Uzasadnienie
A. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 lutego 2026 r. nr BP.501.1532.2025.2409.GD11.DM, utrzymującą w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 czerwca 2025 r. o nałożeniu na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1539) kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Decyzje były wydane w oparciu o protokół kontroli sporządzony przez inspektorów działających na terenie województwa pomorskiego. W zaskarżonej decyzji zawarto pouczenie, że od wydanej decyzji stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o jej oddalenie, jako merytorycznie niezasadnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
Skarga została wniesiona do niewłaściwego sądu administracyjnego i z tych powodów należało ją przekazać do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie jako właściwego w sprawie.
O właściwości miejscowej sądów administracyjnych traktuje art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm., dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), zgodnie z którym do rozpoznania sprawy właściwy jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.
Od powyższej zasady Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej w rozporządzeniu z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (t.j.: Dz.U. z 2024 r. poz. 788) przewidział wyjątek. Zgodnie bowiem z § 1 tego rozporządzenia rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.
Stosownie do art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu.
Z treści zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego wynika, że przedmiotowa sprawa dotyczyła nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Jednak błędnie pouczono stronę o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Analizując akta sprawy, w tym nadesłany dokument KRS, ustalić zaś należało, że siedzibą skarżącej spółki jest miejscowość, która nie znajduje się na obszarze województwa pomorskiego. Siedziba A. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w miejscowości W. znajduje się bowiem w województwie lubelskim (powiat k., gmina W.).
W związku z tym faktem oraz uwzględniając obowiązujące przepisy, właściwym do rozpoznania sprawy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie.
Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sadów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (t.j.: Dz.U. z 2024 r., poz. 785) stanowi bowiem, że dla obszaru województwa lubelskiego właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (§ 1 pkt 6 cyt. rozporządzenia).
Skarga została tym samym wniesiona przez spółkę do niewłaściwego sądu. Wyjaśnić przy tym należy, że w zaskarżonej decyzji organ błędnie pouczył stronę o tym, że decyzja podlega zaskarżeniu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Organ nie dostrzegł powyższego również na etapie odpowiedzi na skargę, gdzie występował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o merytoryczne rozpoznanie skargi. Powyższe okoliczności nie zmieniają zasad obowiązujących w zakresie właściwości miejscowej sądów administracyjnych, wynikających z powołanych wyżej przepisów.
Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 13 § 2 p.p.s.a. - stwierdzając swoją niewłaściwość (pkt 1. sentencji postanowienia), postanowił o przekazaniu sprawy właściwemu miejscowo w sprawie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie (pkt 2. sentencji postanowienia).