Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 7 kwietnia 1998 r., sygn. akt III SA 868/97

Tezy

1. Stosownie do art. 23 ust. 1 pkt 46 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych /Dz.U. 1993 nr 90 poz. 416 ze zm./ kosztami uzyskania przychodów dla celów podatku dochodowego będą tylko te udokumentowane stosownymi dowodami /rachunkami bądź fakturami/ wydatki poniesione przez podatnika w związku z używaniem nie wprowadzonego do ewidencji środków trwałych samochodu osobowego, których wysokość nie przekroczy w skali roku podatkowego kwoty stanowiącej iloczyn przejechanych kilometrów i stawki za jeden kilometr.

2. Podatnik w prowadzonej przez siebie ewidencji przebiegu pojazdu ma obowiązek ścisłego określenia celu wyjazdu, który winien być oceniony w kategoriach - czy był on niezbędny dla osiągnięcia przychodu. W żadnym przypadku nie można uznać, że istniała podstawa prawna do zaliczenia tych kosztów w granicach limitu związanego z bieżącą eksploatacją samochodu /ilość faktycznie przejechanych kilometrów i stawki za kilometr/ w oderwaniu od wykazania, że były one niezbędne dla osiągnięcia przychodu.