Uzasadnienie
Komendant Główny Policji decyzja z dnia 19 lutego 2001 r. wydaną na podstawie art. 10 ust. 1 i 3 pkt 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /Dz.U. nr 53 poz. 549 ze zm./ oraz art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./ utrzymał w mocy decyzję Komendanta Stołecznego Policji w Warszawie z dnia 15 stycznia 2001 r. w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palna bojowa do ochrony osobistej dla Eugeniusza M. Komendant Główny Policji podzielił ustalenia faktyczne i argumentację prawna organu I instancji. Podkreślono, że Eugeniusz M., zwracając się o wydanie pozwolenia na broń palna bojowa do ochrony osobistej, wniosek uzasadniał tym, że prowadzi działalność gospodarczą i przewożąc m.in. gotówkę czuje się zagrożony. Nie wskazał jednak konkretnych faktów, że jego życie lub zdrowie podlega szczególnemu ponadprzeciętnemu zagrożeniu.
W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez Eugeniusza M. domagając się uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji wskazano, że przy jej wydaniu nie wzięto pod uwagę realnego istniejącego zagrożenia życia i zdrowia z uwagi na przewożenie znacznej ilości gotówki stanowiącej utarg z prowadzonej działalności handlowej. Szczególne zagrożenie wiąże się z odbiorem gotówki ze sklepu w W. przy ul. Ch.
Ponadto za wydaniem pozwolenia, w ocenie skarżącego, przemawia fakt, iż jest właścicielem nieruchomości zabudowanej w miejscowości P. Ze strony osób zamieszkałych w tej miejscowości spotyka się z groźbami pod swoim adresem oraz aktami dewastacji ogrodzenia, uszkodzeń tam przepustowych między stawami oraz kradzieżą czarnoziemu i drewna. Dotychczasowe działania Policji okazały się nieskuteczne.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie ponawiając argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem decyzji wydanych przez organy administracji /w omawianej sprawie przez organy Policji/. Ocenie Sądu nie podlega natomiast słuszność czy celowość wydania tej decyzji. Art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /Dz.U. nr 53 poz. 549 ze zm./ stwierdza, że właściwy organ Policji wydaje - czyli ma obowiązek wydać - pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenia na broń, uzasadniają jego wydanie.
Organy Policji nie mogą więc kierować się swobodnym uznaniem przy wydawaniu przedmiotowych pozwoleń, mają natomiast prawo swobodnej oceny materiału dowodowego /art. 80 Kpa/, przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia jego wydanie. Z obowiązujących przepisów nie można wywodzić prawa obywateli do posiadania broni. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi. Nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące.
W orzecznictwie NSA i praktyce organów Policji utrwalił się pogląd, że okolicznością faktyczną, uzasadniająca wydanie pozwolenia na broń jest szczególne zagrożenie życia i zdrowia wnioskodawcy.
Ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne zagrożenie występuje, należy do organów Policji. Organy Policji mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczna politykę, a jej zasady nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie ma cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy.
W rozpatrywanej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa przez organy Policji w takim stopniu, aby uzasadniało to uchylenie zaskarżonej decyzji. Organy Policji ustosunkowały się bowiem do istotnych argumentów skarżącego oceniły całokształt zebranego materiału dowodowego i uzasadniły, dlaczego uważają, że skarżący nie znajduje się w sytuacji szczególnego zagrożenia jego życia i zdrowia, usprawiedliwiającej wydanie mu pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej.
Usprawiedliwieniem dla wydania pozwolenia nie mogło być subiektywne, nie poparte żądanymi dowodami przekonanie skarżącego o istniejącym stanie zagrożenie powodowanym wyłącznie tym, iż jest osobą posiadająca znaczny majątek.
Wskazywane w uzasadnieniu skargi okoliczności związane z dewastacją ogrodzenia, kradzieżą drewna, czarnoziemu - jeżeli miały miejsce nie przesądzały o istnieniu obiektywnego stanu zagrożenia dla życia i zdrowia skarżącego, któremu mogło zapobiec posiadanie indywidualnego pozwolenia na broń bojową. Podkreślić bowiem należy, iż przepisy ustawy o broni i amunicji stanowią o reglamentacji dostępu do posiadania broni. Wskazuje na to jednoznacznie treść przepisów art. 1 i art. 2 tej ustawy. Spełnienie przez wnioskodawcę warunków o jakich mowa w art. 15 ust. 3 ustawy nie oznacza automatycznie wydania pozwolenia na broń. O tym czy pozwolenie zostanie wydane decydujące znaczenie ma powołany na wstępie przepis art. 10 ust. 1 ustawy.
Z tych względów i na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym należało orzec jak w sentencji.