Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 5 stycznia 2026 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 kwietnia 2025 r., którą nałożono na P. M. karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:
W wyniku kontroli drogowej pojazdu marki Scania oraz naczepy ciężarowej marki Broshuis, przeprowadzonej w dniu 3 grudnia 2024 r. na drodze krajowej nr S6 w miejscowości G.-M. stwierdzono skrócenie przez kierowcę odpoczynku dobowego o czas równy lub większy niż 4 godziny i 30 minut (pięciokrotnie), przekroczenie przez kierowcę dozwolonego maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 6 godzin i 45 minut (czterokrotnie) oraz brak organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłową organizację, brak poleceń lub niewłaściwe polecenia dla kierowcy – w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (40 różnych wykroczeń). Pojazdem kierował P.G. Pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy rzeczy, w imieniu i na rzecz T. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w G. (dalej: "spółka", "przedsiębiorstwo"). Sporządzono protokół kontroli.
Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji", "WITD"), na podstawie danych przekazanych przez Wydział Spraw Obywatelskich Urzędu Miasta Gdyni ustalił, że zarządzającym transportem w spółce jest skarżący i zawiadomił go o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku ze stwierdzonymi naruszeniami.
Skarżący w piśmie z dnia 14 stycznia 2025 r. wyjaśnił, że w dniu kontroli nie miał obowiązku nadzoru planowania czasu pracy kierowców, przestrzegania przez nich norm czasu jazdy, przerw i odpoczynków oraz prawidłowego stosowania i użytkowania tachografów. Wskazał, że osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie jest B. M., która winna być stroną postępowania.
WITD decyzją z dnia 14 kwietnia 2025 r. nałożył na skarżącego, jako zarządzającego transportem, karę pieniężną w łącznej wysokości 3000 zł za stwierdzone naruszenia.
Skarżący w odwołaniu od powyższej decyzji wskazał, że art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym nie przesądza o bezwzględnej odpowiedzialności zarządzającego transportem i dopuszcza nałożenie kary administracyjnej na inną osobę naruszającą warunki lub obowiązki przewozu drogowego. Zarzucił także organowi naruszenie zasad ogólnych postępowania wyrażonych w art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8 i art. 11 w zw. z art. 75, art. 77, art. 78 i art. 81a k.p.a. oraz przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.Urz.UE L 300 z 14.11.2009, str. 51, ze zm.).
Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 5 stycznia 2026 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia wskazał art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 2 i 4, art. 92b ust. 1 i art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1490, dalej: "u.t.d."), lp. 13, 14 i 19 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym oraz art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE, art. 4, art. 6, art. 8 i art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz.Urz.UE L 102 z 11.04.2006), art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów (Dz.Urz.UE L 249, str. 1).
Organ odwoławczy stwierdził, że WITD prawidłowo ustalił skarżącego jako stronę postępowania i zasadnie nałożył na niego karę pieniężną za stwierdzone naruszenia. Skarżący nie przedstawił dowodów, które potwierdzałyby, że zarządzającym transportem w spółce jest inna osoba. To skarżący posiada certyfikat kompetencji zawodowych. Brak jest przy tym jakichkolwiek dokumentów (skarżący także ich nie przedstawił), które potwierdzałyby, że w tym samym czasie ustanowiono innego zarządzającego transportem w rozumieniu rozporządzenia nr 1071/2009, bądź że status skarżącego uległ zmianie. Skarżący nie przedstawił również żadnych okoliczności, które pozwoliłyby na zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i umorzenie postępowania.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji w całości oraz umorzenia postępowania administracyjnego, alternatywnie uchylenia w całości decyzji organów obu instancji oraz zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podniósł zarzut naruszenia:
1/ art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 7a w zw. z art. 8 w zw. z art.
11. w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 w zw. z art. 81a k.p.a., poprzez niepodjęcie przez organy obu instancji wszelkich czynności niezbędnych do prawidłowego ustalenia strony postępowania, tj. osoby zarządzającej, która w dacie kontroli była osobą zarządzającą w zakresie, w jakim stwierdzono naruszenie;
2/ art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 7a w zw. z art. 8 w zw. z art.
- 11. w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 w zw. z art. 81a k.p.a., poprzez nieustalenie ze spółką, kto dacie kontroli był osobą zarządzającą w zakresie, w jakim stwierdzono naruszenie;
3/ art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 7a w zw. z art. 8 w zw. z art.
11. w zw. z art. 75 w zw. z art. 77 w zw. z art. 78 w zw. z art. 81a k.p.a., poprzez błędne przyjęcia wyłącznie na podstawie informacji zawartych w Krajowym Rejestrze Przewoźników Transportu Drogowego, utworzonego na podstawie przepisów art. 82g u.t.d., a które nie mają charakteru konstytutywnego, że jedyną osobą zarządzającą transportem jest skarżący, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego;
4/ art. 6 w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z treścią art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, poprzez niewzięcie pod uwagę, że przedsiębiorstwo ma wyznaczyć co najmniej jedną osobę zarządzają transportem, który spełnia określone warunki i w tej sytuacji nie musi zawierać umowy precyzującej zadania takiej osoby;
5/ art. 92a ust. 2 u.t.d., poprzez niewzięcie pod uwagę, że przepis ten nie przesądza o bezwzględnej odpowiedzialności zarządzającego transportem i dopuszcza nałożenie kary administracyjnej na inną osobę, naruszającą warunki lub obowiązki przewozu drogowego oraz błędne uzasadnienie wskazujące, że: inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym" jest dodatkowym podmiotem (poza zarządzającym transportem), na którą również można nałożyć karę administracyjną.
Argumentacja skargi koncentruje się na wykazaniu, że w dacie kontroli osobą zarządzającą transportem w przedsiębiorstwie była B. M., a nie skarżący. Podkreślił, że oficjalne rejestry, na które powołują się organy, nie mają charakteru konstytutywnego, a jedynie informacyjny. Z tego względu skarżący nie podziela stanowiska GITD, że organ nie ma obowiązku prowadzenia nieograniczonego "śledztwa" w strukturach wewnętrznych przedsiębiorstwa w sytuacji, gdy istnieją oficjalne rejestry wskazujące osobę zarządzającą. Skarżący nie podziela też stanowiska, że zarządzający z chwilą zgłoszenia do organu licencyjnego ponosi odpowiedzialność niezależnie od tego, czy faktycznie w przedsiębiorstwie wykonuje czynności związane z organizacją pracy kierowców, czy obowiązki te przekazał innej osobie. W jego ocenie przesądza ono o bezwzględniej odpowiedzialności skarżącego i przeczy art. 92a ust. 2 u.t.d., który dopuszcza nałożenie kary administracyjnej za stwierdzone naruszenia na inną osobę wykonującą czynności związane z przewozem drogowym.
Skarżący wyjaśnił, że nie ma możliwości technicznych ani prawnych, aby przedstawić dokumenty lub ustalenia, jakie zostały zawarte pomiędzy spółką a B. M. Zwrócił uwagę, że przepisy nie nakładają obowiązku zawarcia przez przedsiębiorcę z osobą zarządzającą transportem umowy, która określałaby zadania takiej osoby w sposób rzeczywisty i ciągły. To organ I instancji winien był zwrócić się do spółki celem wyjaśnienia, kto był zarządzającym transportem w spółce w zakresie stwierdzonych naruszeń. Skarżący odwołał się do wyroku NSA z dnia 18 grudnia 2024 r. w sprawie II GSK 325/23, który potwierdza jego stanowisko. Powołał się także na wyrok TSUE z dnia 11 maja 2023 r. C-155/22 (www.eur- lex.europą.eu, LEX nr 3548716), zgodnie z którym przepisy u.t.d. nie stoją w sprzeczności z treścią art. 22 rozporządzenia nr 1071/2009.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje
|Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. |
|Materialnoprawną podstawę wydanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. |
|Zgodnie z art. 92a ust. 2 u.t.d. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 grudnia 2024 r., tj. Dz.U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm.), |
|zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, |
|która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde |
|naruszenie. |
|Stosownie do art. 92a ust. 8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar |
|pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku|
|I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy. |
|Sąd dokonując kontroli legalności decyzji nie znalazł podstaw do zakwestionowania naruszeń stwierdzonych podczas kontroli, polegających|
|na skróceniu przez kierowcę odpoczynku dobowego o czas równy lub większy 4 godziny i 30 minut (lp.
- 1. 13 załącznika nr 4 do u.t.d.), |
|przekroczeniu przez kierowcę dozwolonego maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu o czas powyżej 6 godzin i 45 minut (lp.
- 1. 14|
|załącznika nr 4 do u.t.d.), braku organizacji pracy kierowcy lub nieprawidłowej organizacji, braku poleceń lub niewłaściwych poleceń |
|dla kierowcy – w zakresie umożliwienia kierowcom przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 (lp.
- 1. 19 załącznika nr 4 |
|do u.t.d.). |
|Okoliczności te nie były kwestionowane przez skarżącego. |
|Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie było nałożenie na skarżącego, jako zarządzającego transportem w spółce, kary pieniężnej za |
|naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Skarżący twierdzi, że w dacie kontroli osobą zarządzającą transportem w spółce w|
|zakresie, w jakim stwierdzono naruszenia, nie był on, a B. M. |
|Dla rozstrzygnięcia sporu niezbędne jest odwołanie się do przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z |
|dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego |
|dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE L 300 z 14.11.2009, str. 51 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"). |
|Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli |
|przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę |
|na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. |
|Rozwinięcie powyższej definicji zawarte jest w art. 4 rozporządzenia i wynika z niego dwojaki sposób wyznaczenia zarządzającego |
|transportem. |
|Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia zarządzającego transportem wyznacza przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego, czyli|
|osoba spełniająca wymogi z art. 3 ust. 1 (w tym posiadająca wymagane kompetencje zawodowe art. 3 ust. 1 lit. d). Zgodnie z art. 4 ust. |
|1 rozporządzenia przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego |
|transportem, która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza |
|operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest |
|jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą |
|właśnie osobą; oraz c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. |
|Z kolei art. 4 ust. 2 rozporządzenia dotyczy sytuacji, kiedy przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych z art.|
|3 ust. 1 lit. d) i wówczas właściwy organ może zezwolić na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego bez wyznaczania zarządzającego |
|transportem zgodnie z ust. 1, pod warunkiem, że: a) przedsiębiorca wyznaczy osobę fizyczną posiadającą miejsce zamieszkania na terenie |
|Wspólnoty, spełniającą wymogi przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) oraz uprawnioną na mocy umowy do wykonywania zadań |
|zarządzającego transportem w imieniu tego przedsiębiorcy; b) umowa wiążąca przedsiębiorcę z osobą, o której mowa w lit. a), precyzuje |
|zadania, które ma ona wykonywać w sposób rzeczywisty i ciągły, oraz określa zakres obowiązków związanych z funkcją zarządzającego |
|transportem. Zadania, które należy sprecyzować, obejmują w szczególności utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i |
|dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur |
|związanych z bezpieczeństwem; c) w charakterze zarządzającego transportem osoba, o której mowa w lit. a), może kierować operacjami |
|transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw, realizowanymi za pomocą połączonej floty, liczącej ogółem nie więcej |
|niż 50 pojazdów. Państwa członkowskie mogą podjąć decyzję o obniżeniu liczby przedsiębiorstw lub łącznej wielkości floty pojazdów, |
|którymi może zarządzać ta osoba; oraz d) osoba, o której mowa w lit. a), wykonuje określone zadania wyłącznie w interesie |
|przedsiębiorcy, a jej obowiązki są wykonywane niezależnie od przedsiębiorców, na rzecz których dany przedsiębiorca wykonuje przewozy. |
|Jednocześnie w art. 4 ust. 3 rozporządzenia przewidziano, że państwa członkowskie mogą podjąć decyzję, aby zarządzający transportem |
|wyznaczony zgodnie z ust. 1 nie mógł być dodatkowo wyznaczony zgodnie z ust. 2 lub, aby mógł być wyznaczony jedynie w odniesieniu do |
|ograniczonej liczby przedsiębiorstw lub floty pojazdów mniejszej niż określona w ust. 2 lit. c). |
|Natomiast art. 4 ust. 4 rozporządzenia stanowi, że przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub |
|zarządzających transportem. |
|Zauważyć trzeba, że rozporządzenie nie definiuje w sposób szczegółowy zakresu obowiązków zarządzającego transportem. Z powołanych |
|przepisów wynika, że ma on wykonywać zadania (związane z transportem, operacjami transportowymi) w sposób rzeczywisty i ciągły (art. 4 |
|ust. 1 lit. a) oraz art. 4 ust. 2 lit. b)) i jednocześnie w art. 4 ust. 2 lit. b) wskazano, co w szczególności (katalog otwarty) winna |
|precyzować umowa zawarta z osobą wyznaczoną na zarządzającego transportem (utrzymanie i konserwację pojazdów, sprawdzanie umów i |
|dokumentów przewozowych, podstawową księgowość, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur |
|związanych z bezpieczeństwem). |
|Ponadto w rozporządzeniu wskazano, że przedsiębiorca wyznacza "przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem" (art. 4 |
|ust. 1), a zatem dopuszczalne jest, aby takich osób było kilka. Jednocześnie też prawodawca nałożył na przedsiębiorcę obowiązek |
|powiadomienia właściwego organu o wyznaczeniu osoby zarządzającego transportem, czy też, w przypadku większej ilości osób, |
|zarządzających transportem (art. 4 ust. 4). |
|Podkreślić należy, że wielość zarządzających transportem nie może niweczyć celów wynikających z rozporządzenia, czy też prowadzić do |
|jego obejścia. W sytuacji zatem wyznaczenia kilku zarządzających transportem niezbędne jest ustalenie zakresu ich obowiązków dla |
|ustalenia ich odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia. |
|Zwrócić należy uwagę, że w rozporządzeniu obok zarządzającego transportem mowa jest również o innych "odpowiednich osobach" określonych|
|przez dane państwo członkowskie (art. 6 ust. 1 rozporządzenia). Pojęcie to związane jest z wymogiem dobrej reputacji, który jest jednym|
|z warunków wykonywania zawodu przewoźnika (art. 3 rozporządzenia). |
|Artykuł 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia przewiduje m.in., że przy określaniu, czy przedsiębiorstwo spełnia wymóg dobrej reputacji,|
|państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem oraz innych odpowiednich osób |
|określonych przez dane państwo członkowskie. Pojęcie "odpowiedniej osoby" w rozumieniu tego przepisu obejmuje osoby inne niż |
|zarządzający transportem, które ponoszą odpowiedzialność za zarządzanie obszarami działalności objętymi uregulowaniami prawa Unii |
|wymienionymi w art. 6 ust. 1 akapit trzeci lit. b) rozporządzenia i które powinny w konsekwencji zapewnić przestrzeganie tych |
|uregulowań przy wykonywaniu tych dziedzin działalności (...) (zob. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 maja |
|2023 r. w sprawie C-155/22 pkt 65). |
|Rozporządzenie w motywie 21 przewiduje, że państwa członkowskie powinny przewidzieć sankcje za naruszenia niniejszego rozporządzenia. |
|Sankcje te powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Natomiast art. 22 stanowi, że: 1. Państwa członkowskie przyjmują |
|przepisy określające sankcje mające zastosowanie w przypadkach naruszeń przepisów niniejszego rozporządzenia oraz podejmują wszelkie |
|środki niezbędne do zapewnienia ich stosowania. Przewidziane sankcje muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające. Państwa |
|członkowskie powiadamiają Komisję o tych przepisach w terminie do dnia 4 grudnia 2011 r. i niezwłocznie powiadamiają o wszelkich ich |
|zmianach. Państwa członkowskie zapewniają stosowanie wszystkich takich środków bez dyskryminacji ze względu na przynależność państwową |
|przedsiębiorcy lub jego siedzibę.
2. Sankcje, o których mowa w ust. 1, obejmują w szczególności zawieszenie zezwolenia na wykonywanie |
|zawodu przewoźnika drogowego, cofnięcie takiego zezwolenia i stwierdzenie niezdolności zarządzających transportem do kierowania |
|operacjami transportowymi. |
|Sankcje mają chronić przestrzeganie przepisów rozporządzenia i służyć osiągnięciu celów realizowanych przez rozporządzenie i przepisy |
|krajowe je realizujące. Skuteczność sankcji wyraża się poprzez zapewnienie wymierzenia kary bez utrudnień (co przyczyni się do |
|realizacji celu, który chronią). Sankcje są odstraszające, jeżeli zapewniają powstrzymanie się przed naruszeniem celów i przepisów, |
|które chronią. Sankcje są proporcjonalne, jeżeli są odpowiednie do osiągnięcia celów, które chronią i nie wykraczają poza to, co |
|niezbędne. |
|W przepisach krajowych art. 7c u.t.d. stanowi, że przedsiębiorca może, bez wyznaczania zarządzającego transportem spełniającego |
|warunki, o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do |
|wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 |
|rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. |
|Z przepisów krajowych wynika też, że osoba uprawniona do zarządzania transportem w przedsiębiorstwie wpisywana jest do Krajowego |
|Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego, który został utworzony zgodnie z art. 82g i nast. u.t.d. Jak stanowi |
|art. 82h ust. 1 pkt 17 u.t.d., w ewidencji przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, |
|gromadzi się dane określające imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz datę i miejsce urodzenia, adres zamieszkania, rodzaj|
|posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, datę wydania certyfikatu |
|kompetencji zawodowych, kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych, datę utraty dobrej reputacji. Takie same wymogi odnośnie |
|danych wprowadzanych do ewidencji przedsiębiorców, którzy posiadają zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, odnoszą się|
|również do osób fizycznych, o których mowa w art. 7c u.t.d. (art. 82h ust. 1 pkt 18 u.t.d.), czyli do wyznaczonych przez przedsiębiorcę|
|w drodze umowy osób uprawnionych do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu, jeżeli osoba ta spełnia warunki, o |
|których mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. |
|Odnosząc powyższe uwagi do stanu niniejszej sprawy przyjąć należy, że organy wyjaśniły wszystkie istotne okoliczności faktyczne |
|odnoszące się do podmiotu zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie T. Sp. z o.o. Sp. k. w G., na który winna być nałożona kara |
|pieniężna. |
|Organy ustaliły, czego nie negował skarżący, że osobą posiadającą certyfikat kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem w |
|spółce w dniu kontroli był skarżący. Twierdzenia skarżącego, że zarządzanie w zakresie objętym naruszeniami w tym czasie powierzono B. |
|M. nie znajdują potwierdzenia. W toku postępowania skarżący swoich twierdzeń nie poparł żadnymi dowodami (dokumentami), z których |
|wynikałoby, że to B. M. jest osobą wymienioną w art. 92a ust. 2 u.t.d., zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami |
|transportowymi przedsiębiorstwa oraz realizującą obowiązki związane z funkcją zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie, i tym |
|samym odpowiedzialną za naruszenia stwierdzone w toku kontroli drogowej. Ciężar dowodu w tym zakresie obciążał skarżącego, który będąc |
|osobą zarządzającą chciał wykazać, że we wskazanym czasie określone obowiązki spoczywające na nim zostały oddelegowane na inne osoby. |
|Podzielić zatem należało stanowisko organów, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że to skarżący w dniu kontroli |
|był osobą zarządzającą, zgłoszoną w tym charakterze, w przedsiębiorstwie T. Sp. z o.o. Sp. k. w G. Gdyby nawet skarżący, jako osoba |
|zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie, przekazał część swoich zadań innej osobie (przy czym żadne dokumenty na to nie wskazują),|
|to i tak pozostałby prawnie odpowiedzialny za kontrolę, czy oddelegowane zadania są prawidłowo wykonywane. W konsekwencji to skarżący |
|jest osobą odpowiedzialną za przedmiotowe naruszenia wskazane w załączniku nr 4 do u.t.d. |
|Podkreślić należy, że ustanowienie osoby zarządzającego transportem wymaga dochowania określonych procedur i spełnienia określonych |
|wymogów, wynikających z obowiązujących przepisów unijnych i krajowych. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że u |
|przedsiębiorcy nie było innego, poza skarżącym, zarządzającego transportem. Od osoby zarządzającego transportem należy odróżnić inne |
|osoby wykonujące u przewoźnika czynności związane z przewozem drogowym. |
|Mając na uwadze powyższe Sąd nie podzielił zarzutów skargi, ani nie stwierdził z urzędu naruszenia przez organy przepisów postępowania |
|i prawa materialnego. |
|W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o |
|postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę. |
|Sąd rozpoznał skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do treści art. 119 pkt 2 p.p.s.a. |