Wyrok NSA w Warszawie (przed reformą)z 29 grudnia 1993 r., sygn. akt III SA 720/93

Teza

1. Wprawdzie gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność, to jednak zawsze musi działać w granicach obowiązującego prawa, a w tym także przy podejmowaniu uchwał w sprawie podatków i opłat lokalnych /art. 2 i art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym - Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./.

2. Z treści art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31 ze zm./ wynika, że podatek od posiadania psów jest obligatoryjną daniną publiczną obciążającą wszystkie osoby fizyczne posiadające psy.

Przepis ten wprowadza więc zasadę powszechności opodatkowania tym podatkiem i dlatego wszelkie regulacje prawne przewidujące zwolnienie od tego podatku - zgodnie z ogólnymi regułami interpretacyjnymi - nie podlegają wykładni rozszerzającej.

1. 3. Skoro art. 13 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wprowadza zwolnienia od podatku tylko określonych kategorii podatników, zaś art. 14 pkt 1 i 4 zobowiązuje radę gminy do ustalenia wysokości stawek podatku od posiadania psów i upoważnia ją do wprowadzenia innych zwolnień niż wymienione w art. 13 ust. 2, to oczywiste jest, że rada gminy obowiązana jest stawki tego podatku ustalić, a wprowadzone przez nią "inne" zwolnienia od podatku mogą dotyczyć konkretnie oznaczonych kategorii podatników, to jeszcze muszą one mieć charakter zwolnień kategorialnych, a nie globalnych /powszechnych/.
2. 4. Zwolnienie uchwałą rady gminy wszystkich mieszkańców danej gminy posiadających psy od podatku od posiadania psów jest sprzeczne z art. 13 i art. 14 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.