, a więc dotyczyły zarządu mieniem publicznym w szerokim tego słowa rozumienia i miały na celu zweryfikowanie czy G. nie dopuściła się nieprawidłowości w gospodarowaniu tym mieniem. W tym zakresie nie bez znaczenia pozostaje okoliczność, że za udzielenie zamówienia przez G. odpowiadał były pracownik/współpracownik podmiotu, który otrzymał zamówienie, która to okoliczność rodzi uzasadnione wątpliwości co do obiektywizmu i bezstronności przy podejmowaniu decyzji o wyborze kontrahenta, a nadto, iż wybrany kontrahent dopuszczał się w przeszłości czynów nieuczciwej konkurencji na szkodę skarżącej. Notabene, K. P. jest także osobą nadzorującą ze strony G. realizację przedmiotu umowy z dnia 8 grudnia 2025 r. (zob. § 4 ust. 21).
Rozwijając ten wątek, chodzi o zweryfikowanie czy G. nie dopuściła się naruszenia przepisów regulujących udzielenie zamówień publicznych. Utajnienie części informacji uniemożliwia sprawdzenie czy G. sztucznie nie podzielił zamówienia lub nie zaniżył jego wartości, aby uniknąć stosowania przepisów Prawa zamówień publicznych. Po drugie, nawet przyjmując, że dopuszczalnym było pominięcie stosowania tych przepisów powstaje pytanie czy postępowanie G. było optymalne z punktu widzenia interesu publicznego, w tym czy wybór oferty B. był uzasadniony z ekonomicznego punktu widzenia, jak również, czy oferta tego podmiotu została złożona na warunkach rynkowych. Odmową udostępnienia zostały objęte szczegółowe warunki gwarancji dostarczonych urządzeń (zawarte w OWU kontrahenta), jak również cennik i warunki przeprowadzenia serwisu niegwarancyjnego (zob. § 5 ust. 12 umowy z dnia 8 grudnia 2025 r.), co rodzi pytanie czy aby kontrahent nie zamierza stosunkowo niskiej ceny sprzedaży urządzeń rekompensować zawyżonymi opłatami za przeprowadzenie serwisu niegwarancyjnego dostarczonego sprzętu. W tym kontekście warto także zauważyć, że urządzenia dostarczone przez B. są objęte stosunkowo niedługim, bo rocznym okresem gwarancji.
W konsekwencji nie tylko w interesie skarżącej, lecz także w interesie publicznym leży ujawnienie warunków transakcji między G. a B., w szczególności cen. W tym kontekście powstaje również pytanie, czy utajnienie określonych informacji związanych z umową zawartą przez G. z B. nastąpiło rzeczywiście w interesie gospodarczym tej firmy, czy też raczej ma na celu uniemożliwienie weryfikacji prawidłowości gospodarowania mieniem przez G. W odpowiedzi na skargę G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. wniosła o jej oddalenie.
Zdaniem organu, zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Sam fakt, że informacja pozostaje związana z wykonywaniem zadań publicznych lub wydatkowaniem środków publicznych, nie eliminuje bowiem ustawowej ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Konstrukcja ustawy zakłada właśnie konieczność wyważenia obu wartości, a więc z jednej strony zasady jawności, z drugiej zaś ochrony prawnie chronionego interesu przedsiębiorcy, którego dane zostały przekazane podmiotowi zobowiązanemu.
Wbrew twierdzeniom skarżącej organ nie poprzestał na samym oświadczeniu B., że określone dane mają charakter poufny. G. samodzielnie ocenił, czy po stronie kontrahenta rzeczywiście zachodzą formalne przesłanki ochrony wynikające z art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz. U. z 2026 r., poz. 85 - zwanej w skrócie: "u.z.n.k."). W tym celu przeanalizował dokumenty przedstawione przez B., w szczególności certyfikat ISO/IEC 27001:2022 nr 4803112, potwierdzający funkcjonowanie systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji, Procedurę inwentaryzacji aktywów P-22 wraz z Załącznikiem A, z których wynika klasyfikacja kalkulacji cenowych jako informacji krytycznych (waga 3 - względem skali trójstopniowej) oraz przypisanie im szczególnych środków ochrony, w tym szyfrowania, szczególnych zasad obchodzenia się z dokumentami, udzielania do nich dostępu, a także decyzję zarządu przedsiębiorstwa B. z dnia 3 grudnia 2025 r., stanowiącą podstawę jednorazowego przekazania określonych danych G. z zachowaniem rygoru poufności. Organ dokonał zatem weryfikacji nie tylko samej deklaracji poufności, ale również tego, czy po stronie przedsiębiorcy istnieje realne i wdrożone mechanizmy zabezpieczenia informacji.
Dokumenty potwierdzają, że po stronie B. istniały rzeczywiste środki ochrony danych. Jednocześnie informacje objęte odmową nie maję charakteru powszechnie dostępnego. Dokumenty zawierające szczegółowe dane kalkulacyjne oraz elementy modelu finansowego B. nie są udostępniane publicznie, lecz w kontrolowanych warunkach podmiotom pozostającym z firmą w relacji kontraktowej oraz w zakresie potrzebnym do zawarcia i wykonania danej umowy. Okoliczność taka nie prowadzi do utraty poufności, lecz przeciwnie - potwierdza limitowany dostęp do tych informacji. W praktyce gospodarczej nie jest bowiem konieczne, aby informacja była absolutnie nieznana komukolwiek poza przedsiębiorcę, istotne jest to, by nie była publicznie dostępna i aby jej udostępnianie następowało w warunkach kontrolowanych, przy jednoczesnym utrzymaniu środków służących zachowaniu poufności.
Nie można zatem podzielić stanowiska, jakoby niespełnienie formalnej przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy wynikało z tego, że nie wszystkie informacje zostały literalnie wymienione kolejno w tekście umowy. Przesłanka formalna nie ogranicza się do zamieszczenia określonego oznaczenia w dokumencie, lecz obejmuje całokształt działań organizacyjnych, technicznych i prawnych służących zachowaniu informacji w poufności. Właśnie taki całokształt działań został przez organ zweryfikowany. Skarga błędnie redukuje tę przesłankę do pojedynczych klauzul kontraktowych, podczas gdy z punktu widzenia art. 11 ust. 2 u.z.n.k. znaczenie mają faktyczne mechanizmy ochrony informacji, a nie wyłącznie sposób ich nazwania w konkretnym dokumencie.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, że organ nie wykazał materialnej przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy. Utrzymana odmowa dotyczy tych informacji, które ujawniają szczegółowy model handlowy i finansowy współpracy z B., w szczególności stawek jednostkowych, sposobu kalkulacji ceny, struktury cenowej, relacji pomiędzy poszczególnymi pozycjami kosztowymi, elementów rabatowania i marżowości, a także reguł rozliczeń pozwalających odtworzyć logikę ofertowania i sposób budowania przewagi konkurencyjnej przez B. Ochroną objęto również postanowienia OWU oraz pozostałej dokumentacji kontraktowej, które - rozpatrywane samodzielnie albo łącznie z innymi dokumentami - pozwalają odtworzyć model rozliczeniowy, zasady alokacji ryzyk i konstrukcję ekonomiczną współpracy. Nie chodzi zatem o objęcie ochroną dokumentów jako takich, ale o te zawarte w nich informacje, które wprost odsłaniają sposób kalkulacji oferty i ekonomiczną logikę kontraktu.
Nie są to dane neutralne ekonomicznie ani informacje wyłącznie ogólne. Są to informacje, które umożliwiają zrekonstruowanie sposobu kalkulowania oferty, ustalenie elementów ceny stanowiących nośniki marży, rozpoznanie granic negocjacyjnych oraz ustalenie, które składniki modelu kontraktowego mają dla przedsiębiorcy znaczenie strategiczne. Właśnie dlatego posiadają one konkretną wartość gospodarczą. Wartość ta nie polega wyłącznie na nominalnym poziomie pojedynczej ceny, lecz na tym, że zestawienie poszczególnych danych pozwala odczytać sposób, w jaki przedsiębiorca buduje ofertę, jakie koszty uznaje za strategiczne, jak rozkłada ryzyka kontraktowe, gdzie lokuje swoją marżę i jaką przyjmuje politykę cenową w relacji do określonego rodzaju klienta i rodzaju świadczenia. Tego rodzaju informacje stanowię element know-how przedsiębiorcy i są wynikiem jego doświadczenia, przyjętego modelu działania oraz wypracowanej praktyki rynkowej.
Ujawnienie tych danych pozwalałoby konkurentowi nie tylko ustalić "ile coś kosztuje", lecz także odtworzyć sposób budowania ceny, politykę handlową oraz relacje pomiędzy świadczeniem, wynagrodzeniem i rozkładem ryzyk biznesowego. W praktyce oznaczałoby to możliwość swoistej inżynierii odwrotnej modelu biznesowego B., a więc pozyskania wiedzy, której wypracowanie stanowi element przewagi rynkowej przedsiębiorcy i która nie jest dostępna publicznie. Taka wiedza może następnie zostać wykorzystana przy przygotowywaniu własnych ofert, pozycjonowaniu cen, prowadzeniu negocjacji lub konstruowaniu konkurencyjnych modeli współpracy. Ryzyko szkody gospodarczej ma więc charakter realny a nie hipotetyczny. Nie jest to ryzyko abstrakcyjne, oderwane od realiów rynku, lecz naturalna konsekwencja ujawnienia informacji, które pozwalają zrekonstruować sposób działania przedsiębiorcy na rynku i przewidywać jego zachowania ofertowe.
Okoliczność, że skarżąca działa w tej samej branży, oczywiście nie stanowi samodzielnej podstawy odmowy, ma jednak znaczenie przy ocenie realności zagrożenia konkurencyjnego. W tym kontekście ujawnienie szczegółowych danych cenowych i kalkulacyjnych prowadziłoby do wejścia w sferę chronionego know-how przedsiębiorcy a nie społecznej kontroli środków publicznych. Nie chodzi więc o to, kim jest sam wnioskodawca w sensie podmiotowym, lecz o to, że z punktu widzenia materialnej przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy należy ocenić, czy ujawnienie danych może obiektywnie wpłynąć na pozycję ekonomiczną i konkurencyjną przedsiębiorcy. W sprawie odpowiedź na to pytanie jest oczywiście twierdząca. W tym kontekście nie sposób pominąć również utrwalonego w orzecznictwie i doktrynie stanowiska, zgodnie z którym prawo do informacji publicznej nie może być wykorzystywane w celach gospodarczych ani do uzyskiwania przewagi konkurencyjnej.
Sądy administracyjne w podobny sposób traktują nadużycie prawa do informacji i jako jego główne przejawy wskazują: 1/ wykorzystanie prawa do informacji w celu zakłócenia funkcjonowania organów administracji (do swoistego "pieniactwa" z wykorzystaniem prawa do informacji); 2/ wykorzystanie prawa do informacji do celów gospodarczych, zawodowych lub na potrzeby prowadzenia indywidualnych sporów prawnych; 3/ wykorzystanie prawa do informacji do szykanowania osób piastujących funkcje publiczne, do pozyskiwania informacji o tych osobach nie w celu społecznej kontroli, lecz dla prowadzenia sporów osobistych, zaspokojenia prywatnych animozji.
Wbrew twierdzeniom wynikającym ze skargi organ rozważył również możliwość częściowego udostępnienia informacji i faktycznie ją zastosował. Nie doszło zatem do całkowitej odmowy dostępu ani do blankietowego objęcia ochroną całych dokumentów bez zróżnicowania ich treści. Udostępniono sam fakt zawarcia umowy, jej przedmiot oraz zakres współpracy, a także te elementy konstrukcji kontraktu, które pozwalają zrozumieć mechanizm świadczenia, podstawowe zasady rozliczeń oraz zakres odpowiedzialności stron, bez ujawniania szczegółowego know-how finansowego kontrahenta. W rezultacie skarżąca uzyskała informacje pozwalające na ocenę charakteru i podstawowych parametrów zawartego kontraktu, w tym jego zakresu oraz ogólnych zasad płatności. Zastrzeżenie objęło wyłącznie tę kategorię danych, której ujawnienie prowadziłoby do odtworzenia modelu kalkulacyjnego i strategii cenowej przedsiębiorstwa B., a więc informacji posiadających wymierną wartość gospodarczą.
Ma to istotne znaczenie także z punktu widzenia oceny czy organ nie posłużył się tajemnicą przedsiębiorcy w sposób blankietowy lub nadmierny. Odpowiedź na to pytanie musi być przecząca. Organ nie odmówił udostępnienia informacji w całości, nie przyjął automatycznie, że każdy element umowy lub dokumentacji kontraktowej podlega ochronie, lecz dokonał rozróżnienia pomiędzy tymi informacjami, które służą przejrzystości działania podmiotu zobowiązanego i kontroli wydatkowania środków publicznych, a tymi, których ujawnienie prowadziłoby do odsłonięcia szczegółowego modelu kalkulacyjnego i handlowego kontrahenta. W tym sensie odmowa ma charakter ściśle ograniczony i została sprowadzona wyłącznie do elementów, które rzeczywiście posiadają wartość gospodarczą z perspektywy przedsiębiorcy.
Dla pełnej jasności należy wskazać, że wartość gospodarcza informacji objętych odmową była oceniana indywidualnie. Stawki jednostkowe ujawniają realny poziom cenowy, umożliwiający konkurentowi dostrojenie własnej oferty. Struktura kalkulacji i rozbicie ceny pozwalają odtworzyć konstrukcję kosztową i marżową, a rabaty i mechanizmy kształtowania ceny - granice negocjacyjne i politykę handlową. Warunki rozliczeń oraz postanowienia kontraktowe odsłaniają sposób alokacji ryzyk, cykle płatności i logikę współpracy. Podobnie postanowienia OWU, które analizowane samodzielnie lub łącznie z innymi dokumentami, umożliwiają rekonstrukcję modelu kontraktowego B. w relacjach z kontrahentami. Taka indywidualizacja pokazuje, że odmowa dotyczy nie dokumentów jako całości, lecz konkretnych informacji o rozpoznawalnej wartości gospodarczej.
Organ przeprowadził ponadto test proporcjonalności pomiędzy zasadą jawności informacji publicznej a koniecznością ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Z jednej strony uwzględnił, że informacje dotyczące wydatkowania środków publicznych co do zasady podlegają jawności. Z drugiej strony prawidłowo przyjął, że art. 5 ust. 2 u.d.i.p. nakazuje ograniczyć dostęp do informacji w takim zakresie, w jakim ich ujawnienie naruszałoby tajemnicę przedsiębiorcy. Wynik tego ważenia został odzwierciedlony w treści rozstrzygnięcia. Udostępniono informacje konieczne dla zachowania przejrzystości działania organu i umożliwienia kontroli samego faktu zawarcia kontraktu, jego przedmiotu, zakresu oraz podstawowych zasad współpracy. Odmowę utrzymano wyłącznie w odniesieniu do tych danych, których ujawnienie pozwalałoby odtworzyć model cenowy, kalkulacyjny i negocjacyjny B. Organ zastosował więc środek mniej dolegliwy niż pełna odmowa, tj. częściowe udostępnienie połączone z ochroną jedynie tych elementów, które rzeczywiście posiadają wartość gospodarczą i konkurencyjną.
Kontrola legalności działania G. nie wymaga ujawnienia szczegółowych danych kalkulacyjnych kontrahenta. Dla oceny zawarcia umowy, jej zakresu oraz ram finansowych wystarczające są informacje już udostępnione skarżącej. Z tego względu odmowa nie zmierza do ograniczenia transparentności działania G., lecz wyłącznie do ochrony informacji stanowiących know-how kontrahenta, których ujawnienie mogłoby zostać wykorzystane w działalności konkurencyjnej. W konsekwencji interes publiczny w zakresie jawności został zrealizowany, przy jednoczesnym poszanowaniu ustawowej ochrony tajemnicy przedsiębiorcy.
Zaskarżona decyzja zawiera wskazanie podstawy prawnej odmowy, oznaczenie podmiotu, w interesie którego odmowy dokonano, określenie zakresu informacji udostępnionych, wyjaśnienie, dlaczego informacje objęte odmową spełniają przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy, opis okoliczności potwierdzających poufność i wartość gospodarczą danych oraz wynik rozważenia częściowego udostępnienia. Uzasadnienie pozwala zrekonstruować tok rozumowania organu i poddać rozstrzygnięcie realnej kontroli sądowej, co odpowiada wymaganiom art. 16 ust. 2 i art. 17 u.d.i.p.
W piśmie procesowym z dnia 11 maja 2026 r. strona skarżąca odniosła się do argumentacji organu wyrażonej w odpowiedzi na skargę wskazując, że zawiera ona stwierdzenia albo bezprzedmiotowe, albo zupełnie oderwane od tych realiów czy stwierdzenia wprowadzające w błąd, w szczególności w zakresie rozważań, jakoby przedmiotem wniosku o udostępnieniu informacji publicznej były dane o "modelu finansowym B." itp. Strona skarżąca zwróciła ponadto uwagę na wcześniej nie wyrażoną argumentację popartą powołaniem się na wcześniej nieprzywoływane dokumenty, co potwierdza, że uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej zawierało braki i nie zostało prawidłowo sporządzone.
Skarżąca zapewniła przy tym, że nie dąży do poznania "szczegółowych danych kalkulacyjnych", "elementów modelu finansowego B.", "sposobu kalkulacji ceny", "ekonomicznej logiki kontraktu", czy też "modelu kalkulacyjnego i strategii cenowej przedsiębiorstwa B.". Jest niepodobieństwem, żeby powyższe elementy mogły zostać odtworzone poprzez udostępnienie skarżącej informacji o cenach jednostkowych zawartych w ofercie z dnia 26 listopada 2025 r. przedstawionej G. przez B. czy też ujawnienie postanowień dokumentu typu ogólne warunki umowy. Celem obalenia argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę strona skarżąca przywołała twierdzenia odnośnie jawności ofert wyrażone w orzecznictwie Krajowej Izby Odwoławczej.
Strona skarżąca dodała, że w kwestii nadużycia prawa do informacji publicznej argumentacja w tym zakresie jest całkowicie bezprzedmiotowa, ponieważ G. w zaskarżonej decyzji nie poczyniła w tym zakresie żadnych ustaleń, a nadużycie prawa nie stanowiło podstawy odmowy udostępnienia informacji.
Na nieprawdzie polega też twierdzenie, że w sprawie G. przeprowadziła test proporcjonalności, ponieważ częściowo udostępniła dane oraz dokumenty objęte wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. G. udostępniła cześć wnioskowanych danych oraz dokumentów, ponieważ ustaliła, że stanowią one informacje publiczną, a w ich zakresie nie zaistniały przesłanki odmowy udostępnienia, w szczególności nie stanowią one tajemnicy przedsiębiorstwa B. Zastosowanie testu proporcjonalności polega na rozważeniu czy w przypadku określonych danych lub informacji, które stanowią tajemnicę przedsiębiorcy interes publiczny nie przeważa nad interesem prywatnym przedsiębiorcy oraz na udostępnieniu informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy, jeżeli przemawia za tym interes publiczny. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jednoznacznie wskazuje, że G. nie przeprowadziła testu proporcjonalności w tym znaczeniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.
W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 ze zm. - dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie są wydane przez spółkę - G. Sp. z o.o. z siedzibą w G. - na podstawie m.in. art. 5 ust. 2, art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p. - decyzje odmawiające skarżącej udostępnienia w części informacji publicznej odnoszącej się do żądania udostępnienia skarżącej treści umowy, której przedmiotem jest dostawa urządzeń stanowiących wyposażenie pojazdów odbierających odpady lub świadczenie usług dotyczących kontroli procesu odbioru odpadów w zakresie wymaganym przez Miasto Gdańsk w kontrakcie publicznym (umowa z dnia 29 grudnia 2025 r. pomiędzy G. a Miastem Gdańsk), a w szczególności takich usług, które były do tej pory świadczone na rzecz G. przez skarżącą spółkę.
Z akt sprawy wynika, że G. (organ) zasadniczo udostępnił wnioskodawcy (skarżącej) skan przedmiotowej umowy wraz załącznikami, ograniczając prawo do informacji publicznej w zakresie: § 7 ust. 1 (kwota wynagrodzenia wykonawcy) oraz § 8 (kary i odstąpienie od umowy, rozwiązanie umowy), a także w zakresie załącznika 1b stanowiącego ofertę z dnia 26.11.2025 r. (w części dotyczącej ceny za poszczególny produkt/wartość oraz stawki dojazdu dla odległości powyżej 40 km od najbliższego autoryzowanego serwisu B.), załącznika nr 6 stanowiącego Ogólne Warunki Umów, załącznika nr 9 stanowiącego Cennik Wykonawcy oraz załącznika nr 10 stanowiącego Procedurę testową systemu B., powołując się przy tym na uregulowanie wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.
Zgodnie z przywołanym przepisem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, przy czym ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia "tajemnicy przedsiębiorcy", ale przy wykładni art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w tym zakresie należy posiłkować się treścią art. 11 ust. 2 u.z.n.k., który definiuje pojęcie tajemnicy przedsiębiorstwa, rozumiejąc przez nią informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, które jako całość lub w szczególnym zestawieniu i zbiorze ich elementów nie są powszechnie znane osobom zwykle zajmującym się tym rodzajem informacji albo nie są łatwo dostępne dla takich osób, o ile uprawniony do korzystania z informacji lub rozporządzania nimi podjął, przy zachowaniu należytej staranności, działania w celu utrzymania ich w poufności.
Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się zatem z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności. Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań.
Jak podkreśla się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, odmowa udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy, aby była skuteczna i legalna, uzależniona jest od spełnienia łącznie dwóch przesłanek: formalnej i materialnej. W zakresie przesłanki formalnej przedsiębiorca musi wyrazić w sposób zewnętrzny wolę zachowania określonej informacji w poufności. W zakresie zaś przesłanki materialnej, informacja objęta manifestacją przedsiębiorcy musi być tego rodzaju, że ma obiektywnie charakter informacji technicznej, technologicznej, organizacyjnej lub innej posiadającej realnie określoną wartość gospodarczą, wykluczającą możliwość udostępnienia informacji i przeważającą nad zasadą jawności (por. wyroki NSA: z dnia 22 czerwca 2017 r., sygn. akt I 2347/15; z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3260/14; wyrok WSA w Warszawie z dnia 10 listopada 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 511/22; wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2026 r., sygn. akt III OSK 227/23).
Obie te przesłanki mogą być oceniane przez sąd administracyjny w ramach kontroli dokonywanej w konkretnej sprawie, w której sąd jest władny wskazać, że pewne zastrzeżone informacje nie mieszczą się w zakresie ww. tajemnicy. Oznacza to, że sam fakt utajnienia informacji przez przedsiębiorcę nie stanowi bezwzględnej przesłanki odmowy jej udzielenia (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych (wybrane problemy), ZNSA 2014, nr 1, s. 22-23).
W ocenie Sądu należało zgodzić się z organem, że obie wskazane powyżej przesłanki nieudostępnienia skarżącej przez G. wnioskowanej informacji publicznej wystąpiły w rozpoznawanej sprawie, uzasadniając tym samym odmowę udzielenia przez organ informacji w jej pełnym, żądanym zakresie.
W odniesieniu do spełnienia przesłanki formalnej - jak wynika to z części utajnionej akt sprawy, z którą zapoznał się Sąd - organ ustalił, że kontrahent (B. Sp. z o.o.) podjął określone działania mające na celu utajnienie określonych informacji (danych kontraktowych) i przejawił wolę zachowania tych informacji jako niepoznawalnej dla osób trzecich, w szczególności właśnie danych dotyczących informacji zawartych w dokumentach składanych w postępowaniu związanym z zawarciem umowy [...] pomiędzy G. a B. Wskazuje na to w sposób jednoznaczny znajdująca się w aktach treść złożonego przez B. wobec G. "Oświadczenia o zastrzeżeniu tajemnicy przedsiębiorstwa" z dnia 3 grudnia 2025 r., jak również przedłożona do akt przez B. "Księga Zintegrowanego Systemu Zarządzania" określająca m.in. Procedurę inwentaryzacji aktywów P-22 wraz z Certyfikatem ISO/IEC 27001:2022 nr 4803112, które to potwierdzają funkcjonowanie w przedsiębiorstwie kontrahenta G. systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji (klasyfikującego informacje na: jawne, wewnętrzne, poufne i krytyczne).
Należało zatem przyjąć, że w przedsiębiorstwie kontrahenta istotnie obowiązywały uregulowania mające na celu objęcie określonego zakresu informacji (wewnętrznych, poufnych i krytycznych) tajemnicą przedsiębiorstwa, i niewątpliwie taki właśnie status posiadały udostępnione G. przez B. - w celu uzyskania zamówienia oraz zawarcia ww. umowy - informacje w zakresie, m.in. stawek, cen, rabatów, prowizji; modeli rozliczeń; warunków płatności (terminów, zabezpieczeń, kar umownych); indywidualnych warunków negocjowanych z kontrahentem czy ogólnych warunków umów. Należało zatem podzielić stanowisko organu, że przedłożone dokumenty potwierdzały, że po stronie B. istniały rzeczywiste środki ochrony danych, a żądane – w ramach udostępnienia umowy [...] na wykonanie modernizacji istniejącego systemu monitoringu w 25 pojazdach - informacje objęte przez organ odmową nie posiadały charakteru powszechnie dostępnego.
Dokumenty zawierające szczegółowe kalkulacje cenowe, warunki rozliczeń, płatności oraz inne elementy modelu finansowego B. nie podlegają bowiem publicznemu udostępnieniu, lecz wyłącznie, w kontrolowanych warunkach, są udzielane podmiotom pozostającym z firmą B. w relacji kontraktowej oraz w zakresie potrzebnym do zawarcia i wykonania danej umowy. Okoliczność taka w istocie nie prowadzi do utraty poufności, lecz przeciwnie, potwierdza limitowany dostęp do tych informacji. Jak to już zostało powyżej zasygnalizowane, w praktyce gospodarczej nie jest bowiem konieczne, aby informacja była absolutnie nieznana komukolwiek poza przedsiębiorcą, istotne jest to, by nie była publicznie dostępna i aby jej udostępnianie następowało w warunkach kontrolowanych, przy jednoczesnym utrzymaniu środków służących zachowaniu poufności.
W tym kontekście, Sąd nie podzielił też stanowiska skarżącej, jakoby powyższe zasady "nieupubliczniania danych kontraktowych" zostały zakwestionowane w treści § 11 umowy [...], ponieważ we wskazanym przepisie umowy "nie uznano za tajemnicę poufną samego tekstu umowy i załączników do niej, co często czyni się w relacjach biznesowych", gdyż "zgodnie z ust. 1 tego postanowienia umownego informację poufną stanowią >tajemnice handlowe dotyczące przedsiębiorstw prowadzonych przez Strony poznane w wyniku realizacji Umowy